အခန်း ၂၂၇

အခန်း ၂၂၇။ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နတ်ဘုရားမ၊ ပို့ဆောင်ခြင်း စွမ်းရည်

ဘာကပ်စ်တာ ၏ သေဆုံးမှုက အလကားတော့ မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ကြက်ကို သတ်ပြီး မျောက်ကို ခြောက်ပြသည့် နေရာတွင် သူ၏ တာဝန်ကို ကောင်းစွာ ထမ်းဆောင်သွားနိုင်ခဲ့လေသည်။

"သခင်... ကျွန်တော်က မာဗင် ပါပါအာပါ... မူလပုံစံကတော့ ရေဘဝဲဘုရင်ကြီး ပါ..."

"သခင်... ကျွန်တော်က ကလောက်စ် ထရိုလော့ဗ် ပါ... မူလပုံစံကတော့ မျိုးကွဲ မီးနဂါး ပါ..."

"သခင်... ကျွန်တော်က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ပါ... မူလပုံစံကတော့ အဂ္ဂိရတ် သတ္တဝါ ပါ..."

မုန်လဲ့က နတ်ဘုရားတစ်ဝက် သုံးပါးကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုလိုက်ပြီးနောက်... သူတို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

မြေအောက် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် သုံးပါး၏ လမ်းပြမှုဖြင့် နောက်ပိုင်း ခရီးစဉ်များမှာ ပိုမို လွယ်ကူသွားလေသည်။ မုန်လဲ့က မိစ္ဆာနတ်ဘုရား များ၏ နယ်မြေ တစ်ခုပြီးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ ငါးရေမှာပျော်သကဲ့သို့ လွတ်လပ်နေလေသည်။

အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင်... နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၆ ပါး၏ အသိုက်များကို ပြောင်ရှင်းအောင် ဓားပြတိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး ရတနာများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရရှိကာ ကြွယ်ဝမှုမှာလည်း အလွန် တိုးတက်လာခဲ့လေသည်။

ထို့အပြင်... နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၂ ပါးကိုလည်း ထပ်မံ သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

အနက်ရောင် ကျားသစ် နတ်ဘုရားမ နာဂျီယာ ဝါကန်ဒါ... မူလပုံစံမှာ ငရဲပြည် ဝိညာဉ် ကျားသစ်

လျှပ်စီး ဘုရင်မ ဆယ်စီယာ မာရီ... မူလပုံစံမှာ လျှပ်စီး နာဂါ

ခဏအတွင်းမှာပင် မုန်လဲ့၏ လက်အောက်ရှိ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အရေအတွက်မှာ ၆ ပါးအထိ ရှိလာခဲ့ပြီး... မြို့တော်တွင် ရှိနေသော ပူဟာမန်နှင့် ဆမ်မြူရယ် တို့ပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် ၈ ပါးအထိ ရှိလေသည်။ ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော အင်အားဖြင့် လုံးဝ ပြိုင်ဘက်ကင်း နေလေသည်။

"သခင်... ရှေ့မှာ ရှိတာကတော့ အမှောင် နတ်သမီး မျိုးနွယ်စု တွေရဲ့ မြို့တော်... အမှောင် တောအုပ်ကြီး ပါပဲ..."

လျှပ်စီး ဘုရင်မ ဆယ်စီယာ က ရှေ့ရှိ ကျယ်ပြောလှသော အနက်ရောင် တောအုပ်ကြီးကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဤတောအုပ်ကြီး ထဲတွင် အနက်ရောင် သစ်ပင် မျိုးစုံ ပေါက်ရောက်နေပြီး အနက်ရောင် ဆေးသုတ်ထားသကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေလေသည်။

သစ်ပင်များပေါ်တွင် ပိုးစုန်းကြူး နှင့် တူသော ပိုးကောင်များ တွယ်ကပ်နေကြပြီး... မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ ဤတောအုပ်ကြီးကို အလင်းရောင် အနည်းငယ် ပေးစွမ်းနေလေသည်။

"ဒါက ကျွန်တော် မြေအောက်ကမ္ဘာ ကို ရောက်ကတည်းက တွေ့ဖူးသမျှ အကျယ်ဆုံး မြေအောက် နေရာ ပဲ..."

မုန်လဲ့က အနက်ရောင် တောအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ အလွန် အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက မြေအောက်ကမ္ဘာ ရဲ့ အကြွယ်ဝဆုံး နေရာလည်း ဖြစ်ပါတယ်... ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ရဲ့ အသိုက်က ဒီနေရာမှာ ရှိတာပါ..."

ဆယ်စီယာ က သတိပေးလိုက်လေသည် "သခင် သတိထားပါ... ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ က အလွန် ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲပါတယ်... သူမက မြေအောက်ကမ္ဘာ မှာ အရှေးကျဆုံး နဲ့ အကောက်ကျစ်ဆုံး နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ပါ..."

"စိတ်ချပါ... ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်..."

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည် "အရင်ဆုံး အမှောင် မိခင်ပင်ကြီး ကို သွားရှာကြမယ်... အခု ငါ အစိတ်ဝင်စားဆုံးက ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ နဲ့ အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ မဟုတ်ဘူး... ဒီ အမှောင် မိခင်ပင်ကြီး ပဲ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်..."

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် အကြာတွင် မုန်လဲ့နှင့် အဖွဲ့မှာ တစ်ကိုယ်လုံး မည်းမှောင်နေသော သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင် အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

ဤသစ်ပင်ကြီးမှာ သိပ်မမြင့်မားဘဲ ပင်စည်မှာ တိုပြီး တုတ်ကာ ကောက်ကွေးနေပြီး... ရွာထိပ်က ကောက်ကွေးနေတဲ့ သစ်ပင်ကြီးနဲ့ တူလေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သစ်ရွက်ဖုံးလွှမ်းမှု က အရမ်း ကြီးမားပြီး... ကီလိုမီတာ ရာနဲ့ချီ ကျယ်ပြန့်နေတယ်... သိပ်သည်းနေတဲ့ သစ်ရွက်တွေ ကြားထဲမှာ အနက်ရောင် ရေပူဖောင်း တွေ အများကြီး တွဲကျနေတယ်...

ရေပူဖောင်း တစ်ခုစီတိုင်း ထဲမှာ အိပ်မောကျနေတဲ့ ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်စီ ပါဝင်နေပြီး... ပယင်းကျောက် ထဲက သေးငယ်တဲ့ လူလေးတွေနဲ့ တူတယ်... ဒါက မွေးဖွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ အမှောင် နတ်သမီး တွေပဲ ဖြစ်လေသည်။

"တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ အမှောင် မိခင်ပင်ကြီး ပါလား..."

မုန်လဲ့က အနက်ရောင် သစ်ပင်ကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေသည်။

သူ အမှောင် နတ်သမီး မျိုးနွယ်စု ဆီ လာရတဲ့ အကြောင်းရင်း က... ပထမ တစ်ချက်က အမှောင် နတ်သမီး မျိုးနွယ်စု တွေရဲ့ ကြွယ်ဝမှု ကို လိုချင်လို့ ဖြစ်ပြီး... ဒုတိယ တစ်ချက်ကတော့ ဒီ အမှောင် မိခင်ပင်ကြီး ကြောင့်ပဲ ဖြစ်လေသည်။

အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ နဲ့ ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ကတော့ ဒီတိုင်း ကြုံလို့ ရှင်းရမယ့် သူတွေလောက်ပါပဲ... သိပ်အရေးမကြီးပါဘူး။

ထိုအချိန်တွင် အမှောင် မိခင်ပင်ကြီး အောက်၌ လူတစ်ယောက် ရပ်နေလေသည်။ သွေးရောင် သရဖူကို ဆောင်းထားပြီး သွေးရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ... ဆွဲဆောင်မှု ရှိပြီး လှပကာ မိန်းမဆန်လှပေသည်။ ထိုသူမှာ အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ ပင် ဖြစ်လေသည်။

အခြား မည်သူမျှ မရှိပေ။ သာမန် အမှောင် နတ်သမီး တစ်ယောက်ပင် မရှိပေ။ သတင်းကြိုရပြီး ဆုတ်ခွာသွားပုံ ရလေသည်။

"ဘုရင်မကြီး... ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီ..."

မုန်လဲ့က နတ်ဘုရားတစ်ဝက် လက်အောက်ငယ်သား များကို ခေါ်ဆောင်ကာ အနီးသို့ ရောက်လာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း ဒီကို လာရဲတယ်ပေါ့..."

အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် အေးစက်နေပြီး မည်းမှောင်နေလေသည်။

ဒီနေရာက သူတို့ အမှောင် နတ်သမီး တွေရဲ့ မြို့တော်လေ... မုန်လဲ့က ဒီနေရာအထိ လာရဲတယ် ဆိုတာ... သူတို့ အမှောင် နတ်သမီး တွေကို လုံးဝ အထင်မကြီးလို့ပဲ...

"ဘုရင်မကြီး အတွက် လာရတာပေါ့..."

မုန်လဲ့ လက်နောက်ပစ်ကာ ပြောလိုက်လေသည် "ဘုရင်မကြီး... မင်းက ငါ့ရဲ့ နန်းတော်ကို လာပြီး ရမ်းကားခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ကမန်းကတန်း ထွက်သွားတယ်... မင်း ငါ့ကို ရှင်းပြသင့်တယ် မဟုတ်လား..."

အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်လေသည် "လူသား... မင်းကို ငါ အခု ချက်ချင်း ထွက်သွားဖို့ အကြံပေးချင်တယ်... မဟုတ်ရင် အကျိုးဆက် တွေကို မင်း ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အကျိုးဆက် ဘာအကျိုးဆက်တွေ ရှိနိုင်မှာလဲ..."

မုန်လဲ့ ရယ်မောလိုက်လေသည် "ငါက နဂါးကျွန်းက နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တွေကိုတောင် သတ်ခဲ့တာပဲ... မင်းတို့ အမှောင် နတ်သမီး တွေကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ... ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ဆိုတဲ့ မိန်းမ က ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလဲ..."

"လူသား... မင်း စကားပြောတာ ဆင်ခြင်ပါ..."

အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး အမြီးနင်းခံရသော ကြောင်တစ်ကောင်အလား ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... မင်းနဲ့ စကားများနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး..."

မုန်လဲ့ လက်ယမ်းပြလိုက်လေသည် "မင်း ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်... မင်း ငါ့ကို ကျေနပ်လောက်တဲ့ ရှင်းပြချက် တစ်ခု ပေးရမယ်..."

"မဟုတ်ရင်... အမှောင် နတ်သမီး မျိုးနွယ်စု တွေလည်း နဂါးမျိုးနွယ် တွေလိုပဲ အဆုံးသတ်သွားအောင်လုပ်ပေးဖို့ ငါ ဝန်လေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အရမ်း မောက်မာနေပါလား..."

အေးစက်စက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး... မျက်ခုံးတွင် သွေးရောင် ပင့်ကူ အမှတ်အသား ပါရှိကာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံပါးကို ဝတ်ဆင်ထားသော လှပသည့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ထွက်လာလေသည်။

သူမက ကြောင်ခြေလှမ်းများဖြင့် လမ်းလျှောက်လာပြီး... ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်ဖြင့် လှပကာ... ဖြောင့်တန်းလှသော ခြေတံရှည်များက အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိပြီး... လှုပ်ရှားမှု တိုင်းတွင် ဆွဲဆောင်မှု များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ"

နတ်ဘုရားတစ်ဝက် လက်အောက်ငယ်သား ၆ ပါး မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး... မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေသည်။

နာမည်ကြီးလို့ ကြောက်တာပါပဲ။

သူတို့နဲ့ ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ က မြေအောက် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တွေ အတူတူပဲ ဆိုပေမဲ့... အဆင့်အတန်းရော... စွမ်းအား နဲ့ အတွေ့အကြုံရော ဘယ်လိုမှ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရပါဘူး...

ဒီလောက် ရှေးကျပြီး ရက်စက်တဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ကို သူတို့ အရမ်း ကြောက်ကြသည်။

မုန်လဲ့ လည်း ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ သူ့အရှေ့ရှိ ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ က သူ အရင်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အားလုံးနှင့် မတူပေ။

နတ်ဘုရားစွမ်းအား လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်မျှပင် မရှိသလို... အရှိန်အဝါ အနည်းငယ်မျှပင် မထွက်ပေါ်ပေ။ သာမန် လူတစ်ယောက်လိုပဲ... အန္တရာယ် မရှိဘူး... ထူးခြားမှု မရှိဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဖြစ်လေလေ... မုန်လဲ့ ပိုပြီး သတိထားလေလေပါပဲ... ကိုက်တတ်တဲ့ ခွေးက မဟောင်ဘူး ဆိုသလို... မမြင်ရတဲ့ အရာတွေက ပိုပြီး အန္တရာယ် များတတ်ပါတယ်... ဒီ ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ က မုန်လဲ့ အတွက် အရမ်း အန္တရာယ် ကြီးပါတယ်။

"လူငယ်လေး... မင်းက နဂါးကျွန်းက နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တွေကို သတ်လိုက်လို့ အရမ်း စွမ်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား... မိုက်မဲလိုက်တာ..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ က မုန်လဲ့ အရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး "အများဆုံး ပြောရရင်... အမှိုက် ကောင် အနည်းငယ်ကို သတ်လိုက်တာလောက်ပါပဲ..." ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်လား..."

မုန်လဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်လေသည်။

"နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ ကြီး ကောင်းကင်ယံ တိုက်ကြီး မှာ နှစ်ပေါင်း ၄ သောင်းကျော် ရပ်တည်လာနိုင်တာက... ဘယ်တော့မှ အဲဒီ အမှိုက် ကောင် တွေကြောင့် မဟုတ်ဘူး..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အမြင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည် "မင်း မကြာခင်မှာ အဲဒါကို သိလာရလိမ့်မယ်..."

"မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ..."

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။

"သတိပေးလိုက်မယ်... လူငယ်လေး..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ က မုန်လဲ့ကို ကြည့်ကာ "အဲဒီ အနံ့ဆိုးတဲ့ ဖွတ် ကောင် ရဲ့ ကလဲ့စားချေမှု က မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင်... မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲသလဲ ဆိုတာ မင်း သိလာလိမ့်မယ်..."

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ တကယ်ကို မျှော်လင့်မိပါတယ်..."

မုန်လဲ့ ပခုံးတွန့်လိုက်လေသည် "ငါ နဂါး တွေ အများကြီး သတ်ဖူးတယ်... နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တွေလည်း အများကြီး သတ်ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရား ကိုတော့ တစ်ခါမှ မသတ်ဖူးသေးဘူး... ဘယ်လို ခံစားရမလဲ ဆိုတာ သိချင်နေပြီ..."

"ဟားဟားဟား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ မှာ အလွန် ရယ်စရာကောင်းသည့် အရာတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့... ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားသည်အထိ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"လူငယ်လေး... မင်းက အရမ်း ကလေးဆန်လွန်းတယ်... နတ်ဘုရားတစ်ဝက် နဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရား ကြားက ကွာဟချက်ကို မင်း လုံးဝ နားမလည်သေးဘူးပဲ..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ မျက်နှာတွင် သနားစရာ ကောင်းသည့် အမူအရာ ပေါ်လာလေသည်။

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

မုန်လဲ့က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်လေသည် "နဂါးနတ်ဘုရား အကြောင်း ခဏထားလိုက်ပါဦး... ငါတို့ ကိစ္စ အရင် ရှင်းရအောင်... အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ က ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်... ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ..."

"ဒါကလည်း ကိစ္စ တစ်ခုလား..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ က ဂရုမစိုက်စွာ ပြောလိုက်လေသည် "လူငယ်လေး... မင်း ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိရင် ထွက်သွားလို့ ရပါပြီ... ငါက အလုပ်များနေတယ်... မလိုက်ပို့နိုင်တော့ဘူး..."

"ပြီးတော့ တစ်ခု သတိပေးလိုက်မယ်... မင်းက ဒီမှာ လာပြီး ကစားနေမယ့် အစား... အဲဒီ အနံ့ဆိုးတဲ့ ဖွတ် ကောင် ရဲ့ ကလဲ့စားချေမှုကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရမလဲ ဆိုတာကို သေချာ စဉ်းစားသင့်တယ်..."

"ကစားနေတာလား"

မုန်လဲ့ ရယ်မောလိုက်ပြီး... ဓားမြှောင် တစ်လက် လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာကာ ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ၏ ဆံထုံး ကို ဖြတ်တောက်လိုက်လေသည်။

"ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ... ငါ မင်းကို အရမ်း အတည်ပြောနေတာနော်... မင်းလည်း သေချာ အာရုံစိုက်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

"မဟုတ်ရင်... ဓားမြှောင် က နောက်တစ်ခါ ဖြတ်သွားမှာက ဆံထုံး မဟုတ်ဘဲ မင်းရဲ့ လည်ပင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"လူငယ်လေး... မင်း အရမ်း ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွားပြီး "ဒီနေရာက ငါ့ရဲ့ နယ်မြေ... မင်း လာပြီး ရမ်းကားလို့ မရဘူး..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်လား... ဒါဆိုလည်း ငါ စမ်းကြည့်ချင်တယ်..."

မုန်လဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ကွေးလိုက်လေသည်။

"ထွက်သွားစမ်း..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ... ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံလှိုင်းများ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လေဟာနယ် မှာ ကွဲအက်နေသော မှန်ချပ်များအလား အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားကာ အဆုံးအစမရှိသော အနက်ရောင် တွင်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မုန်လဲ့က အလွန် နီးကပ်နေသဖြင့် အနက်ရောင် တွင်းကြီးထဲသို့ ချက်ချင်း စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၆ ပါး မြင်သောအခါ... မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြကာ အတွင်းသို့ စုပ်ယူခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြလေသည်။

ခဏအကြာတွင် အသံလှိုင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အနက်ရောင် တွင်းကြီးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ အရာအားလုံး မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလေသည်။

"သခင် ရော... သခင် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၆ ပါးမှာ မုန်လဲ့ ရပ်နေခဲ့သော နေရာကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် သံသယ ဖြစ်နေကြလေသည်။

ရေဘဝဲ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် မာဗင် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည် "သူ လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်း ထဲကို စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီ... ဖြစ်နိုင်တာကတော့..."

"ဒါ..."

နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၅ ပါး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။ လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်း ထဲကို စုပ်ယူခံရတယ် ဆိုရင်... ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နိုင်မှာလဲ။

"အရှင်မ... အဲဒီ လူသား ကော..."

အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ က ရိုသေစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်း ထဲကို ငါ ပို့လိုက်ပြီ..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်လေသည် "မင်းက အဲဒီ ကောင်လေး ကို အရမ်း စွမ်းတယ် လို့ ပြောနေလို့... ငါက ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းလဲ လို့ ထင်နေတာ... ထင်ထားတာထက် တုံးအပြီး မိုက်မဲတဲ့ ကောင်လေး တစ်ယောက်ပါပဲလား..."

"ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်..."

အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ က အလျင်အမြန် ဒူးထောက်ကာ တောင်းပန်လိုက်လေသည်။

"သွားတော့... မျိုးနွယ်ဝင် တွေကို ပြန်ခေါ်လိုက်တော့..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ လက်ယမ်းပြလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်မ..."

အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ က အမှောင် မိခင်ပင်ကြီး အနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး "မိခင်ပင်ကြီး... မျိုးနွယ်ဝင် တွေကို ပြန်ပို့ပေးပါ..." ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"နားလည်ပါပြီ..."

အိုမင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ အမှောင် မှော်အစီအရင် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ အစီအရင် လင်းလက်လာပြီးနောက် လေဟာနယ် လှုပ်ရှားမှုများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဝုန်း..."

သစ်ခေါက် သံချပ်ကာ များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောတွင် လေးနှင့် မြား များကို လွယ်ထားသော အမှောင် နတ်သမီး သောင်းနှင့်ချီပြီး မှော်အစီအရင် ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အရှင်မ..."

အမှောင် နတ်သမီး များက ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ကို တပြိုင်နက်တည်း အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြပြီး အလွန် ရိုသေလေးစားသော အမူအရာများ ရှိနေကြလေသည်။

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း... ထိုအချိန်တွင် အံ့ဩနေသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဒါက အမှောင် မိခင်ပင်ကြီး ရဲ့ ပို့ဆောင်ခြင်း စွမ်းရည် လား... တစ်ခါတည်းနဲ့ လူတစ်သောင်းကို ပို့ဆောင်နိုင်တယ် ဆိုတော့... တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ..."

"ဟင်..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားလေသည်။

အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ နှင့် ဘာဘရူးစ် အပါအဝင် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၆ ပါး အားလုံးလည်း အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

လူတိုင်းက အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ... လေဟာနယ် ထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ဝတ်ရုံရှည် တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဓားမြှောင် တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ... မုန်လဲ့ မဟုတ်လျှင် ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

"မင်း... မင်း..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။

"နတ်ဘုရားမကြီး... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး..."

မုန်လဲ့က ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စနစ်ကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်လေသည်။

'စနစ်... အမှောင် မိခင်ပင်ကြီး ရဲ့ ပို့ဆောင်ခြင်း စွမ်းရည် ကို လုယူဖို့ ရွှေဒင်္ဂါး ဘယ်လောက် လိုအပ်လဲ...'

"ဒင်... အမှောင် မိခင်ပင်ကြီး ရဲ့ ပို့ဆောင်ခြင်း စွမ်းရည် က အဆင့်မြင့် မွေးရာပါ စွမ်းရည် ဖြစ်ပြီး... စွမ်းအား တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ ပိုမို အားကောင်းလာနိုင်ပါတယ်... အဆင့်တက်နိုင်တဲ့ မွေးရာပါ စွမ်းရည် အမျိုးအစား ဖြစ်ပါတယ်..."

စနစ်က အေးစက်စက် ပြန်ဖြေလေသည် "အမှောင် မိခင်ပင်ကြီး က နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အစပိုင်း အဆင့်မှာ ရှိပါတယ်... ခန့်မှန်းခြေ - ဒီ မွေးရာပါ စွမ်းရည် ကို လုယူဖို့ နိယာမ အရင်းအမြစ် ကျောက်သလင်း ၁၂၀ လိုအပ်ပါတယ်..."

"နိယာမ အရင်းအမြစ် ကျောက်သလင်း ၁၂၀"

"အိုကေတယ်... လုယူမယ်…”