အခန်း ၂၂၈

အခန်း ၂၂၈။ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ၊ နတ်ဘုရားမ၏ အညံ့ခံမှု

နတ်ဘုရား အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ... မုန်လဲ့သည် မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်ရှိ သစ်ပင် ပန်းမန်များ အားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။ တောင်တွေ မြစ်တွေက အစ... ခြင်တွေ ယင်ကောင်တွေ အဆုံး... အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် မြင်တွေ့နေရခြင်းပင်။

အရင်ကဆို မြင်ရုံပဲ မြင်ရတာ။

အခုတော့ မုန်လဲ့က ဆန္ဒရှိရင် အဲဒီအရာတွေကို လေထဲကနေ ချက်ချင်း ယူလာလို့ ရပြီ... ပိုမှန်အောင် ပြောရရင် ပို့ဆောင်လာလို့ ရပြီလေ။

"တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်ပဲ..."

"စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်..."

မုန်လဲ့က မြေအောက်ကမ္ဘာရဲ့ ကျောက်သားလွှာထဲမှာ ပစ္စည်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး... စိတ်ထဲကနေ ဆန္ဒပြုလိုက်ရာ ချက်ချင်း သူ့အရှေ့ကို ရောက်လာလေသည်။ ကြည့်လိုက်တော့ သံချေးတက်နေတဲ့ ရတနာသေတ္တာ တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

မုန်လဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတွေ ဝေဆာသွားလေသည်။ ဒီစွမ်းရည်က တကယ်ကို သုံးလို့ ကောင်းတာပဲ... ရတနာ ရှာဖို့... ခိုးဖို့... ဓားပြတိုက်ဖို့ သုံးရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ။

"သခင်... ဒါက ဘာလဲ..."

မုန်လဲ့က ခဏရပ်နေပြီးမှ သူ့အရှေ့မှာ သေတ္တာ တစ်လုံး ရောက်လာတာကို မြင်တော့ ဘာဘရူးစ်က သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... စွမ်းရည် အသစ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်တာပါ..."

မုန်လဲ့က သေတ္တာကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အမှောင် မိခင်ပင်ကြီး ကို ကြည့်ကာ "မိခင်ပင်ကြီး... မင်းရဲ့ ရက်ရောမှု အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒီစွမ်းရည် က အရမ်း သုံးလို့ ကောင်းတယ်... ငါ အရမ်း သဘောကျတယ်..." ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

“...."

အမှောင် မိခင်ပင်ကြီး က ဘာမှန်းမသိပေမဲ့ အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ ကတော့ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားလေသည် "ဒါဆို..."

"ဟားဟား... ဘုရင်မကြီး ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ..."

မုန်လဲ့က ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး စိတ်အခြေအနေ အရမ်း ကောင်းနေလေသည် "နတ်ဘုရားမကြီး... ကျွန်တော့် ကိစ္စတော့ ပြီးသွားပြီ... ကျွန်တော်တို့ ဆက်လုပ်လို့ ရပါပြီ..."

"လူသား... ငါ ဒေါသမထွက်ခင်... ချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း..." ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေလေသည် "မဟုတ်ရင်... မင်းကို ဒီမှာ အသေသတ်ပစ်ဖို့ ဝန်လေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"နတ်ဘုရားမကြီး က အရမ်း မောက်မာနေပါလား..."

မုန်လဲ့ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်လေသည် "မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို သတ်မလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါ အရမ်း သိချင်နေပြီ..."

"သေလိုက်စမ်း..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ဒေါသထွက်သွားပြီး လက်ငါးချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ မုန်လဲ့ထံသို့ လျှပ်စီးအလား ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

မုန်လဲ့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ၏ နောက်ကျောတွင် ထူးဆန်းစွာ ပေါ်လာကာ ဓားမြှောင် ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

"ချွင်..."

သွေးရောင် ဓားမြှောင် က ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ၏ နောက်ကျောကို အပြည့်အဝ ထိမှန်သွားသော်လည်း မီးပွားများသာ လွင့်စင်သွားပြီး ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ကို အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်စေနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဒီလောက်တောင် မာတာလား..."

မုန်လဲ့ အံ့ဩသွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်လေသည်။ တွင်းနက် ဓားမိစ္ဆာ ၏ မွေးရာပါ ဓားကောက် က နတ်ဘုရား သားရဲ သုံးချောင်းထောက် ဝက်ကြီး ကိုတောင် ခုတ်ပိုင်းနိုင်ပေမဲ့... ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ကိုတော့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပါလား။

သူမရဲ့ ကျောက ဆီလီကွန် တွေ ထည့်ထားလို့ ဒီလောက် မာနေတာလား။

"ယုတ်မာတဲ့ မျောက် ကောင်... မင်း ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်ပြီ..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး အလွန် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည် "သေ..."

"ရှူး... ရှူး... ရှူး..."

သွေးရောင် သံမဏိ ဆေးထိုးအပ် သောင်းနဲ့ချီပြီး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ... လျှပ်စီးအမြန်နှုန်းဖြင့် မုန်လဲ့ထံသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

သွေးရောင် သံမဏိ ဆေးထိုးအပ် တိုင်းတွင် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး အဆိပ်ပြင်းများ သုတ်လိမ်းထားသည်မှာ သေချာလေသည်။

"နတ်ဘုရားမကြီး... ဒီ လူသား က ချက်ချင်း ရွေ့လျားခြင်း ကို သုံးတတ်တယ်..."

အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် သတိပေးလိုက်လေသည် "ဒီလို တိုက်ခိုက်မှု မျိုးက သူ့ကို ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ချက်ချင်း ရွေ့လျားခြင်း"

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အဖြူရောင် ပင့်ကူအိမ် အမြောက်အမြားကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ... ဧရာမ ကန်တော့ပုံသဏ္ဌာန် ဖန်တီးပြီး မီတာ တစ်ထောင် ပတ်လည်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်လေသည်။

"ကောင်လေး... ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရား နယ်ပယ် ထဲမှာ... မင်း ဘယ်လို ချက်ချင်း ရွေ့လျားခြင်း သုံးမလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး သွေးရောင် သံမဏိ ဆေးထိုးအပ် သောင်းနဲ့ချီပြီး မုန်လဲ့ကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ရန် ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။

မုန်လဲ့မှာ တကယ်ပဲ ချက်ချင်း ရွေ့လျားခြင်း မသုံးနိုင်တော့သည့်အလား... သွေးရောင် သံမဏိ ဆေးထိုးအပ် များ၏ ဖုံးလွှမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

"မျောက်ကောင် သေ... မင်း သေဖို့ သေချာသွားပြီ..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ဤသွေးရောင် သံမဏိ ဆေးထိုးအပ် များမှာ သူမ၏ ခြေထောက် အမွေးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမဆို ထိုးဖောက်နိုင်လေသည်။

ထို့အပြင် အဆိပ်ပြင်းများလည်း သုတ်လိမ်းထားသဖြင့် သွေးထွက်သည်နှင့် ချက်ချင်း သေဆုံးနိုင်ပြီး နတ်ဘုရားတစ်ဝက် များပင်လျှင် ထိမိပါက သေချာပေါက် သေဆုံးမည် ဖြစ်လေသည်။

"ချွင်... ချွင်... ချွင်..."

သို့သော် ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ မျှော်လင့်မထားသည်မှာ... သွေးရောင် သံမဏိ ဆေးထိုးအပ် များက မုန်လဲ့ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သောအခါ... သံပြားပေါ် သံမှို ရိုက်သကဲ့သို့ ကြည်လင်သော သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ အားလုံး ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

"ဘာ... မပေါက်ဘူးလား..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။

"ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ... မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု က ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်ဘူး... စိတ်ပျက်သွားပြီလား..."

မုန်လဲ့က ဆေးထိုးအပ်များ စူးဝင်နေသော ဝတ်ရုံကို ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ... ချောမွေ့နေသော အသားအရေ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အသားအရေက ဖြူဖွေးပြီး ချောမွေ့နေကာ... ကြွက်သားများ ထင်းနေပြီး အချိုးအစား ကျနသော်လည်း ဒဏ်ရာ တစ်ချက်မျှ မရှိပေ။

"မင်းရဲ့ နတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ် က ဒီလောက်တောင် ခိုင်မာတာလား..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။

"အတူတူပါပဲ..."

မုန်လဲ့ က အကြောအဆစ် များကို ဖြေလျှော့လိုက်ရာ အရိုးများမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည် "လက်နက် သုံးနေရတာ ကြာပြီ ဆိုတော့... ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား မလုပ်ဖြစ်တာ ကြာပြီ..."

"လာလေ... အကြိမ် ၃၀၀ လောက် လာတိုက်ကြည့်..."

"ရှူး..."

စကားသံ မဆုံးမီပင် မုန်လဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်လေသည်။

"ဝုန်း..."

ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ လွင့်စင်သွားကာ မုန်လဲ့ က အရိပ်အယောင်ကဲ့သို့ လိုက်ပါသွားလေသည်။

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."

လက်သီးများက မိုးပေါက်များအလား ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ကိုယ်ပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ကျရောက်သွားလေသည်။

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ မှာ ဘေ့စ်ဘော ဘောလုံး တစ်လုံးအလား အကြိမ်ကြိမ် အရိုက်ခံရပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ပေ။

"ဒါက..."

"ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ က အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာလား... ငါ မျက်စိမှားတာလား..."

နတ်ဘုရားတစ်ဝက် လက်အောက်ငယ်သား ၆ ပါး လုံးဝ ကြောင်သွားကြလေသည်။

အမှောင် နတ်သမီး ဘုရင်မ လည်း ကြောင်သွားလေသည်။

အမှောင် နတ်သမီး သောင်းနှင့်ချီပြီး လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

မည်သူမျှ မြင်တွေ့နေရသည့် မြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။

မြေအောက်ကမ္ဘာ မှာ ရှေးကျဆုံး နဲ့ အကြောက်ရဆုံး နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ပဲ... စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရား ၄ ပါး နဲ့ ခေတ်ပြိုင် ဖြစ်ပြီး... မြေအောက်ကမ္ဘာ မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး နတ်ဘုရားတစ်ဝက် လို့ အသိအမှတ်ပြု ခံထားရသူလေ...

ဒါပေမဲ့ အခုလို အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာက... တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။

"မင်းမှာ ဒီလောက် စွမ်းအားပဲ ရှိတာလား..."

"ငါ နတ်ဘုရား လက်နက် လည်း မသုံးဘူး..."

"နတ်ဘုရား မီးတောက် လည်း မသုံးဘူး..."

"ဒါတောင် မင်းက ငါ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး..."

"တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာပဲ..."

မုန်လဲ့က တစ်ဖက်က ရိုက်နှက်နေပြီး တစ်ဖက်က လှောင်ပြောင်နေရာ ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရင်ဘတ်ပင် ပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။

"ပိုးကောင်... သေလိုက်စမ်း..."

"နတ်ဘုရား စွမ်းရည်... ညှို့ယူခြင်း..."

ပန်းရောင် နတ်ဘုရားစွမ်းအား များက ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မုန်လဲ့ကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မုန်လဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မြင်ကွင်းများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မက်မွန်ပန်းများ ပွင့်နေပြီး... ပန်းပွင့်များ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေကာ... အဝတ်မပါသော ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ က ဆွဲဆောင်မှု ရှိစွာ လှုပ်ရှားနေလေသည်။

မုန်လဲ့၏ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားပြီး သွားရည်များပင် ကျလာလေသည်။

"အခွင့်အရေးပဲ..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ က အခွင့်ကောင်းယူကာ ကျောဘက်မှ သွေးရောင် ပင့်ကူ ခြေထောက် ၈ ချောင်း ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး... မုန်လဲ့ကို လျှပ်စီးအမြန်နှုန်းဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

"ရှူး..."

သို့သော် သွေးရောင် ပင့်ကူ ခြေထောက်များ မုန်လဲ့ကို ထိခိုက်တော့မည့် အချိန်မှာပင်... မုန်လဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ကြောင်သွားလေသည်။

"နတ်ဘုရားမကြီး..."

မုန်လဲ့က မီတာ တစ်ရာ အကွာတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ချီးကျူးသော အပြုံးများဖြင့် "ခုနက မြင်ကွင်းက တကယ်ကို မဆိုးပါဘူး... ငါ အရမ်း သဘောကျတယ်... မင်း သဘောတူရင် ငါတို့ သီးသန့် ကောင်းကောင်း ဆွေးနွေးကြတာပေါ့... အခုတော့ ထားလိုက်ပါတော့... လူတွေ အရမ်း များနေလို့..." ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းက ငါ့ရဲ့ ညှို့ယူခြင်း နတ်ဘုရား စွမ်းရည် ကို ချိုးဖျက်နိုင်တယ်..." ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ မျက်နှာ ပျက်သွားလေသည်။

"အဲဒါကို ညှို့ယူခြင်း လို့ ခေါ်တာလား..."

မုန်လဲ့ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်လေသည် "ငါက အကြိမ်ပေါင်း တစ်သောင်း ခုနစ်ထောင် လေးရာ ငါးဆယ် စမ်းသပ်မှု တွေကို ဖြတ်သန်းလာပြီး... အခက်အခဲ ပေါင်း တစ်သိန်း ရှစ်ထောင် ကို ကျော်ဖြတ်လာတာ... စိန်လို မာကျောတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကို ရရှိထားပြီး... အဆိပ်တွေ အားလုံး မတိုးတော့ဘူး... မကောင်းဆိုးဝါး တွေ အားလုံး ရှောင်ဖယ်ရတယ်... မင်းရဲ့ အဲဒါလေးက ဘာအဆင့် ရှိလို့လဲ..."

"ယုတ်မာလိုက်တာ..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွားကြိတ်ထားပြီး အရှက်ရ ဒေါသထွက်ကာ "ငါ မင်းကို သတ်မယ်..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"နတ်ဘုရား စွမ်းရည်... ပိတ်လှောင်ခြင်း..."

တောက်ပသော ရွှေရောင် နတ်ဘုရားစွမ်းအား များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မီတာ တစ်ထောင် ပတ်လည်ကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

မုန်လဲ့က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပိတ်လှောင်မှု စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရပြီး လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။

"နတ်ဘုရား နယ်ပယ် နဲ့ ပိတ်လှောင်ခြင်း နတ်ဘုရား စွမ်းရည် ပေါင်းစပ်လိုက်တာက ငါ့ကို လှုပ်ရှားလို့ မရအောင် လုပ်နိုင်တယ်..."

မုန်လဲ့ အလွန် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"သေစမ်း..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ချက်ချင်း ရောက်လာပြီး နောက်ကျောမှ ပင့်ကူ ခြေထောက် ၈ ချောင်းက လျှပ်စီးအမြန်နှုန်းဖြင့် ထိုးစိုက်လာလေသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း... မင်းကို အပြင်းစားလေး လုပ်ပေးရမှာပေါ့..."

မုန်လဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ကွေးလိုက်ပြီး ပင့်ကူ ခြေထောက် ၈ ချောင်း ထိုးစိုက်လာချိန်တွင်... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့ ပျစ်ချွဲနေသော အနက်ရောင် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ထံသို့ လောင်ကျွမ်းသွားလေသည်။

"ဝုန်း..."

ပင့်ကူ ခြေထောက် ၈ ချောင်းက မုန်လဲ့ ကိုယ်ပေါ်သို့ ထိုးစိုက်သွားသော်လည်း အရေပြားကိုပင် မဖောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် အနက်ရောင် မီးတောက်များကမူ ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကပ်တွယ်သွားလေသည်။

"သွားပြီ..."

"ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ တော့ သေချာပေါက် သေပြီ..."

ကြည့်နေသော နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၆ ပါး မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး... ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် နှင့် ကပ်တွယ်မိပြီ ဆိုရင်တော့ ဤတိုက်ပွဲ၏ အဆုံးသတ်က သေချာသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြလေသည်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာမှာ ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ က ဤအချက်ကို သတိမထားမိဘဲ... ပင့်ကူ ခြေထောက် ၈ ချောင်းက မုန်လဲ့ကို မဖောက်နိုင်သဖြင့် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံ ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

ကိုယ်ပေါ်သို့ ကပ်တွယ်လာသော အနက်ရောင် မီးတောက်များကိုမူ သူမ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ၏ နတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ်က အလွန် ခိုင်မာလှသဖြင့် သာမန် မီးတောက်များက သူမကို မည်သို့ ထိခိုက်နိုင်မည်နည်း။

"သေစမ်း... ဘာလို့ ဒီလောက် မာနေရတာလဲ..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး အဆုံးအစမရှိသော ပင့်ကူအိမ် များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ... မုန်လဲ့ကို ချက်ချင်း ရစ်ပတ်ပြီး ကောက်ညှင်းထုပ် အလား ထုပ်ပိုးလိုက်လေသည်။

"လူသား... မင်းရဲ့ နတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ် က ခိုင်မာနေလို့ ငါ မင်းကို မသတ်နိုင်ဘူး လို့ မထင်နဲ့..." ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ က အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည် "မင်းကို သတ်ဖို့ ငါ့မှာ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်..."

"ငါ့ကို သတ်မယ် မင်း မြင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်လေသည် "နတ်ဘုရားမကြီး... မင်း ငါ့ထက် အရင် သေမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်..."

"သေခါနီးတောင် လေသံ မာနေသေးတယ်..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ရင်ဘတ်မှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ အနက်ရောင် မီးတောက်များက ရင်ဘတ်အထိ ပြန့်နှံ့လာပြီး ရူးသွပ်စွာ လောင်ကျွမ်းနေလေသည်။

"ယုတ်မာလိုက်တာ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးတောက်များကို အစွမ်းကုန် ငြိမ်းသတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အသုံးမဝင်ပေ။ ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် က ဘာမဆို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်ပြီး တစ်ခါ ကပ်တွယ်မိသည်နှင့် ငြိမ်းသတ်၍ မရတော့ပေ။

ပိုရိုက်လေ ပိုလောင်လေ ဖြစ်ပြီး လျင်မြန်စွာပင် သူမ တစ်ကိုယ်လုံးကို ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

"အညံ့ခံလိုက်ပါ နတ်ဘုရားမကြီး..."

မုန်လဲ့က ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပင့်ကူအိမ် များကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည် "ဒါ ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် ပဲ... မင်းရဲ့ နတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ် က ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာ ပါစေ... ဆယ်ဆလောက် ပိုသန်မာနေရင်တောင် ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် ဒါ ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် လား..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားရလေသည် "မင်းက လူသား တစ်ယောက် ဖြစ်နေရက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ငရဲပြည် က နတ်ဘုရား သားရဲ ဖြစ်တဲ့ ငရဲ နတ်ဘုရား ဖီးနစ်ငှက် ရဲ့ ငရဲ နတ်ဘုရား မီးတောက် ကို သုံးနိုင်ရတာလဲ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး..."

မုန်လဲ့ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"ညစ်ပတ်လိုက်တာ..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ မှာ အံ့ဩဒေါသထွက်နေသော်လည်း ရုန်းကန်မှု အားလုံးမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

နောက်ဆုံး ရလဒ်ကတော့... သူမသည် မီတာ တစ်သောင်းခန့် မြင့်မားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မည်းနက်ကာ အနက်ရောင် အမွေးအမှင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဧရာမ မုဆိုးမ ပင့်ကူမကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ထို့နောက် အနက်ရောင် မီးတောက်များထဲတွင် ကခုန်ရင်း အသည်းခိုက်မတတ် အော်ဟစ်နေကာ လူကို ကြက်သီးထသွားစေလေသည်။

"ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ... အသက်ရှင်ချင်ရင် ပြောလိုက်ပါ... ငါက မိန်းမလှလေး တွေကို သနားတတ်ပါတယ်..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် လက်အောက်ငယ်သား ၆ ပါးကို ကြည့်လိုက်လေသည် "မင်းတို့ အမှောင် နတ်သမီး မျိုးနွယ်စု ရဲ့ ရတနာတိုက် ကို သွားရှာကြ... တွေ့ရင် ငါ့ကို ပြော..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်..."

နတ်ဘုရားတစ်ဝက် လက်အောက်ငယ်သား ၆ ပါး အလျင်အမြန်ပင် အမိန့်နာခံလိုက်ကြလေသည်။ ခုနက တိုက်ပွဲ အပြီးတွင် မုန်လဲ့၏ စွမ်းအားက သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်သွားပြီး လုံးဝ အညံ့ခံသွားကာ ဆန့်ကျင်ရန် လုံးဝ မတွေးရဲတော့ပေ။

ဖျက်ဆီး၍ မရသော နတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား အမြန်နှုန်း။

ဘာမဆို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သော အနက်ရောင် မီးတောက်။

လူသား နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တစ်ပါးက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် စွမ်းအား ကြီးမားနေရတာလဲ။

"လူသား... မင်း တကယ် ဘာလိုချင်တာလဲ..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ က တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။ သူမ မခံနိုင်တော့ပေ။

"ရိုးရှင်းပါတယ်... ငါ့ကို အညံ့ခံလိုက်..."

မုန်လဲ့က လက်နောက်ပစ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည် "အညံ့ခံမှသာ အသက်ရှင်နိုင်မယ်..."

"မင်း အိပ်မက် မက်နေတာလား..."

ပင့်ကူ နတ်ဘုရားမ က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည် "ငါ မီးလောင် သေသွားရင်တောင်... ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားရင်တောင်... တစ္ဆေ ဖြစ်သွားရင်တောင်... မင်းကို လုံးဝ အညံ့ခံမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါဆိုလည်း မင်း သေလိုက်တော့... ကောင်းကောင်း သွားပါ..."

"ပြန်လာခဲ့... ငါ အညံ့ခံတယ်…”