အခန်း ၂၃၂

အခန်း ၂၃၂။ လက်တစ်ရာ တိုက်တန်၊ နတ်ဘုရားရှေ့မှောက် ပြိုင်ပွဲ

"လက်တစ်ရာ တိုက်တန် က ရှေးကျတဲ့ မျိုးကွဲ သတ္တဝါ တစ်မျိုးပဲ... သူတို့က တိုက်တန် နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စု ကနေ ဆင်းသက်လာတာ... ဒါပေမဲ့ တိုက်တန် နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စု တွေက သူတို့ကို လက်မခံကြဘူး... တခြား ကွဲပြားတဲ့ အရာ... မိစ္ဆာ အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြတယ်..."

ဒိုဒိုလာ က ရှင်းပြလေသည် "ဒါပေမဲ့ ငြင်းလို့မရတဲ့ အချက်ကတော့ လက်တစ်ရာ တိုက်တန် တွေမှာ သာမန် တိုက်တန် နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စု တွေထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခွန်အား... ပိုကြီးမားတဲ့ ကာကွယ်ရေး... ပိုရက်စက်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် တွေ ရှိတယ် ဆိုတာပဲ..."

"တိုက်တန် နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စု ရဲ့ စွန့်ပစ်ခြင်း ခံရတာကြောင့် လက်တစ်ရာ တိုက်တန် တွေက တိုက်တန် နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စု ကို အရမ်း မုန်းတီးကြတယ်... နောက်ပြီး လေဟာနယ် နတ်ဘုရား တွေကိုလည်း မုန်းတီးကြတယ်... ဒါကြောင့် သူတို့က မိစ္ဆာ အုပ်စု ထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး အမြင့်ဆုံး ငရဲနတ်ဘုရား ရဲ့ အစောင့်အရှောက် တွေ ဖြစ်လာကြတာ..."

"အမြင့်ဆုံး ငရဲနတ်ဘုရား"

မုန်လဲ့ နားမလည် ဖြစ်သွားလေသည်။

"အမြင့်ဆုံး ငရဲနတ်ဘုရား က အဆုံးအစမရှိတဲ့ စကြဝဠာ ကြီးမှာ အကြီးမြတ်ဆုံးသော တည်ရှိမှု တွေထဲက တစ်ခုပဲ... ပြီးတော့ အမြင့်ဆုံး လောက နှစ်ခု ထဲက တစ်ခု ဖြစ်တဲ့ ငရဲပြည် ရဲ့ အုပ်ချုပ်သူ တွေထဲက တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်..."

ဒိုဒိုလာ က မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။

"ငရဲပြည် အုပ်ချုပ်သူ တွေထဲက တစ်ယောက်"

မုန်လဲ့ အသက်ရှူမှားသွားလေသည် "လက်တစ်ရာ တိုက်တန် က သူ့ရဲ့ အစောင့်အရှောက် ဖြစ်သွားတာလား... နောက်ခံက သေးသေးလေး မဟုတ်ဘူးပဲ..."

"သေချာပေါက်ပဲပေါ့..."

ဒိုဒိုလာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"တိုက်တန် နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စု ကရော ဘယ်လို အခြေအနေလဲ... ကောင်းကင်ယံ တိုက်ကြီး အပြင်ဘက်မှာလည်း တိုက်တန် တွေ ရှိသေးတာလား..." မုန်လဲ့ ထပ်မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ အဲဒီ အပြောက မှားနေတယ်... ကောင်းကင်ယံ တိုက်ကြီး က တိုက်တန် တွေက တိုက်တန် နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စု ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် လေးတွေပဲ... စစ်မှန်တဲ့ တိုက်တန် နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စု မဟုတ်ဘူး..."

ဒိုဒိုလာ က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်လေသည် "စစ်မှန်တဲ့ တိုက်တန် နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စု တွေက အရပ် ၁၀ သောင်း လောက် မြင့်ပြီး... စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရား တွေကိုတောင် ဆွဲဖြဲနိုင်တယ်... မိစ္ဆာ လောက က ကောင်းကင် နတ်သမီး တွေနဲ့ လုံးဝ မခြားဘူး..."

"တိုက်တန် နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စု က ဒီလောက်တောင် ရက်စက်တာလား..."

မုန်လဲ့ တံတွေး မျိုချလိုက်မိလေသည် "မင်း ပြောတာ ကြားတော့... ကောင်းကင်ယံ တိုက်ကြီး က တိုက်တန် တွေက မကြီးထွားသေးတဲ့ ကလေးလေး တွေနဲ့ တူနေတယ်... မဟုတ်ဘူး... ကလေးလေး လို့တောင် ခေါ်လို့ မရဘူး..."

"မှန်တာပေါ့... တိုက်တန် နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စု ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် တွေက အဆုံးအစမရှိတဲ့ စကြဝဠာ ကြီးထဲမှာ အနှံ့အပြား ရှိနေတာ... ကောင်းကင်ယံ တိုက်ကြီး က တိုက်တန် တွေကို တိုက်တန် လို့ ခေါ်လို့ ရမလား..."

ဒိုဒိုလာ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည် "တကယ်တော့... အဆင့်မြင့် လောက တွေကမှ တိုက်တန် နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စု တွေနဲ့ ကောင်းကင် နတ်သမီး တွေလို အဆင့်မြင့် မျိုးနွယ်စု တွေအတွက် အကောင်းဆုံး နေထိုင်ရာ နေရာပဲ... သာမန် လောက တွေမှာ နေရင် သူတို့က အဆင့်တွေ ကျဆင်းသွားမှာပဲ..."

"ငါ နားလည်ပြီ..."

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ခဏ ထပ်ပြောပြီး အချိန်ကာလ မျှော်စင် မှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"အခု ဘယ်ရောက်ပြီလဲ..."

"သခင်... အခုလေးတင်ပဲ တိုက်တန် အင်ပါယာ ရဲ့ ထောက်တိုင် နိုင်ငံ ၁၂ ခု ထဲက တစ်ခု ဖြစ်တဲ့ မြေကြီး ထောက်တိုင် နိုင်ငံ ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပါတယ်... မကြာခင် တိုက်တန် အင်ပါယာ ရဲ့ တိုက်ရိုက် အုပ်ချုပ်တဲ့ နေရာ ကို ဝင်ရောက်တော့မှာပါ..."

ဘာဘရူးစ် က ရိုသေစွာ ဖြေကြားလေသည်။

သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေလေသည်။ တိုက်တန် အင်ပါယာ က သူ အရင်က အလွန် ချစ်မြတ်နိုးခဲ့တဲ့ တိုင်းပြည် ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်... သူ့ကို သစ္စာဖောက် နဲ့ သူပုန် လို့ နာမည်တပ်ခဲ့ကြလေသည်။

အဲဒီနောက်မှာ... သူ့ရဲ့ မွေးရပ်မြေ က တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်သွားပြီး သူ တစ်ခါမှ ပြန်မလာခဲ့ရတော့ဘူး... ပြီးတော့...

ပြန်လာလို့လည်း မရတော့ပါဘူး။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားတာ... နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း တောင် ကြာခဲ့ပြီပဲ...

ဒီနေ့မှာတော့... နောက်ဆုံး ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဘာဘရူးစ် ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေလေသည်။

ဝမ်းသာတာလား... ကြောက်လန့်တာလား... ဒေါသထွက်တာလား... အားလုံး ပါဝင်နေသလိုပဲ... ဒါပေမဲ့ အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူး... အချုပ်ပြောရရင် ဒါက အရမ်း ရှုပ်ထွေးတဲ့ ခံစားချက် တစ်ခုပါပဲ။

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "မင်းတို့ ခြင်္သေ့-မြွေ-ဆိတ် သတ္တဝါ မျိုးနွယ်စု တွေရဲ့ ခြေရာ ကို ဆက်ရှာကြည့်... တိုက်တန် အင်ပါယာ က ဘယ်သူတွေ လုပ်သွားတာလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရအောင်..." ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်..."

တိုက်တန် အင်ပါယာ မှာ ကုန်းပြင်မြင့် ဖြစ်သော်လည်း မြေပြင်ကတော့ အတော်လေး ပြန့်ကျယ်လေသည်။ နေရာအများစုမှာ အဆုံးအစမရှိတဲ့ လွင်ပြင်တွေ... မြက်ခင်းပြင်တွေ ချည်းပဲ ဖြစ်ပြီး အဓိက အားဖြင့် တိရစ္ဆာန် မွေးမြူရေး ကို လုပ်ကိုင်ကြလေသည်။

အုပ်စုလိုက် သံချို နွား တွေ။

နေရာတိုင်းမှာ တွေ့ရတဲ့ ဂျိုမြင်း ဆင် တွေ။

တောင်တန်းတွေ အပြည့် ရှိနေတဲ့ အစက်အပြောက် သံခွာ ဆိတ် တွေ။

တိရစ္ဆာန် မွေးမြူရေး လုပ်ကိုင်နေသူတွေ အားလုံးက လူသား တွေနဲ့ သားရဲလူသား တွေချည်းပဲ ဖြစ်ပြီး သူတို့က တဲတွေမှာ နေထိုင်ကာ တိရစ္ဆာန် တွေကို ထိန်းကျောင်းရင်း ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်နေကြလေသည်။

သို့သော်လည်း အရပ်ရှည်တဲ့ လူသားတစ်ဝက် မှူးမတ် တွေကတော့ ကြီးမားတဲ့ သားရဲ တွေကို စီးနင်းပြီး မြက်ခင်းပြင် ပေါ်မှာ မြင်းစီးရင်း ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားနေကြလေသည်။

"တိုက်တန် အင်ပါယာ က လူသား တွေရဲ့ အခြေအနေ ကလည်း သိပ်မကောင်းလှပါလား..." မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"သခင် မသိသေးတာပါ... တိုက်တန် အင်ပါယာ မှာ လူသား တွေကို အဆင့် ၄ ဆင့် ခွဲထားပါတယ်..."

ဘာဘရူးစ် က ရှင်းပြလေသည် "သွေးစစ် တိုက်တန် က ပထမ အဆင့်... လူသားတစ်ဝက် တိုက်တန် က ဒုတိယ အဆင့်... တခြား မှူးမတ် တွေက တတိယ အဆင့်... သာမန် လူသား တွေနဲ့ သားရဲလူသား တွေက စတုတ္ထ အဆင့် ပါ... နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ နဲ့ ဘာမှ မကွာပါဘူး..."

"စတုတ္ထ အဆင့်..."

မုန်လဲ့ က "ဘယ်လို ရှာတွေ့ပြီလဲ... ခြင်္သေ့-မြွေ-ဆိတ် သတ္တဝါ မျိုးနွယ်စု တွေ ဘယ်ကို အဖမ်းခံသွားရတာလဲ..." ဟု မေးလိုက်လေသည်။

"သခင်... ခြေရာ တွေ အရ ဆိုရင်... ခြင်္သေ့-မြွေ-ဆိတ် သတ္တဝါ မျိုးနွယ်စု တွေက တိုက်တန် မြို့တော် ကြီး ဆီကို အဖမ်းခံသွားရတာ ဖြစ်ရမယ်..."

"တိုက်တန် မြို့တော် ကြီး ဒါဆိုရင် တိုက်တန် မြို့တော် ကြီး ကို သွားကြစို့..." မုန်လဲ့ က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်..."

တစ်နာရီ အကြာတွင် သူတို့ အဖွဲ့သည် တိုက်တန် အင်ပါယာ ၏ မြို့တော်... တိုက်တန် မြို့တော် ကြီး သို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

တိုက်တန် နတ်ဘုရား တောင် ပေါ်တွင် တည်ရှိသော ဤမြို့တော်ကြီးမှာ အမြဲတမ်း တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကောင်းကင်ယံ တိုက်ကြီး တွင် အမြင့်ဆုံး တည်ရှိသော မြို့တော် ဖြစ်ကာ... ပျမ်းမျှ အမြင့်မှာ မီတာ တစ်သောင်းကျော် ရှိလေသည်။

ပုံမှန် အားဖြင့် ဒီလောက် မြင့်တဲ့ နေရာမှာ လေထု က အရမ်း ပါးလွှာပြီး... သာမန်လူတွေ အသက်ရှင်ဖို့ အရမ်း ခက်ခဲပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တကယ် ကတော့... တိုက်တန် မြို့တော် ကြီး ထဲမှာ ရာသီဥတု က အရမ်း သာယာပြီး... ပတ်ဝန်းကျင် ကလည်း အရမ်း လှပကာ... မှော်ဓာတ် တွေလည်း အရမ်း ပေါများနေသည်။

ဘာဖြစ်လို့လဲ။

တိုက်တန် မြို့တော် ကြီး ကို ဧရာမ မှော်အကာအကွယ် တစ်ခု က လွှမ်းခြုံထားပြီး... အဲဒီ မှော်အကာအကွယ် က ပတ်ဝန်းကျင် က မှော်ဓာတ် တွေကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူပြီး ဖြည့်တင်းပေးနေလို့ပါပဲ။

"သခင်... အောက်မှာ ရှိတာက တိုက်တန် မြို့တော် ကြီး ပါပဲ..."

ဘာဘရူးစ် က အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ကျွန်တော်တို့ တိုက်ရိုက်ပဲ ဝင်တိုက်မလား... ဒါမှမဟုတ်..." ဟု မေးလိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ငါ ဒီမြို့တော် ကို ပထမဆုံး အကြိမ် ရောက်ဖူးတာ ဆိုတော့... သေချာ မကြည့်ဘဲ ဘယ်ဖြစ်မလဲ..."

မုန်လဲ့ ခေါင်းခါလိုက်လေသည် "ဒါက ကောင်းကင်ယံ တိုက်ကြီး မှာ အခမ်းနားဆုံး... အလှပဆုံး... အကြီးကျယ်ဆုံး မြို့တော် လို့ နာမည်ကြီးတာလေ..."

"သခင့် အမိန့် အတိုင်းပါပဲ..."

ဘာဘရူးစ် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားလေသည်။

"သွား... ဆင်းရအောင်..."

တောင်ထိပ် ပေါ်မှာ ခမ်းနားစွာ တည်ရှိနေတဲ့ တိုက်တန် မြို့တော် ကြီး က ရှေးဟောင်း ခံတပ် ကြီး တစ်ခု လိုပဲ... မြို့ရိုး တွေက ထူထဲပြီး သမိုင်း အငွေ့အသက် တွေ ပြည့်နှက်နေကာ... အချိန်ကာလ ရဲ့ အမှတ်အသား တွေ အများကြီး ကျန်ရစ်နေလေသည်။

အရပ် ၁၀ မီတာ ရှိပြီး... ငွေရောင် သံချပ်ကာ တွေ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လူသားတစ်ဝက် အစောင့် တပ်ဖွဲ့ က သံမဏိ လှံရှည် တွေကို ကိုင်ဆောင်ကာ... ထက်မြက်တဲ့ မျက်လုံး တွေနဲ့ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်နေတဲ့ လူတွေကို စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

မုန်လဲ့ တို့ အဖွဲ့ ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာ... သူတို့က မမြင်သလိုပဲ ဖြတ်သွားခွင့် ပြုလိုက်ကြလေသည်။

မြို့တော် ထဲကို ဝင်ရောက်လာပြီးနောက်... ကျောက်တုံး တွေနဲ့ ဆောက်ထားတဲ့ အဆောက်အအုံ တွေ... ကျောက်တုံး တွေနဲ့ စီထားတဲ့ အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံ တွေ... ကျောက်တုံး တွေနဲ့ ဆောက်ထားတဲ့ တံတား တွေ... အရက်ဆိုင် တွေ... ဈေးဆိုင် တွေ ကို တွေ့ရလေသည်။

ရဲရင့်ပြီး ခမ်းနားတယ်။

ကြမ်းတမ်းပြီး ကြီးကျယ်တယ်။

ဒါက နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ ရဲ့ အဆောက်အအုံ ပုံစံ တွေနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး... ဒါပေမဲ့ ရဲရင့်ပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ အလှတရား တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ကျယ်ဝန်းတဲ့ လမ်းမကြီး တွေပေါ်မှာ လူတွေ သွားလာနေကြပြီး... ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း က လူသား တွေ... ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း က သားရဲလူသား တွေ... ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း အောက် က လူသားတစ်ဝက် တွေ ဖြစ်ပြီး... တိုက်တန် ဆိုတာ တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး။

ဒါက မျိုးပွားနိုင်စွမ်း ကို အပွင့်လင်းဆုံး ဖော်ပြနေတာပါပဲ... တိုက်တန် တွေက အားအနည်းဆုံး ဖြစ်ပြီး... အရေအတွက် ကလည်း အနည်းဆုံး ဖြစ်နေတာပေါ့။

"တိုက်တန် အင်ပါယာ နဲ့ သားရဲလူသား အင်ပါယာ တွေက နှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်နေတာကို... ဘာလို့ ဒီ သားရဲလူသား တွေက အရမ်း သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေတဲ့ ပုံစံ ပေါက်နေရတာလဲ..."

လမ်းမပေါ်မှာ သွားလာနေတဲ့ သားရဲလူသား တွေက ပြုံးရွှင်နေကြပြီး... ထင်ထားသလို ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေတဲ့ ပုံစံ မရှိပါဘူး... သူတို့က သုံ့ပန်း တွေ... ကျွန် တွေ မဟုတ်ဘူးလား။

"သခင် မသိသေးတာပါ..."

ဘာဘရူးစ် က ရှင်းပြလေသည် "ဒီနေရာမှာ နေထိုင်နိုင်တဲ့ သားရဲလူသား အများစု က... သားရဲလူသား အင်ပါယာ မှာ အသက်မရှင်နိုင်လို့ ဒီကို ထွက်ပြေးလာကြတာပါ..."

"သားရဲလူသား တွေက ကြိုးစားတယ်... ရိုးသားတယ်... အလုပ်ကြိုးစားတယ်... တိုက်တန် တွေ မလုပ်နိုင်တဲ့ အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်နိုင်တယ်... ဒါကြောင့် သူတို့ကို တိုက်တန် အင်ပါယာ မှာ အတော်လေး ကြိုဆိုကြတယ်... သူတို့ရဲ့ ဘဝ ကလည်း သားရဲလူသား အင်ပါယာ မှာထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်..."

ဘာဘရူးစ် က ရှင်းပြလေသည် "သက်သောင့်သက်သာ ရှိတဲ့ ဘဝ က ဒီ သားရဲလူသား တွေကို တိုက်တန် အင်ပါယာ အပေါ်မှာ... သားရဲလူသား အင်ပါယာ ထက် ပိုပြီး သံယောဇဉ် တွယ်စေတာပါ..."

"အဲဒီလို ကိုး..."

မုန်လဲ့ နားလည်သွားလေသည်။

"ဧည့်သည်တော်... ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်မှာ အခုမှ ဝင်လာတဲ့ ဂန္ဓမာဝက် တွေ ရှိပါတယ်... အရသာ က အရမ်း ကောင်းပြီး... စားလို့လည်း အရမ်း ကောင်းပါတယ်... လာ မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး... အရင်ရောက်ရင် အရင်ရမယ်... နောက်ကျရင်တော့ ကုန်သွားလိမ့်မယ်..."

စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင် အရှေ့တွင်... ဆွဲဆောင်မှု ရှိတဲ့ အဝတ်အစား တွေ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ မြေခွေးမလေး ဧည့်ကြို က ဖြတ်သွားတဲ့ ဧည့်သည် တွေကို ခေါ်ငင်နေပြီး... အသံကလည်း အရမ်း ချိုသာကာ လူကို စွဲမက်စေလေသည်။

"ဂန္ဓမာဝက်" မုန်လဲ့ စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်လေသည် "လာ... ငါ မင်းတို့ကို အစားအသောက် လိုက်ကျွေးမယ်..."

"အစားအသောက် စားမယ်"

နတ်ဘုရားတစ်ဝက် လေးပါး ကြောင်သွားကြသော်လည်း မုန်လဲ့ နောက်သို့ လိုက်ကာ ဤစားသောက်ဆိုင် ထဲသို့ ဝင်သွားကြလေသည်။

"လေးစားရတဲ့ ဧည့်သည်တော် တို့... ဘာစားချင်ပါသလဲ ရှင်..." ချစ်စရာ ကောင်းတဲ့ ကြောင်မလေး စားပွဲထိုး က မီနူး ကို ကိုင်ကာ ချိုသာစွာ မေးမြန်းလေသည်။

"ဂန္ဓမာဝက်"

မုန်လဲ့က ပြောလိုက်လေသည် "ဝက်ကင် အကောင် ၁၀၀ လောက် ပေး..."

"အကောင်... ၁၀၀"

ကြောင်မလေး စားပွဲထိုး ကြောင်သွားပြီး... သူများ ကြားရတာ မှားသွားသလား လို့တောင် ထင်လိုက်မိလေသည် "လေးစားရတဲ့ ဧည့်သည်တော်... ဂန္ဓမာဝက် အကောင် ၁၀၀ သေချာလား ရှင်..."

"မင်း ကြားတာ မမှားပါဘူး... အကောင် ၁၀၀ ပဲ..."

မုန်လဲ့ က ရယ်မောလိုက်လေသည် "စိတ်ချလက်ချ သာ လုပ်ပါ... ငါတို့ အကုန်စားနိုင်တယ်..."

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ ရှင်..."

ကြောင်မလေး စားပွဲထိုး က အံ့ဩစွာဖြင့် အောက်ဆင်းသွားလေသည်။ ထိုအခါမှ မုန်လဲ့ က ရယ်မောလိုက်လေသည် "ဂန္ဓမာဝက် က တကယ် ကောင်းတဲ့ အစားအစာ ပဲ... တစ်ကောင် ကို ရွှေဒင်္ဂါး အနည်းငယ်လောက် တန်တယ်... ခဏနေရင် မင်းတို့ အများကြီး စားကြ... အားနာ မနေနဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

လက်အောက်ငယ်သား လေးယောက်လုံး ပါးစပ် ဟသွားကြလေသည်။ ငါတို့ကို ရွှေဒင်္ဂါး အနည်းငယ် တန်တဲ့ ဂန္ဓမာဝက် တွေ လိုက်ကျွေးတာလား။

"မင်းတို့ ပြောကြည့်... ဒီတစ်ခေါက် နတ်ဘုရားရှေ့မှောက် ပြိုင်ပွဲ မှာ ဘယ်သူ နိုင်မယ် ထင်လဲ..."

"ငါကတော့ ရေခဲ ဘုရင် နိုင်မယ် ထင်တယ်... အခုအချိန်အထိ သူက ၁၉ ပွဲ ဆက်တိုက် နိုင်ထားတယ်... လုံးဝ မရှုံးသေးဘူး... သေချာပေါက် နတ်ဘုရားသားတော် ဖြစ်လာမယ့်သူပဲ..."

"ရေခဲ ဘုရင်လား​ြ မပြောချင်လို့ပါ... သူ အရင်က တွေ့ခဲ့တဲ့ ပြိုင်ဘက် တွေက အရမ်း ညံ့လို့သာ သူ အခုလို နိုင်နေတာပေါ့..."

"ဟားဟား... သူ မစွမ်းဘူး ဆိုရင် မင်း သွားပြိုင်လေ..."

"စကားပြောရင် ပြော... အချင်းချင်း စိတ်မဆိုးကြနဲ့..."

"မဆိုးပါဘူး... ဒါဆို မင်း ပြောကြည့်... နောက်ဆုံး ဘယ်သူ နိုင်မလဲ..."

"ငါ ပြောရရင်တော့ ပိုဆီဒွန် မင်းသား က နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး အများဆုံးပဲ... မင်း စဉ်းစားကြည့်... ပြီးခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ် အတွင်းမှာ... နတ်ဘုရားသားတော် ရွေးချယ်ခံရတဲ့ သူတွေထဲက ၈ ယောက်က တော်ဝင် မိသားစု က လာတာ... မှူးမတ် တွေက ၂ ယောက်ပဲ ပါတယ်... ဒီနှစ်လည်း သေချာပေါက် အတူတူပဲ ဖြစ်မှာ..."

"နတ်ဘုရားသားတော် ရွေးချယ်ခံရတယ် ဆိုတာ စွမ်းအား ကို ကြည့်တာ... မျိုးရိုး ကို ကြည့်တာ မဟုတ်ဘူး..."

"မယုံဘူးလား... ဒါဆိုရင် စောင့်ကြည့်နေလိုက်..."

"သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ..."

မုန်လဲ့က မလှမ်းမကမ်း ရှိ စားပွဲ နှစ်ခု မှ လူများကို ညွှန်ပြကာ သံသယ ဖြစ်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"နတ်ဘုရားရှေ့မှောက် ပြိုင်ပွဲ အကြောင်း ဖြစ်မယ် ထင်တယ်..."

ဘာဘရူးစ် က ပြုံးကာ ရှင်းပြလေသည် "နတ်ဘုရားရှေ့မှောက် ပြိုင်ပွဲ ဆိုတာ တိုက်တန် အင်ပါယာ မှာ ဆယ်နှစ် တစ်ကြိမ် ကျင်းပတဲ့ အခမ်းအနား ကြီး တစ်ခုပါ... အသက် ၃၅ နှစ် အောက် လူငယ် ပါရမီရှင် တွေ အားလုံး ဝင်ပြိုင်လို့ ရပါတယ်..."

"နောက်ဆုံး အနိုင်ရတဲ့ သူက နတ်ဘုရား ကျောင်းတော် ထဲကို ဝင်ခွင့် ရပြီး... တိုက်တန် နတ်ဘုရား ရဲ့ ကောင်းချီး ကို ခံယူကာ... နတ်ဘုရားသားတော် အသစ် တစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ်... ပြီးတော့ ငါးကြင်း ကနေ နဂါး ဖြစ်သွားသလို အကြီးအကျယ် အောင်မြင်သွားမှာပေါ့..."

"အဲဒီလို ကိုး..."

မုန်လဲ့ နားလည်သွားလေသည် "နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ ရဲ့ ဖလှယ်ရေး ပြိုင်ပွဲ နဲ့ တော်တော် တူတာပဲ..."

"တိုက်တန် အင်ပါယာ ရဲ့ နတ်ဘုရားရှေ့မှောက် ပြိုင်ပွဲ က နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ ရဲ့ ဖလှယ်ရေး ပြိုင်ပွဲ ထက် အများကြီး ပိုခမ်းနားပါတယ်..."

ဘာဘရူးစ် က ရယ်မောလိုက်လေသည် "ပုံပြင် တွေ အရ ဆိုရင်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၅ သောင်း တုန်းက တိုက်တန် နတ်ဘုရား နတ်ဘုရား ဖြစ်လာပြီး ကတည်းက ရှိနေတာပါ... ပြီးတော့ တိုက်တန် နတ်ဘုရား ကိုယ်တိုင် ကောင်းချီး ပေးတာပါ..."

"ကောင်းချီး ရတဲ့ သူတိုင်းက... နှစ်တစ်ရာ အတွင်းမှာ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အဆင့် ကို ရောက်နိုင်ပါတယ်..."

"နှစ်တစ်ရာ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်"

မုန်လဲ့ မျက်နှာတွင် အံ့ဩမှုများ ပေါ်လာလေသည် "ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အဲဒီလိုသာ ဆိုရင်... တိုက်တန် အင်ပါယာ မှာ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တွေ အများကြီး ဖြစ်နေမှာပေါ့... ကျန်တဲ့ အင်ပါယာ ၃ ခု က ဘယ်လို လုပ် နေနိုင်တော့မှာလဲ..."

"သခင် မသိသေးတာပါ..."

ဘာဘရူးစ် က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်လေသည် "ကောင်းချီး ရတဲ့ နတ်ဘုရားသားတော် တိုင်းက... နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ဖြစ်လာပြီးရင် တိုက်တန် နတ်ဘုရား ရဲ့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ကို ခံရပါတယ်..."

"ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံရတယ်"

မုန်လဲ့ ပို၍ပင် သံသယ ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ထွက်သွားကြတာပါ..."

ဘာဘရူးစ် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည် "သူတို့ ဘာလို့ ခေါ်ဆောင်ခံရလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ကောင်းချီး ရတဲ့ နတ်ဘုရားသားတော် တိုင်းက နှစ်တစ်ရာ အတွင်းမှာ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ဖြစ်လာတယ် ဆိုတာတော့ အမှန်ပါပဲ..."

"နှစ်တစ်ရာ အတွင်းမှာ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ဖြစ်လာတယ်..."

မုန်လဲ့ အလွန် အံ့အားသင့်သွားလေသည် "နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တွေကို အများကြီး ဖန်တီးပေးတာပဲ... တိုက်တန် နတ်ဘုရား ရဲ့ လုပ်ရပ် တွေက နဂါးနတ်ဘုရား ထက် အများကြီး ပိုစွမ်းတာပဲ..."

"သူတို့ နှစ်ယောက် က ဘယ်လို ယှဉ်လို့ ရမှာလဲ..."

ဒိုဒိုလာ ၏ အသံက မုန်လဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည် "တိုက်တန် နတ်ဘုရား က ပတ်ဝန်းကျင် က သာမန် လောက ၁၀၀ ကျော် ကို ယုံကြည်မှု နယ်မြေ တွေ အဖြစ် ထိန်းချုပ်ထားတာ... ကောင်းကင်ယံ တိုက်ကြီး က အဲဒီထဲက တစ်ခုပဲ ရှိသေးတာ..."

"နဂါးနတ်ဘုရား က ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ…”