အခန်း ၂၃၉
Vol. 24 Ch. 239
အခန်း ၂၃၉။ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ဝိုင်းတိုက်တာလဲ... တိုက်တန်ရဲ့ ကိုယ်ကျိုးစွန့် ပေါက်ကွဲမှု
ကောင်းကင်ယံအထက်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်းများကလည်း အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေကာ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ငရဲမြင်ကွင်းကြီးအလား ဖြစ်နေသည်။ ကြည့်ရှုသူများ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ကြီးမားလှသော လှိုင်းလုံးကြီးများ ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။
၁၅ ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နေရတာလေ။
အများနဲ့ တစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်နေတာ သိသာကြီးပဲ။
လုံးဝ မတရားဘူးဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။
နိုင်ဖို့ သေချာနေတဲ့ ပွဲဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။
သို့သော် ရလဒ်ကတော့ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ မုန်လဲ့က တစ်ယောက်တည်းဖြင့် အများကြီးကို ရင်ဆိုင်ကာ တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက်များကို ဖိအားပေး တိုက်ခိုက်နေပြီး တိုက်လေတိုက်လေ ပိုမို ကြမ်းတမ်းလာလေလေ ဖြစ်နေသည်။
"ဒီကောင်က လူဟုတ်ရဲ့လား"
"လူသားတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးနိုင်ရတာလဲ"
"မိစ္ဆာ... သူက တကယ့် မိစ္ဆာပဲ"
လျှပ်စီးတိုက်တန်ဘုရင်၏ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားလေသည်။ အစကတော့ ဘိုးဘေးတွေ ထွက်လာပြီဆိုတော့ မုန်လဲ့ သေချာပေါက် သေပြီဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း အခုလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ခွေးအိုကြီးတွေ... မင်းတို့ဆီမှာ ဒီလောက်ပဲ စွမ်းအားရှိတာလား"
မုန်လဲ့က မော့ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်၊ "ဒီလောက်ပဲ ဆိုရင်တော့ မင်းတို့ ဒီနေ့ သေချာပေါက် သေရတော့မှာပဲ"
"သတ်..."
"သူ့ကို သတ်ပစ်..."
"နတ်ဘုရား စွမ်းရည်တွေ သုံး..."
အကြိမ်အနည်းငယ် ထိခိုက်မိပြီးနောက်တွင်တော့ တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက်များက သူတို့နှင့် မုန်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြားက ကွာဟချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်ကာ နတ်ဘုရား စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုလိုက်ကြလေသည်။
"နတ်ဘုရား စွမ်းရည်... ဖျက်ဆီးခြင်း လေမုန်တိုင်း"
"နတ်ဘုရား စွမ်းရည်... အသက် တရားစီရင်ခြင်း"
"နတ်ဘုရား စွမ်းရည်... ဥက္ကာပျံ ကျဆင်းခြင်း"
"နတ်ဘုရား စွမ်းရည်... လုံးဝ အေးခဲခြင်း"
"နတ်ဘုရား စွမ်းရည်... အပြီးသတ် အဂ္ဂိရတ်ပညာ"
"..."
နတ်ဘုရား စွမ်းရည် ဆယ်ခုကျော်က မုန်လဲ့ထံသို့ ချက်ချင်း ကျရောက်လာလေသည်။ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် လေမုန်တိုင်း၊ အသက်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူမည့် သစ်နွယ်ပင်များ၊ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဥက္ကာပျံများ...
အရာအားလုံးက မုန်လဲ့ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး မုန်လဲ့ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်ရန်၊ အသားပြားလေး ဖြစ်သွားအောင် ထုရိုက်ပစ်ရန်၊ ရေခဲတုံး ဖြစ်သွားအောင် အေးခဲပစ်ရန်၊ ရွှေ ဖြစ်သွားအောင် ပြောင်းလဲပစ်ရန် ကြိုးစားနေကြလေသည်။
"ဝုန်း..."
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကမ္ဘာပျက်မတတ် နတ်ဘုရားစွမ်းအား လှိုင်းလုံးကြီးက ပြန့်နှံ့သွားပြီး တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားကာ ကြည့်ရှုသူများ ထပ်မံ လွင့်စင်သွားကြလေသည်။
လှိုင်းလုံးများ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက်များနှင့် ကြည့်ရှုသူများက အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း မုန်လဲ့ကို မတွေ့ရတော့ပေ။ သူက တစ်ခါမှ မရှိခဲ့သလို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။
"သေ... သေသွားပြီလား"
ကြည့်ရှုသူ တစ်ယောက်က မျက်လုံးပြူးကာ မေးလိုက်လေသည်။
"သေသွားပြီ ထင်တယ်... အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရား စွမ်းရည်တွေ အောက်မှာ ဘယ်သူကများ အသက်ရှင်နိုင်မှာလဲ"
တစ်ယောက်က သံသယဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
သို့သော် တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက်များကတော့ အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်မချရသေးပေ။ အကြောင်းမှာ မုန်လဲ့ သေမသွားကြောင်း သူတို့ အသေအချာ သိနေကြသောကြောင့်ပင်။ ထို့ထက်ပို၍ ခုနက တိုက်ခိုက်မှုများက မုန်လဲ့ကို လုံးဝ မထိခိုက်ခဲ့ပေ။
မုန်လဲ့ ပြသခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြံ့ခိုင်မှု အရဆိုလျှင် အမှန်တကယ် ထိခိုက်မိလျှင်တောင် အမှုန့်ဖြစ်သွားပြီး အပိုင်းအစလေး တစ်ခုမျှ မကျန်တော့သည်အထိ ဖြစ်သွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
"အားလုံး သတိထားကြ"
အသက်ကြီးသော တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တစ်ပါးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် သတိပေးလိုက်လေသည်။
"သတိထား... အသုံးဝင်လို့လား"
မုန်လဲ့က ထိုအသက်ကြီးသော တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်သီးပေါင်း ၁၀၀ က အမြောက်ကျည်ဆံများအလား ဆက်တိုက် ကျရောက်လာလေသည်။ လက်သီးလေးများက ရူးသွပ်စွာ ထိုးနှက်နေလေသည်။
"အား..."
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အသည်းခိုက်မတတ် အော်ဟစ်သံများ ကောင်းကင်သို့ ပျံ့လွင့်သွားပြီး ငရဲပြည်မှ တစ္ဆေများ အော်ဟစ်နေသကဲ့သို့ ကြားရသူတိုင်း ကျောချမ်းသွားကြလေသည်။
ဒီလောက်များတဲ့ လက်သီးတွေနဲ့ အရိုက်ခံရတာ ဘယ်လို ခံစားရမလဲ။ အရမ်း နာကျင်လား။
လက်သီးလေးများဖြင့် အရိုက်ခံနေရသော အသက်ကြီးသော တိုက်တန်က အသိဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ မုန်လဲ့၏ လက်သီးတိုင်းတွင် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေပြီး လက်သီးတိုင်းက သူ့ကို ခေါင်းမူးသွားစေလေသည်။
လက်သီးပေါင်း ၁၀၀ က မုန်တိုင်းအလား ကျရောက်လာရာ အသက်ကြီးသော တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး နေရာအနှံ့ နာကျင်မှုကို ခံစားနေရလေသည်။ မျက်နှာ၊ လည်ပင်း၊ လက်မောင်း၊ ရင်ဘတ်၊ အရိုးများ...
နာတယ်...
နာတယ်...
နာတယ်...
အပျိုရည် ပျက်တာထက်၊ ကလေးမွေးတာထက် ပိုနာကျင်သေးသည်။
နောက်ဆုံးတွင် နာကျင်မှု အားလုံး ရပ်တန့်သွားသောအခါ အသက်ကြီးသော တိုက်တန်မှာ လွင့်စင်သွားပြီး လူတိုင်းက အသားတုံး အစုအပုံ ကြီးကိုသာ မြင်လိုက်ရလေသည်။
ထိုအသက်ကြီးသော တိုက်တန်မှာလည်း အဘိုးအို ယဇ်ပုရောဟိတ် ကဲ့သို့ပင် အသတ်ခံလိုက်ရလေပြီ။
"သေ... သေသွားပြန်ပြီလား"
"နောက်ထပ် ဘိုးဘေး တစ်ယောက် သေသွားပြန်ပြီလား"
ကြည့်ရှုသူများမှာ ကြောက်လန့်တုန်ရီနေကြပြီး နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တစ်ပါး အသားတုံး အဖြစ် အသတ်ခံရတာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရတာထက် ပိုပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းတာ ဘာရှိဦးမှာလဲ။
မရှိတော့ဘူး။
ဒါထက် ပိုပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စ မရှိတော့ပါဘူး။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ဘာလို့ သူက ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးနေရတာလဲ"
လျှပ်စီးတိုက်တန်ဘုရင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ ဒီအချိန်ရောက်မှ မုန်လဲ့က တိုက်ခိုက်နေတာ မဟုတ်ဘဲ... ကစားနေတယ် ဆိုတာ သူ သိလိုက်ရပြီ။
ဟုတ်တယ်။
ကစားနေတာပဲ။
မုန်လဲ့သာ ဆန္ဒရှိရင် ဘယ်ဘိုးဘေး ကိုမဆို အချိန်မရွေး နေရာမရွေး သတ်ပစ်နိုင်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီလို မလုပ်ဘဲ ကြောင်က ကြွက်ကို ကစားသလိုမျိုး ဘိုးဘေး တွေနဲ့ ကစားနေတာလေ။
ဒီအချက်ကို တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက်များလည်း ခံစားမိကြသည်။ သူတို့ ဒေါသထွက်နေသလို နက်ရှိုင်းသော အားနည်းမှုကိုလည်း ခံစားနေကြရသည်။
ဒီကောင် က ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးနေမှတော့ ဘယ်လို ဆက်တိုက်ရမှာလဲ။
"မသေသေးဘူးပဲ"
အသက်ကြီးသော တိုက်တန်ကို သတ်ပြီးနောက် စနစ်ဆီမှ အသိပေးချက် မရသောအခါ မုန်လဲ့က ဒီအဘိုးကြီးမှာလည်း နတ်ဘုရား ကိုယ်ပွား ရှိနေသေးတယ် ဆိုတာ သိလိုက်လေသည်။
မုန်လဲ့က ကျန်နေတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၁၄ ပါးကို ကြည့်လိုက်ရာ အသက်ကြီးသော တိုက်တန်နှင့် ရုပ်ချင်းဆင်တူသော နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တစ်ပါးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
"မင်း... မင်း ငါ့ရဲ့ လေဓာတ် နတ်ဘုရား ကိုယ်ပွား ကို တကယ် သတ်ပစ်ခဲ့တာလား"
အသက်ကြီးသော တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေလေသည်၊ "ဒီ ကိုယ်ပွား ကို ရဖို့ ငါ ဘယ်လောက်တောင် အားထုတ်ခဲ့ရလဲ... ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားခဲ့ရလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား"
"အကုန် ပျက်စီးသွားပြီ... အကုန် ပျက်စီးသွားပြီ"
အသက်ကြီးသော တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် လုံးဝ ရူးသွပ်သွားလေသည်၊ "မိစ္ဆာကောင်... မင်းက ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရား ဖြစ်မယ့် လမ်းကြောင်း ကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာပဲ... ငါ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်း သောင်းချီ လေ့ကျင့်ခဲ့ရတာတွေ အကုန် အလကား ဖြစ်သွားပြီ... မင်း သေရမယ်... သေလိုက်စမ်း"
ထိုတိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် က မုန်လဲ့ အနားသို့ ပြေးသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှ သွေးများ ဆူပွက်လာကာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။
"ဝုန်း"
တန်ချိန် တစ်ဘီလီယံ ရှိသော ဟိုက်ဒရိုဂျင် ဗုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ အသက်ကြီးသော တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် မှာ ချက်ချင်း သွေးမြူများ အဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဖျက်ဆီးမှု စွမ်းအားများ ပြန့်နှံ့သွားကာ မုန်လဲ့ကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဆက်လက် လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။
"အကြီးအကဲ ဖရန့်"
ကျန်နေတဲ့ တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၁၃ ပါး အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး အဝေးသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။
နတ်ဘုရားတစ်ဝက် စွမ်းအားရှင် တစ်ပါး၏ ကိုယ်ကျိုးစွန့် ပေါက်ကွဲမှုက ဖြစ်ပေါ်လာသော ဖျက်ဆီးမှု စွမ်းအားမှာ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ သူတို့ အထဲ ရောက်သွားလျှင်တောင် သေချာပေါက် သေဆုံးမည် ဖြစ်လေသည်။
ပြင်းထန်သော လှိုင်းလုံးကြီးက တိုက်တန် နတ်ဘုရား တောင်ထိပ်ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး တိုက်တန် နတ်ဘုရား ကျောင်းတော် ကို လွှမ်းခြုံသွားကာ အမြင့်ပေ တစ်ထောင်ကျော် ရှိသော တိုက်တန် နတ်ဘုရား ရုပ်တု ကြီးကိုပါ လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။
အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားသော ကြည့်ရှုသူများလည်း မလွတ်ကင်းဘဲ လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရလေသည်။
...
လေပြေလေး တိုက်ခတ်လာပြီးနောက် ပြန့်နှံ့နေသော ဖုန်မှုန့်များကို တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားစေရာ ရင်ပြင်ကြီး ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ တိုက်တန် နတ်ဘုရား ကျောင်းတော် မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြေပြင်နှင့် တစ်ပြေးညီ ဖြစ်သွားလေပြီ။
အမြင့်ပေ တစ်ထောင်ကျော် ရှိသော တိုက်တန် နတ်ဘုရား ရုပ်တု ကြီးလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ပက်လက် လန်နေလေသည်။
"အကြီးအကဲ ဖရန့်... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အစွန်းရောက်ရတာလဲ"
တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၁၃ ပါးက အဝေးတွင် ရပ်ကာ အလွန် ဝမ်းနည်းနေကြလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကံကောင်းထောက်မစွာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ကြည့်ရှုသူများလည်း ထိုဘက်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေကြလေသည်။
သူတို့ အရမ်း ဝေးဝေးကို ထွက်ပြေးခဲ့ပေမဲ့ လူအများစု က ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် သေဆုံးသွားကြလေသည်။ တကယ်ကို ကံဆိုးလှပါတယ်။
"အဟွတ် အဟွတ်... အဲဒီ မိစ္ဆာ သေသွားပြီလား"
လျှပ်စီးတိုက်တန်ဘုရင် လည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများထဲတွင် ပါဝင်ပြီး ယခုအချိန်တွင် သူက အလွန် သနားစရာ ကောင်းနေလေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး သွေးများ ပေကျံနေကာ ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်စွာ ရရှိထားလေသည်။
သို့သော် ထိုအရာများကို သူ ဂရုမစိုက်အားပေ။ ဟိုဘက်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မုန်လဲ့ သေသွားပြီလား ဆိုတာ အလွန် သိချင်နေလေသည်။ ဒါက သူ အစိုးရိမ်ဆုံး ကိစ္စ ပင် ဖြစ်လေသည်။
"အဲဒီ မိစ္ဆာကော"
"မသိဘူး"
"အကြီးအကဲ ဖရန့် ရဲ့ ပေါက်ကွဲမှု စွမ်းအားက အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းတာ... အဲဒီ မိစ္ဆာက ပေါက်ကွဲမှု ရဲ့ အလယ်ဗဟို မှာ ရှိနေတာ ဆိုတော့... ဒါတောင် မသေဘူး ဆိုရင်တော့ တကယ်ကို မဖြစ်နိုင်ဘူး"
"ဟုတ်တယ်"
"အကြီးအကဲ ဖရန့် အတွက်တော့ နှမြောစရာပဲ"
တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက်များ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းနေကြလေသည်။
အကြီးအကဲ ဖရန့် က သူတို့ထဲမှာ အသက်အကြီးဆုံး၊ အတွေ့အကြုံ အများဆုံး နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ဖြစ်ပြီး သူတို့ထဲက အများစု က အကြီးအကဲ ဖရန့် ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို ရခဲ့ဖူးကြသည်။
အခု အကြီးအကဲ ဖရန့် ဒီလို အဆုံးသတ်သွားတာကို မြင်တော့ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ရင်မနာဘဲ နေမှာလဲ။
"ဘာဘရူးစ်... မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်း သေသွားပြီ"
ဟာဇူးစ် က ဘာဘရူးစ် ကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် "အခု... မင်း အလှည့် ရောက်ပြီ... ဒါပေမဲ့ စိတ်ချပါ... ငါ မင်းကို အလွယ်တကူ သေခွင့် မပေးဘူး" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။
"သေမယ်ဟုတ်လား"
ဘာဘရူးစ် က အရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်လေသည်၊ "မင်း တွေးတာ များသွားပြီ ဟာဇူးစ်"
"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"
ဟာဇူးစ် မျက်နှာ ပျက်သွားလေသည်။
"သခင် ရဲ့ စွမ်းအား က မင်း ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကြီးတယ်" ဘာဘရူးစ် က ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်၊ "ခုနက တိုက်ခိုက်မှု လောက်က သခင် ကို ဘာမှ မဖြစ်စေနိုင်ဘူး"
"ဘာဘရူးစ်... မင်း သူ့ကို အရမ်း အထင်ကြီးနေပြီ"
ဟာဇူးစ် က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်၊ "အကြီးအကဲ ဖရန့် က အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် လေ... သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ် က ဘယ်လောက်တောင် ခိုင်မာလဲ... သူ ကိုယ်ကျိုးစွန့် ပေါက်ကွဲလိုက်ရင် ကောင်းကင်ယံ တိုက်ကြီး မှာ ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ကောင်းကင်ယံ တိုက်ကြီး"
ဘာဘရူးစ် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း... အဝေးတွင် လူတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်လေသည်၊ "ဟာဇူးစ်... မင်းရဲ့ ခွေးမျက်လုံး တွေကို သေချာ ဖွင့်ပြီး ကြည့်လိုက်စမ်း... အဲဒါ ဘယ်သူလဲ"
ဟာဇူးစ် သံသယဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ... မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားလေသည်၊ "မ... မသေသေးဘူးလား"
"မင်း အဖေ သေသွားပြီလား"
ဘာဘရူးစ် အခွင့်အရေး ယူကာ လက်သီး တစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ ဟာဇူးစ် မရှောင်နိုင်လိုက်ဘဲ မေးစေ့ကို အထိုးခံလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းမူးသွားပြီး သွေးများ ဆူပွက်လာလေသည်။
"သေစမ်း"
ဘာဘရူးစ် တစ်ချက် ထိုးရသွားသဖြင့် ပိုမို ရူးသွပ်လာပြီး မုန်တိုင်းအလား တိုက်ခိုက်မှုများ ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာကာ ဟာဇူးစ် ကိုယ်ပေါ်သို့ အားလုံး ကျရောက်သွားလေသည်။
"မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ"
ဟာဇူးစ် အံ့ဩ ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ပိုပြီး ကြောက်လန့်သွားစေတာက မုန်လဲ့ ပင် ဖြစ်လေသည်။ မုန်လဲ့ တကယ်ပဲ မသေသေးဘူး... ဒဏ်ရာ တစ်ချက်တောင် မရတဲ့အပြင် အဝတ်အစား တွေ ဆံပင် တွေတောင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိနေသေးတယ်။
"ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သူက ပေါက်ကွဲမှု ဗဟို မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟာဇူးစ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေလေသည်။
တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက်များ လည်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြလေသည်။ ပြန်ပေါ်လာတဲ့ မုန်လဲ့ ကို ကြည့်ပြီး သရဲတစ္ဆေ မြင်ရသလို ဖြစ်နေကြသည်။ မသေတာ ကတော့ ထားလိုက်ပါတော့... ဒဏ်ရာ တစ်ချက်တောင် မရတာက ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ။
"လူကြီးမင်းတို့... မင်းတို့ကို စိတ်ပျက်စေမိပြီ ထင်တယ်"
မုန်လဲ့ က နောက်ပြောင်သည့် မျက်နှာဖြင့် ယခုအချိန်တွင် သူက လူသား ပုံစံ သို့ ပြန်ပြောင်းသွားပြီ ဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ကြော်ထားသည့် အသားလုံး ကြိုးတန်း တစ်ခု ကို ကိုင်ထားလေသည်။
"မင်း... မင်း ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ"
တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တစ်ပါး က လက်သီး ကို ဆုပ်ကာ မကျေမနပ် ဖြစ်ပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ ချက်ချင်း ရွေ့လျားခြင်း ကို တတ်လို့လေ"
မုန်လဲ့ က ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်၊ "ခုနလေးတင် ငါ မြို့ထဲက စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ကို သွားပြီး အသားလုံး ကြိုးတန်း တစ်ခု သွားဝယ်လာတာလေ... ပြောရရင် အရသာ မဆိုးဘူးနော်"
ပြောရင်း မုန်လဲ့ က လက်ထဲက အသားလုံး ကြိုးတန်း ကို မြှောက်ပြကာ အရသာရှိရှိ စားလိုက်လေသည်။
"ချက်ချင်း ရွေ့လျားခြင်းလား"
တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက်များ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် မဲ့သွားသလို စိတ်ကူး တစ်ခုလည်း ပေါ်လာလေသည်။
သတ္တဝါဆန်း
သူတို့ မျက်စိထဲမှာတော့ မုန်လဲ့ က သတ္တဝါဆန်း ပါပဲ။ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ် ရှိနေတာတောင် ချက်ချင်း ရွေ့လျားခြင်း ကိုပါ တတ်သေးတယ် ဆိုတော့... ဒါ ဘယ်လို ဆက်တိုက်ရမှာလဲ။
လိမ်လည်တာတောင် ဒီလို လိမ်လို့ မရပါဘူး။
"ကောင်းပြီ... အသားလုံး လည်း စားလို့ ကုန်ပြီ ဆိုတော့... ဒီတိုက်ပွဲ လည်း ပြီးဆုံးသင့်ပြီ"
မုန်လဲ့ က နောက်ဆုံး အသားလုံး ကို စားလိုက်ပြီး ဝါးတုတ် ကို လွှင့်ပစ်ကာ လက်ကို သုတ်လိုက်လေသည်၊ "မင်းတို့ကို မေးခွန်း တစ်ခု မေးမယ်... ရှင်ချင်သလား... သေချင်သလား"
"မင်း တကယ် ဘာလိုချင်တာလဲ"
တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၁၃ ပါး က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ကြလေသည်။
"အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်"
မုန်လဲ့ အသံ က တည်ငြိမ်နေလေသည်၊ "ရှင်ချင်ရင် နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် အရင်းအမြစ် ကို ထုတ်ပေးပြီး ငါ့ကို အညံ့ခံ... သေချင်ရင်တော့ ခုနက အဘိုးကြီး နှစ်ယောက် လိုပဲ... ငရဲ ကို သွားလိုက်"
"မိစ္ဆာကောင်... မင်းက ငါတို့ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့"
လေမုန်တိုင်း တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တစ်ပါး ဒေါသထွက်သွားလေသည်၊ "မြင့်မြတ်တဲ့ တိုက်တန် က ဘယ်သူ့ကိုမှ အညံ့မခံဘူး... ဘယ်သူ့ရဲ့ ကျွန် မှလည်း မလုပ်ဘူး... စစ်ပွဲမှာ သေရမယ် ဆိုရင်တောင်မှပဲ"
"ဒါဆိုရင်လည်း သေလိုက်တော့"
နတ်ဘုရားသတ် လှံ က ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လေမုန်တိုင်း တိုက်တန် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၏ နဖူး ကို ဖောက်ဝင်သွားကာ နောက်စေ့ မှ ထွက်သွားပြီး သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်လေသည်။