အခန်း ၂၄၆

အခန်း ၂၄၆။ မိစ္ဆာသိုးခြင်္သေ့၊ မိစ္ဆာများ၏ ကိုက်ဖြတ်ခြင်း

"အားလုံးကို တစ်ခါတည်း ရှင်းပစ်မယ် ဟုတ်လား... မင်းလို နယ်ခံ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်လေး တစ်ပါးကများ... ဟားဟားဟား... ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ"

မုန်လဲ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီးသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရယ်စရာအကောင်းဆုံး ဟာသကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှေ့သို့ငိုက်ကာ နောက်သို့လှန်ကာဖြင့် အော်ဟစ်ရယ်မောလေတော့သည်။

"အဆင့်နိမ့် ပိုးကောင်လေး... ငါက မိစ္ဆာလောကမှာ ကြီးစိုးပြီး သက်ရှိ သန်းထောင်ချီရဲ့ အသက်ကို ချုပ်ကိုင်ထားတဲ့သူပဲ... မင်းလို ပိုးကောင်မျိုးက ငါ့ရဲ့ အစာပြေ မုန့်လေး ဖြစ်ဖို့ပဲ တန်တယ်... သိလား"

"ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့၏ အသံမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေသည်။ "ဒါဆိုလည်း မင်းရဲ့ အစွယ်ကို ထုတ်ပြစမ်း... ဘယ်လောက်တောင် ထက်မြက်လဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်တယ်"

"သေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့"

ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီးက နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ဆူပွက်လာပြီး ကြီးမားလှသော သွေးရောင် ခြေသည်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မုန်လဲ့ထံသို့ ဆွဲကုတ်လာသည်။ ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိလာလေသည်။

"ကလေးကလား ကစားကွက်တွေ"

မုန်လဲ့သည် မူလနေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထပ်မံ ပေါ်လာချိန်တွင်မူ ဆာခရီ၏ အရှေ့သို့ ထူးဆန်းစွာ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

"မင်းတို့ ရွှေရောင် နဂါး-ခြင်္သေ့ မိသားစုက အပြစ်ကင်းတဲ့ လူတစ်သန်းကို ယဇ်ပူဇော်ပြီး ကလေးငယ် တစ်သောင်းကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ပစ်ခဲ့တယ်... ခွင့်လွှတ်လို့ မရတဲ့ အပြစ်ပဲ"

မုန်လဲ့၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ သူ၏ အသံမှာလည်း အလွန်အေးစက်နေသည်။ "ဒီနေ့ ငါ ဒီအပြစ်များတဲ့ မိသားစုကို လောကကြီးထဲကနေ ဖျက်ဆီးပစ်မယ်... အဲဒီ အပြစ်မဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်လေးတွေအတွက် နှစ်သိမ့်မှု ဖြစ်စေဖို့ပဲ"

"ပထမဆုံး... မင်းကနေ စမယ်"

ရွှမ်း...

ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဆာခရီ၏ ညာဘက်လက်မောင်း ကောင်းကင်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။ ရဲရဲနီသော သွေးများက စမ်းရေပန်းအလား ပန်းထွက်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကိုပါ နီရဲသွားစေသည်။

ရွှမ်း...

နောက်ထပ် ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြန်ပြီး ဆာခရီ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းလည်း ကောင်းကင်သို့ လွင့်စင်သွားပြန်သည်။ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် ဆာခရီမှာ အသည်းခိုက်မတတ် အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။

"မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ"

မိမိ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် မုန်လဲ့က ဆာခရီကို နှိပ်စက်သတ်ဖြတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီးသည် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စော်ကားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန်ဒေါသထွက်ကာ ကောင်းကင်သို့ မော့၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

“ဂါး…”

ဆူညံလှသော အသံလှိုင်းများ ပြန့်ကျဲသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေဟာနယ်များမှာ စက္ကူများအလား အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားကာ အနက်ရောင် တွင်းပေါက်များ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

မုန်လဲ့မှာ အရင်ဆုံး ထိမှန်သွားပြီး ပြင်းထန်လှသော အသံလှိုင်းများကြောင့် အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။ ဘာဘရူးစ်၊ ကလောက်စ်နှင့် အခြားသူများလည်း သွေးများ အန်ကာ အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြလေသည်။

အနီးအနားရှိ ရွှေရောင် မိသားစုဝင်များမှာမူ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှသည်။ အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသူများမှာ သွေးမြူများအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားပြီး အဝေးတွင် ရှိနေသူများမှာလည်း သွေးများ အန်ကာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိသွားကြလေသည်။

"ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးရသလား"

မုန်လဲ့သည် ဆူပွက်နေသော သွေးများကို အတင်း ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။ "စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့်နဲ့ ညီမျှတဲ့ မိစ္ဆာလောကရဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်ဆိုတာ တကယ် မလွယ်ဘူးပဲ"

သို့သော် မုန်လဲ့မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။ ၎င်းမှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားအဆင့်ရှိ စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရခြင်း ဖြစ်ရာ မည်သို့ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"အဆင့်နိမ့်လောကရဲ့ လေဟာနယ်က တကယ်ကို အားနည်းတာပဲ... ဖွဖွလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်တာနဲ့ လေဟာနယ်တွေ ပျက်စီးသွားပြီ"

ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီးက ၎င်း၏ လည်ပင်းကို လှည့်လိုက်ရာ အရိုးအဆစ်များ မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဆွဲငင်အားကလည်း မိစ္ဆာလောကထက် အများကြီး နိမ့်တယ်... ဒီနေရာမှာ ငါ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းက ဘယ်လောက်အထိ ရောက်နိုင်မလဲ မသိဘူး"

"ဘိုးဘေးကြီး... သူ့ကို သတ်ပါ... မြန်မြန် သတ်ပေးပါ"

လက်မောင်းနှစ်ဖက် ပြတ်တောက်သွားသော ဆာခရီသည် မုန်လဲ့ကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေပြီး ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"စိတ်ချပါ... သူ စက္ကန့်အနည်းငယ်ထက် ပိုအသက်မရှင်နိုင်ပါဘူး"

ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မူလနေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ထပ်မံ ပေါ်လာချိန်တွင်မူ မုန်လဲ့၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သရဲတစ္ဆေအလား လျှပ်စီးအလား အလွန် လျင်မြန်လှသည်။

"ပိုးကောင်လေး... ငါ မင်းကို မျိုချပစ်မယ်"

ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီးက ကြီးမားလှသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်ရာ အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန်လဲ့ကို တစ်ခါတည်း မျိုချရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

ဝှီး...

မုန်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီး၏ ကျောဘက်သို့ ချက်ချင်း ရွေ့လျားသွားလေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် သွေးရောင် တံစဉ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းမှာ သေမင်းတံစဉ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ငါ့ကို စားမယ်... မင်းရဲ့ သွားတွေက လုံလောက်အောင် ထက်မြက်ရဲ့လားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

မုန်လဲ့က သေမင်းတံစဉ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဖြတ်ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သေမင်းတံစဉ်သည် ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီး၏ ကျောဘက်ကို ဖြတ်တောက်သွားကာ နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေသည်။

"အား..."

ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အံ့ဩ ဒေါသထွက်သွားလေသည်။ သို့သော် မုန်လဲ့၏ လက်ထဲရှိ သေမင်းတံစဉ်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်လန့်မှုများ ပေါ်လွင်လာသည်။ "သေ... သေမင်းတံစဉ်"

"မှန်တယ်... နောက်တစ်ချက် ဆုချမယ်"

မုန်လဲ့က သွားဖြဲပြလိုက်ပြီး ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်သို့ ချက်ချင်း ရွေ့လျားကာ နောက်တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်ပြန်သည်။

ရွှမ်း...

ဒီတစ်ချက်ကတော့ တကယ်ကို ယုတ်မာလွန်းလှသည်။ အခြားနေရာများကို မခုတ်ဘဲ ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီး၏ ကြီးမားလှသော မျိုးပွားအင်္ဂါကို တည့်တည့် ခုတ်ချလိုက်ခြင်းပင်။

သွေးရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ကြီးမားလှသော ထိုအရာကြီးမှာ အရင်းမှ ပြတ်တောက်သွားလေတော့သည်။

"အား..."

ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုက အာရုံကြောများကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီးမှာ အသည်းခိုက်မတတ် အော်ဟစ်ကာ ခုန်ပေါက်နေလေသည်။ အနံ့ဆိုးများ ထွက်နေသော အနက်ရောင် သွေးများက နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်ကုန်သည်။

“ဘုန်း…”

ထိုအချိန်တွင် ပြတ်တောက်သွားသော အရာကြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာရာ ကြည့်နေသူအားလုံး မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားကြလေသည်။

"ဒါ... ဒါ..."

"ဒါ အဲ... အဲဒါကြီးလား"

"ပိုးကောင်... သေနာကောင်... မင်း..."

ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီးလည်း သူ၏ မျိုးဆက်ပြန့်ပွားရေး အရာကြီး ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသထွက်လွန်း၍ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

သူ၏ ရင်ထဲရှိ အမုန်းတရားများကို မြစ်ရေ သမုဒ္ဒရာရေများ အကုန်လုံးဖြင့် ဆေးကြောလျှင်ပင် ပြေပျောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ငါ မင်းကို သတ်မယ်... မင်းကို သေချာပေါက် သတ်မယ်"

ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီးထံမှ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်လောက်သော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပေါက်ကွဲနေသော မီးတောင်အလား ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ချက်ချင်း ပြန့်နှံ့သွားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေမည့် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု အချိန်မရွေး ထွက်ပေါ်လာနိုင်လေသည်။

"သေလိုက်စမ်း"

သို့သော် မုန်လဲ့က လုံးဝ အခွင့်အရေး မပေးချေ။ ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီး၏ အရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရွေ့လျားသွားပြီး သေမင်းတံစဉ်ကို ကိုင်ကာ ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီး၏ လည်ပင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

“ရွှမ်း…”

သေမင်းတံစဉ်မှာ အလွန်ထက်မြက်လွန်းလှသဖြင့် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိဘဲ ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီး၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်သွားလေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လည်ပင်းတွင် နှစ်မီတာခန့် နက်ရှိုင်းသော သွေးကြောင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သွေးများက ရေတံခွန်အလား ပန်းထွက်လာကာ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို နက်မှောင်သွားစေသည်။

"ဂါး..."

ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခုနက စုဆောင်းထားသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ သို့သော် ၎င်း၏ လည်ပင်းမှာ တုတ်ခိုင်လွန်းသဖြင့် တစ်ချက်တည်းဖြင့် မပြတ်တောက်သွားခဲ့ပေ။

"ဒီတံစဉ်က... အရမ်းထက်တာပဲ"

ဘာဘရူးစ်၊ ကလောက်စ်နှင့် အခြားသူများမှာ အလွန်အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီးသည် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေပြီး စစ်မှန်သော နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။

စစ်မှန်သော နတ်ဘုရား...

ဒါ ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးတဲ့ တည်ရှိမှုလဲ။

ထို့အပြင် မိစ္ဆာများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု အလွန်ကောင်းမွန်ကြပြီး ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီးမှာ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရား ဖြစ်သဖြင့် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ပင် ကြံ့ခိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့တိုင် သွေးရောင် တံစဉ်ဖြင့် အလွယ်တကူ ခုတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သွေးရောင် တံစဉ်မှာ မည်မျှအထိ ထက်မြက်နေမည်နည်း။

"သခင့်ဆီမှာ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ အရမ်းများလွန်းတယ်"

ကလောက်စ်က မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားပြီး ဘာဘရူးစ်တို့ သုံးယောက်ကလည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ နတ်ဘုရားသတ်လှံ၊ ဖျက်ဆီးခြင်းသံတူ၊ သွေးရောင် ဓားကောက်နှင့် ယခု ဤသွေးရောင် တံစဉ်... စုစုပေါင်း နတ်ဘုရားလက်နက် လေးခုတောင် ရှိနေပြီ။ မနာလိုစရာ ကောင်းလိုက်တာ။

"ဘိုးဘေးကြီးတောင်... မယှဉ်နိုင်ဘူးလား"

ဆာခရီမှာ နေရာတွင်ပင် တောင့်တင်းနေပြီး လက်ဖျားခြေဖျားများ အေးစက်နေလေသည်။ သူက စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားအဆင့်ရှိ ဘိုးဘေးကြီးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်လျှင် မုန်လဲ့ကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ရလဒ်မှာ ဤသို့ဖြစ်နေသည်။ မုန်လဲ့ကို မသတ်နိုင်ရုံသာမက မုန်လဲ့၏ အပြတ်အသတ် နှိပ်စက်ခြင်းကိုပင် ခံနေရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ"

ဆာခရီမှာ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ "သူက အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အသစ်လေးပါ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးနေရတာလဲ... ဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"မိစ္ဆာလောကက မိစ္ဆာ... ကောင်းကင်ယံ တိုက်ကြီးက မင်းတို့ လာရမယ့် နေရာ မဟုတ်ဘူး"

မုန်လဲ့က လေထဲတွင် ရပ်ကာ သွေးရောင် တံစဉ်ကို ကိုင်ထားပြီး လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသော သေမင်းအလား ဖြစ်နေလေသည်။ "ဒီနေ့ ငါ မင်းကို မိစ္ဆာလောကဆီ ပြန်ပို့ပေးမယ်"

ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အသည်းခိုက်မတတ် ကြောက်လန့်သွားပြီး လေဟာနယ် တံခါးပေါက်ကို ဖွင့်ကာ မိစ္ဆာလောကသို့ ပြန်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် မုန်လဲ့၏ အမြန်နှုန်းက ၎င်းထက် ပိုမိုမြန်ဆန်ပြီး သွေးရောင် တံစဉ်က ၎င်း၏ လည်ပင်းကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်သွားလေသည်။

“ရွှမ်း…”

သွေးကြောပြတ်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီးမှာ ချက်ချင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေနပ်မှု၊ အမုန်းတရားနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှု စသည့် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

"ငါ... ကြီးမြတ်တဲ့ မိစ္ဆာဘုရင် တစ်ပါးက... အဆင့်နိမ့်လောကက နယ်ခံ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်လေး တစ်ပါးရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေရတယ်ပေါ့"

“ဘုန်း…”

ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီး၏ မျက်လုံးများမှ အလင်းရောင်များ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး ကြီးမားလှသော အလောင်းကြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီး၏ ဦးခေါင်းထဲမှ အနက်ရောင် အလင်းတန်းများ တလက်လက် တောက်ပနေသော နတ်ဘုရားအမြုတေ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

"ထွက်ပြေးချင်တယ်ပေါ့"

မုန်လဲ့က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အနက်ရောင် နတ်ဘုရားအမြုတေကို လက်ထဲတွင် ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်လေသည်။

"လူသား... ငါ့ကို လွှတ်ပေး"

နတ်ဘုရားအမြုတေထဲမှ ဧရာမ သိုးခြင်္သေ့ကြီး၏ ရူးသွပ်သော ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် လှိုင်းဂယက် ဖြစ်လေသည်။

"ရောက်လာမှတော့ ပြန်မသွားပါနဲ့တော့"

မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး နတ်ဘုရားအမြုတေကို အချိန်ကာလမျှော်စင်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။ "ဒိုဒိုလာ... ဒီနတ်ဘုရားအမြုတေကို ရှင်းပေးပါဦး"

"မင်း ဘယ်ကနေ နတ်ဘုရားအမြုတေ ရလာတာလဲ" ဒိုဒိုလာက အနည်းငယ် သံသယဖြစ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ခုနလေးတင် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်လို့လေ" မုန်လဲ့က အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါ စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့် မိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ နတ်ဘုရားအမြုတေလေ... မင်းက သတ်နိုင်တယ်ပေါ့" ဒိုဒိုလာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ငါ သေမင်းတံစဉ်ကို သုံးလိုက်တယ်"

"..."

ဒိုဒိုလာ ချက်ချင်း အသံတိတ်သွားပြီး ခဏကြာမှ ပြန်ပြောလေသည်။ "သေမင်းတံစဉ်ကို သိပ်မသုံးတာ ကောင်းမယ်... အဲဒီပစ္စည်းက အရမ်း ဆိုးယုတ်လွန်းတယ်"

"ဆိုးယုတ်တယ် ဟုတ်လား... ငါကတော့ အရမ်း အသုံးတည့်တယ်လို့ ခံစားရတယ်"

မုန်လဲ့က ရယ်မောလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာကာ "ဆာခရီ" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

"မုန်... အ... အရှင်"

ဆာခရီမှာ အလွန် ကြောက်လန့်နေပြီး ခြေထောက်များ တုန်ရီနေကာ မုန်လဲ့ကို ကြည့်သည့် မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"အရင်တစ်ခေါက် မင်းရဲ့ ကိုယ်ပွားကို သတ်လိုက်ကတည်းက မင်းမှာ နောက်ထပ် ကိုယ်ပွား ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်... ဒါကြောင့် ငါ ရောက်လာတာ... ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီလောက်တောင် ရက်စက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး"

မုန်လဲ့၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ "ဒီမိစ္ဆာကို ဆင့်ခေါ်ဖို့အတွက် လူတစ်သန်းကို ယဇ်ပူဇော်တယ်... သူ့ကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ဖို့အတွက် ကလေးငယ် တစ်သိန်းကို အစာအဖြစ် ကျွေးတယ်"

"ဒီလောက် ရက်စက်ယုတ်မာတဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးက တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် ဆိုးသေးတယ်... ကောင်းကင်ဘုံကတောင် ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းတယ်"

"အရှင်... ချမ်းသာပေးပါ"

ဆာခရီမှာ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် တောင်းပန်လေတော့သည်။ "ကျွန်တော် အညံ့ခံပါတယ်"

"အညံ့ခံတယ် ဟုတ်လား... မင်းကို ငါ ခွင့်လွှတ်လိုက်ရင် အပြစ်မဲ့ လူတစ်သန်းနဲ့ ကလေးငယ် တစ်သိန်းအတွက် ဘယ်သူက တာဝန်ယူပေးမှာလဲ"

မုန်လဲ့၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေသည်။ "ဘာဘရူးစ်... ကလောက်စ်... နာဂျီယာ... ဆယ်စီယာ"

"သခင်" ၄ ယောက်လုံး အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"သွားကြ... ဒီအပြစ်များတဲ့ မိသားစုကို ကောင်းကင်ယံ တိုက်ကြီးကနေ ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်" မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ယောက်ျား မိန်းမ အို ငယ် မရွေး တစ်ယောက်မှ အရှင်မထားနဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်"

၄ ယောက်လုံး အမိန့်နာခံပြီး ထွက်သွားကြရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးနံ့များ ကောင်းကင်သို့ ပျံ့လွင့်သွားလေသည်။

"မင်းအတွက်ကတော့..."

မုန်လဲ့က ဆာခရီကို ကြည့်ကာ "မင်းက မိစ္ဆာတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာကို သဘောကျတယ်ဆိုတော့... မင်း ဆန္ဒကို ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့" လို့ ပြောလိုက်သည်။

မုန်လဲ့က မိစ္ဆာလောကကို ဆက်သွယ်ပြီး မိစ္ဆာ သောင်းနှင့်ချီကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ထိုအထဲတွင် ယခုလေးတင် သူ လက်အောက်ခံထားသော မီးမိစ္ဆာသခင် ဂါဘရီရယ်လည်း ပါဝင်လေသည်။

"ကြီးမြတ်တဲ့ သခင်... ဘာများ အမိန့်ရှိပါသလဲ" မီးမိစ္ဆာသခင်က အစွမ်းအထက်ဆုံး မိစ္ဆာတစ်ကောင်အနေဖြင့် အရိုအသေပြုကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သူ့ကို စားလိုက်"

မုန်လဲ့က ဆာခရီကို ညွှန်ပြကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မှတ်ထား... သူ့ကို အလွယ်တကူ သေခွင့် မပေးနဲ့"

"သခင် စိတ်ချပါ... ကျွန်တော် သိပါတယ်"

မီးမိစ္ဆာသခင်က နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ပြီး တုန်ရီနေသော ဆာခရီကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးဆာသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်လာလေသည်။ မိစ္ဆာတစ်ကောင်အနေဖြင့် အရသာရှိသော လူသားအသားကို အလွန် နှစ်သက်သည်။ ထို့အပြင် နတ်ဘုရားတစ်ဝက်၏ အသားဖြစ်နေသေးသည်။

"ဒါဆို မင်းတို့ကို ငါ အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘူး"

မုန်လဲ့ လှည့်ထွက်သွားပြီး ရွှေရောင် နဂါး-ခြင်္သေ့ မိသားစု၏ ရတနာတိုက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

"ငယ်သားတို့... မင်းတို့ စားကောင်းသောက်ကောင်း စားရတော့မယ်"

"မလုနဲ့... မလောနဲ့... တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လာ... တစ်ယောက် တစ်လုတ်ပဲ... ဘယ်သူမှ ပိုမကိုက်နဲ့"

မီးမိစ္ဆာသခင်က ဟစ်အော်လိုက်သည်။ "ဘယ်သူကများ ပိုကိုက်ရဲတယ်ဆိုရင် အဲဒီကောင်ကို ငါ အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်မယ်"

"အမိန့်နာခံပါတယ်... မီးမိစ္ဆာသခင်"

"မလာနဲ့... မလာနဲ့... အား…”