အခန်း ၂၅၁

အခန်း ၂၅၁။ ဆူနာမီကို အေးခဲစေခြင်း... မီးတောင်ကို ဖိနှိပ်ခြင်း

"အစ်... အစ်ကို ဂါလင်"

ဟယ်လင် အံ့ဩသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ပါးစပ်လေးဟသွားရာ သခွားသီးတစ်လုံးပင် ဝင်ဆံ့နိုင်လောက်လေသည်။

ဖေလင်... အဘိုးဂျက်နှင့် သူ၏ သားချွေးမတို့ အားလုံးသည်လည်း လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသော ဂါလင်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

"အဘိုးဂျက်... သူက မင်း အသစ်ခေါ်ထားတဲ့ အလုပ်သမား မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပျံသန်းနိုင်ရတာလဲ"

အဘိုးဘတ်စ်က အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားသော ဂါလင်ကို မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ... ငါလည်း မသိဘူးလေ"

အဘိုးဂျက်၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ရိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘိုးဘတ်စ် ပြောသည်မှာ မှန်ပါသည်။ ဂါလင်သည် သူ အသစ်ခေါ်ထားသော အလုပ်သမားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့သည့် အချိန်ကာလအတွင်း ဂါလင်က ငါးဖမ်းရာတွင် တိကျသည်မှလွဲ၍ ကျန်သည့်အရာများမှာ သာမန်လူများနှင့် မကွာခြားလှဟုသာ သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုမူ ဂါလင်က ပျံသန်းနေသည်။

ပျံသန်းခြင်း။

အစွမ်းထက်သော အဆင့် ၉ စွမ်းအားရှင်များပင် မပြုလုပ်နိုင်သည့် အရာကို ဂါလင်က လုပ်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့်... အစ်ကို ဂါလင်က မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့်ပဲ"

ဖေလင်၏ မျက်နှာလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေသည်။ ရွှေရောင်ကျွန်းစု၏ ပြည်သူတစ်ယောက်အနေဖြင့် မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့်ဆိုသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှေရောင် နဂါး-ခြင်္သေ့ မိသားစု၏ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့် စွမ်းအားရှင်များ ကျွန်းအသီးသီးသို့ လှည့်လည်စစ်ဆေးသည်ကို သူတို့ မကြာခဏ မြင်တွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်များက ဖေလင်အတွက် အားကျစရာ အကောင်းဆုံး အချိန်များပင် ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့နေ့တွင် သူလည်း ထိုစွမ်းအားရှင်များကဲ့သို့ လေဟာနယ်တွင် လမ်းလျှောက်ကာ ကောင်းကင်ယံတွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနိုင်မည့် နေ့ကို အလွန် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

"အစ်ကို ဂါလင်က မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့်တဲ့လား"

ဟယ်လင်၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားလေသည်။

"မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့်... ငါတို့နဲ့ ဒီလောက်ကြာအောင် အတူနေလာခဲ့တဲ့ ဂါလင်က... မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့်တဲ့လား" အဘိုးဂျက်နှင့် သူ၏ သားချွေးမတို့လည်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဂါလင်သည် ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီး၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ပေရာချီ မြင့်မားသော လှိုင်းလုံးကြီးမှာ ဖိချလာမည့် တောင်ကြီးတစ်တောင်အလား ဖြစ်နေပြီး ၎င်း၏အရှေ့တွင် ဂါလင်မှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သေးငယ်လွန်းလှသည်။ အချိန်မရွေး ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးက သူ့ကို အသားတုံး အသားစများ ဖြစ်သွားအောင် ရိုက်ခွဲပစ်တော့မည်ဟု ထင်ရသည်။

"အစ်ကို ဂါလင်က ဆူနာမီကို တားနိုင်ပါ့မလား"

ဟယ်လင်၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရစ်ပတ်နေကြသည်။

ဖေလင်... အဘိုးဂျက်... သားချွေးမ... အဘိုးဘတ်စ်နှင့် သင်္ဘောပေါ်၊ ကျွန်းပေါ်ရှိ တံငါသည်များ အားလုံး၏ နှလုံးသားများမှာ လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်ရှိနေကြလေပြီ။

ဂါလင်... တကယ်ပဲ တားနိုင်ပါ့မလား။

လူအားလုံး၏ အကြည့်များအောက်တွင် ဂါလင်က စကားသုံးခွန်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အကြွင်းမဲ့ ရေခဲမှတ်"

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရွှေရောင် အအေးလှိုင်းတစ်ခု ပန်းထွက်လာပြီး ပေရာချီ မြင့်မားသော လှိုင်းလုံးကြီးထံသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ပြေးဝင်လာသော ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးမှာ နေရာတွင်ပင် တောင့်တင်းသွားပြီး ရေခဲတောင်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

ရေခဲတောင်ကြီးမှ အလွန်အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး မီတာရာချီ အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသည့် လူများပင် ထိုအအေးဒဏ်ကို ခံစားနေရကာ တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားလေသည်။

"ကွဲစမ်း"

ဂါလင်က ဖြည်းညင်းစွာ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဂျွတ်..."

ပေရာချီ မြင့်မားသော ရေခဲတောင်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ရေခဲစများအဖြစ် မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ပြိုကျသွားသော မိုးမျှော်တိုက်ကြီးတစ်ခုအလား အောက်ဘက်ရှိ ပင်လယ်ပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းသွားလေသည်။

ခဏအကြာတွင် ရေခဲတောင်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသလို ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ရေခဲစများကသာ ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အန္တရာယ်ကြီးမားလှသော မြင်ကွင်းကို အသံတိတ် သက်သေပြနေကြလေသည်။

"ဆူ... ဆူနာမီ ပျောက်သွားပြီလား"

လူတိုင်း အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်နေကြသည်။

ဖေလင် တစ်ယောက်သာ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဟေး... အစ်ကို ဂါလင် အောင်မြင်သွားပြီ"

"အောင်မြင်သွားပြီ... အစ်ကို ဂါလင် အောင်မြင်သွားပြီ"

ဟယ်လင်မှာ အသက်ရှူမြန်နေပြီး မျက်နှာလေး နီရဲကာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။ ဆူနာမီကို သူမကိုယ်တိုင် တားဆီးလိုက်နိုင်သကဲ့သို့ပင် ဝမ်းသာနေလေသည်။

"တ... တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ"

"ဂါလင် အရမ်း တော်တာပဲ"

"ဒါ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့် ဆိုတာလား"

လူအားလုံး သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် အော်ဟစ် အားပေးကြလေသည်။

သို့သော် ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ဂါလင်ကမူ လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နက်ရှိုင်းသော မြည်ဟည်းသံကြီးက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဘာအသံလဲ"

"အားလုံး တိတ်တိတ်နေကြ... တိတ်တိတ်နေကြ"

"မင်းတို့ နားထောင်ကြည့်... ဒါ ဘာအသံလဲ"

အားပေးနေကြသော လူများ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ထူထဲပြီး နက်ရှိုင်းလှသော မိုးခြိမ်းသံကြီးတစ်ခု ဘယ်နေရာမှန်း မသိသော နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူတို့ ခြေအောက်ရှိ ပိရှားကျွန်းမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါလာလေသည်။

"အဘိုးဂျက်... မင်း ဘာလို့ တုန်နေတာလဲ"

"ငါ... ငါ မတုန်ပါဘူး... မင်းကော ဘာလို့ တုန်နေတာလဲ"

"မြေငလျင်... မြေငလျင်လှုပ်နေပြီ"

အဘိုးအို နှစ်ဦး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး အလွန် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေလေသည်။

"မြေငလျင်"

လူတိုင်း ကြောက်လန့်သွားကြပြီး သေချာ ကြည့်လိုက်ရာ ပိရှားကျွန်း တစ်ခုလုံး အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနီးအနားရှိ ပင်လယ်ပြင်ပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေလေသည်။

"ဝုန်း..."

ပိရှားကျွန်း၏ တုန်ခါမှုက ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး ကျောက်တုံးများ ပြုတ်ကျလာကာ သစ်ပင်များလည်း ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းယိုင်နေကြသည်။ ကျွန်းပေါ်ရှိ လူများမှာ ယိမ်းထိုးနေပြီး မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေကြလေသည်။

"ဝုန်း"

ရုတ်တရက်... နျူကလီးယားဗုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိရှားကျွန်း အလယ်ဗဟိုရှိ တောင်တန်းကြီးမှာ ကောင်းကင်သို့ လွင့်စင်သွားလေတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

တုတ်ခိုင်လှသော အမည်းရောင် အခိုးအငွေ့ကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားလေသည်။ ထိုအငွေ့အသက်များထဲတွင် ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်တုံးများ အများအပြား ပါဝင်နေလေသည်။

"ဒါ... ဒါ... ဒါ..."

"ဒါ မီးတောင် ပေါက်ကွဲတာပဲ"

အဘိုးဂျက်က အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဆက်အော်လိုက်သည်။ "မြန်မြန်... သင်္ဘောပေါ် တက်ကြ... မီးတောင် ပေါက်ကွဲတော့မယ်... နောက်ကျရင် မီတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါမှ လူတိုင်း သတိဝင်လာကြပြီး ကိုယ့်သင်္ဘောကိုယ် အသီးသီး ပြေးတက်ကြလေသည်။ အဘိုးဂျက်နှင့် သူ၏ သားချွေးမတို့လည်း လူအုပ်ကြီး၏ အနောက်မှနေ၍ သင်္ဘောဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။

"ဝုန်း..."

ထိုအချိန်တွင် နောက်ထပ် မိုးခြိမ်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပူလောင်နေသော ဟင်းရည်များနှင့် တူသည့် ချော်ရည်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားကာ မိုင်သောင်းချီ မြင့်သော ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ချော်ရည်ကြောင်းကြီးမှာ ပန်းပွင့်များအလား နေရာအနှံ့သို့ ချက်ချင်း ပြန့်ကျဲသွားလေတော့သည်။

"ဖောင်း... ဖောင်း... ဖောင်း"

ပူလောင်နေသော ချော်ရည်များက ကျောက်တုံးပူပူများနှင့် ရောနှောကာ ကျွန်းအနှံ့အပြားသို့ ကျဆင်းလာသည်။ သစ်ပင်များပေါ် ကျရောက်သောအခါ သစ်ပင်များ ချက်ချင်း မီးလောင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ် ကျရောက်သောအခါ မြေပြင်တွင် တွင်းကြီးများ ဖြစ်ပေါ်သွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်လောက်သော မီးတောင်ပြာများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၄၀၀ နှုန်းဖြင့် နေရာအနှံ့အပြားသို့ ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။

မီးတောင်ပြာ ဖုံးလွှမ်းသွားသော နေရာတိုင်းမှာ အမှောင်အတိ ကျဆင်းသွားပြီး နေရောင်ပင် မမြင်ရတော့ဘဲ ငရဲပြည်အလား ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

"ပြေးကြ"

"မြန်မြန် ပြေးကြ"

"ပြေးလို့ မလွတ်တော့ဘူး... ငါတို့ ပြေးလို့ မလွတ်တော့ဘူး"

သဘာဝတရား၏ စွမ်းအားကို လူသားများက မည်သို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်နည်း။

ကျဆင်းလာသော ချော်ရည်ပူများနှင့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသော မီးတောင်ပြာများကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်း လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားကြသည်။ သင်္ဘောပေါ် ရောက်သွားလျှင်တောင် ဘယ်လောက်အထိ ပြေးနိုင်မည်နည်း။

မလွတ်နိုင်ဘူး။

လုံးဝ ပြေးလို့ မလွတ်နိုင်ဘူး။

"အစ်ကို ဂါလင်... ကယ်... ကယ်ပါဦး"

ထိုအချိန်တွင် ဖေလင်က ရုတ်တရက် အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏ စူးရှသော အသံလေးမှာ မိုးခြိမ်းသံများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း လူတိုင်းကို သတိပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ဆီမှာ ဂါလင် ရှိသေးတယ်။

"ဂါလင်"

"ကယ်ပါဦး"

"အစ်ကို ဂါလင်"

ဟယ်လင်လည်း ဂါလင်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေလေသည်။

"ရွှမ်း"

လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး လူတိုင်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာလေသည်။ သူကား ဂါလင်ပင် ဖြစ်သည်။

"စိတ်ချပါ... အားလုံး ဘာမှ မဖြစ်စေရဘူး"

ဂါလင်က အားလုံးကို ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် လက်ချောင်းဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်ရာ လက်ချောင်းထိပ်မှ အအေးလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အအေးလှိုင်းများ ပြန့်နှံ့သွားသော နေရာတိုင်းရှိ မီးတောင်ပြာများအားလုံး အေးခဲသွားလေတော့သည်။

ခဏအကြာတွင်...

ကောင်းကင်ယံတွင် ကြီးမားလှသော ရေခဲပန်းပွင့်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မီးတောင်ပြာများ မည်သည့် ပုံစံရှိသနည်း... ရေခဲပန်းပွင့်ကလည်း ထိုအရောင် ထိုပုံစံပင် ဖြစ်နေပြီး အလွန် လှပတင့်တယ်လှပေသည်။

ဂါလင်က ဖြည်းညင်းစွာ လေမှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ကြီးမားသော ရေခဲပန်းပွင့်ကြီးမှာ မရေမတွက်နိုင်သော ရေခဲစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်မှ ဆီးနှင်းများအလား ကျဆင်းလာရာ အလွန်လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားလေသည်။

"အရမ်း လှတာပဲ"

ဟယ်လင်မှာ အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိပြီး အခြားလူများလည်း ဤလှပသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရကာ အံ့ဩချီးကျူးသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဂါလင်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ကို တစ်ချက် လှုပ်လိုက်ကာ ပေါက်ကွဲနေသော မီးတောင်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

သာမန်လူများအတွက် ပူလောင်လှသော ချော်ရည်များနှင့် အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်သော မီးတောင်ပြာများမှာ ဂါလင်အတွက်မူ ဘာမျှ မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် ဂါလင်က ခုန်ချလိုက်ရာ မီးတောင်ဝထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

"အစ်ကို ဂါလင်"

ဟယ်လင်မှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားလေးမှာ လည်ချောင်းဝအထိ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ အခြားသူများလည်း အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြသည်။ မီးတောင်ဝထဲကို ခုန်ချတယ်... ဒါ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

သို့သော် မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားသောအရာမှာ... အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မြေကြီး တုန်ခါမှုများ ရပ်တန့်သွားပြီး ချော်ရည်များ မပန်းထွက်တော့သလို မီးတောင်ပြာများလည်း မထွက်တော့ဘဲ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ထိုအစား... အံ့မခန်း အအေးဓာတ်တစ်ခုက မီးတောင်ဝမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားလေတော့သည်။

"အောင်... အောင်မြင်သွားပြီလား"

"ဂါလင် အောင်မြင်သွားပြီလား"

လူတိုင်း ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ကျလာကြသည်။

"အစ်ကို ဂါလင်ရော"

ဟယ်လင်က မီးတောင်ဝကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"အစ်မ... စိတ်ချပါ... အစ်ကို ဂါလင်က အဲဒီလောက် စွမ်းတာ... ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

ဖေလင်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့... အစ်မ ခုနက အစ်ကို ဂါလင်ကို ဘာပြောမလို့လဲ"

ဟယ်လင်၏ မျက်နှာလေး ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး မောင် ​ ဖြစ်သူကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ကာ "လူကြီးတွေရဲ့ ကိစ္စ ကလေးတွေ ဝင်မပါနဲ့" ဟု ဆူပူလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... အစ်မ မပြောလည်း ကျွန်တော် သိပါတယ်"

ဖေလင်က မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်ရာ ဟယ်လင်က သူ၏ နားရွက်ကို ဆွဲလိမ်လိုက်သဖြင့် ဖေလင်မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး တောင်းပန်နေရလေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူရိပ်တစ်ခုက မီးတောင်ဝမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ခုနက မီးတောင်ဝထဲသို့ ဝင်သွားသော ဂါလင်ပင် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကို ဂါလင်"

ဂါလင်ကို မြင်သောအခါ ဟယ်လင်က အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဖြစ်ဘူးမလားဟင်"

"ငါ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"

ဂါလင်က ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မင်းတို့ရော... ခုနက ဘာမှ မဖြစ်ကြဘူး မဟုတ်လား"

"ဘာ... ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"

"အစ်ကို ဂါလင်... တကယ်ကို စွမ်းတာပဲ"

ဖေလင်က ပြေးလာပြီး မျက်လုံးလေးများ အရောင်လက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို ဂါလင်... ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးပါလား... ကျွန်တော်လည်း အစ်ကို့လို စွမ်းချင်တယ်"

"ဖေလင်"

အဘိုးဂျက်က အလျင်အမြန် ဟန့်တားလိုက်ပြီးနောက် ဂါလင်ကို ရိုသေစွာဖြင့်... "လေးစားရတဲ့ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့် အရှင်... ဖေလင်က ရိုင်းစိုင်းသွားတဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးဂျက်... ဒီလို မပြောပါနဲ့"

ဂါလင်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က အဘိုး ခေါ်ထားတဲ့ အလုပ်သမားဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့"

"မဖြစ်ပါဘူး... လုံးဝ မဖြစ်ပါဘူး... အရှင်"

အဘိုးဂျက်က အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်သည်။ အလုပ်သမား ဟုတ်လား... မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့် စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်သမားတဲ့လား။

အရင်က မသိခဲ့လို့ တော်သေးတာပေါ့။ အခု သိသွားပြီဆိုတော့ အသည်းနှလုံး တစ်ရာလောက် ရှိရင်တောင် အလုပ်သမားအဖြစ် မခိုင်းရဲတော့ပါဘူး။

"ထားလိုက်ပါတော့... ထားလိုက်ပါတော့"

ဂါလင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ လေလွင့်ခရီးစဉ် ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

သူ၏ အဆင့်အတန်းကို အားလုံး သိသွားကြပြီဖြစ်ရာ သူ ဆက်နေမည်ဆိုပါက အားလုံးကို အနေခက်စေမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ဖေလင်... မင်းက စွမ်းအားရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တာလား" ဂါလင်က ဖေလင်ကို ရုတ်တရက် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အင်းအင်း"

ဖေလင်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းက သိုင်းပညာ သင်ချင်တာလား... မှော်ပညာ သင်ချင်တာလား"

ဂါလင်က ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ "သိုင်းပညာဆိုရင် စစ်သည်တော် ဖြစ်လာမယ်... မှော်ပညာဆိုရင် မှော်ဆရာ ဖြစ်လာမယ်... မင်း ဘယ်ဟာ ဖြစ်ချင်လဲ"

"ဒါက..."

ဖေလင် အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က အစ်ကို ဂါလင်လိုမျိုး စွမ်းအားရှင် ဖြစ်ချင်တာ... လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံနဲ့ ဆူနာမီကို အေးခဲစေပြီး မီးတောင်ကို ဖိနှိပ်နိုင်တဲ့ သူမျိုးပေါ့"

"မှော်ဆရာပေါ့... ကောင်းတာပေါ့"

ဂါလင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး "အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ငါ့အိမ်ကို လာခဲ့... ငါ မင်းကို အဲဒီမှာ စောင့်နေမယ်" လို့ ပြောလိုက်သည်။

စကားအဆုံးတွင် ဂါလင်သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ကြယ်တံခွန်တစ်ခုအလား ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

"ဂါလင် ထွက်သွားပြီ"

ဂါလင် ထွက်သွားသော နေရာကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးများ ရိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

"မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့်"

"မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့် စွမ်းအားရှင်က ကယ်တင်ပေးခဲ့တာ"

"အဘိုးဂျက်... မင်းတို့ မိသားစုတော့ ချမ်းသာတော့မှာပဲ"

"မနာလိုစရာပဲကွာ... အဘိုးဂျက်"

"အစ်ကို ဂါလင်"

ဟယ်လင်၏ လှပသော မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး ရုတ်တရက် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်လေသည်။