အခန်း ၂၅၂

အခန်း ၂၅၂။ အဆင့်လေးဆင့် လူတန်းစားခွဲခြားမှုစနစ်ကို ဖျက်သိမ်းခြင်း၊ မှူးမတ်များကို ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခြင်း

ကြေးစည်ပင်လယ်အော်သည် ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် လခြမ်းကွေးလေးတစ်ကွေး ပုံစံဖြင့် တည်ရှိနေသော အလွန်လှပသည့် ပင်လယ်အော်ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ပင်လယ်ရေပြာပြာနှင့် သဲသောင်ပြင်ဖြူဖြူတို့သည် စိမ်းလန်းစိုပြည်သော သစ်ပင်သစ်တောများနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ သဘာဝပန်းချီကားတစ်ချပ်အလား လှပတင့်တယ်လျက်ရှိ၏။ ကမ်းစပ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခု ရှိပြီး ထိုတောင်ခြေတွင် ကြေးစည်ရွာဟုခေါ်သော တံငါရွာလေးတစ်ခု တည်ရှိလေသည်။

ဟယ်လင်တို့ မိသားစုသည် ထိုရွာလေးမှ ရွာသူရွာသားများ ဖြစ်ကြသည်။ မုန်လဲ့သည် တောင်ခြေသို့ ပျံသန်းသွားပြီး မိမိအိမ်ဖြစ်သော ဂူတစ်ခုဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဂူလေးမှာ မကြီးမားလှသော်လည်း အိပ်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်၊ စတိုခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းဟူ၍ အခန်းသုံးခန်း ဖန်တီးထားသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လကျော်ကတည်းက မုန်လဲ့ ဤနေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ရွှေအိမ် ငွေအိမ် ဘယ်လိုပဲကောင်းကောင်း ကိုယ့်ရဲ့ ခွေးအိမ်လေးလောက်တော့ မသက်သောင့်သက်သာ မရှိပါဘူး"

မုန်လဲ့ ဂူထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ရေခွက်ကို ယူကာ ရေတစ်ခွက် အပြည့် သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခုန်တက်ကာ ပုခက်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်လေသည်။

"ထွက်လာတာ ခြောက်လကျော်ပြီ... ပြန်ချိန်တန်ပြီ"

မုန်လဲ့ တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်သည်။ ဤခြောက်လကျော်အတွင်း သူသည် ရွှေရောင်ကျွန်းစုကို လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီး နေရာများစွာသို့ ရောက်ရှိကာ အတွေ့အကြုံ ဗဟုသုတများစွာ ရရှိခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကြေးစည်ပင်လယ်အော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မုန်လဲ့၏ ယခင်ဘဝက ပင်လယ်ကမ်းခြေမြို့လေးတစ်ခုတွင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ငယ်စဉ်က မိဘများနှင့်အတူ ငါးဖမ်းထွက်လေ့ရှိရာ သူ၏ ကလေးဘဝသည် ပင်လယ်ကမ်းစပ်တွင်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လခန့်က အဘိုးဂျက် အလုပ်သမားရှာနေသည်ကို အမှတ်မထင် တွေ့ရှိသွားသဖြင့် မုန်လဲ့က အဘိုးဂျက်၏ သင်္ဘောအလုပ်သမားအဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။

နေ့စဉ် ငါးဖမ်းထွက်၊ ပင်လယ်လေရှူရှိုက်ပြီး ငါးဟင်း စားရင်း မုန်လဲ့သည် ကလေးဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ ရိုးရှင်း၊ လွတ်လပ်ပြီး ပူပင်သောက ကင်းမဲ့စွာဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။

"နှမြောစရာပဲ... ဒီလို နေ့ရက်တွေ မကြာခင် ပြီးဆုံးတော့မယ်"

မုန်လဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပရိုဖိုင်မှတ်တမ်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ခြောက်လကျော် ကြာသွားသော်လည်း ပရိုဖိုင်မှတ်တမ်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် မည်သည့် အပြောင်းအလဲမျှ မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် မုန်လဲ့ စနစ်ကို ရရှိပြီးကတည်းက ပရိုဖိုင်မှတ်တမ်း ဤမျှကြာရှည်စွာ အပြောင်းအလဲမရှိ ဖြစ်နေခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။

မပြောင်းလဲနိုင်၍ မဟုတ်ဘဲ မုန်လဲ့ တမင်တကာ လွှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး စနစ်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

"အချိန်တန်ပြီ... ပြန်သင့်ပြီ"

မုန်လဲ့ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်ပြီးနောက် ဂူထဲတွင် သူ၏ နတ်ဘုရား စွမ်းအားကိုယ်ပွားတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့ကာ မူလခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

...

ရွှေရောင် နဂါး-ခြင်္သေ့ ကျွန်းရှိ နန်းတော်အတွင်း၌မူ...

"သခင်... ပြန်ရောက်လာပြီလား"

ဘာဘရူးစ်၊ ကလောက်စ်၊ နာဂျီယာနှင့် ဆယ်စီယာတို့ လေးယောက်လုံးက မုန်လဲ့အား ရိုသေစွာဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။ သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါနှင့် နတ်ဘုရားဖိအားများက အလွန် ကြီးမားလှသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားအမြုတေကို ပေါင်းစပ်လိုက်ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"အကုန်လုံး ပေါင်းစပ်ပြီးပြီလား"

မုန်လဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး "အဆင့်နိမ့်နတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်သွားကြပြီပဲ... မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သခင့်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကြောင့်ပါ"

လေးယောက်လုံး အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်လိုက်ကြသည်။

နတ်ဘုရားအမြုတေ ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် သူတို့၏ စွမ်းအားများမှာ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ ပေါင်းစပ်ခါစဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို အားအနည်းဆုံး အဆင့်နိမ့်နတ်ဘုရားများဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော်လည်း အဆင့်နိမ့်နတ်ဘုရားဆိုသည်မှာ အစစ်အမှန် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားများ ဖြစ်ကြရာ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်များနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် လေးယောက်လုံးမှာ မုန်လဲ့အပေါ် ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဆင့်နိမ့် နတ်ဘုရားအမြုတေလေးပဲ... သိပ်ပြီး အရေးလုပ်စရာ မလိုပါဘူး"

မုန်လဲ့က အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းတို့သာ ငါ့အတွက် သေချာ အလုပ်လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင် အလယ်အလတ် နတ်ဘုရားအမြုတေတွေလည်း ရလာဦးမှာပဲ... အဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားအမြုတေတွေတောင် ရလာနိုင်တယ်" ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး သစ္စာရှိရှိ အလုပ်လုပ်ပေးပါ့မယ်"

လေးယောက်လုံး အလျင်အမြန် ကတိပေးလိုက်ကြလေသည်။

"ငါတို့ ရွှေရောင်ကျွန်းစုမှာ နေခဲ့တာ တော်တော်ကြာသွားပြီ... ပြန်ချိန်တန်ပြီ"

မုန်လဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ ရွှေရောင်ကျွန်းစုကို စောင့်ကြပ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ကျန်ခဲ့ရမယ်... မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူ ကျန်ခဲ့ချင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လေးယောက်လုံး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။ ရင်ထဲမှ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူတို့ အားလုံး မုန်လဲ့နောက်သို့ လိုက်ချင်ကြသည်။

မုန်လဲ့က အလွန် ရက်ရောပြီး နတ်ဘုရားလက်နက်များ၊ နတ်ဘုရားအမြုတေများကို ဆုချလေ့ရှိသည်။ ဤကဲ့သို့သော သခင်မျိုးကို ဘယ်နေရာမှာ သွားရှာရမည်နည်း。 သို့သော် ကျန်ရစ်ခဲ့လျှင်လည်း အကျိုးကျေးဇူးများ ရှိပေသည်။ ဤနေရာကို အုပ်ချုပ်ကာ အစစ်အမှန် ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

"မင်းတို့ လူလည်လေးတွေ"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် စကားဆွံ့အသွားပြီး အနက်ရောင်ချောက်ကမ်းပါး ဓားကောက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ဘယ်သူ ရွှေရောင်ကျွန်းစုမှာ ကျန်ခဲ့ချင်လဲ... ဒီသွေးရောင် ဓားကောက်ကို ဆုချမယ်"

လေးယောက်လုံး စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သွေးရောင် ဓားကောက်ပေါ်သို့ အကြည့်များ ကျရောက်သွားကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လိုချင်တပ်မက်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ သို့သော် ဘာဘရူးစ်၊ နာဂျီယာနှင့် ဆယ်စီယာတို့သည် တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်ပြီး အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသည်။ ဤဓားကောက်ထက် မုန်လဲ့ဘေးတွင် နေရခြင်းကို ပို၍ သဘောကျသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ဒီဓားကောက်က ကလောက်စ်ရဲ့ ဟာပဲ"

မုန်လဲ့က သွေးရောင် ဓားကောက်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "မှတ်ထား... ရွှေရောင်ကျွန်းစုကို သေချာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်... ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နဲ့... ကြားလား" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

"သခင် စိတ်ချပါ... ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်"

ကလောက်စ်က အကြိမ်ကြိမ် ကတိပေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်"

မုန်လဲ့ တစ်ခုခု သတိရသွားပြီး "ရွှေရောင်ကျွန်းစုကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရုံတင်မကဘူး... ကျွန်းသူကျွန်းသားတွေရဲ့ ဘဝနေထိုင်မှု အဆင့်အတန်းနဲ့ စွမ်းအားတွေကို မြှင့်တင်ပေးဖို့ အများကြီး ကြိုးစားရမယ်... အခြေအနေ ပေးရင် မှော်ပညာနဲ့ သိုင်းပညာ ကျောင်းတွေ အများကြီး ဆောက်ပြီး ကလေးတွေကို ကျောင်းထားပေးလိုက်" ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"အမိန့်နာခံပါတယ် သခင်"

ကလောက်စ်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ကြိုးစားလုပ်စမ်းပါ"

မုန်လဲ့က ကလောက်စ်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်သုံးယောက်ကို ခေါ်ကာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

"သခင် ဖြည်းဖြည်း ကြွပါ"

...

"သခင်... ကျွန်တော်တို့ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာကို ပြန်မှာလား"

"အင်း"

"ထွက်လာတာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီဆိုတော့ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ ဘယ်လိုဖြစ်နေပြီလဲ မသိဘူး... ပူဟာမန် အဲဒီကောင် အပျင်းထူနေသလား မသိဘူး... တကယ်လို့များ အပျင်းထူနေရင်တော့ သူ့ကို ဆွဲထိုးပစ်မယ်"

နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ ဘယ်လို တိုးတက်နေလဲဆိုတာ မုန်လဲ့ သေချာ မသိသော်လည်း ဤတစ်နှစ်ကျော်အတွင်း ယုံကြည်သူ အရေအတွက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကိုမူ သူ ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

နှစ်နှစ်နီးပါး အချိန်အတွင်းမှာ ယုံကြည်သူ အရေအတွက်က ဘီလီယံပေါင်းများစွာ အထိ တက်လာခဲ့သည်။ နေ့စဉ်လိုလို ယုံကြည်သူ သန်းနှင့်ချီ တိုးပွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုယုံကြည်သူများထဲတွင် နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာမှ ပြည်သူများ၊ တိုက်တန် အင်ပါယာမှ ပြည်သူများနှင့် မြေအောက်ကမ္ဘာမှ ပြည်သူများ ပါဝင်ကြသည်။ ၎င်းတို့အနက် ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာမှ လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဘီလီယံပေါင်းများစွာသော ယုံကြည်သူများ ရှိနေခြင်းက ပူဟာမန် အပျင်းမထူဘဲ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာကို သေချာစွာ အုပ်ချုပ်နေကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်တည်း။ အနည်းဆုံးတော့ ယုံကြည်မှု ဖြန့်ဝေသည့်အပိုင်းတွင် အလွန် ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

သူတို့လေးယောက် အရှေ့ပင်လယ်ကို ဖြတ်ပြီး နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ၏ အပြောင်းအလဲများကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"သခင်... လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကြည့်လာတာ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာထဲက နဂါးနတ်ဘုရား ရုပ်တုတွေ အကုန် ပျောက်ကုန်ပြီလား မသိဘူး"

"သေချာ ကြည့်စမ်း... ပျောက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး... သခင့်ရဲ့ ရုပ်တုတွေနဲ့ အစားထိုးလိုက်တာ"

"ဟုတ်သားပဲ"

မုန်လဲ့ အလွန် ကျေနပ်သွားလေသည်။ အရင် နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာတွင်ဆိုလျှင် ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ရွာငယ်လေးများမှလွဲ၍ မြို့ကြီးများ အကုန်လုံးတွင် နဂါးနတ်ဘုရား ကျောင်းတော်များနှင့် နဂါးနတ်ဘုရား ရုပ်တုများ ရှိလေသည်။ လူများက နဂါးနတ်ဘုရားကို ပူဇော်ပသပြီး ယုံကြည်မှု စွမ်းအားများ စုဆောင်းပေးကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ နဂါးနတ်ဘုရား ကျောင်းတော်များနှင့် နဂါးနတ်ဘုရား ရုပ်တုများ အကုန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ကျောင်းတော်များနှင့် ရုပ်တုများက နေရာယူထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ယုံကြည်သူများကလည်း အဆက်မပြတ် လာရောက်ပြီး ပူဇော်ပသနေကြသဖြင့် အမွှေးနံ့သာများ ထောင်းထောင်းထနေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ တစ်ခုလုံး နီးပါး ဤသို့ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

"ပူဟာမန် လုပ်တာ အရမ်း ကောင်းတယ်"

မုန်လဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချီးကျူးသည့် အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။ "အတတ်ပညာမှာ သူ့နေရာနဲ့သူ ဆိုသလို... ကျွမ်းကျင်တဲ့ အလုပ်ကို ကျွမ်းကျင်တဲ့သူကို ပေးလုပ်တာက အကောင်းဆုံးပဲ... ဒီတစ်ခေါက် ပြန်ရောက်ရင် ပူဟာမန်ကို သေချာ ဆုချရမယ်"

နှစ်နာရီကျော် ကြာပြီးနောက် မုန်လဲ့တို့ လေးယောက် နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာ မြို့တော်သို့ ရောက်လာကြလေသည်။

မထွက်ခွာမီကနှင့် စာလျှင် အခု မြို့တော်က တော်တော်လေး အေးချမ်းနေသည်။ ဈေးဝယ်ထွက်သူများက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး၊ အလုပ်လုပ်သူများက ကြိုးကြိုးစားစား၊ ထမင်းစားသူများက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ရှိနေကြသည်။

လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်က ကမ္ဘာပျက်မည့် အတိုင်း ကြောက်လန့်နေခဲ့သည့် အခြေအနေများ အကုန် ပျောက်သွားပြီး နဂါးဧကရာဇ် အသတ်မခံရမီက အခြေအနေအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလေသည်။ ပြောရလျှင် အရင်ကထက်ပင် ပိုမို ကောင်းမွန်နေသေးသည်။

"သခင်... မြို့တော်က တော်တော် ပြောင်းလဲသွားတာပဲ"

ဘာဘရူးစ်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။

"သွားမယ်... နန်းတော်ကို သွားမယ်"

နန်းတော်တွင်လည်း အစီအစဉ်တကျ ပြန်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ နန်းတွင်းသူများနှင့် မိန်းမစိုးများက ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် လုပ်နေကြပြီး နန်းစောင့်တပ်သားများကလည်း မျက်စိမလွှဲဘဲ စောင့်ကြပ်နေကြသည်။ လူတိုင်းက မိမိတာဝန် မိမိ ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်နေကြပြီး စည်းကမ်းတကျနှင့် လုံခြုံရေး တင်းကျပ်နေသည့် ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။

မုန်လဲ့က နန်းတော်ထဲရှိ အဆောင်ငယ်တစ်ခုတွင် ပူဟာမန်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ဤကောင်မှာ အစိုးရ အလုပ်များ မလုပ်ဘဲ မြေအောက်ခန်းထဲ ပုန်း၍ လူသား စမ်းသပ်မှုများ လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သေမင်းတမန် မြင်းစီးသူရဲကောင်းများ ဖန်တီးနေပုံရသည်။

"ပူဟာမန်"

မုန်လဲ့က ခေါ်လိုက်လေသည်။

"သခင်"

ပူဟာမန် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး မြေအောက်ခန်းထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာကာ မုန်လဲ့ အရှေ့တွင် ဒူးထောက် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ "ကြီးမြတ်တဲ့ သခင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"ထစမ်းပါ"

မုန်လဲ့က မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး "ပူဟာမန်... မင်း နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာကို အုပ်ချုပ်ထားတာ မဆိုးပါဘူး... ငါ့ကို ပြောပြစမ်း... မင်း ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဒါတွေ အကုန်လုံးက သခင့်ရဲ့ ကျေးဇူးတွေကြောင့်ပါ"

ပူဟာမန်က ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရဖြင့် သတင်းပို့လေတော့သည်။ "သခင်... ဒီတစ်နှစ်ကျော်အတွင်းမှာ ကျွန်တော် နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာအတွက် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ပါတယ်... အဓိက အချက် လေးချက် ပါဝင်ပါတယ်"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး သေချာ နားထောင်လိုက်သည်။ ဘာဘရူးစ်တို့ သုံးယောက်ကလည်း နားစွင့်နေကြလေသည်။

"ပထမအချက်... အဆင့်လေးဆင့် လူတန်းစားခွဲခြားမှုစနစ်ကို ဖျက်သိမ်းပြီး နဂါးမှူးမတ်တွေကို ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားလိုက်တယ်... နဂါးမှူးမတ်တွေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေနဲ့ မြေယာတွေကို သိမ်းယူပြီး ကျွန်တွေနဲ့ မြေယာမရှိတဲ့ လူသားတွေကို ခွဲဝေပေးလိုက်တယ်"

ပူဟာမန်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အခု နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာထဲမှာ နဂါးမှူးမတ် တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူး... လူသားမှူးမတ်တွေတောင် တော်တော် ရှားသွားပြီ... အကုန်လုံးနီးပါးက ကျွန်ဘဝကနေ လွတ်မြောက်လာတဲ့ လူတွေနဲ့ သာမန် ပြည်သူတွေချည်းပဲ... သေချာတာကတော့ သခင် သဘောကျရင် လူသားမှူးမတ် အသစ်တွေကို အချိန်မရွေး ခန့်အပ်လို့ ရပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး"

မုန်လဲ့က လက်ကာပြလိုက်ပြီး "မှူးမတ်ဆိုတာ အောက်ခြေ ပြည်သူတွေရဲ့ သွေးကို စုပ်ယူတဲ့ ကပ်ပါးကောင်တွေပဲ... နောက်ပိုင်း မှူးမတ် ခန့်အပ်ဖို့ ကိစ္စက ထပ်စဉ်းစားရဦးမယ်... ဒါပေမဲ့ ခန့်အပ်ရင်တောင် မြေယာ တစ်လက်မတောင် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင့်ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"

ပူဟာမန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"မြေယာ ခွဲဝေပေးတဲ့ အချက်က မင်းလုပ်တာ အရမ်း ကောင်းတယ်... အောက်ခြေ ပြည်သူတွေကမှ အင်ပါယာရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ်ပဲ... သူတို့ကို မြေယာ ခွဲဝေပေးပြီး လယ်လုပ်တဲ့သူတိုင်း ကိုယ်ပိုင် မြေယာ ရှိလာရင် အင်ပါယာရဲ့ အခြေခံက ခိုင်မာလာမှာပဲ"

မုန်လဲ့က ချီးကျူးလိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ တစ်ချက်တော့ မင်း လုပ်တာ မပြတ်သားသေးဘူးလို့ ထင်တယ်" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"သခင် ဆိုလိုတာက..."

ပူဟာမန် အနည်းငယ် နားမလည်ဖြစ်သွားလေသည်။

"မြေယာ အရောင်းအဝယ် လုပ်တာကို တားမြစ်တဲ့ ဥပဒေ ထုတ်ပြန်ရမယ်... အတင်းအဓမ္မ ဝယ်ယူတာ... သိမ်းပိုက်တာ... တခြား ဘယ်လို နည်းလမ်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် မြေယာ သိမ်းပိုက်တာတွေကို တားမြစ်ရမယ်"

မုန်လဲ့က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "မမေ့နဲ့... နဂါးမှူးမတ်တွေ ပြုတ်ကျသွားပြီဆိုပေမဲ့ လူသားမှူးမတ်တွေရော... ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်တွေရော... သူတို့က ပြည်သူတွေ အခုလေးတင် ရထားတဲ့ မြေယာတွေကို မမက်မောဘဲ နေပါ့မလား"

"သခင် ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားလှပါတယ်... ဒီအချက်ကို ကျွန်တော် သတိမထားမိလိုက်ဘူး"

ပူဟာမန် လန့်နိုးသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေသည်။

မုန်လဲ့ ပြောသော စကားကို သူ သေချာပေါက် နားလည်ပေသည်။ ကောင်းကင်ယံ တိုက်ကြီးတွင် မြေယာဆိုသည်မှာ အဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာ၏ သင်္ကေတပင် ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူ့၏ ပိုင်နက်က ပိုကြီးသနည်း၊ ဘယ်သူ့၏ မြေယာက ပိုများသနည်းဆိုသည်က အဆင့်အတန်းကို သတ်မှတ်ပေးလေသည်။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်းက မိမိတွင် မြေယာ ပိုများလာအောင် တတ်နိုင်သမျှ စုဆောင်းကြမည်မှာ သေချာလှသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အာဏာလည်းမရှိ၊ ကျောထောက်နောက်ခံလည်း မရှိသော ကျွန်များနှင့် အောက်ခြေ ပြည်သူများက မြေယာ အများကြီး ရသွားကြသည်။ မည်သူက မမက်မောဘဲ နေမည်နည်း။

နောက်ပိုင်း ဖြစ်လာမည့် ကိစ္စများမှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။ သခင် ပြောသကဲ့သို့ပင် အမျိုးမျိုးသော မြေယာ သိမ်းပိုက်မှုများ သေချာပေါက် ဖြစ်လာတော့မည်သာတည်း။

ထိုအချိန်ကျလျှင် ယခုမှ မြေယာ ရထားသော ကျွန်များနှင့် ပြည်သူ အများအပြားမှာ မြေယာများ ပြန်လည်ဆုံးရှုံးသွားကြလိမ့်မည်။

သူ ယခင်က လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးမှာ လူသားမှူးမတ်များနှင့် ချမ်းသာသော ကုန်သည်များအတွက် သက်သက် လုပ်ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"သခင့်ရဲ့ ဉာဏ်ပညာက အဆုံးအစမရှိတဲ့ ကြယ်တာရာတွေလိုပဲ... တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲ... ကျွန်တော်ကတော့ အများကြီး နောက်ကျကျန်ခဲ့ပါပြီ"

ပူဟာမန်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်ပြီး မုန်လဲ့အပေါ် လေးစားမှုများ အများကြီး တိုးလာခဲ့သည်။ မြေယာ သိမ်းပိုက်မှု ပြဿနာကို သူ အရင်က တကယ် မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။

မုန်လဲ့က တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ထောက်ပြနိုင်သည်ကို ကြည့်လျှင် သူတို့နှစ်ယောက်၏ ကွာခြားချက်က မည်မျှ ကြီးမားသနည်းဆိုတာ သိသာလှသည်။ သူ မလေးစားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"မင်း လုပ်တာ တော်တော် ကောင်းနေပါပြီ"

မုန်လဲ့က ပူဟာမန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး ပြုံးကာ စကားလွှဲလိုက်သည်။ "နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာမှာ နဂါးမှူးမတ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်... သူတို့ရဲ့ ရာထူးတွေကို ရုပ်သိမ်းပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သိမ်းယူတာ... အခက်အခဲ တော်တော် ကြီးမှာပဲနော်"

"ကြီးတာပေါ့... သာမန် ကြီးတာ မဟုတ်ဘူး"

ပူဟာမန်က နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်ပြီး သွေးဆာနေသည့် အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်လေသည်။ "ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော့် အနောက်မှာ သခင် ရှိနေတယ်လေ... ပြီးတော့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း နတ်ဘုရားတစ်ဝက် တစ်ပါးပဲဆိုတော့... အခက်အခဲတွေ အကုန်လုံးကို ကျွန်တော် ခြေဖျက်ပစ်လိုက်တယ်"

"အပြောင်းအလဲဆိုတာ အမြဲတမ်း သွေးထွက်သံယိုမှုတွေနဲ့ ယှဉ်တွဲနေတတ်တယ်... ငါ့ကို ပြောပြစမ်း... ဒီတစ်ကြိမ် မင်း လူဘယ်လောက် သတ်ခဲ့လဲ”