အခန်း ၂၅၇

အခန်း ၂၅၇။ ဆာလမန်ဒါ မြွေ၊ နဂါးများဖြင့် ရထားဆွဲခြင်း

အဖြူရောင် မီးတောက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပူချိန်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ချော်ရည်များ၏ အပူချိန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ပူပြင်းပြီး အဝေးမှပင် ထိုအပူရှိန်ကို ခံစားနေရသည်။

"ဒီကောင်လေးက အခုမှ မွေးလာတာ ဆိုပေမဲ့ အစွမ်းက အလယ်အလတ် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အဆင့်နဲ့ ညီမျှတယ်... သူ့ကို ယုံကြည်မှုတွေ ဖြန့်ဝေပြီး ယုံကြည်မှု စွမ်းအားတွေ စုဆောင်းခိုင်းရင်..."

ဒိုဒိုလာက ချီးကျူးလိုက်သည်။ "နှစ်တစ်ရာအတွင်း နတ်ဘုရား ဖြစ်လာနိုင်တယ်... နှမြောစရာပဲ... ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးမှာ သူ့အတွက် ပိုလျှံနေတဲ့ ယုံကြည်မှု အရင်းအမြစ်တွေ မရှိတော့ဘူး"

"တကယ်ကို ပါရမီရှင်ပဲ"

မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြေးဝင်လာသော မီးလုံးကြီးကို ကြည့်ကာ... "အကြွင်းမဲ့ ရေခဲမှတ်" ဟု ဖြည်းညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရွှမ်း...

ရွှေရောင် အအေးလှိုင်းတစ်ခု ပန်းထွက်လာပြီး ပြေးဝင်လာသော မီတာတစ်ရာရှိ မီးလုံးကြီးကို ချက်ချင်း ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

အံ့ဩစရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မီးလုံးကြီးသည် ရွှေရောင် အအေးလှိုင်းနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း အေးခဲသွားလေသည်။

ဂျွတ်... ဂျွတ်... ဂျွတ်...

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မီးလုံးကြီးသည် ရေခဲလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် အေးခဲသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အအေးဓာတ်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ မီးလုံးကြီးသည် အလျင်အမြန် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အရင်က အဖြူရောင် မီးတောက်လေး အဖြစ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေသည်။

အဖြူရောင် မီးတောက်လေးသည် နေရာအနှံ့ ခုန်ပေါက်နေပြီး ရေခဲလုံးကို ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ကြိုးစားနေလေသည်။

သို့သော် မုန်လဲ့က သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုမည်နည်း။

ရေခဲလုံးကလည်း အလျင်အမြန် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မီတာဆယ်မီတာ အရွယ်အစားသို့ ရောက်ရှိသွားကာ အဖြူရောင် မီးတောက်လေးကို ပိတ်လှောင်ထားသည့် ရေခဲအကျဉ်းထောင်တစ်ခု ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

ဖောင်း... ဖောင်း... ဖောင်း...

"လူဆိုး... ငါ့ကို လွှတ်ပေး"

"လူဆိုး... မင်းက လူဆိုးပဲ"

အဖြူရောင် မီးတောက်လေးက ရေခဲလုံးကို တိုက်ခိုက်ရင်း အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေသော်လည်း ရေခဲလုံးကို ဘာမှ လုပ်၍ မရပေ။

"မွေးခါစ နွားပေါက်လေးက ကျားကို မကြောက်ဘူး ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာပေါ့"

မုန်လဲ့က ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရေခဲလုံး၏ နေရာကို ထပ်မံ ကျဉ်းမြောင်းသွားစေလိုက်သည်။ "ဘယ်အချိန် အရှုံးပေးမလဲ... အဲဒီအချိန်ကျမှ ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်"

"သွားရအောင် ဒိုဒိုလာ"

မုန်လဲ့က ဒိုဒိုလာကို ဆွဲကာ ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"လူဆိုး... မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ"

အဖြူရောင် မီးတောက်လေး အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည်။

"ဒီကနေ ထွက်သွားမလို့လေ"

မုန်လဲ့က လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"မ... မသွားပါနဲ့... ဒီမှာ အရမ်း အေးတာပဲ" အဖြူရောင် မီးတောက်လေးက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးရင်... ငါ မင်းကို ထပ်မတိုက်ခိုက်တော့ဘူးလို့ ကတိပေးတယ်"

"တကယ် မတိုက်ခိုက်တော့ဘူး သေချာလား" မုန်လဲ့က လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"တ... တကယ်ပါ"

"ထပ်တိုက်ခိုက်ရင်ကော"

"လူဆိုး... ငါ ပြောတဲ့အတိုင်း တကယ် လုပ်တယ်... ငါ ကတိတည်တယ်" အဖြူရောင် မီးတောက်လေးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်း ပြောတာနော်"

မုန်လဲ့က လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ရေခဲအကျဉ်းထောင်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သို့သော် အဖြူရောင် မီးတောက်လေးက လွတ်မြောက်သည်နှင့် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမသည် မုန်လဲ့ကို အလွန် မုန်းတီးနေလေပြီ။

"ဘာလဲ... ထပ်တိုက်ခိုက်ချင်သေးတာလား... ခုနက မင်းပြောတဲ့ စကားကို လေလည်သလို ဘယ်လိုလုပ် သဘောထားလိုက်တာလဲ" မုန်လဲ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းထိပ်မှ အအေးလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အဖြူရောင် မီးတောက်လေးသည် လေထဲတွင် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက်... "လူဆိုး... ငါ ကတိတည်ပါတယ်... မတိုက်ခိုက်ဘူးဆိုရင် မတိုက်ခိုက်ဘူးပေါ့" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ဒါမှပေါ့... ငါက ကတိတည်တဲ့ ကလေးတွေကို သဘောကျတယ်" မုန်လဲ့က ရယ်မောလိုက်ပြီး... "ဒါနဲ့... မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"နာမည်"

အဖြူရောင် မီးတောက်လေး နားမလည်ဖြစ်သွားသည်။ "နာမည်ဆိုတာ ဘာလဲ"

"နာမည်ဆိုတာ ကိုယ့်ကို ခေါ်တဲ့ အမည်ပေါ့... လူတိုင်းမှာ နာမည် ရှိတယ်... ငါ့နာမည်က မုန်လဲ့... သူ့နာမည်က ဒိုဒိုလာ"

မုန်လဲ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမှာ နာမည် မရှိဘူး မဟုတ်လား... ငါ ပေးရမလား"

"ကောင်းတာပေါ့ ကောင်းတာပေါ့"

အဖြူရောင် မီးတောက်လေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက တစ်ကိုယ်လုံး ဖြူဖွေးနေပြီး နို့နဲ့ တူတယ်" မုန်လဲ့က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝါဟားဟား လို့ နာမည်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ"

"ဝါဟားဟား... နားထောင်လို့ ကောင်းသားပဲ" အဖြူရောင် မီးတောက်လေး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"သေချာတာပေါ့... ဝါဟားဟား ဆိုတာ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေတဲ့ ရတနာပဲ"

မုန်လဲ့က ချီးကျူးလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ဇာတိမြေမှာ လူတိုင်းက ဝါဟားဟားကို သောက်ရတာ ကြိုက်တယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဝါဟားဟားက အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်... သန်မာတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ"

"ဝါဟားဟားက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား... ကောင်းပြီ... ငါ ဝါဟားဟားလို့ပဲ နာမည်ခံမယ်"

အဖြူရောင် မီးတောက်လေး အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။ "ဟားဟားဟား... ငါ့မှာ နာမည် ရှိသွားပြီ... ဝါဟားဟား... တကယ့်ကို ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ နာမည်ပဲ"

မုန်လဲ့မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အတင်း အောင့်ထားရသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင်မူ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားလေသည်။ "ဝါဟားဟား... အသစ်တစ်ဖန် ပြန်မိတ်ဆက်ရအောင်... ငါက မုန်လဲ့"

"အင်း... အင်း"

ဝါဟားဟား အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် အနီရဲရဲ မြွေငယ်လေး တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ "ငါလည်း မင်းနဲ့ သိရတာ ဝမ်းသာပါတယ်... ငါက ဝါဟားဟားပါ"

"ဘုရားရေ... ဒါ ဆာလမန်ဒါ မြွေပဲ"

ဝါဟားဟား၏ မူလပုံစံကို မြင်သောအခါ ဒိုဒိုလာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မွေးကတည်းက နတ်ဘုရားတစ်ဝက် စွမ်းအား ရှိနေတာ မထူးဆန်းဘူး... ဆာလမန်ဒါ မြွေ ဖြစ်နေတာကိုး"

"ဒိုဒိုလာ... ဆာလမန်ဒါ မြွေ ဆိုတာ ဘာမျိုးစိတ်လဲ" မုန်လဲ့က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ဆာလမန်ဒါ မြွေ ဆိုတာ အရမ်း အစွမ်းထက်တဲ့ မီးဒြပ်စင် သက်ရှိ တစ်မျိုးပဲ... မီးတောက်တွေကို မျိုချပြီး အသက်ရှင်တယ်... မီးတောက်တွေက သူတို့ရဲ့ အာဟာရပဲ"

ဒိုဒိုလာက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "မျိုချတဲ့ မီးတောက်ရဲ့ အဆင့်က မြင့်လေ၊ စွမ်းအားက ကြီးလေပဲ... ဆာလမန်ဒါ မြွေရဲ့ စွမ်းအား တိုးတက်မှုက ပိုမြန်လေပဲ... မီးဒြပ်စင် သက်ရှိတွေထဲမှာ ဆာလမန်ဒါ မြွေထက် အစွမ်းထက်တဲ့ ကောင်က တကယ်ကို လက်ချိုးရေလို့ ရတယ်"

"ဆာလမန်ဒါ မြွေက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် ငရဲမီးလျှံ ဖီးနစ် မီးတောက် တစ်ဆုပ် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ငရဲမီးလျှံ ဖီးနစ် မီးတောက်သည် ငရဲမီးလျှံ ဖီးနစ်များ၏ သီးသန့် မီးတောက် ဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ မငြိမ်းသတ်နိုင်သော မီးတောက် ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အရာကိုမဆို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်ပြီး သာမန် သက်ရှိများက ငရဲမီးလျှံ ဖီးနစ် မီးတောက်ကို မြင်လျှင် ကြောက်လန့်တကြား ရှောင်ပြေးကြလေသည်။

သို့သော် ဝါဟားဟားက ငရဲမီးလျှံ ဖီးနစ် မီးတောက်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေက သိုးဖြူလေးများကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ လိုချင်တပ်မက်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"ဝါဟားဟား... အခု ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီ" မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါက သူငယ်ချင်းကို ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ"

ထိုသို့ပြောရင်း လက်ချောင်းကို တွန့်လိုက်ရာ ငရဲမီးလျှံ ဖီးနစ် မီးတောက်မှာ ဝါဟားဟားထံသို့ လွင့်စင်သွားလေသည်။

"ဝါး..."

ဝါဟားဟားက ပါးစပ်ကြီးဟကာ ငရဲမီးလျှံ ဖီးနစ် မီးတောက်ကို တိုက်ရိုက် မျိုချလိုက်ပြီးနောက် အရသာရှိစွာဖြင့် အမည်းရောင် အငွေ့များ ထွက်လာသည်အထိ လေချဉ်တက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မုန်လဲ့ကို အလွန် ခင်မင်ရင်းနှီးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မုန်လဲ့... မင်းက တကယ်ကို လူကောင်းပဲ... ခုနက မင်းကို အထင်လွဲသွားတာ တောင်းပန်ပါတယ်" ဝါဟားဟားက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့... ငါ့မှာ ပြန်ပေးစရာ လက်ဆောင် မရှိဘူး"

"ဟားဟား... မင်းက အခုမှ မွေးလာတာဆိုတော့ လက်ဆောင် မရှိတာ ပုံမှန်ပါပဲ" မုန်လဲ့က ပြုံး၍ လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ငါ သွားတော့မယ်... နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"

"မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ"

ဝါဟားဟား မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩမှုများ ပေါ်လွင်လာသည်။

"အိမ်ပြန်မလို့လေ"

အချိန်ကာလမျှော်စင်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် မုန်လဲ့သည် နန်းတော်ထဲတွင် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထိုစဉ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါ တစ်ခု ပြန့်နှံ့လာပြီး မြို့တော် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ပူဟာမန် အောင်မြင်သွားပြီလား"

မုန်လဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်စဉ် အဆောင်ငယ်အတွင်းမှ ပူဟာမန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရယ်မောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အနှစ် ၅ သောင်းကျော်... ဟားဟားဟား... ငါ ပူဟာမန် ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားဘူး... သခင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရွှမ်း...

လူရိပ်တစ်ခု လှုပ်ရှားသွားပြီး ပူဟာမန်သည် အဆောင်ငယ်ထဲမှ ထွက်လာကာ မုန်လဲ့ အရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာပြီး ကြီးကျယ်စွာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ မုန်လဲ့၏ ဖိနပ်ကိုပင် နမ်းတော့မည့် အတိုင်း ဖြစ်နေလေသည်။

"ရပါပြီ... အဲဒီလောက် လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး"

မုန်လဲ့က မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "လေ့ကျင့်ခန်း ပြီးပြီဆိုတော့ မြန်မြန်သွားပြီး အင်ပါယာရဲ့ အလုပ်တွေကို သွားလုပ်တော့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်"

ပူဟာမန်က ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ နိုင်ငံရေး အလုပ်များ လုပ်ဆောင်ရန် ထွက်သွားလေသည်။ မုန်လဲ့လည်း သူ၏ နန်းတော်ဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

"သခင်"

မုန်လဲ့ကို မြင်သောအခါ ဘာဘရူးစ်၊ နာဂျီယာနှင့် ဆယ်စီယာတို့က ရိုသေစွာဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

"လာ... ငါနဲ့အတူ စားစရာ တစ်ခုခု လာစား"

မုန်လဲ့က သုံးယောက်လုံးကို နန်းတော်ထဲသို့ ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် နတ်ဘုရားသားရဲ အလောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ အရသာ မြည်းစမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဝက်သား စားရတာ ရိုးအီနေပြီဖြစ်သဖြင့် အရသာ ပြောင်းကြည့်ရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ဟင်းရည်အိုး ဆူပွက်လာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနံ့များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"မွှေးလိုက်တာ"

"သခင်... ဒါ ဘာအသားလဲ"

"နတ်ဘုရားသားရဲ... ထိုက်ရီထျန်... ဒါ အကောင်းဆုံး ခွေးသားဟင်းရည်ပဲ... အားမနာနဲ့... အများကြီး စားကြ"

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ အားမနာတော့ဘူးနော်"

...

အချိန်သည် မြားတစ်စင်းအလား အလျင်အမြန် ကုန်လွန်သွားပြီး မသိလိုက်မသိဘာနှင့်ပင် တစ်လ ကုန်လွန်သွားလေပြီ။

တစ်လတိတိ အလျင်စလို ဆောက်လုပ်ပြီးနောက် နဂါးနတ်ဘုရား တောင်သည် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထူထပ်သော ခြုံနွယ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကြမ်းတမ်းသော တောင်လမ်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုအရာများ၏ နေရာတွင် အဖြူရောင် သလင်းကျောက်များဖြင့် အပြည့်အဝ ခင်းကျင်းထားသော ရေခဲတောင်ကြီး တစ်ခု အစားထိုး ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ ရေခဲတောင်။ နဂါးနတ်ဘုရား တောင် တစ်ခုလုံးကို... ရေခဲတောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျက်နှာပြင် တစ်ခုလုံးကို အဖြူရောင် သလင်းကျောက်များဖြင့် ခင်းကျင်းထားပြီး တောင်ခြေမှ တောင်ထိပ်အထိ လှေကားထစ်များ ဖန်တီးထားသည်။ တောင်ထိပ်တွင်မူ ပေတစ်သောင်း မြင့်မားသော ရုပ်တုကြီး တစ်ခု ရပ်တည်နေပြီး ရွှေများဖြင့် အပြည့်အဝ ထုလုပ်ထားကာ အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး မြင့်မြတ် လေးနက်လှပေသည်။

၎င်းမှာ မုန်လဲ့၏ ရုပ်တုပင် ဖြစ်လေသည်။

နဂါးနတ်ဘုရား တောင်၏ မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်ကိုမူ ညီညာသော ရင်ပြင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲထားလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ရင်ပြင်ပေါ်၌ လူများ အပြည့် ရပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာမှ စွမ်းအားရှင်များသာမက အခြား အင်ပါယာကြီး သုံးခုနှင့် ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီး နေရာအနှံ့အပြားမှ စွမ်းအားရှင်များလည်း ရောက်ရှိနေကြသည်။

ယနေ့သည် မုန်လဲ့၏ နန်းတက်ပွဲ နေ့ရက်သာမက ကမ္ဘာကျော်မည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားမည့် နေ့လည်း ဖြစ်ရာ သူတို့ မည်သို့ လက်လွတ်ခံမည်နည်း။

ထို့အပြင် မှူးမတ်များ၊ ချမ်းသာသော ကုန်သည်များ၊ ယုံကြည်သူများ၊ အနီးအနားမှ ပြည်သူများနှင့် နိုင်ငံအသီးသီးမှ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့များလည်း ရောက်ရှိနေကြသည်။

လူဦးရေ မည်မျှ များပြားသနည်းဆိုလျှင် သန်းချီ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းက မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ကိုယ်စီ အတွေးများဖြင့် အခမ်းအနား စတင်မည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

...

"ဂါး..."

နေမင်းကြီး တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး လူများ စတင် စိတ်မရှည် ဖြစ်လာချိန်တွင် အဝေးမှ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေသော ဟိန်းဟောက်သံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အဲဒီမှာ ကြည့်စမ်း"

လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး အလျင်အမြန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးမှ လေဟာနယ်တွင် ကြီးမားလှသော အမည်းရောင် အရိပ်ကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စစ်သင်္ဘောကြီး တစ်စီးအလား၊ လေယာဉ်တင် သင်္ဘောကြီး တစ်စီးအလား မိုးခြိမ်းသံများနှင့်အတူ ဤဘက်သို့ ဦးတည်လာနေလေသည်။

နီးလာပြီ…ပိုနီးလာပြီ။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် အမည်းရောင် အရိပ်ကြီး၏ အစစ်အမှန် ပုံစံကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အားလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြလေသည်။

ထိုအမည်းရောင် အရိပ်ကြီးမှာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ဧရာမ နဂါးကြီး ၁၀ ကောင် ဖြစ်နေသည်။ ဟုတ်ပေသည်။ ဧရာမ နဂါးကြီး ၁၀ ကောင်။

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော ရွှေရောင် နဂါးကြီးမှာ အရှည် ပေနှစ်ထောင် ရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင် တောက်ပနေကာ အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။

အနည်းငယ် နောက်ကျနေသော မြေနဂါး၊ ရေနဂါး၊ လျှပ်စီးနဂါး၊ အမည်းရောင်နဂါး၊ မီးနဂါး၊ သစ်တောနဂါး၊ လေဆင်နှာမောင်း နဂါး၊ အလင်းနဂါး၊ ရေခဲနဂါး အစရှိသည့် နဂါး ၉ ကောင်မှာလည်း အရှည် ပေတစ်ထောင် ရှိကြပြီး အလားတူ ခမ်းနားထည်ဝါလှပေသည်။

ပေတစ်ထောင် ရှည်တဲ့ နဂါးကြီးတွေ။

သေချာပေါက် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အဆင့်ရှိတဲ့ နဂါးကြီးတွေပဲ။

ဒီလောက်များပြားလှသော နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အဆင့်ရှိ နဂါးကြီးများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းက လူတိုင်းကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားစေသော်လည်း လူတိုင်းကို ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားစေသည်မှာ...

ဤနတ်ဘုရားတစ်ဝက် အဆင့်ရှိ နဂါးကြီး ၁၀ ကောင်၏ လည်ပင်းများတွင် တုတ်ခိုင်လှသော သံကြိုးကြီးများ အသီးသီး ချိတ်ဆွဲထားပြီး ထိုသံကြိုးကြီးများ၏ အခြားတစ်ဖက်မှာမူ လေထဲတွင် မျောလွင့်နေသော ကြီးမားလှသည့် နဂါးရထားကြီး တစ်ခုနှင့် ချိတ်ဆက်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ဤနတ်ဘုရားတစ်ဝက် အဆင့်ရှိ နဂါးကြီး ၁၀ ကောင်သည် လေထဲတွင် မျောလွင့်နေသော နဂါးရထားကြီးကို ဆွဲရန် တိရစ္ဆာန်များအဖြစ် အသုံးပြုခံနေရခြင်းပင်။ ဤမြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားစေလေသည်။

"ဘယ်ကနေ ဒီလောက်များတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အဆင့် နဂါးကြီးတွေ ရောက်လာတာလဲ... နဂါးကျွန်းက နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေ အကုန်လုံးကို ဧကရာဇ် မုန်လဲ့က သတ်ပစ်လိုက်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား" မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့် စွမ်းအားရှင် တစ်ဦးက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါကတော့... ဘယ်သူသိမှာလဲ" ဘေးမှ လူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အဆင့် နဂါးကြီးတွေကို ရထားဆွဲခိုင်းရဲတယ်... တကယ်ကို အနိုင်ကျင့်လွန်းတာပဲ"

လူအုပ်ထဲတွင် အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော အဘိုးအို တစ်ဦးက သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေပြီး အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူသည် မုန်လဲ့ နဂါးကျွန်းကို ဖျက်ဆီးစဉ်က တစ်ဦးတည်းသော လွတ်မြောက်လာခဲ့သည့် နဂါးမျိုးနွယ်စု နတ်ဘုရားတစ်ဝက်... လေဆင်နှာမောင်း နဂါးပင် ဖြစ်လေသည်။

ယနေ့ ဤနေရာသို့ လာရောက်ရခြင်းမှာ မုန်လဲ့ မည်သို့ သေဆုံးမည်ကို ကြည့်ရန် ဖြစ်သည်။ မုန်လဲ့ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် သေဆုံးသွားသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လို၍ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ မုန်လဲ့ သေဆုံးသည်ကို မမြင်ရဘဲ ဤမျှ အရှက်ရစရာ ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လေဆင်နှာမောင်း နဂါး၏ ရင်ထဲရှိ အမုန်းတရားများမှာ ရေပွက်ပွက်ဆူသကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး မြစ်ရေလျှံသကဲ့သို့ တားဆီး၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

"ဒီတိရစ္ဆာန်တွေ... နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျက်နှာကို အပျက်ခံပြီး ဒီလို အရှက်ရစရာ အလုပ်ကို လုပ်နေတယ်... နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ"

အခြားသူများက ဤနဂါးကြီးများကို မမှတ်မိသော်လည်း လေဆင်နှာမောင်း နဂါးကတော့ မှတ်မိလေသည်။ နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ မျက်နှာကို အရှက်ခွဲနေသော ဤတိရစ္ဆာန်များမှာ နဂါးကျွန်းရှိ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့် နဂါးများပင် ဖြစ်လေသည်။

လေဆင်နှာမောင်း နဂါး၏ တစ်ခုတည်းသော သံသယမှာ... ဤတိရစ္ဆာန်များ မည်သို့များ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသနည်း ဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည်။