အခန်း ၂၆၅

အခန်း ၂၆၅။ နဂါးဧကရာဇ်သစ်... မိဖုရားဆောင်ကို ဖြည့်တင်းခြင်း

စိတ်ပျက်အားငယ်နေရသော အင်ပါယာကြီး သုံးခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မုန်လဲ့ အင်ပါယာ၏ နန်းတော်မှာမူ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

"အရှင်... အရှင်မင်းမြတ်"

ဝတုတ်လေး၊ ဟားဒက်စ် နှင့် အခြားသူများက မုန်လဲ့ကို ရိုသေကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေကြပြီး အနည်းငယ် အနေရခက်နေပုံရသည်။

"ဘာ အရှင်မင်းမြတ်လဲ... ဒီမှာက သူငယ်ချင်းတွေပဲ ရှိတယ်... မုန်လဲ့ပဲ ရှိတယ်... အရှင်မင်းမြတ် မရှိဘူး"

စောစောက နန်းတက်ပွဲ အခမ်းအနားတွင် မုန်လဲ့သည် လူအုပ်ထဲ၌ ရောနှောနေသော ဝတုတ်လေး၊ ဟားဒက်စ်၊ ဂျိုးဇက်၊ ဂျိုနာ၊ အင်ဒရူး အစရှိသူများကို တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူတို့ကို နန်းတော်ထဲသို့ ခေါ်ယူခဲ့သည်။ နှစ်နှစ်ကျော်လောက် မတွေ့ရတော့သဖြင့် ရင်ထဲမှ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် တကယ်ကို လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။

"အရှင်မင်းမြတ်... အရှင်က ဧကရာဇ်... ကျွန်တော်တို့က ပြည်သူတွေလေ... စည်းကမ်းတွေကို ဖျက်လို့ မရပါဘူး" လူတိုင်းက မျှော်လင့်မထားသော မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရသဖြင့် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး အနေရခက်စွာ ပြောလိုက်ကြသည်။

မုန်လဲ့သည် ယခင်က ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့သော မုန်လဲ့ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးလောက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရား တစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် မုန်လဲ့ မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း လူတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်သွားကြသည်။ သူ၏ အရှေ့တွင် မည်သူက အရင်ကလို နေရဲတော့မည်နည်း။

မနေရဲကြတော့ပေ။

အရင်လိုလည်း ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"မင်းတို့ကတော့ကွာ"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး အထီးကျန် ဘုရင် တစ်ပါး ဖြစ်ရခြင်း၏ အရသာကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားလေပြီ။

နှစ်ဖက်ကြား ကွာဟချက်က အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ကြီးမားသွားသောအခါ ဆွေမျိုးသူငယ်ချင်းများပင်လျှင် စိမ်းကားသွားတတ်ကြသည်။ မိမိက သူတို့ကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် အမြဲတမ်း သဘောထားနေလျှင်တောင် သူငယ်ချင်းများ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ ထိုသို့ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်တော့မည်တည်း။

မတတ်နိုင်ပေ။ မုန်လဲ့သည် အားလုံးကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး အခြေအနေကို သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေရန် အကြောင်းအရာ အချို့ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ "တပ်မှူး ဟားဒက်စ်... ရွာမှာ အားလုံး အဆင်ပြေကြရဲ့လား"

"ပြေပါတယ်... အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်"

မုန်လဲ့၏ အမေးကို ကြားသောအခါ ဟားဒက်စ်က ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး "ဒီနှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ရွာသားတွေ အားလုံး အရှင်မင်းမြတ် ပေးသနားထားတဲ့ နတ်ဘုရားသစ်ပင် အသီးတွေကို စားသုံးခဲ့ကြတယ်... ပြီးတော့ ပူဟာမန် အမတ်ကြီးရဲ့ အထူး ဂရုစိုက်မှုကြောင့် နေ့ရက်တွေက တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ပိုကောင်းလာပြီး စွမ်းအားတွေကလည်း တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ပိုတိုးတက်လာပါတယ်" ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ငါ စိတ်အေးရပါပြီ"

မုန်လဲ့က သူ့ကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး "မင်းလည်း အခု အဆင့် ၉ စစ်သည်တော် ဖြစ်နေပြီပဲ... တစ်ကိုယ်လုံး သွေးသားခွန်အားတွေ တက်ကြွနေတာဆိုတော့ မကြာခင် မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့်ကို ရောက်တော့မှာ သေချာပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေ အကုန်လုံးက အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ ကျေးဇူးတွေကြောင့်ပါ"

ဟားဒက်စ်က အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ ဂျိုးဇက်၊ ဂျိုနာ၊ အင်ဒရူး အစရှိသူများ အားလုံးလည်း အံ့မခန်း တိုးတက်လာခဲ့ကြသည်။

ဂျိုးဇက်နှင့် အင်ဒရူးတို့မှာ အဆင့် ၈ စစ်သည်တော်များ ဖြစ်လာကြပြီး ဂျိုနာမှာ အဆင့် ၈ မှော်ဆရာမကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်ကထက် များစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်လာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဤအရာများက ဘာမျှ မဟုတ်သေးပေ။ တကယ် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဝတုတ်လေး ပင် ဖြစ်သည်။ နှစ်နှစ်ဆိုသည့် အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ဤကောင်သည် မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့လေပြီ။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ နဂါးအရှိန်အဝါများမှာ အလွန် စစ်မှန်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါနေသည်။ ရွှေရောင် နဂါးကြီး သွေးမျိုးဆက်ကို နိုးထသွားသည်မှာ သေချာလှပြီး ရွှေရောင် နဂါးကြီးအဖြစ်ပင် ပြောင်းလဲနိုင်သည့် အဆင့်အထိ နက်ရှိုင်းစွာ နိုးထသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီနှစ်နှစ်အတွင်းမှာ မင်း တော်တော် ကြိုးစားခဲ့တာပဲ" မုန်လဲ့က ပြုံးကာ ဝတုတ်လေးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ဒါတွေ အကုန်လုံးက အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ ကျေးဇူး..."

ဝတုတ်လေးက အလျင်အမြန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

မုန်လဲ့ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး "မင်း နောက်တစ်ခါ အရှင်မင်းမြတ်လို့ ထပ်ခေါ်ရဲရင် ပါးချပစ်မယ်... အရင်တုန်းက ဘယ်လို ခေါ်ခဲ့လဲ မေ့သွားပြီလား" ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"အရှင်... အစ်... အစ်ကိုကြီး"

ဝတုတ်လေးက ငိုမဲ့မဲ့ မျက်နှာဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

"အဲဒါမှပေါ့"

မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "ငါ အရင်က ပြောခဲ့တယ်နော်... မင်း မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့်ကို ရောက်ရင် နဂါးကျွန်းသစ်ကို မင်းကို ပေးပြီး နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ နဂါးဧကရာဇ်သစ် ဖြစ်ခိုင်းမယ်လို့... ငါ ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်တယ်... အခု နဂါးကျွန်းသစ်က မင်းဟာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အစ်... အစ်ကိုကြီး... ဒါက ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ... လုံးဝ မဖြစ်ပါဘူး" ဝတုတ်လေးက အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်သည်။ "အဲဒီတုန်းက နောက်ပြောင်ပြီး ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို ဘယ်လိုလုပ် အတည်ယူလို့ ရမှာလဲ..."

"ဘယ်က နောက်ပြောင်ရမှာလဲ... ငါက ပြောရင် ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်တယ်"

မုန်လဲ့က မျက်လုံးပြူးလိုက်ပြီး "မင်းက နဂါးကျွန်းသစ်မှာ နဂါး မရှိလို့ စိတ်ပူနေတာလား... စိတ်ချ... ငါ့လက်ထဲမှာ နဂါးကောင်ရေ သောင်းချီ ရှိတယ်... ခဏနေရင် နဂါးကျွန်းသစ်ကို ပို့ပေးလိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ... ရပါ့မလား"

ဝတုတ်လေးက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သေးငယ်သော မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လွင်လာသည်။ နဂါးကောင်ရေ သောင်းချီတဲ့။

"ပျောက်ဆုံးတိုက်ကြီးကို ဒီအတိုင်း ထားထားတာကလည်း အလကားပဲ... အကျိုးရှိအောင် သုံးတာက ပိုကောင်းတယ်... ပြီးတော့ နဂါးသောင်းချီက ငါ့ဆီမှာ စားလိုက်သောက်လိုက်နဲ့ ငါ့ကို မွဲသွားအောင် လုပ်နေကြတာ"

မုန်လဲ့က ဝတုတ်လေး၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ "မင်းက ငါ့ကို ကူညီတဲ့ အနေနဲ့ သူတို့ကို သေချာ အုပ်ချုပ်ပေးမယ်လို့ သဘောထားလိုက်ပါ... ဘယ်လိုလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးက ဒီလို ပြောနေမှတော့... ကျွန်တော် ငြင်းနေရင် မကောင်းဘူးပေါ့" ဝတုတ်လေးက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်လာလေသည်။

"ဒါမှပေါ့... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် အဲဒီနဂါးတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီကောင်တွေက တစ်ကောင်ချင်းစီက အရမ်း ခေါင်းမာကြတာ"

မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရွှေရောင် နတ်ဘုရားအမြုတေ တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ဒါကို ယူပြီး ပေါင်းစပ်လိုက်... ဒါကို ပေါင်းစပ်ပြီးသွားရင် နဂါးတွေကို နှိမ်နင်းဖို့က ပြဿနာ မရှိတော့ဘူး"

"အစ်ကိုကြီး... ဒါက ဘာလဲ"

ဝတုတ်လေးက နတ်ဘုရားအမြုတေကို ကြည့်လိုက်သည်။ နတ်ဘုရားအမြုတေပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါ လှိုင်းဂယက်များက သူ့ကို အလွန် ကြောက်လန့်သွားစေသည်။

"နတ်ဘုရားအမြုတေ"

မုန်လဲ့က ပြုံးကာ "သေချာတာကတော့... သန့်စင်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားအမြုတေပဲ... မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ တွေးခေါ်မှု၊ ဆန္ဒ၊ မှတ်ဉာဏ်၊ နတ်ဘုရား စရိုက်လက္ခဏာ စတာတွေ အကုန်လုံးကို ရှင်းလင်းထားပြီး သန့်စင်တဲ့ နတ်ဘုရား စွမ်းအားနဲ့ နိယာမ နားလည်မှုတွေပဲ ကျန်တော့တာ... မင်း စိတ်ချလက်ချ ပေါင်းစပ်လို့ ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"နတ်... နတ်ဘုရားအမြုတေ"

ဝတုတ်လေး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး လန့်ဖျပ်ကာ ခုန်ပေါက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ဝက်သား မစားဖူးရင်တောင် ဝက်ပြေးတာတော့ မြင်ဖူးတယ် မဟုတ်လား။ နတ်ဘုရားအမြုတေ ဆိုတာ ဘာလဲ။

ဒီအရာက နတ်ဘုရားရဲ့ သင်္ကေတပဲ။

နတ်ဘုရားအမြုတေကို ပေါင်းစပ်လိုက်တာနဲ့ သူက နတ်ဘုရား တစ်ပါး ချက်ချင်း ဖြစ်သွားတော့မှာ။ မြင့်မြတ်လှတဲ့ နတ်ဘုရား တစ်ပါးလေ။

ဒါက ဘယ်လောက်တောင် အဖိုးတန်တဲ့ ရတနာလဲ။

"အစ်... အစ်ကိုကြီး... ဒီပစ္စည်းက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်... ကျွန်တော် မယူရဲဘူး... တကယ် မယူရဲဘူး"

ဝတုတ်လေးက ခေါင်းကို ပတ်လည်ရမ်းကာ "အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော့်ကို အရမ်း ကောင်းနေပါပြီ... အစ်ကိုကြီး ပစ္စည်းတွေကို ထပ်ယူရင် ကျွန်တော် အရမ်း လောဘကြီးရာ ကျသွားလိမ့်မယ်" ဟု ငြင်းဆန်လေသည်။

"စကား အရမ်း များတာပဲ"

မုန်လဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ချောင်းကို ညင်သာစွာ တွန့်လိုက်ရာ ဝတုတ်လေး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးတစ်စက် ထွက်လာပြီး နတ်ဘုရားအမြုတေပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။ နတ်ဘုရားအမြုတေမှာ ဝတုတ်လေး၏ မျက်ခုံးကြားသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... နတ်... နတ်ဘုရားအမြုတေကော"

ဝတုတ်လေး အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"မင်းနဲ့ ပေါင်းစပ်သွားပြီလေ"

မုန်လဲ့က ပြုံးကာ "မင်းက မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့်ကို အခုမှ စရောက်တာ ဆိုတော့... ဒီနတ်ဘုရားအမြုတေကို အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်ဖို့ အချိန်က နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေထက် အများကြီး ပိုကြာလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပေါင်းစပ်လို့တော့ ရပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ပိုင်း ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မသွားနဲ့တော့... ဒီနန်းတော်ထဲမှာပဲ နေပြီး အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်အောင် လုပ်... မဟုတ်ရင် တခြားသူတွေ တွေ့သွားပြီး လူသတ် ပစ္စည်းလု နတ်ဘုရားအမြုတေ ထုတ်ခံရလိမ့်မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"

ဝတုတ်လေး၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားပြီး "အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် ဝတုတ်လေးရဲ့ အသက်က အစ်ကိုကြီးရဲ့ အသက်ပဲ... ဓားတောင်ကို တက်ရတက်ရ... မီးပင်လယ်ကို ဖြတ်ရဖြတ်ရ... ကျွန်တော် ဝတုတ်လေး လုံးဝ နောက်မဆုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ... အဲဒီလောက် မဆိုးရွားပါဘူး"

မုန်လဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "တကယ်တော့ ငါ့မှာလည်း ကိုယ်ကျိုးစီးပွား ပါပါတယ်... ငါက အစောကြီးဖြစ်ဖြစ် နောက်ကျမှဖြစ်ဖြစ် ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးကနေ ထွက်သွားပြီး အဆုံးအစမရှိတဲ့ လေဟာနယ် ကမ္ဘာထဲကို သွားရမှာ... တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ အထီးကျန်မှာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်... သူငယ်ချင်း အနည်းငယ်လောက် အတူတူ ခေါ်သွားချင်လို့ပါ... ဒါမှ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန် မဖြစ်ရအောင်လို့လေ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မုန်လဲ့က ဟားဒက်စ်နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ... "မင်းတို့လည်း သေချာ ကြိုးစား လေ့ကျင့်ကြ... မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့်ကို ရောက်ရင်... ငါတို့ အတူတူ နတ်ဘုရား ဖြစ်ပြီး လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွက်ကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို မုန်လဲ့... ကျွန်တော်လည်း နတ်ဘုရား ဖြစ်နိုင်လို့လား" ဂျိုးဇက်က သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးကာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့"

မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါကြောင့်... မင်းတို့ သေချာ ကြိုးစားကြ... အမြန်ဆုံး မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအဆင့်ကို ရောက်အောင် လုပ်ကြ" ဟု အားပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို မုန်လဲ့... ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် ကြိုးစားပါ့မယ်"

ဟင်းလျာများ စားသောက်ရင်း အရက်သောက်ကာ... အတိတ်က အကြောင်းများ၊ ကလေးဘဝက ရယ်စရာ အဖြစ်အပျက်များကို ပြောဆိုရင်း လူတိုင်း တဖြည်းဖြည်း သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်လာကြပြီး ယခင်ကလို ကြောက်ရွံ့မှုများ မရှိတော့ပေ။ စားပွဲဝိုင်းတွင် ရယ်မောသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် မုန်လဲ့သည် လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်ဘဲ မြို့တော်အတွင်း သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ လျှောက်လည်နေခဲ့သည်။ အားရပါးရ လည်ပတ်ပြီးနောက်မှ သူတို့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်လေသည်။

နန်းတော်သို့ အပြန်တွင် ပူဟာမန်က လူတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဝင်ရောက် တွေ့ဆုံလေသည်။

"ပူဟာမန်... မင်းကို ငါ ပြောထားပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား... နိုင်ငံရေး ကိစ္စတွေကို မင်း အပြည့်အဝ တာဝန်ယူပြီး ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လုပ်လို့ ရတယ်... ငါ့ကို လာမေးစရာ မလိုဘူးလို့"

"သခင်... အရှင့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ပူဟာမန်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ကိစ္စကတော့ သခင် ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်မှ ရမှာမို့လို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အယ်လ်ဖ် အင်ပါယာနဲ့ တိုက်တန် အင်ပါယာက ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့တွေ ရောက်လာပါတယ်... သူတို့က ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် အညံ့ခံကြောင်း လာပြောတာပါ"

ပူဟာမန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "အဲဒီအထဲမှာ တိုက်တန် အင်ပါယာက သူတို့ရဲ့ နိုင်ငံ နယ်မြေ အားလုံးကို ဆက်သပြီး တိုက်တန် မျိုးနွယ်စုတွေ ဆက်လက် ရှင်သန်နိုင်ဖို့အတွက် နယ်မြေလေး တစ်ခုပဲ ချီးမြှင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလာပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တိုက်တန် ဧကရာဇ်ကတော့ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ လူပဲ" မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ထားလိုက်ပါတော့... သူက ဒီလောက် အခြေအနေကို နားလည်နေမှတော့ သူ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ပူဟာမန်... အမိန့်စာ ရေးလိုက်"

"သခင် ညွှန်ကြားပါ"

"တိုက်တန် ဧကရာဇ်ကို တိုက်တန် မြို့စားအဖြစ် တစ်သက်တာ ရာထူး ပေးသနားပြီး... တိုက်တန် တောင်တန်းကို သူ့ရဲ့ ပိုင်နက်အဖြစ် ချီးမြှင့်လိုက်တယ်... တိုက်တန် မျိုးနွယ်စုရဲ့ နေထိုင်ရာ နေရာအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးလိုက်တယ်" မုန်လဲ့က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင် ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားလှပါတယ်"

ပူဟာမန်က အနည်းငယ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

တိုက်တန် အင်ပါယာ ကိုယ်စားလှယ်က ဒူးထောက် ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။ တာဝန် ကျေပွန်သွားပြီ ဖြစ်ကာ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် လာရောက်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်ဝသွားလေပြီ။

"ထကြပါ"

မုန်လဲ့က ညင်သာစွာ လက်ကာပြလိုက်သည်။

"သခင်... အယ်လ်ဖ် အင်ပါယာကလည်း အယ်လ်ဖ် သစ်တော တစ်ခုလုံးကို ဆက်သပြီး အလိုအလျောက် အညံ့ခံကြောင်း လာပြောပါတယ်... သူတို့က အသက်စွမ်းအင် သစ်တောကိုပဲ အယ်လ်ဖ် မျိုးနွယ်စုရဲ့ နေထိုင်ရာ နေရာအဖြစ် ချီးမြှင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလာပါတယ်" ဟု ပူဟာမန်က ဆက်ပြောသည်။

"အယ်လ်ဖ် မျိုးနွယ်စုကလည်း အညံ့ခံတာလား"

မုန်လဲ့ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး အယ်လ်ဖ် အင်ပါယာ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

အယ်လ်ဖ် မျိုးနွယ်စုက မအားနည်းပေ။ ထို့အပြင် အယ်လ်ဖ် နတ်ဘုရားမ၏ ယုံကြည်သူများ ဖြစ်ကြပြီး အယ်လ်ဖ် နတ်ဘုရားမ ဆိုသည်မှာ အဆင့်မြင့် နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ သူမက အယ်လ်ဖ် သစ်တောလို ကျယ်ပြန့်လှသည့် နယ်မြေကြီးကို စွန့်လွှတ်လိုက်မည်လား။

ယုတ္တိ မတန်ပေ။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... ဒါက နတ်ဘုရားမရဲ့ အမိန့်တော်ပါ" အယ်လ်ဖ် အင်ပါယာ ကိုယ်စားလှယ်က အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အယ်လ်ဖ် နတ်ဘုရားမရဲ့ သဘောထားက..."

မုန်လဲ့ ပို၍ပင် သိချင်သွားသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်သည် ဤအကြောင်းကို တွေးတောရမည့် အချိန် မဟုတ်သဖြင့် အယ်လ်ဖ် အင်ပါယာ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို ကြည့်ကာ... "အယ်လ်ဖ် အင်ပါယာက ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် အညံ့ခံလာမှတော့... ငါကလည်း ရက်စက်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး... အယ်လ်ဖ် အင်ပါယာရဲ့ တောင်းဆိုချက်အတိုင်းပဲ လုပ်ပေးလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်"

အယ်လ်ဖ် အင်ပါယာ ကိုယ်စားလှယ်က ခါးညွတ်ကာ ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

"ကျန်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ပူဟာမန် မင်းပဲ ကြည့်လုပ်လိုက်တော့" မုန်လဲ့က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ လူများကို ပြန်လွှတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"သခင်... နောက်ထပ် ကိစ္စ တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်"

ပူဟာမန်က အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

မုန်လဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နားမလည်မှုများ ပေါ်လွင်လာသည်။

"မိဖုရားဆောင် ကိစ္စပါ"

ပူဟာမန်က သတိပေးလိုက်သည်။ "အခု သခင်က ဧကရာဇ်အဖြစ် နန်းတက်သွားပြီ... ဒါပေမဲ့ မိဖုရားဆောင်က ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတာက အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးရဲ့ တည်ငြိမ်မှုနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် မကောင်းပါဘူး"

"သခင်... မိဖုရားဆောင်ကို ဖြည့်တင်းသင့်ပါပြီ"

"..."

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် စကားဆွံ့အသွားပြီး "မိဖုရားဆောင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတာက အင်ပါယာ တည်ငြိမ်မှုနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ငါက စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရားလေ... ဘယ်တော့မှ မသေနိုင်ဘူး... ထီးနန်း ဆက်ခံမယ့်သူ လိုလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ပူဟာမန်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး "သခင်... သခင်က တကယ်ပဲ မသေနိုင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သခင်က တစ်နေ့နေ့ကျရင် ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးကနေ ထွက်သွားရမှာလေ... အဲဒီအချိန်ကျရင် ဧကရာဇ် နေရာကို ဘယ်သူ့ကို ပေးခဲ့မလဲ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဲဒီအချိန်ကျမှ ပြောကြတာပေါ့" မုန်လဲ့က လက်ကာပြလိုက်ပြီး "ဘာမှ မရှိတော့ရင် မြန်မြန် ထွက်သွားကြတော့... ငါ အိပ်ချင်နေပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက... ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်"

ပူဟာမန်လည်း မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်သွားလေတော့သည်။

"မိဖုရား ရွေးမယ်..."

မုန်လဲ့က ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ငါက ဇနီးသည်နဲ့ သားသမီးတွေ ရှိတဲ့သူလေ... ဘယ်လိုလုပ် ဇနီးသည် ကွယ်ရာမှာ ဒီလို ကိုယ်ကျင့်တရားမဲ့တဲ့ အလုပ်မျိုး လုပ်နိုင်မှာလဲ... မလုပ်ဘူး... လုံးဝ မလုပ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့..."

"နန်းဆောင် သုံးဆောင်... ဝင်း ခြောက်ဝင်း... မိဖုရား ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ပါး"

"နားထောင်ရတာ တော်တော် မိုက်တာပဲ..."