အခန်း ၂၇၃
Vol. 28 Ch. 273
အခန်း ၂၇၃။ တပ်မတော်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးခြင်းနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ခြင်း
တစ်ဖက်တွင်မူ ဘာဘရူးစ်နှင့် ပူဟာမန်တို့၏ တိုက်ပွဲမှာလည်း အဆုံးသတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။
သူတို့ ၁၁ ဦးက ၁၇ ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် လူအင်အား မသာလွန်သော်လည်း ဘာဘရူးစ်တို့သည် အဆင့်နိမ့်အဆင့် နတ်ဘုရားများ ဖြစ်ကြပေသည်။
အားအနည်းဆုံးသော အဆင့်နိမ့်အဆင့် နတ်ဘုရားဆိုလျှင်တောင်မှ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားအဆင့် မရောက်သေးသည့် မိစ္ဆာဘုရင်များက မည်သို့မျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။
"သခင်... တာဝန် ပြီးဆုံးပါပြီ"
ဘာဘရူးစ်တို့က ပြောဆိုကာ မိစ္ဆာဘုရင် ၁၇ ကောင်အား မုန်လဲ့ရှေ့သို့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာကြသည်။
ဘာဘရူးစ်တို့၏ မျက်နှာထက်တွင် ကျေနပ်အားရနေသော အမူအရာများ အပြည့်အဝ ရှိနေပြီး ယခုလေးတင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲက သူတို့ကို တကယ်ပင် အရသာတွေ့သွားစေခဲ့သည်။
မုန်လဲ့သည် ထိုမိစ္ဆာဘုရင်များကို တစ်ကောင်ချင်းစီ လိုက်လံ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
ထိုသူများမှာ ဒဏ်ရာဗရပွဖြင့် လုံးဝကို သနားစရာကောင်းလှအောင် ဖြစ်နေပြီး ခုနက တိုက်ပွဲအတွင်း အလွန်အမင်း ရိုက်နှက်ခံထားရကြောင်း အထင်းသား ပေါ်လွင်နေလေသည်။
"အန်တူအန်း... သူတို့ကို ဘယ်လို စီရင်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ"
ဟု မုန်လဲ့က ယခုလေးတင်မှ အသစ်ဖမ်းမိထားသော အမှောင်မိကျောင်းလိပ်ဘုရင် အန်တူအန်းအား အေးဆေးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
အန်တူအန်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားလျက် "ကြီးမြတ်တဲ့ သခင်... သူတို့ကလည်း ကျွန်တော်လိုပဲ စဲလ်လပ်စ်ရဲ့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေမှုကြောင့် လာရတာပါ... တကယ်တမ်း ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးကို မတိုက်ချင်ကြပါဘူး... သခင် သနားပြီး သူတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ" ဟု တောင်းပန်လေသည်။
မုန်လဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "မင်း တောင်းပန်တာဆိုတော့လည်း အသက်ချမ်းသာပေးလိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်ရာ မိစ္ဆာဘုရင် ၁၇ ကောင်လုံးက ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းငုံ့ကာ "ကြီးမြတ်တဲ့ အရှင်မင်းမြတ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
"အသက်မသတ်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြလေသည်။
"သေဒဏ်ကနေ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးမယ်... ဒါပေမဲ့ အပြစ်တော့ ခံရမယ်" ဟု မုန်လဲ့က စကားကို ပြောင်းလိုက်ပြီး "မင်းတို့က တိုက်ကြီးကို လာတိုက်တာဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ အရင်အကျင့်အရဆိုရင်တော့ မင်းတို့ကို သတ်ပစ်မှပဲ ငါ့ဒေါသပြေမှာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုအခါ မိစ္ဆာဘုရင် ၁၇ ကောင်လုံးမှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီသွားကြပြီး "အရှင်မင်းမြတ် ကျေးဇူးပြုပြီး အပြစ်ပေးပါ"
"အရှင်မင်းမြတ် အပြစ်ပေးပါ" ဟု တောင်းပန်ကြသည်။
"ဒီလိုလုပ်မယ်"
မုန်လဲ့က ဘာဘရူးစ်တို့ကို ကြည့်ကာ "သူတို့ကို မင်းတို့ဆီမှာ အညံ့ခံခိုင်းပြီး မင်းတို့ရဲ့ ကျွန်တွေ ဖြစ်ခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"သခင်... ဒီလိုဆိုရင် အဆင်ပြေပါ့မလား" ဟု ဘာဘရူးစ်တို့ ၁၁ ဦးမှာ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသော်လည်း အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။
ဤသူများမှာ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာဘုရင်များ ဖြစ်ကြပြီး စွမ်းအားမှာလည်း သူတို့ထက် အနည်းငယ်မျှသာ နိမ့်ကျသည်ဖြစ်ရာ သူတို့ကို ကျွန်လုပ်ခိုင်းရန်မှာ အနည်းငယ် လွန်ကဲနေမည်လားဟု တွေးမိကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါ ဖြစ်တယ်ပြောရင် ဖြစ်ရမယ်" ဟု မုန်လဲ့က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်ပြီး "အန်တူအန်း ပြောတာတော့ အမှောင်မိစ္ဆာနဂါး လက်အောက်မှာ နောက်ထပ် မိစ္ဆာဘုရင်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်တဲ့... သူတို့ကိုပါ မင်းတို့ကို အကုန် ဆုချလိုက်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဘာဘရူးစ်တို့မှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် "ကြီးမြတ်တဲ့ သခင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
"သခင့်ရဲ့ ကြီးမြတ်မှုက ရေလှိုင်းတွေလို အဆုံးမရှိသလို မြစ်ရေလျှံသလို တားဆီးလို့ မရပါဘူး... ကြီးမြတ်တဲ့ သခင့်ကို ချီးမွမ်းပါတယ်" ဟု အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်ရည်များပင် ကျလာသည်အထိ ကျေးဇူးတင်ကြလေသည်။
"သွားကြတော့" ဟု မုန်လဲ့က လက်ခါပြလိုက်ရာ
"ဟုတ်ကဲ့ သခင်"
"အဲဒီ မီးမိစ္ဆာက ငါ့ဟာ... ဘယ်သူမှ မလုနဲ့... လုရင် ငါ ပြဿနာရှာမှာနော်"
"ငါကတော့ လေမိစ္ဆာကို ကြိုက်တယ်..." ဟု ပြောဆိုကာ ဘာဘရူးစ်တို့က မိစ္ဆာဘုရင်များကို ကုန်ပစ္စည်းများအလား ရွေးချယ်နေကြသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အမှောင်မိကျောင်းလိပ်ဘုရင် အန်တူအန်းတစ်ယောက် ငိုရခက် ရယ်ရခက် ဖြစ်နေရသည်။
အရင်တုန်းကဆိုလျှင် ဤမိစ္ဆာဘုရင်များမှာ ရုပ်ဝတ္ထုလောကပေါင်းများစွာတွင် ကြီးစိုးခဲ့ပြီး နာမည်ကြီးခဲ့သော ကြီးမြတ်သည့် မိစ္ဆာကြီးများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
အခုတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းများလို ရွေးချယ်ခံနေရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားရသနည်း။ သို့သော်
အခုချိန်တွင် အန်တူအန်းလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် ငေးကြည့်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။ ခွဲဝေမှုလုပ်ငန်းမှာ မကြာမြင့်လိုက်ဘဲ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ပြီးဆုံးသွားကာ ၁၇ ကောင်လုံး ဘာဘရူးစ်တို့၏ ကျွန်များ ဖြစ်သွားကြလေသည်။
"သခင်... သခင့်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု လက်အောက်ငယ်သား ၁၁ ဦးက မုန်လဲ့ကို ရင်ထဲမှနေ၍ ကျေးဇူးတင်ကြသည်။
"ရပါတယ်"
မုန်လဲ့က မိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ငရဲမီးလျှံများက ပိုမို တောက်လောင်လာပြီး မိစ္ဆာများ အကုန်လုံး အော်ဟစ်ကာ ပြေးလွှားနေကြသည်။
ဤမြင်ကွင်းက ကျန်ရစ်သော မိစ္ဆာများကို အလွန် ကြောက်လန့်သွားစေပြီး မြောက်ပိုင်း ရေခဲပြင်ဆီသို့ ဦးတည် ပြေးသွားကြသည်။
သူတို့၏ အရှိန်မှာ မြန်ဆန်လှပြီး အချို့ဆိုလျှင် ငရဲမီးလျှံ လောင်ကျွမ်းရာ ဧရိယာမှပင် လွတ်မြောက်သွားကြလေသည်။
"လွတ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဟု မုန်လဲ့က တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။ သာမန် နတ်ဘုရားတစ်ပါးသာဆိုလျှင် အဆုံးအစမရှိ များပြားလှသော မိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီးထဲမှ အများအပြား လွတ်မြောက်သွားမည်မှာ သေချာလှသည်။
အရေအတွက်က အရမ်းများလွန်းလှသဖြင့် လူစုခွဲ၍ ပြေးကြပါက တချို့တော့ လွတ်မြောက်သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ မုန်လဲ့က ဘယ်သူနည်း။
သူသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း စွမ်းရည်ကို သုံးနိုင်သည့်အပြင် နတ်ဘုရားစွမ်းအား ကုန်ခန်းသွားမည်ကိုလည်း မကြောက်ရွံ့သူ ဖြစ်ရာ မိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီး ဘယ်လိုလုပ် လွတ်မြောက်နိုင်မည်နည်း။
နောက်ဆုံးရလဒ်ကတော့ ရှင်းလင်းလှပါသည်။ သန်းပေါင်းများစွာသော မိစ္ဆာများမှာ ငရဲမီးလျှံထဲတွင် လောင်ကျွမ်းခံရပြီး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။
အန်တူအန်းနှင့် မိစ္ဆာဘုရင် ၁၇ ကောင်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အလွန် ကြောက်လန့်သွားကြသည်။
ခုနက သူတို့အားလုံး ကျွန်အဖြစ် အညံ့ခံခဲ့ရခြင်းကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့သေးသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုမကျေနပ်မှုများ လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသည့်အတွက် ဝမ်းသာနေသော စိတ်သာ ရှိတော့သည်။
အကယ်၍သာ ခုနက သူတို့ အညံ့မခံခဲ့ပါက ယခု မိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီးကဲ့သို့ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်မှာ အသေအချာပင်။ စဉ်းစားကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ကြက်သီးထစရာ ကောင်းလှပေသည်။
"သခင် တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ"
ဘာဘရူးစ်တို့လည်း ထိတ်လန့်နေကြသည်။ သန်းပေါင်းများစွာသော မိစ္ဆာများ ပြာဖြစ်သွားသည့် မြင်ကွင်းမှာ တကယ်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလွန်းပြီး ရင်ထဲအထိ တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
"သခင်... ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်ခါ ဘာလုပ်ကြမလဲ"
"သားရဲနတ်ဘုရား အင်ပါယာကိစ္စ အရင်ရှင်းမယ်... ပြီးရင် အမှောင်မိစ္ဆာနဂါး တိုက်ကြီးဆီ သွားပြီး အဲဒီ အမှောင်မိစ္ဆာနဂါးနဲ့ တွေ့ရအောင်" ဟု မုန်လဲ့က သားရဲနတ်ဘုရား အင်ပါယာမှ လူများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဘာဘရူးစ်တို့ကလည်း "သခင့်ရဲ့ အမိန့်အတိုင်းပါပဲ" ဟု သဘောတူလိုက်ကြသည်။
လူအုပ်စုမှာ သားရဲနတ်ဘုရား တံခါးကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး သားရဲနတ်ဘုရား အင်ပါယာမှ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်များ... သားရဲဧကရာဇ်နှင့် အမတ်များအားလုံး အလျင်အမြန် လာရောက် အရိုအသေပေးကြသည်။
ခြေလှမ်း နှေးကွေးသွားပါက မုန်လဲ့၏ ဒေါသကို ဆွပေးသလို ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။
"သားရဲဧကရာဇ် ဘယ်မှာလဲ" ဟု ဘာဘရူးစ်က အော်မေးလိုက်ရာ
"ရှိပါတယ်... ကျွန်တော် ရှိပါတယ်" သားရဲဧကရာဇ် ဂရိုမ်က တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ထွက်လာလေသည်။
"ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင်... ငါ့ရဲ့ အမိန့်စာက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်ကတည်းက သားရဲနတ်ဘုရား အင်ပါယာကို ရောက်နေတာလေ... ဘာလို့ မင်းတို့ဆီက ဘာသံမှ မကြားရတာလဲ" ဟု မုန်လဲ့က ဂရိုမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ဂရိုမ်မှာ ထိုအမိန့်စာအကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် အလွန် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။
မုန်လဲ့က ယခုမှ အကြွေးပြန်ဆပ်ခိုင်းတော့မည်ကို သူ သိလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းမြတ်... ကျွန်တော်..." ဟု ဂရိုမ်က စကားထစ်အအဖြင့် ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း "ထားလိုက်ပါတော့... ရှင်းပြစရာ မလိုတော့ဘူး... မင်းတို့က ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ... အကျိုးဆက်ကို ခံယူရမှာပေါ့... မင်းကို သားရဲဧကရာဇ်ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ သေခြင်းကို ပေးမယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်လိုက်တော့" ဟု မုန်လဲ့က လက်ကာပြကာ ပြောလိုက်သည်။
'ဗုန်း' ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ဂရိုမ်သည် မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေကျသွားလေသည်။
သူ သေချာ သိလိုက်ပြီ... သူ၏ ဘဝ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး လွတ်လမ်း လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ အမတ်များမှာလည်း ကြောက်လန့်ပြီး တုန်ရီနေကြသည်။
သားရဲဧကရာဇ်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ရမည်ဆိုလျှင် သူတို့ကိုရော မုန်လဲ့က မည်သို့ အပြစ်ပေးမည်နည်း။
"မင်းတို့တွေကတော့... သာမန်လူတွေ အဖြစ် လျှော့ချလိုက်တယ်... မိသားစုတွေကို ဖျက်သိမ်း... မြေယာနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို အပ်နှံပြီး နောက်ဆိုရင် သာမန်လူလိုပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေကြတော့" ဟု မုန်လဲ့က အမတ်များကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
မှူးမတ်များမှာ ယခုလေးတင် သေရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ရာမှ အသက်ရှင်ခွင့် ရသွားသဖြင့် "အသက်မသတ်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းမြတ်" ဟု ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းငုံ့ကာ ကျေးဇူးတင်ကြလေသည်။
"ပူဟာမန်... သားရဲနတ်ဘုရား အင်ပါယာကို မင်းပဲ တာဝန်ယူလိုက်တော့... ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ မင်း သဘောပဲ" ဟု မုန်လဲ့က ပူဟာမန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ရာ
"သခင့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... သခင့်ရဲ့ တာဝန်ပေးမှုကို မပျက်ကွက်စေရပါဘူး" ဟု ပူဟာမန်က ကတိပေးလိုက်သည်။
"သားရဲနတ်ဘုရား အင်ပါယာ ကိစ္စ ပြီးပြီ... အမှောင်မိစ္ဆာနဂါး တိုက်ကြီးဆီ သွားရအောင်" ဟု မုန်လဲ့က မြောက်ပိုင်း ရေခဲပြင်ဆီ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
မြောက်ပိုင်း ရေခဲပြင်မှာ အလွန် ကျယ်ပြန့်ပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ နှင်းတောင်များ... ရေခဲတောင်များဖြင့် လုံးဝ ရေခဲကမ္ဘာကြီး တစ်ခုအလား ဖြစ်နေပြီး သာမန်လူများ ခြေချရန် မလွယ်ကူလှပေ။
သို့သော် မြောက်ပိုင်း ရေခဲပြင်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ ထူးဆန်းသော သက်ရှိတစ်စု ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့ထံမှ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး အားလုံးမှာ မိစ္ဆာအကြီးအကဲများ ဖြစ်ကြကာ အရေအတွက်မှာ ရာနှင့်ချီ ရှိလေသည်။ ဤမိစ္ဆာအကြီးအကဲများက စက်ဝိုင်းပုံစံ ဝိုင်းဖွဲ့ထားပြီး ဧရာမ ပို့ဆောင်ရေး မှော်အစီအရင် တစ်ခုကို ကာကွယ်ပေးနေကြသည်။
ထို မှော်အစီအရင်မှာ အလွန် ကြီးမားလှပြီး အချင်းမှာ ကီလိုမီတာ ဆယ်ချီ ရှည်လျားကာ ဒြပ်စင်သလင်းကျောက်များ အမြောက်အမြား မြှုပ်နှံထားလေသည်။
ဤ ပို့ဆောင်ရေး မှော်အစီအရင်၏ စွမ်းရည်မှာ အလွန် ကြီးမားလှမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ကြိမ်ပို့ဆောင်လျှင် မိစ္ဆာ သန်းနှင့်ချီ ပို့ဆောင်နိုင်မည်မှာ သေချာလှသည်။
သားရဲနတ်ဘုရား အင်ပါယာကို လာတိုက်သော မိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီးမှာ ဤ ပို့ဆောင်ရေး မှော်အစီအရင်မှတစ်ဆင့် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်ရာ ဤမှော်အစီအရင်၏ အရေးပါမှုမှာ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။
"ပျင်းလိုက်တာ... ပျင်းလိုက်တာ" "ငါတော့ ပျင်းသေတော့မယ်" "ကလော့စ်တို့က တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ပြီး တိုက်ကြီးကို လာတိုက်ခွင့် ရတာ... ငါတို့ကျတော့ ဘာလို့ ဒီမှာ မှော်အစီအရင်ကိုပဲ စောင့်နေရတာလဲ"
"ဟုတ်တယ်... စဉ်းစားကြည့်ရင်ကို ဒေါသထွက်ဖို့ ကောင်းတယ်... သူတို့ သွားလို့ရတာ ငါတို့ကျတော့ ဘာလို့ မရတာလဲ"
"သာမန်လောကက သက်ရှိတွေရဲ့ သွေးသားက အရမ်း အရသာရှိမှာပဲ... ကလော့စ်တို့ အရသာရှိတဲ့ သွေးသားတွေကို စားနေရတာ တွေးကြည့်ရင် သွားရည်ကျလာပြီ"
"ကျစ်... တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာ တာဝန်ပဲ"
"မရဘူး... နောက်တစ်ခါ အန်တူအန်းနဲ့ ဘာကီတို့ကို သေချာ ပြောရမယ်... ငါတို့ကိုလည်း သာမန်လောကကို တိုက်ခိုက်ဖို့ တာဝန်ပေးပါလို့"
"နောက်တစ်ခါ... ဘယ်တော့မှန်းတောင် မသိဘူး"
"ဟုတ်တယ်... ငါ မွေးလာတာ အခု အသက် ၃၉၈၇၂ နှစ် ရှိပြီ... ဒါပေမဲ့ ဒီလို အတွေ့အကြုံမျိုး ၂ ခါပဲ ရှိသေးတယ်... နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှန်း ဘယ်သူသိမလဲ"
"တွေးကြည့်ရင်တောင် စိတ်တိုစရာပဲ... ဒါနဲ့... ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ရဲ့ မိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီးက တိုက်ကြီးကို ဘယ်လောက်ကြာရင် သိမ်းနိုင်မယ် ထင်လဲ"
"၇ ရက်တောင် မကြာပါဘူး... ငါတို့ တပ်မတော်က ဒီတိုက်ကြီးကို အကုန် ရှင်းပစ်နိုင်တယ်... ဒီလောကရဲ့ သက်ရှိတွေကို အကုန် သတ်ပြီး ဒီနေရာကို မိစ္ဆာတွေရဲ့ ပျော်ရွှင်ရာ နေရာဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်"
"သေချာတာပေါ့... ငါတို့ တပ်မတော်ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ ၇ ရက်အတွင်း လုံးဝ သိမ်းပိုက်နိုင်မှာပါ..."
မိစ္ဆာအကြီးအကဲ ရာပေါင်းများစွာက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုရင်း အချိန်ဖြုန်းနေကြသည်။ ပို့ဆောင်ရေး မှော်အစီအရင်ကို စောင့်ကြပ်နေရသည်မှာ ပျင်းစရာ ကောင်းလှသဖြင့် သူတို့လည်း မကျေနပ်ကြပေ။
သို့သော် မှော်အစီအရင်မှာ ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးကို တိုက်ခိုက်ရန် တံခါးပေါက်ဖြစ်ရာ လုံးဝ အဖျက်ဆီးခံ၍ မဖြစ်သဖြင့် မကျေနပ်သော်လည်း တာဝန်ကိုတော့ သေချာ ထမ်းဆောင်နေရသည်။
ထိုစဉ် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လူတစ်စု ရောက်လာလေသည်။ မိစ္ဆာအကြီးအကဲများ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာများ ပျက်သွားကြသည်။
"လူသား... နတ်ဘုရားတွေလား"
"လူသား နတ်ဘုရားတွေ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"
အပျင်းထူနေခြင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော လူများကို သတိထား၍ ကြည့်နေကြသည်။ ရောက်လာသူများမှာ မုန်လဲ့တို့ အဖွဲ့ပင် ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါများကို မဖုံးကွယ်ထားသောကြောင့် မိစ္ဆာများက အလွယ်တကူ ခံစားမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ" ဟု မိစ္ဆာအကြီးအကဲ တစ်ကောင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့ ခန့်မှန်းမိမှာပါ..."
မုန်လဲ့က လက်ချောင်းလေး တောက်လိုက်ပြီး "သတ်ပစ်လိုက်... တစ်ကောင်မှ အရှင်မထားနဲ့" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ သခင်" ဟု ဆိုကာ ဘာဘရူးစ်တို့က နတ်ဘုရား နယ်ပယ် များကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။
“အား…အား ..အား “ဟူသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ပို့ဆောင်ရေး မှော်အစီအရင်ကို စောင့်ကြပ်နေသော မိစ္ဆာအကြီးအကဲများ အားလုံး သေဆုံးသွားကြပြီး တစ်ကောင်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။
ကြီးမားလှသော စွမ်းအားအောက်တွင် ထွက်ပြေးရန်ဆိုသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။
"တစ်ယောက်ကို နတ်ဘုရားစွမ်းအား ကိုယ်ပွားတစ်ခုစီ ခွဲပြီး မှော်အစီအရင်ကို စောင့်နေကြ... တခြားသူတွေ ဖျက်ဆီးတာ မခံရအောင်လို့... ကျန်တဲ့သူတွေ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့... အမှောင်မိစ္ဆာနဂါး တိုက်ကြီးဆီ သွားပြီး အဲဒီ အမှောင်မိစ္ဆာနဂါးနဲ့ တွေ့ရအောင်" ဟု မုန်လဲ့က ပြောလိုက်ရာ "ဟုတ်ကဲ့ သခင်" ဟု အားလုံးက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ကြလေသည်။