အခန်း ၂၈၅

အခန်း ၂၈၅။ လက်ညိုးတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ကျွန်တော် နတ်ဘုရား မဖြစ်သေးပါ

သန့်စင်သော ကောင်းကင်တမန် ဓားသည် လေဟာနယ်ကို ခွဲဖြတ်ကာ နေရာရွှေ့ပြောင်းလာသကဲ့သို့ မုန်လဲ့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာပြီး မုန်လဲ့၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ရန် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

"သေလိုက်စမ်း... အရူးကောင်"

ဘုန်းတော်ကြီး ချီကက်စ်က ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ မုန်လဲ့ ထက်ပိုင်းပြတ်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာမည့် မြင်ကွင်းကို သူ မြင်ယောင်နေလေပြီ။ ကောင်းကင်တမန် ဓားအပေါ် သူ အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိလေသည်။

"မုန်လဲ့... သတိထား"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် သတိပေးလိုက်သော်လည်း မုန်လဲ့က မကြားသကဲ့သို့ ပြုမူကာ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို လှည့်ကြည့်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... စိတ်ချပါ"

"မုန်လဲ့"

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီး လန့်ဖြတ်သွားသည်။ စိတ်ချရမှာလား... ငါ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ချနိုင်မှာလဲ။

ထို့နောက် သူ တစ်သက်လုံး မေ့မရနိုင်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ မုန်လဲ့က လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ် နှစ်ချောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်ကာ ကောင်းကင်တမန် ဓားကို ညှပ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်တမန် ဓားမှာ ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

မုန်လဲ့၏ လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းမှာမူ အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရခြင်း မရှိသလို သွေးလည်း မထွက်ပေ။ ကောင်းကင်တမန် ဓားကို ညှပ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ တူတစ်ချောင်းကို ညှပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

"ဒါ... ဒါ... ဒါ..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး အသက်ရှူမှားသွားပြီး မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။ အခြားသူများက မုန်လဲ့ အကြောင်း မသိသော်လည်း သူက မသိဘဲ နေမည်လား။

သူသည် မုန်လဲ့နှင့်အတူ အမြဲ ရှိနေခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပွား သေဆုံးသွားသည့် အချိန်မှသာ သတင်း အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြန်တွက်ကြည့်မည်ဆိုပါက နှစ်ပေါင်း သုံးနှစ်ခန့်သာ ကွာဟသေးသည်။ သုံးနှစ် ဆိုသည်မှာ ဘာလုပ်ရန် လုံလောက်မည်နည်း။

တစ်ရေးအိပ်ရုံ အချိန်လေးသာ ဖြစ်လေသည်။

မုန်လဲ့သည် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း မည်သည့် အဆင့်အထိ ရောက်ရှိသွားမည်နည်း။ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားလျှင်ပင် အလွန် မြင့်မားလှပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အမှန်တရားကရော ဘာလဲ။

သူ ထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေလေသည်။ ကောင်းကင်တမန် ဓားကို လက်ဗလာဖြင့် ဖမ်းနိုင်သည်ဆိုသည်မှာ မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအား ဖြစ်မည်နည်း။

"မ... မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဘုန်းတော်ကြီး ချီကက်စ်တို့ ၄ ယောက်လည်း အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ကောင်းကင်တမန် ဓားဆိုသည်မှာ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားများကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသော စစ်မှန်သော နတ်ဘုရား လက်နက် ဖြစ်ရာ ဤသို့ အညှပ်ခံလိုက်ရသည်လား။

"မျက်စိမှားတာ... ဒါက သေချာပေါက် မျက်စိမှားတာပဲ"

အနီရောင် ဘုန်းတော်ကြီး ၄ ယောက် လုံးဝ လက်မခံနိုင်ကြပေ။

"ကောင်းကင်တမန် ဓားတဲ့လား... သိပ်လည်း မဟုတ်ပါဘူး"

မုန်လဲ့က လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းဖြင့် အနည်းငယ် အားစိုက်လိုက်ရာ 'ချွတ်' ဆိုသော အသံနှင့်အတူ သန့်စင်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသော ကောင်းကင်တမန် ဓားမှာ ထက်ပိုင်းကျိုးသွားလေသည်။

"ကောင်းကင်တမန် ဓား... ကျိုးသွားပြီလား"

အနီရောင် ဘုန်းတော်ကြီး ၄ ယောက်မှာ အံ့ဩလွန်း၍ ခေါင်းထဲတွင် ဘာမှ မရှိတော့ဘဲ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားကြလေသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးကမူ အနည်းငယ် သတိပြန်ဝင်လာပြီး "တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ... ဒီကောင်လေး သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်လာရတာလဲ" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

"အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းပဲ ဖြစ်ဖြစ်... အလင်းရောင် နတ်ဘုရားပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ကျောင်းအုပ်ကြီးကို အနာတရ ဖြစ်အောင် လုပ်ရဲရင် အကုန်လုံး သေရမယ်"

မုန်လဲ့က လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်တမန် ဓား၏ တစ်ပိုင်းမှာ အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အနီရောင် ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ယောက်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

"ချွတ်..."

မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မှ မရှိဘဲ ကောင်းကင်တမန် ဓား၏ တစ်ပိုင်းမှာ ထိုအနီရောင် ဘုန်းတော်ကြီး၏ ခေါင်းကို ချက်ချင်း ဖောက်ထွင်းသွားပြီး နောက်စေ့မှ ပြန်ထွက်လာကာ အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားလေသည်။

ထိုဘုန်းတော်ကြီးမှာ နေရာမှာတင် တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေကာ မသေချင်ဘဲ သေသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

သူသည် အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်း၏ အနီရောင် ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ယောက်၊ အဆင့်အတန်း အလွန် မြင့်မားသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ဤနေရာတွင် သေဆုံးရမည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

မကျေနပ်ဘူး။

သူ လုံးဝ မကျေနပ်ဘူး။

"ကူးတ်"

ဘုန်းတော်ကြီး ချီကက်စ်တို့ ၃ ယောက်မှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မုန်လဲ့ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ကာ "သေနာကောင် အရူးကောင်... မင်းက ငါတို့ အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းရဲ့ အနီရောင် ဘုန်းတော်ကြီးကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း သေချာပေါက် သေပြီ... မင်းက ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ်... နောက်ခံ ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးကြီး... ကောင်းကင်ပေါ် တက်တက်၊ မြေကြီးထဲ ဝင်ဝင်... အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းက မင်းကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်"

"ဟုတ်လား"

မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အဲဒီနေ့ ရောက်လာဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ သုံးယောက်ကတော့ အဲဒီနေ့ကို မြင်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒုက္ခပဲ"

အနီရောင် ဘုန်းတော်ကြီး သုံးယောက်သည် မုန်လဲ့၏ စကားထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးကြလေသည်။

ကောင်းကင်တမန် ဓားကို လက်ဗလာဖြင့် ဖမ်းနိုင်ပြီး ကူးတ်ကို ချက်ချင်း သတ်နိုင်သူ တစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူတို့သည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ပင် မရှိတော့ပေ။

ထွက်ပြေး။

အမြန် ထွက်ပြေး။

ဝေးဝေး ထွက်ပြေးလေ ပိုကောင်းလေပဲ။

"ပြေးမယ်... ပြေးလို့ လွတ်မှာလား"

မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။ "ရပ်စမ်း"

ဝုန်း...

ကြီးမားလှသော လောကစွမ်းအားများက ချက်ချင်း ဖိနှိပ်လာပြီး ထွက်ပြေးရန် ပြင်နေသော ဘုန်းတော်ကြီး ချီကက်စ်တို့ သုံးယောက်မှာ နေရာမှာတင် တောင့်တင်းသွားပြီး အပ်စိုက်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

"သေ"

မုန်လဲ့က နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဗုန်း"

ဘုန်းတော်ကြီး ချီကက်စ်တို့ သုံးယောက်မှာ သွေးမြူများအဖြစ် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားပြီး လေတိုက်ရာသို့ လွင့်စင်သွားကာ အလုံးစုံ ပျက်စီးသွားပြီး အရိုးတစ်ချောင်းမျှပင် မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။

"သေသွားပြီလား... အနီရောင် ဘုန်းတော်ကြီး ၄ ယောက်က... ဒီလိုပဲ သေသွားတာလား... ဘုရားရေ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရင်ထဲတွင် မုန်တိုင်း ထနေလေသည်။ မုန်လဲ့က ဤကဲ့သို့ အံ့ဩစရာကောင်းသော အရာတစ်ခုကို ပြုလုပ်ပြလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

လက်ဖျောက် တစ်ချက် တီးလိုက်ရုံဖြင့် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အထွတ်အထိပ် အဆင့်ရှိ အနီရောင် ဘုန်းတော်ကြီး ၄ ယောက်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည် ဆိုသည်မှာ မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအား ဖြစ်မည်နည်း။

ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ အံ့ဩနေသော်လည်း ကွင်းပြင်ပေါ်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ကျောင်းသား ဆရာများမှာမူ အလွန် ထိတ်လန့်နေကြလေသည်။

ဒါက အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းရဲ့ အနီရောင် ဘုန်းတော်ကြီးတွေလေ... ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးနဲ့ သူတော်စင်မလေး ပြီးရင် အဆင့်အမြင့်ဆုံး သူတွေလေ။

ဒီလိုပဲ သေသွားတာလား။

ကျောင်းသား ဆရာများမှာ အလွန် ထိတ်လန့်နေကြသည်။

အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်း ဆိုသည်မှာ အလင်းရောင် တိုက်ကြီးတွင် အလင်းရောင် နတ်ဘုရား၏ ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်ပြီး တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံး၏ အမြင့်ဆုံး အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်သည်။ အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်း၏ အနီရောင် ဘုန်းတော်ကြီး ဆိုသည်မှာ အဆင့်အတန်း အလွန် မြင့်မားသူများ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ယခုလေးတင် သူတို့ မျက်စိရှေ့တွင် အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်း၏ အနီရောင် ဘုန်းတော်ကြီး ၄ ယောက်က နာမည်မသိသော လူငယ်လေး တစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

အံ့ဩစရာ။

ထိတ်လန့်စရာ။

မယုံနိုင်စရာ။

နားမလည်နိုင်စရာ။

"အဲဒီ လူငယ်လေးက ဘယ်သူလဲ"

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ"

"ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူ့ကို သိနေပုံရတယ်... ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ မိတ်ဆွေများလား"

မုန်လဲ့သည် အသေးအဖွဲ ကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးထံသို့ ပြန်သွားပြီး "ကျောင်းအုပ်ကြီး... နှစ်အတော်ကြာ မတွေ့ရတာ... နေကောင်းရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကောင်း... ကောင်းပါတယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက မုန်လဲ့ကို ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ကြည့်ကာ "သုံးနှစ် မတွေ့ရတာနဲ့ မင်းက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်လာတယ်... ဒီ ၃ နှစ်အတွင်းမှာ မင်း အများကြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ရပုံပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

မုန်လဲ့က ပြုံးကာ "ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီတိုက်ကြီးကို ရောက်လာတာလဲ... ပြီးတော့ ဒီတိုက်ကြီးမှာ ဘာတွေ ဖြတ်သန်းခဲ့ရလဲ... ကျွန်တော် အရမ်း သိချင်နေတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ပြောရရင် ရှည်ပါတယ်" ကျောင်းအုပ်ကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "သွားရအောင်... ငါ့ရုံးခန်းထဲကို သွားကြမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်းမှာ ရှေးဟောင်းပုံစံ အဆောက်အအုံလေး တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က အလွန် သာယာလှပကာ ကျောက်တောင်တုများ၊ ရေတံခွန်များ၊ တံတားလေးများနှင့် ရေစီးကြောင်းလေးများ ရှိပြီး အလွန် နေချင့်စဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"လာ... လက်ဖက်ရည် သောက်"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက မုန်လဲ့နှင့် သူ့ကိုယ်သူ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စီ ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီးနောက် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်ကာ "ငါ ဒီ အလင်းရောင် တိုက်ကြီးကို ရောက်လာတဲ့ အကြောင်း ပြောရရင်တော့ ရှည်ပါတယ်ကွာ" ဟု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဖြည်းဖြည်း ပြောပါ"

မုန်လဲ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရသဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ဝမ်းသာနေပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာ အားလုံးကို သူ သိချင်နေလေသည်။

"အဲဒီတုန်းက ငါ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အဆင့်ကို ရောက်သွားတော့ တခြား နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေလိုပဲ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ခွဲထုတ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်"

"ဒါပေမဲ့ ငါက အကုန်လုံးကို အညီအမျှ မခွဲဘဲနဲ့ သုံးပုံ ခုနစ်ပုံ ခွဲလိုက်တယ်... နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ခွဲဝေမှုက မညီမျှတော့ တစ်ခုက နတ်ဘုရားတစ်ဝက် စွမ်းအား ရှိပြီး နောက်တစ်ခုက မြင့်မြတ်တဲ့ နယ်မြေအဆင့်ပဲ ရှိတယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ... ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးကို စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရား လေးပါးက အကုန် ခွဲဝေယူထားကြတာ... ငါတို့လို နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေအတွက် ဘာမှ လုပ်စရာ နေရာ မရှိဘူးလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မုန်လဲ့ ခေါင်းညိတ်ကာ နားလည်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။ သူ မပေါ်လာခင်က ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးရှိ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အားလုံးသည် ထိုကဲ့သို့ အခြေအနေဆိုးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်မှု နယ်မြေ လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

"အဲဒါနဲ့... ငါ့ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ နယ်မြေ ကိုယ်ပွားက ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ကိုယ်ပွားကတော့ တိုက်ကြီးကနေ ထွက်သွားပြီး အဆုံးအစမရှိတဲ့ သမုဒ္ဒရာထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့တယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဆုံးအစမရှိတဲ့ သမုဒ္ဒရာထဲမှာ သင့်တော်တဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းလောက် ရှာတွေ့ပြီး ယုံကြည်မှုတွေကို ဖြန့်ဝေဖို့နဲ့ ယုံကြည်မှု စွမ်းအားတွေ စုဆောင်းဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာပေါ့"

"ပြီးတော့ရော"

မုန်လဲ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"အဆုံးအစမရှိတဲ့ သမုဒ္ဒရာက အရမ်း ကြီးပြီး ကျွန်းတွေကလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် များတယ်... ဒါပေမဲ့ သင့်တော်တဲ့ ကျွန်းကတော့ သိပ်မရှိဘူး... တချို့ ကောင်းတဲ့ ကျွန်းတွေမှာတောင် ပိုင်ရှင် ရှိနေပြီ"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ငါလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ ဆက်ပြီး လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့တယ်... အဲဒီလိုနဲ့ နှစ်ပေါင်း ၅၀၀၀ ကျော် ကြာသွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေရာကို မတော်တဆ ရောက်လာတာပဲ"

ဒီနေရာအထိ ပြောပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး "အစတုန်းကတော့ ငါ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားတာ... နောက်ဆုံးတော့ ကံကောင်းသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ"

"ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားက အဲဒီလို မဟုတ်ခဲ့ဘူး"

"ဒီတိုက်ကြီးရဲ့ ဧရိယာက ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးထက် အများကြီး ပိုကြီးတယ်... ပြီးတော့ လူဦးရေ၊ အစွမ်းထက်တဲ့ သူတွေ၊ ယဉ်ကျေးမှု အဆင့်အတန်း တွေကလည်း ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးထက် အများကြီး ပိုမြင့်မားတယ်"

"ဒါတွေက အဓိက မကျပါဘူး... အဓိကက ဒီတိုက်ကြီးမှာ ပိုင်ရှင် ရှိနေပြီ... ပြီးတော့ ပိုင်ရှင်ရဲ့ နောက်ခံကလည်း အရမ်း ကြီးတယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ဒီတိုက်ကြီးကို အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်း နဲ့ အမှောင် နတ်ဘုရားကျောင်း ဆိုတဲ့ ဘာသာရေး အဖွဲ့အစည်း နှစ်ခုက အုပ်ချုပ်နေကြတာ"

"ဒီအကြောင်းတွေကို သိရတော့ ငါ အရမ်း စိတ်ပျက်သွားတယ်... ငါက အဝေးကြီးကနေ ဒီနေရာအထိ လာခဲ့ရတာ... ဒီလို ရလဒ်မျိုး ရဖို့ မဟုတ်ဘူးလေ... ငါ တကယ် မကျေနပ်ခဲ့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ငါ ပင်ပန်းနေပြီ... ဆက်ပြီး မသွားချင်တော့ဘူး... အဲဒါနဲ့ ဒီ အလင်းရောင် တိုက်ကြီးမှာပဲ ပုန်းနေခဲ့တယ်"

"ပြီးတော့ အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းက အမှောင် နတ်ဘုရားကျောင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တဲ့ အချိန်လေးမှာ ခရိုကာ နိုင်ငံကို တည်ထောင်ခဲ့တယ်"

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကမှ အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းက အမှောင် နတ်ဘုရားကျောင်းကို အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်ပြီး တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်သွားနိုင်ခဲ့တာ... အဲဒီတော့မှ သူတို့က ငါ့ရဲ့ ခရိုကာ နိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးဖို့ လာကြတာ"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်... ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးက ဘယ်အင်ပါယာ၊ ဘယ်မျိုးနွယ်စုထက်မဆို ပိုပြီး အစွမ်းထက်တယ်"

"ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လေဟာနယ် ကမ္ဘာက ကောင်းကင်တမန် နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စု ရှိနေသေးတယ်... ငါ့ရဲ့ ခရိုကာ နိုင်ငံက ဘယ်လိုလုပ် သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ"

"ဒီနေ့သာ မင်း မရှိရင် ငါ သေချာပေါက် သေရမှာပဲ... ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခင်ဗျားကလည်း"

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် ပြောစရာ စကားမဲ့သွားပြီး "ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဒီလိုတွေ ပြောနေစရာ လိုသေးလို့လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... ငါက ဒီအတိုင်း ယဉ်ကျေးပြတာပါ... မင်းက တကယ် ထင်နေတာလား... မင်းကို ငါ ဘယ်တော့မှ ယဉ်ကျေးပြမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ရယ်မောလိုက်ပြီး မုန်လဲ့ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်ကာ "ဒါနဲ့ မင်း ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်နေပြီလဲ... နတ်ဘုရား ဖြစ်သွားပြီလား... နတ်ဘုရား ဖြစ်လောက်ပြီ ထင်တယ်နော်" ဟု မေးလိုက်သည်။

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရိုးရိုးသားသားပင် "မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် နတ်ဘုရား မဖြစ်သေးပါဘူး" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

သူ နတ်ဘုရား ဖြစ်ပြီလား။

တကယ် မဖြစ်သေးပါဘူး။

နတ်ဘုရားမီးတောက် မထွန်းညှိရသေးဘူးလေ။

နတ်ဘုရားအမြုတေလည်း မပေါင်းစပ်ရသေးဘူး။

နတ်ဘုရား နိုင်ငံတော်လည်း မတည်ဆောက်ရသေးဘူး။

ဒါကြောင့် သူ တကယ် နတ်ဘုရား မဖြစ်သေးပါဘူး။

သူ့မှာ အလယ်အလတ် နတ်ဘုရားနဲ့ ညီမျှတဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်နဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ ရှိသေးတာပါ။

"နတ်ဘုရား မဖြစ်သေးဘူးလား"

ကျောင်းအုပ်ကြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်းက နတ်ဘုရားတစ်ဝက် အထွတ်အထိပ် အဆင့်ရှိတဲ့ ချီကက်စ်တို့ကို ချက်ချင်း သတ်နိုင်တာတောင် နတ်ဘုရား မဖြစ်သေးဘူးလား... ဒါက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူးလေ"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လိမ်စရာ အကြောင်း ရှိလို့လား"

မုန်လဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် တကယ် နတ်ဘုရား မဖြစ်သေးပါဘူး... ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်က နည်းနည်း ပိုသန်မာရုံလေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တကယ် နတ်ဘုရား မဖြစ်သေးတာလား"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက မုန်လဲ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ် မဖြစ်သေးပါဘူး"

မုန်လဲ့က သေချာပေါက် ဖြေလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတယ်... မင်းက တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ ကောင်ပဲ... နတ်ဘုရား မဖြစ်သေးဘဲနဲ့ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအား ရှိနေတာ"

ကျောင်းအုပ်ကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး "ဒါပေမဲ့ မင်းက နတ်ဘုရား မဖြစ်သေးဘူး ဆိုရင်တော့ ပြဿနာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ပြဿနာလား"

မုန်လဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"မင်းက အနီရောင် ဘုန်းတော်ကြီး ၄ ယောက်ကို သတ်လိုက်တာ... အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းက ရန်ငြိုးထားတတ်တဲ့ အကျင့်ရှိတော့ သူတို့က သေချာပေါက် အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဆက်ပြီးတော့ သူတို့ဆီက ကြမ်းတမ်းတဲ့ လက်စားချေမှုတွေကို ငါတို့ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်"

မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းလောက်ကတော့... ကျောင်းအုပ်ကြီး စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး... သူတို့ တကယ်လာရင် လက်ညိုးတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်လို့ ရပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"လက်ညိုးတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ သတ်ပစ်မယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းက မသိလို့ မကြောက်တာပါ... အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းရဲ့ အစွမ်းက မင်း ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်... ငါတို့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။