အခန်း ၂၈၉
Vol. 29 Ch. 289
အခန်း ၂၈၉။ ကျောင်းအုပ်ကြီး အံ့အားသင့်ခြင်းနှင့် နတ်ဘုရားအမြုတေ ၅ ခု
အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်း၏ အလင်းရောင် နတ်ဘုရား ရုပ်တုရှေ့တွင်။
"ဆရာ... ကျွန်မ ဆရာ့ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မိပြီ"
အလင်းရောင် သူတော်စင်မလေးက ခေါင်းငုံ့ကာ အလွန် ရှက်ရွံ့နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ နောက်တွင် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၄ ယောက်နှင့် အနီရောင် ဘုန်းတော်ကြီး ၃ ယောက်တို့ ရပ်နေကြပြီး အားလုံးမှာ အလွန် သနားစရာ ကောင်းနေလေသည်။
ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဟေးယက်စ်က အားလုံးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "အယ်လ်တာရှား... မင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားလည်း ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးက လာတဲ့ နတ်ဘုရားရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ် ဆရာ"
အယ်လ်တာရှား အလွန် ရှက်ရွံ့နေလေသည်။ ဤတစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် ထွက်ခွာလာစဉ်က သူမ အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ကာ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာရသဖြင့် လုံးဝ မျက်နှာပျက်ခဲ့ရလေသည်။
"မင်းတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲ အကြောင်း ပြောပြပါဦး"
ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဟေးယက်စ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ"
အလင်းရောင် သူတော်စင်မလေးက မဖုံးကွယ်ရဲတော့ဘဲ တိုက်ပွဲ အကြောင်းကို အစအဆုံး ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သည်။
တိုက်ပွဲ အကြောင်းဟု ဆိုသည်ထက် ဖိနှိပ်ခြင်းနှင့် ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းဟု ဆိုပါက ပိုမှန်ပေလိမ့်မည်။
မုန်လဲ့သည် အစအဆုံး တိုက်ခိုက်မှု ၃ ကြိမ်သာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
လောကစွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမ လက်ဝါးကြီး။
ငရဲမီးလျှံများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လှံရှည်။
သူတော်စင်မလေး သူရဲကောင်း တပ်ဖွဲ့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လေပြင်းဓားများ။
ဒါက တိုက်ပွဲလို့ ခေါ်လို့ ရလား။
သေချာပေါက် မဟုတ်ပါဘူး။
နားထောင်ပြီးနောက် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဟေးယက်စ်က တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"အားနည်းတဲ့ ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးက ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သူတစ်ယောက် ပေါ်လာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး... ငါ ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင် ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးမှာ အပြောင်းအလဲ အကြီးကြီးတွေ ဖြစ်ခဲ့တာ သေချာတယ်"
အလင်းရောင် သူတော်စင်မလေး ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးတွင် မုန်လဲ့ကဲ့သို့သော သူတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာမှတော့ အပြောင်းအလဲ အကြီးကြီးတွေ ဘယ်လိုလုပ် မဖြစ်ဘဲ နေမည်နည်း။ သူက ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးကို စစ်မှန်သော နတ်ဘုရား လေးပါး သိမ်းပိုက်ထားသည်ကို ကြည့်နေမည်လား။
သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
"အဆင့်နိမ့် အဆင့် နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိတဲ့ ငရဲမီးလျှံ ဖီးနစ် သွေးမျိုးဆက်... သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက ငါတို့ မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်... ငါတို့ နတ်ဘုရားကျောင်းက ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်ကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီ"
ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဟေးယက်စ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "အားလုံးပဲ... ဒီ ဖျက်ဆီးခံရမယ့် အန္တရာယ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြပါတော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ"
...
"မင်းက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်ပဲ"
ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး "အရင်တုန်းက မင်းနဲ့ အတူရှိနေတုန်းက ငါ မင်းကို ခဏခဏ အံ့ဩခဲ့ရတယ်... မင်းရဲ့ အနာဂတ်က ခန့်မှန်းလို့ မရနိုင်ဘူး ဆိုတာ ငါ သိတယ်"
"ဒါပေမဲ့ ၃ နှစ်လောက်လေး အတွင်းမှာပဲ မင်းက ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်လာမယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး... အဆင့်နိမ့် အဆင့် နတ်ဘုရားတဲ့လား... စိတ်ကူးလို့တောင် မရဘူး"
"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကျွန်တော့်ကို အရမ်း မချီးကျူးပါနဲ့... ဒီထက်ပိုပြီး ချီးကျူးရင် လေထဲ လွင့်သွားတော့မယ်" မုန်လဲ့က ဟားဟားဟားဟု ရယ်မောလိုက်သည်။
တခြားသူများက သူ့ကို ချီးကျူးလျှင် သူ ဂရုမစိုက်သော်လည်း ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ချီးကျူးမှုကတော့ သူ့ကို အလွန် ကျေနပ်စေသည်။
"မင်း ဘယ်လိုများ လေ့ကျင့်နေတာလဲ မသိပါဘူး"
ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဒါနဲ့ ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီး အခု ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မုန်လဲ့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကျွန်တော် ပြောတာကို နားထောင်ပြီးရင် ဒေါသမထွက်ပါနဲ့... ဒေါသထွက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် မပြောတော့ဘူး"
ကျောင်းအုပ်ကြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "ဒေါသထွက်မယ် ဟုတ်လား... မင်းပြောပုံထောက်ရင် မင်း ဘာတွေ လုပ်ခဲ့တယ် ဆိုတာကို ငါ ခန့်မှန်းလို့ ရတယ်... သေချာပေါက် ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေ မဟုတ်ဘူးမလား"
"ခင်ဗျား ခန့်မှန်းတာ အတော်လေး မှန်ပါတယ်"
မုန်လဲ့က မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ "ကျွန်တော်က နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာက ဧကရာဇ်ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်... မှူးမတ်တွေ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်... နဂါးကျွန်းက နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေကိုလည်း အကုန် သတ်ပစ်လိုက်တယ်... သေချာတာပေါ့... ခင်ဗျား ညီမလေးကလွဲလို့ပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ပြီးတော့ နဂါးလူသား မှူးမတ်တွေ ဆိုရင် သေတဲ့သူက သေ၊ အပြစ်ပေးခံရတဲ့သူက အပြစ်ပေးခံရနဲ့ သိပ်တောင် မကျန်တော့ဘူး... ကြီးမားလှတဲ့ နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာကြီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ မုန်လဲ့ အင်ပါယာ ဖြစ်သွားပြီ"
သူ ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသော်လည်း ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားဆဲ ဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်ကို သတ်တယ်၊ မှူးမတ်တွေကို သတ်တယ်၊ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေကို သတ်တယ်၊ မှူးမတ်တွေကို အပြစ်ပေးတယ်။
တစ်ခုချင်းစီ။
တစ်ခုချင်းစီက။
တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ။
သူ အရင်က စိတ်ကူးတောင် မယဉ်ရဲတဲ့ ကိစ္စတွေကို မုန်လဲ့က တကယ် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတော့... တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။
"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခင်ဗျား အရမ်း ဒေါသထွက်နေလား"
မုန်လဲ့က ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဒေါသထွက်ရမယ် ဟုတ်လား... မင်း ပိုတွေးနေပြီ"
ကျောင်းအုပ်ကြီးက လက်ကာပြလိုက်ပြီး "ငါက ဒီကိစ္စကို အံ့ဩရုံလေးပါ... လုံးဝ ဒေါသမထွက်ပါဘူး... ငါသာဆိုရင်လည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်မှာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ပြီးတော့ ငါတို့အတွက်က နတ်ဘုရား ဖြစ်ဖို့က အရေးအကြီးဆုံးပဲလေ... နတ်ဘုရား ဖြစ်ဖို့အတွက် ဘာမဆို လုပ်ရဲတာပဲ... ငါသာဆိုရင် မင်းထက်တောင် ပိုပြီး ရက်ရက်စက်စက် လုပ်လိုက်ဦးမယ်"
"ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ဒီလို တွေးတာလား"
"မေးနေစရာ လိုသေးလို့လား"
ကျောင်းအုပ်ကြီးက မုန်လဲ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး "နဂါးနတ်ဘုရား အင်ပါယာက လွဲပြီး ကျန်တဲ့ အင်ပါယာ သုံးခုရော... မင်းရဲ့ အကျင့်အရဆိုရင် သူတို့ကိုလည်း အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးမလား"
မုန်လဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော်က အင်ပါယာ သုံးခုကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းလိုက်ပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးကို ပေါင်းစည်းလိုက်တယ်... တော်တာပဲ"
ကျောင်းအုပ်ကြီး အသက်ရှူမှားသွားပြီး "ဒီလို လုပ်နိုင်ခဲ့တာက အရင်တုန်းက အယ်လ်ဖ် နတ်ဘုရားမ၊ တိုက်တန် နတ်ဘုရား၊ သားရဲနတ်ဘုရားနဲ့ နဂါးနတ်ဘုရား တို့ပဲ ရှိတာလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ဖန်ဆင်းပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်း ပဉ္စမမြောက် လူပဲ"
"အရင်တုန်းက ကောင်လေးက ဒီနေ့ ဒီလို အခြေအနေအထိ ရောက်လာမယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ"
"ဒါပေမဲ့ မင်းက အခု အလင်းရောင် တိုက်ကြီးကို လာတာက အလင်းရောင် တိုက်ကြီးကို သိမ်းပိုက်ချင်လို့လား"
"မဟုတ်ဘူး"
မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် အလင်းရောင် တိုက်ကြီးကို လာတာက ခင်ဗျားကို လာရှာတာ... သိမ်းပိုက်ဖို့ဆိုတာက အရေးမကြီးပါဘူး... အလင်းရောင် တိုက်ကြီးလောက်ကို ကျွန်တော် သိပ်ဂရုမစိုက်ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးက မကျေမနပ်ဖြင့် "ကောင်စုတ်လေး... မင်း တော်တော် မောက်မာနေပါလား... မင်းမှာ ယုံကြည်မှု နယ်မြေ ဘယ်လောက်ရှိလို့ အလင်းရောင် တိုက်ကြီးကိုတောင် ဂရုမစိုက်တာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်... အလင်းရောင် တိုက်ကြီးက ငါတို့ ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးထက် အများကြီး ပိုကျယ်ပြန့်တယ်နော်..."
မုန်လဲ့က ခေါင်းကုတ်ကာ ရိုးရိုးသားသား ပြုံးလိုက်ပြီး "သိပ်မများပါဘူး... ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးကို မထည့်တွက်ရင် ရုပ်ဝတ္ထုလောက ၄၈ ခုလောက်ပဲ ရှိတာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ရုပ်ဝတ္ထုလောက ၄၈ ခုလောက်ပဲ ရှိတာလို့ မင်းက ဒီလောက် မောက်မာနေတာလား... နေပါဦး... မင်း ဘယ်လောက်လို့ ပြောလိုက်တာလဲ" ကျောင်းအုပ်ကြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး နွားမျက်လုံးများအလား ဖြစ်သွားကာ "လောက ၄၈ ခု ဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်"
မုန်လဲ့က သေချာပေါက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"တကယ်ပဲလား"
ကျောင်းအုပ်ကြီး အသက်ရှူမှားသွားပြီး "မင်းက တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ... ငါ မင်းကို လည်ပင်းညှစ်သတ်ပြီး အဲဒီ လောက ၄၈ ခုကို လုယူချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"လောက ၄၈ ခုလေးကိုများ... ဒီလောက်တောင် ဖြစ်ရလား"
မုန်လဲ့က မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး "ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခင်ဗျား ယုံကြည်မှု နယ်မြေ လိုချင်ရင် ကျွန်တော် လောက နည်းနည်းလောက် ပေးမယ်လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဒါ တကယ်လား"
ကျောင်းအုပ်ကြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး မုန်လဲ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို လိမ်ရဲရင် မင်းရဲ့ အရေခွံကို ဆုတ်ခွာပစ်မယ်"
"..."
မုန်လဲ့ အနည်းငယ် စကားမဲ့သွားပြီး "လောက နည်းနည်းလေးကို ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားရလား... ပြန်ရောက်ရင် ခင်ဗျားကို လောက နည်းနည်းလောက် ပေးမယ်... ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး ပြောထားမယ်... အဲဒီ လောကတွေမှာ လူမရှိဘူး... ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် သွားပြီး အုပ်ချုပ်ရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"လူမရှိဘူး... ဘာလို့ လူမရှိရတာလဲ"
ကျောင်းအုပ်ကြီး အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။
မုန်လဲ့က အစအဆုံး ပြန်လည် ပြောပြလိုက်ရာ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ လက်ကာပြလိုက်ပြီး "နယ်မြေရှိရင် လူမရှိတာက ဘာအရေးလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"နောက်ကျရင် လူသားတွေနဲ့ သားရဲလူသားတွေ နည်းနည်းလောက် ခေါ်သွားမယ်လေ... လူသားတွေနဲ့ သားရဲလူသားတွေရဲ့ ကလေးမွေးတဲ့ နှုန်းအရဆိုရင် နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ လောက်အတွင်းမှာ လောက တစ်ခုလုံး အပြည့် ဖြစ်သွားမှာပဲ"
"ဟားဟား... ယုံကြည်မှု နယ်မြေ လောက အများကြီးကနေ ယုံကြည်မှု စွမ်းအားတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရလာမလဲ... စဉ်းစားကြည့်ရုံနဲ့တင် သွေးတွေ ဆူလာပြီး ရပ်လို့တောင် မရတော့ဘူး"
"..."
မုန်လဲ့သည် ဤရူးသွပ်နေသော အဘိုးကြီးကို ဆက်လက် ဂရုမစိုက်ချင်တော့ဘဲ ပစ္စည်း အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဒါက အဆင့်နိမ့် အဆင့် နတ်ဘုရားအမြုတေ ၅ ခု... ခင်ဗျား အရင် သိမ်းထားလိုက်"
"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ... အဆင့်နိမ့်... အဆင့်နိမ့် အဆင့် နတ်ဘုရားအမြုတေ... အဲဒါလည်း ၅... ၅ ခုတောင်လား"
ကျောင်းအုပ်ကြီး ထပ်မံ အံ့အားသင့်သွားပြီး မုန်လဲ့ လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရားအမြုတေ ၅ ခုကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေလေသည်။
အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရုံဖြင့် ၎င်းတို့မှာ အဆင့်နိမ့် အဆင့် နတ်ဘုရားအမြုတေ ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှသော်လည်း ကျောင်းအုပ်ကြီးကတော့ မယုံနိုင်သေးပေ။
အဆင့်နိမ့် အဆင့် နတ်ဘုရားအမြုတေ။
၅ ခုတောင်။
ဘုရားရေ။
ဒါက တကယ်ပဲ အဆင့်နိမ့် အဆင့် နတ်ဘုရားအမြုတေ ၅ ခုလား။
မုန်လဲ့ဆီမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဆင့်နိမ့် အဆင့် နတ်ဘုရားအမြုတေ ၅ ခုတောင် ရှိနေရတာလဲ။
အံ့ဩခြင်း။
နားမလည်နိုင်ခြင်း။
မယုံနိုင်ခြင်း။
သို့သော် ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်း လုံးဝ မရှိဘဲလက်ခံလိုက်သည်။