အခန်း ၂၉၄

အခန်း ၂၉၄။ အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်း ပျက်စီးခြင်းနှင့် ခရိုကာ နတ်ဘုရား

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးသည် သူ၏ အသက်ကို စတေး၍ ခေါ်လာသော ကောင်းကင်တမန်က ဤမျှ သတ္တိနည်းလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ တိုက်တောင် မတိုက်ရသေးဘဲ အညံ့ခံလိုက်သည်တဲ့လား။

ဒါက တကယ်ပဲ အထက်လောကက ကောင်းကင်တမန်လား။

ဒီလောက်တောင် အရိုးမပါတဲ့ ကောင်လား။

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွေးအန်ပြီး သေဆုံးသွားလေသည်။ အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်း၏ နှစ်ပေါင်း သိန်းချီ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် အထူးဆန်းဆုံး သေဆုံးသွားသော ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဖြစ်လာလေတော့သည်။

ထွက်ပြေးသွားသော စစ်မှန်သော နတ်ဘုရား ၇ ပါးမှာလည်း အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် အဝေးမှနေ၍ ကြည့်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ စွမ်းအားများဖြင့် ဆိုလျှင် ထိုအကွာအဝေးမှာ ဘာမှ မဟုတ်ပေ။

အထက်လောကမှ ကောင်းကင်တမန် အညံ့ခံလိုက်ပြီ။

ထို့အပြင် မတိုက်ဘဲနှင့် အညံ့ခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တောင်ပံ ခြောက်ခုပါ ခွန်အား ကောင်းကင်တမန်က ဒီလောက်တောင် သတ္တိမရှိဘူးလား... တကယ်ကို အရှက်ရစရာပဲ"

စစ်မှန်သော နတ်ဘုရား ၇ ပါးမှာ ရင်ထဲမှနေ၍ လှောင်ပြောင်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်တွေးမိသောအခါ မည်သို့မျှ လှောင်ပြောင်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

အထက်လောကမှ ကောင်းကင်တမန်က အညံ့ခံခဲ့သည်။

သူတို့ကတော့ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။

အိုးမဲ အချင်းချင်း လိမ်းနေကြတာပဲလေ... တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လှောင်ပြောင်စရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ။

သို့သော် သူတို့ အလွန် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။

ဟုတ်ပါသည်။ ကံကောင်းခြင်းပင်။

စစ်မှန်သော နတ်ဘုရား ၇ ပါးသည် သူတို့ ထွက်ပြေးခဲ့သည်ကို အလွန် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။ သူတော်စင်မလေးနှင့် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးတို့လို မုန်လဲ့နှင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ပြီး အဖြစ်ဆိုးနှင့် မကြုံတွေ့ရသဖြင့် အလွန် ကံကောင်းသည်ဟု တွေးနေကြလေသည်။

"အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းတော့ ပြီးပြီ"

"အလင်းရောင် တိုက်ကြီးမှာလည်း ငါတို့ နေစရာ မရှိတော့ဘူး... ဘယ်ကို ဆက်သွားရမလဲ"

...

"နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အရင်းအမြစ်ကို ပေးစမ်း"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်"

တောင်ပံ ခြောက်ခုပါ ကောင်းကင်တမန် လိုရန်ဇိုမှာ တွန့်ဆုတ်ခြင်း လုံးဝ မရှိဘဲ သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အရင်းအမြစ်ကို ပေးအပ်လိုက်ရာ မုန်လဲ့က ချက်ချင်း ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသက်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။

"မင်း နာမည် လိုရန်ဇို လား" မုန်လဲ့က အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်... ကျွန်တော့် နာမည် လိုရန်ဇို ဖီးလ်မိုး ပါ" တောင်ပံ ခြောက်ခုပါ ကောင်းကင်တမန်က ရိုသေစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ကောင်းကင်တမန်တွေ အကုန်လုံးက ဒီလိုပဲ သတ္တိနည်းကြတာလား" မုန်လဲ့ မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်... အဲဒါက..."

လိုရန်ဇို မျက်နှာ အလွန် နီရဲသွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... ငါ့ကို အညံ့ခံပြီဆိုမှတော့ ငါ့အတွက် အလုပ်ကို ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ပေး... သစ္စာဖောက်ဖို့ ကြိုးစားရင်တော့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ရော ခန္ဓာကိုယ်ပါ ပျက်စီးပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဟုတ်ကဲ့ပါ"

မုန်လဲ့သည် လိုရန်ဇို၏ သဘောထားကို အလွန် ကျေနပ်သွားပြီး အလင်းရောင် အကာအကွယ် အတွင်းရှိ အလင်းရောင် သူတော်စင်မလေးနှင့် အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းမှ အဆင့်မြင့် အရာရှိများကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုအကြည့်ကို မြင်သောအခါ အလင်းရောင် သူတော်စင်မလေးနှင့် အခြားသူများမှာ မျက်နှာများ အလွန် ဖြူရော်သွားပြီး ကြောက်လန့်တကြား ခေါင်းငုံ့ကာ မုန်လဲ့ကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။

သူတို့၏ အမြင်တွင် မုန်လဲ့သည် ငရဲမှ လာသော မိစ္ဆာကြီးထက် ပိုမို ကြောက်စရာ ကောင်းနေလေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ"

အလင်းရောင် သူတော်စင်မလေး ရင်ထဲတွင် အလွန် ဝမ်းနည်းနေလေသည်။ ခုနက အလွန် ဩဇာကြီးမားနေသော တောင်ပံ ခြောက်ခုပါ ကောင်းကင်တမန်ကြီးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အညံ့ခံလိုက်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဒါက သူတို့ မျှော်လင့်ထားတာနဲ့ လုံးဝ မတူဘူးလေ။

ဒါပေမဲ့ အခု ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ။

အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းက ဘယ်လို လုပ်မလဲ။

ဘယ်ကို ဆက်သွားရမလဲ။

"မင်းတို့ ကိုယ်တိုင် ထွက်လာမှာလား... ဒါမှမဟုတ် ငါက ဆွဲထုတ်ရမလား" မုန်လဲ့က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ပြန်လည် ဖြေကြားသံ မရှိပေ။

အဆင့်မြင့် အရာရှိများ အားလုံး အလွန် ကြောက်လန့်နေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ ပြန်လည် မဖြေကြားကြပေ။ ကြောက်လန့်နေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အလင်းရောင် အကာအကွယ်ကို ယုံကြည်နေလို့လားတော့ မသိပေ။

"သေတွင်းတူးနေတာပဲ"

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကို ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေထဲတွင် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

"ချွတ်..."

မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ဓားရောင်ခြည် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အလင်းရောင် အကာအကွယ်ကို ချက်ချင်း ခုတ်ဖြတ်သွားရာ 'ဂျွတ်' ဆိုသော အသံနှင့်အတူ အလယ်အလတ် နတ်ဘုရား တစ်ပါး၏ တိုက်ခိုက်မှု အကြိမ်ပေါင်းများစွာကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိသော အလင်းရောင် အကာအကွယ်မှာ ထက်ပိုင်း ပြတ်သွားပြီး ပေါက်ကွဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"အလင်းရောင် အကာအကွယ်... ဒီလိုပဲ ပျက်စီးသွားတာလား"

အလင်းရောင် သူတော်စင်မလေး အသက်ရှူမှားသွားပြီး မုန်လဲ့က အစွမ်းထက်မှန်း သိသော်လည်း ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဒါက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းသည်။

ဒီအချိန်မှာတော့ ကောင်းကင်တမန်ကြီး ဘာလို့ အညံ့ခံလိုက်လဲ ဆိုတာကို သူမ နားလည်သွားပြီ။ ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မုန်လဲ့ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ အညံ့မခံရင် သေဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်လေ။

"အခု မင်းတို့ အလှည့်ပဲ"

မုန်လဲ့က အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းမှ အဆင့်မြင့် အရာရှိများကို ကြည့်ကာ "မင်းတို့ ဘယ်လို လုပ်ချင်လဲ... အသက်ရှင်ချင်လား... ဒါမှမဟုတ် သေချင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဗုန်း"

လူတစ်ယောက်က တွန့်ဆုတ်ခြင်း လုံးဝ မရှိဘဲ ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ပြီး "သ... သခင်... ကျွန်တော် အညံ့ခံပါတယ်... သခင် ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်း ကောင်းတယ်"

မုန်လဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ရော"

"ဗုန်း"

"ဗုန်း"

"ဗုန်း"

ပထမ တစ်ယောက် ရှိလျှင် ဒုတိယ တစ်ယောက် ရှိလာမည်မှာ သေချာလှသည်။

စက္ကန့် အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၁၀၈ ယောက် အားလုံး ဒူးထောက်သွားကြပြီး တစ်ယောက်တည်းသာ နေရာတွင် မတ်မတ်ရပ်နေလေသည်။ သူမကတော့ အလင်းရောင် သူတော်စင်မလေး အယ်လ်တာရှား ပင် ဖြစ်လေသည်။

"သူတို့ အကုန်လုံး အညံ့ခံသွားကြပြီ... မင်းက ဘာလို့ အညံ့မခံတာလဲ" မုန်လဲ့က အလင်းရောင် သူတော်စင်မလေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါက အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းရဲ့ သူတော်စင်မလေးပဲ... နင် ငါ့ကို သတ်လို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို အညံ့ခံခိုင်းဖို့ကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... သေရရင်တောင် ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဘယ်တော့မှ မစွန့်လွှတ်ဘူး"

အလင်းရောင် သူတော်စင်မလေးက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း သေလိုက်တော့"

မုန်လဲ့က လက်ညှိုးကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ အလင်းရောင် သူတော်စင်မလေး၏ မျက်ခုံးကြားတွင် သွေးအပေါက် တစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်သို့ တည့်တည့် ပြုတ်ကျသွားကာ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၁၀၈ ယောက်မှာ အလွန် ကြောက်လန့်သွားကြပြီး အကယ်၍ သူတို့သာ အညံ့မခံခဲ့ပါက သူတော်စင်မလေးကဲ့သို့ အဖြစ်ဆိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်မှာ သေချာလှသည်ဟု တွေးမိကာ အလွန် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"မင်းက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ... ဒီလို လှပတဲ့ မိန်းကလေးကို ဒီလိုပဲ သတ်ပစ်လိုက်တာလား"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မိန်းကလေးတွေကို သနားကြင်နာရမယ် ဆိုတဲ့ စိတ် နည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူးလား... အရင်က ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး... တကယ် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရတယ်"

"မိန်းကလေးတွေကို သနားကြင်နာရမယ် ဟုတ်လား... အဓိပ္ပာယ် မရှိတာ"

မုန်လဲ့က မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး "ကျောင်းအုပ်ကြီး... အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းက ဒီ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေနဲ့ ဒီ အလင်းရောင် တိုက်ကြီးကို ခင်ဗျားကို အကုန် ပေးလိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လား"

ကျောင်းအုပ်ကြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာလေသည်။

"တကယ်ပေါ့"

မုန်လဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စတွေ အကုန်လုံး ပြီးသွားပြီ ဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ထွက်သွားရတော့မယ်... ခင်ဗျားက ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ လိုက်ခဲ့မှာလား... ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာပဲ နေခဲ့မလား"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချက်ချင်း တွန့်ဆုတ်သွားလေသည်။ ကောင်းကင်ယံတိုက်ကြီးမှ ထွက်လာသည်မှာ နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်းကျော် ကြာပြီ ဖြစ်ရာ သူ သေချာပေါက် ပြန်သွားချင်လေသည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ ညီမလေးကို ပြန်တွေ့ချင်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက အခုလေးတင် အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်း ပျက်စီးသွားပြီး အလင်းရောင် တိုက်ကြီးက သူ့လက်ထဲကို ရောက်လာတာလေ... ဒီ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်တွေကို သူက သိမ်းသွင်းရဦးမယ်... ပြီးတော့ အလင်းရောင် တိုက်ကြီးကလည်း...

ဒါက ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးကြီးပဲလေ... ဘယ်လိုလုပ် လက်လွှတ်ခံနိုင်မှာလဲ။ တကယ်ကို ရွေးချယ်ရ ခက်လိုက်တာ။

မုန်လဲ့သည် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူ ဘာတွေးနေသည်ကို သိလိုက်ပြီး "ကျောင်းအုပ်ကြီး... ခင်ဗျားက တကယ်ကို ခေါင်းမာတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ကျောင်းအုပ်ကြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ခင်ဗျားက တိုက်ကြီး နှစ်ခုကြားမှာ ပို့ဆောင်ရေး မှော်အစီအရင် တစ်ခု တည်ဆောက်လိုက်ရင် ပြီးပြီပဲ... အဲဒီအချိန်ကျရင် တိုက်ကြီး နှစ်ခုကြား သွားလာဖို့က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းပဲလေ" မုန်လဲ့က သတိပေးလိုက်သည်။

"ပို့ဆောင်ရေး မှော်အစီအရင်... ဟုတ်သားပဲ... ငါ ဘာလို့ အဲဒါကို မေ့သွားရတာလဲ" ကျောင်းအုပ်ကြီးက နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး အလွန် ဒေါသထွက်သွားကာ "ဒါနဲ့... မင်းက လောကအရှင်သခင် မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အစစ်အမှန် လောကအရှင်သခင်ပါ"

"ဒါဆို သိပ်ကောင်းတာပေါ့"

ကျောင်းအုပ်ကြီး အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး "ပို့ဆောင်ရေး မှော်အစီအရင် တည်ဆောက်ဖို့ တာဝန်ကို မင်းကိုပဲ ပေးလိုက်မယ်... မင်းက လောကအရှင်သခင် ဆိုတော့ ဒါလေးက မင်းအတွက် ဘာမှ မခက်ခဲပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တခြားလူကသာ ဒီလို ခိုင်းမယ်ဆိုရင် မုန်လဲ့က ပါးရိုက်ပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်မှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဘိုးကြီးက ခိုင်းတော့ မုန်လဲ့က လိမ္မာစွာနဲ့ နားထောင်လိုက်တယ်။

လောကအရှင်သခင် အနေဖြင့် ပို့ဆောင်ရေး မှော်အစီအရင် တည်ဆောက်ရန်မှာ အလွန် လွယ်ကူလှပြီး ၅ မိနစ်ခန့်သာ ကြာမြင့်ကာ တိုက်ကြီး နှစ်ခုကို ဆက်သွယ်ထားသော ပို့ဆောင်ရေး မှော်အစီအရင် တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားလေသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဝမ်းသာအားရ စမ်းသပ်ကြည့်ရာ အလွန် အဆင်ပြေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

"ဒီလိုပဲ တည်ဆောက်ပြီးသွားတာလား... လောကအရှင်သခင်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက အဆက်မပြတ် ချီးကျူးနေလေသည်။

"ဒါပေါ့" မုန်လဲ့က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တောင်ပံ ခြောက်ခုပါ ကောင်းကင်တမန် လိုရန်ဇိုက ရုတ်တရက် "သခင်... ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လာတဲ့ အချိန် ပြည့်သွားပြီ... ကျွန်တော် ပြန်သွားရတော့မယ်... သခင် ဘာခိုင်းစရာ ရှိသေးလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ခိုင်းစရာကတော့ တစ်ခုတည်း ရှိတယ်... နတ်ဘုရား သလင်းကျောက်၊ နိယာမ မူလသလင်းကျောက်၊ ရွှေဒင်္ဂါး အစရှိတဲ့ အရာတွေကို တတ်နိုင်သလောက် အများကြီး စုဆောင်းထား... များများရလေ ပိုကောင်းလေပဲ... နားလည်လား" ဟု မုန်လဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"သခင့်ရဲ့ အမိန့်အတိုင်းပါ" လိုရန်ဇိုက ရိုသေစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"သွားတော့" မုန်လဲ့က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"သခင်... ဂရုစိုက်ပါ" လိုရန်ဇိုက အနည်းငယ် ခါးညွတ်ကာ ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေဟာနယ် တံခါးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

မုန်လဲ့က မျက်လုံးမှိတ်ကာ လိုရန်ဇို၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အမှတ်အသားကို သေချာ ခံစားကြည့်လိုက်ရာ ကြီးမားလှသော လောကကြီး တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အလင်းရောင် နတ်ဘုရားလောက။

ဟုတ်ပါသည်။ အလင်းရောင် နတ်ဘုရားလောကပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်တမန် မျိုးနွယ်စုသည် တိုက်တန် မျိုးနွယ်စုနှင့် အင်အား မကွာခြားသော အစွမ်းထက်သည့် မျိုးနွယ်စု ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ ခြေရာများက ကျယ်ပြောလှသော လေဟာနယ် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေလေသည်။

ကြီးမားလှသော အထွတ်အထိပ် လောက နှစ်ခု ဖြစ်သည့် ကောင်းကင်ဘုံ နှင့် အဓိက နတ်ဘုရားလောက ဆယ်ခု အပြင် အခြား အဆင့်နိမ့် လောကများတွင်ပါ ကောင်းကင်တမန်များ ရှိနေလေသည်။

လိုရန်ဇို ဆိုသည့် တောင်ပံ ခြောက်ခုပါ ကောင်းကင်တမန်သည် အလင်းရောင် နတ်ဘုရားလောက မှ လာသော ကောင်းကင်တမန် ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

"ငါလည်း ထွက်သွားရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ... ဒါပေမဲ့ မသွားခင်မှာ..." မုန်လဲ့က ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ "ကျောင်းအုပ်ကြီး... အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းရဲ့ ရတနာတိုက်ကို သွားကြည့်ချင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းရဲ့ ရတနာတိုက်ကို သွားကြည့်ရမယ် ဟုတ်လား"

ကျောင်းအုပ်ကြီး မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသော်လည်း ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ထားလိုက်ပါတော့... ငါ အခု အရမ်း ကျေနပ်နေပါပြီ... အဲဒီလို ရတနာတွေကို သိပ်ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား နောင်တမရနဲ့နော်"

မုန်လဲ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်ပြီး နေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"ကောင်စုတ်လေး... မင်းက ငါ့ကို အများကြီး ပေးပြီးသားလေ... အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းရဲ့ ရတနာတွေကို ငါက ထပ်ပြီး လိုချင်နေရင် လောဘကြီးလွန်းရာ ကျသွားမှာပေါ့"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းမှ အဆင့်မြင့် အရာရှိများကို ကြည့်ကာ "အလင်းရောင် နတ်ဘုရားကျောင်းက ပျက်စီးသွားပြီ... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ ခရိုကာ နတ်ဘုရားကျောင်းရဲ့ အဆင့်မြင့် အရာရှိတွေ ဖြစ်သွားပြီ... မကျေနပ်တဲ့သူ ရှိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အရာအားလုံး သခင့်ရဲ့ အလိုအတိုင်းပါပဲ"

"အရမ်း ကောင်းတယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ဤလူများ၏ အမူအရာကို အလွန် ကျေနပ်သွားလေသည်။ ဤသူများမှာ နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၁၀၈ ယောက်လေ... နတ်ဘုရားတစ်ဝက် ၁၀၈ ယောက်ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အင်အားလဲ။

သူတို့က အလင်းရောင် တိုက်ကြီးကို အုပ်ချုပ်ပြီး ယုံကြည်မှုတွေကို ဖြန့်ဝေဖို့ အကောင်းဆုံး လက်နက်တွေပဲ။

"နားထောင်ကြ"

"ငါ မင်းတို့ကို ပေးမယ့် ပထမဆုံး အမိန့်က... အလင်းရောင် တိုက်ကြီးမှာ ရှိတဲ့ အလင်းရောင် နတ်ဘုရား ရုပ်တုတွေ အကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီးပြီး ငါ့ရဲ့ ခရိုကာ နတ်ဘုရား ရုပ်တုတွေနဲ့ အစားထိုးလိုက်…”