အခန်း ၁၄၂

အခန်း (၁၄၂)

လင်းယန်သည် လတ်ဆတ်သော အသားတုံးငယ်ကို နတ်ရေစင်ရေ အပြည့်ထည့်ထားသည့် ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် စိမ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ယန်အာဟူကို လှမ်းပြောလိုက်၏။

“ဦးလေးလျူဆီ သွားပြီး အကာအကွယ်ဝတ်စုံ နောက်တစ်စုံ သွားငှားလိုက်ပါဦး”

ဤမျှအထိ အလုပ်ရှုပ်ရမည်မှန်း ကြိုသိခဲ့လျှင် သူကိုယ်တိုင်ပင် အကာအကွယ်ဝတ်စုံ နှစ်စုံလောက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့မိမည် ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရွာထဲတွင် ငှားရမ်းစရာ ပစ္စည်းများ ရှိနေသေး၍သာ တော်တော့သည်။

ထိုသို့သာမဟုတ်လျှင် ဤမျှ အချိန်တိုအတွင်း ဤပစ္စည်းမျိုးကို မည်သည့်နေရာမှ ရနိုင်မည်ကို သူ တကယ်ကို စဉ်းစား၍ပင်မရနိုင်ပေ။

ယန်အာဟူ အကာအကွယ်ဝတ်စုံ သွားငှားနေစဉ် လင်းယန်သည် ဝိုင်အိုးကြီးတစ်အိုးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သန့်စင်သော စမ်းရေတွင်းရေ တစ်ပန်းကန်လုံးကို ဝိုင်အိုးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်၏။

ထို့နောက်တွင်တော့ Erlongtou အရက်ပုလင်းကြီး သုံးပုလင်းကို ဝိုင်အိုးထဲသို့ ဆက်လက် လောင်းထည့်လိုက်ပြန်သည်။

ဤ Erlongtou အရက်များကို ရွာသူကြီးက သူ့ကို ပေးထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

‘ဪ... ဟုတ်သားပဲ'

အဲဒီမတိုင်ခင်က ရွာသူကြီးသည် သူ့ထံမှ သစ်သီးဝိုင်တစ်ပုလင်းကို ငှားသွားခဲ့သေးသည်။

သူ အားနာသွား၍ ဤ Erlongtou အရက် သုံးပုလင်းကို ပြန်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ယန်အာဟူသည် အကာအကွယ်ဝတ်စုံကို ယူ၍ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကြည်လင်သော အရည်များ အပြည့်ထည့်ထားသည့် ဝိုင်အိုးကြီးကို ကိုင်ထားသော လင်းယန်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ယန်အာဟူက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း မေးလိုက်သည်။

“သူဌေး၊ အဲဒီအထဲမှာ ဘာတွေလဲ၊ ခြံထဲမှာ အရက်နံ့တွေ ထောင်းနေတာပဲ”

လင်းယန်က ဝိုင်အိုးကို ခပ်ဖွဖွပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

“ဒါတွေ အကုန်လုံးက Erlongtou တွေချည်းပဲ၊ နောက်မှ နဂျီစိမ်ဝိုင်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာ မင်းကိုပြမယ်”

ယန်အာဟူက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“သူဌေး၊ ဒီအသားတုံးလေးနဲ့တင် နဂျီတွေကို တကယ်မြှူဆွယ်နိုင်လို့လား”

သူကတော့ သိပ်ပြီးမယုံကြည်ပေ။

လင်းယန်က ပခုံးတွန့်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အလုပ်ဖြစ်မဖြစ်တော့ စမ်းကြည့်ရမှာပဲလေ၊ ဒီတိုင်း ဆက်ပြီး အချိန်ဆွဲနေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ခြံထဲက ပျားတွေ အကုန်သေကုန်တော့မှာ”

လင်းယန်သည် ဝိုင်အိုးကြီးကို ကိုင်ဆောင်လိုက်ပြီး အသားတုံးကို အိတ်တစ်လုံးထဲ ထည့်ကာ ယန်အာဟူကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ခြင်းတောင်းထဲကို တံစဉ်တစ်ခုလောက် ထည့်ခဲ့ဦး”

အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးစီးသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် မြောင်ဟွမ်တို့နှင့် လမ်းခွဲခဲ့ရာ နေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

မြောင်ဟွမ်သည် သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ရယ်ချင်သွား၏။

“အစ်ကိုလင်း၊ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ကတော့ အကာအကွယ် အပြည့်အစုံနဲ့ပဲနော်”

ဒင်ကျွမ်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဝင်ပြောသည်

“Vespa velutina တွေကို နောက်ပြောင်လို့ရတယ် ထင်နေတာလား၊ အဲဒါက အချိန်မရွေး လူကို အသက်အန္တရာယ်ပေးနိုင်တဲ့အရာပဲ”

ဝမ်ရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။

“အစ်ကိုလင်း၊ ဒီနဂျီတွေကို တကယ် နှိမ်နင်းနိုင်မယ်လို့ သေချာရဲ့လား”

မည်သို့ပင်ဆိုစေ နဂျီများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော အန္တရာယ်မှာ အလွန်ကြီးမားလှပေ၏။

လင်းယန်က သူ၏ ဝိုင်အိုးကို ဂုဏ်ယူစွာ ပုတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ ငါ အသိဆုံးပါ၊ ခဏနေရင် အဲဒီနဂျီတွေကို Erlongtou လာမြည်းကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်မယ်”

“ကဲပါ၊ မင်းတို့တွေ ဒီမှာပဲ ရပ်နေကြ၊ ငါတို့ အရင်ဝင်ပြီး အခြေအနေကို သွားကြည့်လိုက်မယ်၊ နဂျီအုံကို အောင်မြင်စွာ ရှာတွေ့နိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့၊ မတွေ့ခဲ့ရင်တော့ မနက်ဖြန်မှ ထပ်လာရမှာပဲ”

လင်းယန်သည် သူယူလာသော အသားတုံးလေးအပေါ်တွင် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းသည် နတ်ရေစင်ရေဖြင့် စိမ်ထားသော အသားတုံး ဖြစ်သည်မဟုတ်လော။

သစ်သီးခြံ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်ကာ လင်းယန်သည် ခြင်းတောင်းထဲမှ အသားတုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အနီးအနားရှိ သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် တင်ထားလိုက်သည်။

ယန်အာဟူသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ပျင်းရိပျင်းတွဲ ထိုင်ကာ ညီးတွားလိုက်၏။

“သူဌေး၊ ဆယ်မိနစ်ကျော်တောင် ရှိနေပြီနော်၊ ဘာလို့ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိသေးတာလဲ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခြံကြီးက အရမ်းကျယ်လွန်းလို့ Vespa velutina တွေ အနံ့မရသေးတာများလား”

“ဒီအသားတုံးကို ကိုင်ပြီး ပတ်လျှောက်ကြည့်ကြမလား”

လင်းယန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး၊ ငါတို့တွေ ဒီနေရာမှာပဲ တိတ်တဆိတ် စောင့်နေဖို့လိုတယ်”

ထို နဂျီကောင်များ သေချာပေါက် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ချက်အပြည့် ရှိနေသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင်။

နဂျီတစ်ကောင်သည် အသားတုံးပေါ်တွင် လာရောက်နားခိုပြီး ခေတ္တအကြာတွင် ပြန်လည်ပျံသန်းသွားလေသည်။

လင်းယန်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

“ကင်းထောက်ပျား ပေါ်လာပြီ၊ သူတို့အုံကို သတင်းသွားပို့တာ ဖြစ်ရမယ်၊ သူ့နောက်ကိုသာ လိုက်သွားရင် Vespa velutina နဂျီတွေရဲ့ အသိုက်ကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မှာ၊”

လင်းယန်နှင့် ယန်အာဟူတို့သည် ထို Vespa velutina နဂျီကောင်နောက်သို့ သတိကြီးစွာဖြင့် တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားကြသည်။

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ထို Vespa velutina သည် လူနှစ်ဦး နောက်မှလိုက်လာကြောင်းကို အလျဉ်းမျှ ရိပ်မိခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

Vespa velutina နဂျီများ၏ အသိုက်အများစုကို သစ်ကိုင်းများ၏ အခက်အလက်များကြားတွင် သစ်ကိုင်းနှင့် ထောင့်မှန်ကျစွာ တည်ဆောက်လေ့ရှိသည်။

ဤ Vespa velutina နဂျီနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခြင်းဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် နဂျီအုံကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြလေသည်။

သို့သော် လင်းယန် အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ Vespa velutina နဂျီများ၏ အသိုက်သည် သူထင်မှတ်ထားသည်ထက်ပင် အလွန်အမင်း ကြီးမားနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအသိုက်ကြီးမှာ နှစ်ရက်သုံးရက်အတွင်း တည်ဆောက်ထားခြင်းမျိုး လုံးဝမဟုတ်ပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပျားလေးများအားလုံး ဤ Vespa velutina နဂျီများ၏ ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပုံပေါ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ ယခုအချိန်တွင် ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။ ထိုသို့သာမဟုတ်လျှင် သူ ဂရုတစိုက် မွေးမြူထားသော တရုတ်ပျားများထဲမှ ဆယ်ကောင်လျှင် ရှစ်ကောင်ခန့်မှာ သေချာပေါက် သေဆုံးသွားရပေလိမ့်မည်။

လင်းယန်သည် ဝိုင်အိုး၏ ဖော့ဆို့ကို ဖွင့်ကာ မြေကြီးပေါ်တွင် အသာအယာ ချထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယန်အာဟူကို အဝေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားကာ မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းလျက် ဤ Vespa velutina များကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ယန်အာဟူက သံသယဖြစ်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

“သူဌေး၊ ကျွန်တော်တို့တွေ ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေရုံနဲ့ ရပြီဆိုတာ သေချာရဲ့လား”

လင်းယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထို Vespa velutina နဂျီကောင်များသည် ဝိုင်အိုးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အမွှေးအကြိုင်ရနံ့ကို ရရှိသွားပြီးနောက် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဝိုင်အိုးထဲသို့ ပျံဝင်သွားကြလေသည်။

ယန်အာဟူသည် ဤမြင်ကွင်းကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ ဗီဒီယို ရိုက်ကူးလိုက်၏။

“ဒီဗီဒီယိုကိုသာ အွန်လိုင်းပေါ် တင်လိုက်ရင် သေချာပေါက် နာမည်ကြီူသွားမှာပဲ”

“သူဌေး၊ ဒါက မှော်ပညာသုံးထားတာလို့ ပြောရင်တောင် လူတွေယုံလောက်တယ်နော်”

လင်းယန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွား၏။

“မင်းကို ဘယ်နှခါ ပြောရမလဲ၊ ဘာကို မှော်ပညာလဲ၊ အခုက ဘယ်ခေတ်ရောက်နေပြီလဲ၊ ငါတို့တွေ သိပ္ပံပညာကို ယုံကြည်ရမယ်”

“ဒါက Erlongtou ထဲကို ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်လေး နည်းနည်းထည့်ပြီး ဒီ Vespa velutina နဂျီတွေကို မြှူဆွယ်လိုက်တာထက် ပိုမပိုပါဘူး”

ဝိုင်အိုးထဲသို့ ပျံဝင်သွားသော ထို Vespa velutina နဂျီ‌ေကာင်များသည် Erlongtou ၏ ပြင်းထန်သော အာနိသင်ကြောင့် အာရုံများ ထွေပြားသွားပြီး ဝိုင်ပုလင်းထဲတွင်ပင် တိုက်ရိုက် မူးယစ်သွားကြတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ နဂျီ‌ေကာင်များ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထောင်ချောက်ထဲသို့ မိမိသဘောဖြင့် တိုးဝင်လာနေကြသကဲ့သို့ပင်။

လင်းယန်နှင့် ယန်အာဟူတို့၏ ခြေထောက်များမှာ အကြာကြီး ထိုင်နေရသဖြင့် အနည်းငယ် ထုံကျင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် လင်းယန် ယူလာသော ဝိုင်အိုးကြီးက လုံလောက်အောင် ကြီးမားနေ၍သာ တော်တော့၏။

ထိုသို့သာမဟုတ်လျှင် ဤမျှများပြားသော နဂျီများအားလုံး ဝင်ဆံ့မည်မဟုတ်ပေ။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင်တော့ အသိုက်ထဲ၌ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှမရှိတော့ပေ။

လင်းယန်၏ ဝိုင်အိုးကြီးမှာမူ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ပြည့်သွားခဲ့ပြီး အထဲတွင် နဂျီများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူ၏ အကာအကွယ်ဝတ်စုံဇစ်ကို သေချာဆွဲတင်ထားကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် လင်းယန်သည် အသိုက်အနီးသို့ ပြေးသွားကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဖြားယောင်းသွေးဆောင်မှုကို မခံရသေးသော နောက်ဆုံးကျန်ရစ်နေသည့် Vespa velutina နဂျီ‌ေကာင်အနည်းငယ်ကို မထင်မှတ်ဘဲ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

သို့သော် သူတို့က သူ၏ မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်ရှုမှုအောက်မှ လွတ်ကင်းနိုင်မည်လော။

လင်းယန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ထို Vespa velutina နဂျီကောင်အနည်းငယ်ကို အသိုက်ထဲမှ ဖမ်းယူကာ ဝိုင်အိုးထဲသို့ အကုန်လုံးပစ်ထည့်လိုက်သည်။

“မင်းတို့တစ်ကောင်မှ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး”

“ငါ ဂရုတစိုက်မွေးထားတဲ့ တရုတ်ပျားတွေကို ဘယ်သူက သတ်ခိုင်းလို့လဲ၊ ဒီသစ်သီးခြံက မင်းတို့ကို ဆက်ပြီးလက်ခံထားလို့ မရတော့ဘူး၊ ဝိုင်အိုးထဲမှာပဲ သွားနေကြတော့”

သူက ယန်အာဟူကို လှမ်းမှာလိုက်သည်။

“ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာ စစ်ကြည့်ဦး၊ နဂျီတစ်ကောင်မှ မကျန်ခဲ့စေနဲ့”

အကယ်၍ ဤ နဂျီကောင်များကို ထပ်မံပေါက်ဖွားခွင့် ပေးလိုက်မည်ဆိုပါက သူတို့နှစ်ဦးအတွက် အလွန်ဒုက္ခများသွားပေလိမ့်မည်။ သူတို့ကို ရှင်းလင်းရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးမှတော့ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ယန်အာဟူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်လည်ရှာဖွေရင်း Vespa velutina နဂျီကောင် အချို့ကို ထပ်မံ ဖမ်းမိခဲ့သည်။ လင်းယန် လုပ်သကဲ့သို့ပင် ထို နဂျီအားလုံးကို ဝိုင်အိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ယန်အာဟူက သဘောတကျဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။

“သူဌေး၊ ဒါက တော်တော်လေးကောင်းတဲ့ အကြံပဲ”

ယန်အာဟူသည် ဝိုင်အိုးထဲရှိ နဂျီကောင်များကို ကြည့်ကာ စိတ်ကူးယဉ်လိုက်သည်။

“နဂျီတွေက တော်တော် ဈေးကောင်းရတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်၊ ငါ အရမ်းငယ်ငယ်တုန်းကဆို လူတွေက ရွာထဲလာပြီး နဂျီတွေကို လာဝယ်ကြတာ၊ အဲဒီတုန်းက တစ်ကောင်ကို ငါးယွမ်တောင် ရတယ်၊ အခုများ ဈေးတက်သွားပြီလား မသိဘူး၊

ငါ ဦးလေးလျူဆီ သွားမေးပြီး ဒီနဂျီတွေအကုန်လုံး သွားရောင်းလိုက်ရင် ကောင်းမလား”

လင်းယန်က သူ့ကို လူမိုက်တစ်ဦးကို ကြည့်သည့်အကြည့်မျိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“မင်း အွန်လိုင်း ပုံမှန်မသုံးဘူးလား”

ယန်အာဟူက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေ၏။

“ဒါက အွန်လိုင်းသုံးတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

လင်းယန်က ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

“နဂျီတွေကို ဝိုင်စိမ်လို့ရတယ်လေ၊ Vespa velutina နဂျီတွေဆိုတာ အမြဲတမ်း ဝယ်လိုအားရှိပြီး ရှားပါးတဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေပဲ၊ ငါတို့တွေ ကိုယ်တိုင် ဝိုင်ထဲစိမ်ထားတာက ပိုမကောင်းဘူးလား”

“နောက်မှ ဝိုင်ရပြီဆိုရင် ဦးလေးလျူဆီကို တစ်ပေါင်လောက် သွားပို့ပေးလိုက်၊ ရွာသူကြီးဆီကိုလည်း တစ်ပေါင်လောက်ပို့ပေးလိုက်”

လင်းယန်သည် ဝိုင်အိုးကို တစ်ချက်ချိန်ဆကြည့်လိုက်ရာ ပေါင်ငါးဆယ်ခန့်တော့ သေချာပေါက် ရနိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

ယန်အာဟူက မနေနိုင်တော့ဘဲ လက်မထောင်ပြလိုက်၏။

“ဒါမှ သူဌေးကွ၊ ဒီထဲကနေ ကျွန်တော့်ကိုရော ဝေစုပေးမှာလား၊ ကျွန်တော့်မိဘတွေဆီကိုရော နည်းနည်းလောက် ပို့ပေးလို့ရမလား”

“သူဌေးလည်း သိသားပဲ၊ ကျွန်တော့်အဖေ အဘိုးကြီးက အရက်သောက်ရတာ အရမ်းကြိုက်တာ၊ သူက နဂျီနဲ့စိမ်ထားတဲ့ ဝိုင်မျိုး တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးသေးဘူး”

လင်းယန်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

“မင်းရဲ့ မိသားစုကို ဘယ်ချန်ထားလို့ ဖြစ်ပါ့မလဲ၊ အဲဒီအတွက်တော့ စိတ်မပူနဲ့”

“နဂျီစိမ်ဝိုင်က ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေတယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းကို နောက်ထပ်နှစ်ပေါင်လောက် ပိုပေးလိုက်မယ်”

ယနေ့ သူတို့နှစ်ဦး၏ သီးနှံရိတ်သိမ်းမှုမှာ တော်တော်လေး အောင်မြင်သည်ဟု ဆိုရမည်။

သစ်သီးခြံထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပြင်ဘက်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြသော မြောင်ဟွမ်နှင့် အခြားနှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ခြေထောက်များမှာ အကြာကြီး ထိုင်နေရသဖြင့် တကယ်ကို ထုံကျင်နေလောက်ပြီ ဖြစ်၏။

အထဲတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေမှန်း မသိရသဖြင့် သူတို့မှာ အထဲသို့ လုံးဝ မဝင်ရဲခဲ့ကြပေ။ လင်းယန်တို့၏အစီအစဉ်က အရေးကြီးသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေချိန်တွင် သူတို့ ဝင်သွားပါက အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လင်းယန်တို့ ထွက်လာမည့်အချိန်ကို အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေရသဖြင့် သူတို့လည်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။ အချင်းချင်း တိုင်ပင်ပြီးနောက် နောက်ထပ် မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် စောင့်ကြည့်ပြီးမှ အထဲသို့ ဝင်စစ်ဆေးရန် ပြင်ဆင်နေကြခြင်းဖြစ်၏ယ

တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း သူတို့ အကူအညီ တောင်းနိုင်သေးသည်မဟုတ်လော။

မထင်မှတ်ထားစွာပင် လင်းယန်တို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

မြောင်ဟွမ်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“အစ်ကိုလင်း၊ ကျွန်မတို့က အစ်ကိုတို့အတွက် အရမ်းစိတ်ပူနေခဲ့တာ၊ အထဲမှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ၊ နဂျီ တုပ်မခံရဘူးမလား”

လင်းယန်က သူ့လက်ထဲရှိ ဝိုင်အိုးကြီးကို မြှောက်ပြလိုက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့ ဘာဒဏ်ရာမှ မရခဲ့ပါဘူး၊ အကာအကွယ် အပြည့်အစုံ ဝတ်ထားတာ ဒဏ်ရာရဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

“အထဲက Vespa velutina နဂျီကောင်တွေ အကုန်လုံးကို သတ်ပြီးသွားပြီ၊ ဒီအိုးထဲမှာ အကုန်ပါတယ်၊ မင်းတို့သုံးယောက်ရော နဂျီစိမ်ဝိုင် မြည်းကြည့်ချင်သေးလား”