အခန်း ၁၄၈
Vol. 15 Ch. 148
အခန်း (၁၄၈) ခေါင်းပြားကောင်လေးကို လေ့ကျင့်ပေးခြင်း
လင်းယန်က သက်ပြင်းချကာ ညည်းတွားလိုက်လေ၏။
“ဒါရိုက်တာလီ၊ ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားကို ဖုန်းမဆက်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကလွဲပြီး တခြားနည်းလမ်းမှ မရှိတာ၊ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ခင်ဗျားကို ပြစရာ တစ်ခုရှိတယ်”
သူသည် ဖုန်းကင်မရာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သံလှောင်အိမ်ထဲတွင် လှောင်ပိတ်ခံထားရကာ အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်နေသော ဟန်နီဘက်ဂျာကို ရိုက်ပြလိုက်သည်။
ဒါရိုက်တာလီသည် ဟန်နီဘက်ဂျာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားကာ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်လေ၏။
“ဒါက ဟန်နီဘက်ဂျာမဟုတ်လား၊ ခင်ဗျားဒါကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ”
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤအကောင်သည် သူတို့၏တရုတ်နိုင်ငံတွင် ပေါ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
“ကျွန်တော် ဒီနေ့ သစ်သီးခြံကို အလုပ်သွားလုပ်တော့ ကျွန်တော့်ခြံက ဒီကောင်ဖျက်ဆီးထားလို့ အကုန် ပျက်စီးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတာ၊
သူက ခိုးဝင်လာတာ ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးပဲလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်၊ အရင်ကလည်း နိုင်ငံခြားက တိရစ္ဆာန်တွေ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံထဲ ခိုးဝင်လာတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေ ရှိဖူးတယ် မဟုတ်လား”
“ကျွန်တော် အပင်ပန်းခံ စိုက်ထားရတဲ့ သစ်သီးပင်တွေ၊ အရင်ရက်ကမှ စမွေးထားတဲ့ ပျားလေးတွေ အားလုံးကို သူက ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ၊
ဒါရိုက်တာလီ၊ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းပေးမလဲဆိုတာ ခင်ဗျား ဘာသာပဲ ပြောပါတော့”
ဒါရိုက်တာလီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မတတ်သာသည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေပြီး ရှင်းပြလိုက်လေ၏။
“ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့မနက်ကမှ ခင်ဗျားဆီက ပန်ဒါကို လာခေါ်ခဲ့တာလေ၊ အခုတော့ တိရစ္ဆာန်ကာကွယ်ရေးစင်တာကို ပို့ပြီးသွားပြီ၊ တိရစ္ဆာန်ကာကွယ်ရေးစင်တာက ဒီတောရိုင်းပန်ဒါ နှစ်ကောင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူတို့ကို တောထဲ ပြန်လွှတ်ပေးမလား၊
ဒါမှမဟုတ် ယာယီ ထိန်းသိမ်းထားမလား ဆိုတာကို မနက်ဖြန် အစည်းအဝေးလုပ်ပြီး ဆွေးနွေးရဦးမယ်၊ ပန်ဒါတွေရဲ့ စိတ်ခံစားမှုက အရမ်းကို မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရတာ ခက်ခဲနေတယ်၊
အခု ခင်ဗျားက ဟန်နီဘက်ဂျာ တစ်ကောင်ကိုပါ ထပ်ထုတ်ပြလိုက်တော့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်တော်တို့ သစ်တောဦးစီးဌာနရဲ့ အလုပ်ဖိအားတွေက အရမ်းကို မြင့်မားနေပြီ”
လင်းယန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။
“ဒါရိုက်တာလီ၊ ခင်ဗျား အဲဒီလိုပြောတာ ဘာသဘောလဲ၊ အဲဒါ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ ကျွန်တော်က နစ်နာတဲ့သူလေ၊ သစ်တောဦးစီးဌာနက ဖိအားဘယ်လောက်များများ ကျွန်တော်ဂရုမစိုက်ဘူး၊
ဒီအကောင်ကို ကျွန်တော့်ဆီကနေ မြန်မြန်သာ လာခေါ်သွားပေးပါ၊ သွားတွေဖြဲပြပြီး ဟိန်းဟောက်နေတဲ့ သူ့ပုံစံကို ကြည့်ပါဦး၊ အကယ်လို့ သူ့ကိုသာ လှောင်အိမ်ထဲ မထည့်ထားရင် သူ ကျွန်တော့်ကိုတောင် ရန်ပြုတိုက်ခိုက်လာနိုင်တယ်”
ဒါရိုက်တာလီအနေဖြင့် လင်းယန်ပြောသော စကားများ၏ မှန်ကန်မှုကို သံသယမဝင်မိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟန်နီဘက်ဂျာသည် သဘာဝအရ အလွန် ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်ပြီး ခြင်္သေ့များနှင့် ကျားများပင်လျှင် ၎င်းကိုမြင်ပါက လမ်းဖယ်ပေးရသည်မဟုတ်လော။
ဤကောင်သည် တိုက်ခိုက်ရာတွင် တကယ်ကို အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
ဒါရိုက်တာလီက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။
“ခင်ဗျား သူ့ကို ဘယ်လိုများ ဖမ်းမိခဲ့တာလဲ”
လင်းယန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေ၏။
“ဪ၊ ဒါကို မေးတာလား၊ သူ သတိလစ်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှစ်ချက်သုံးချက်လောက် ရိုက်လိုက်တော့ သူ မူးမေ့သွားတယ်၊ အဲဒီတော့မှ သူ့ကို လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်လိုက်တာ”
ဒါရိုက်တာလီ၏ ရင်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
‘ဒီကောင်လေး ရှောင်လင်းက ထူးထူးခြားခြား ကြမ်းတမ်းလွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဟန်နီဘက်ဂျာကို တွေ့တာတောင် တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရဲတယ်ပေါ့'
“ကောင်းပါပြီ လင်းယန်၊ ခင်ဗျားရဲ့ အခြေအနေကို ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ၊ မနက်ဖြန် အစည်းအဝေးမှာ တောရိုင်းပန်ဒါ နှစ်ကောင်အကြောင်း ဆွေးနွေးပြီးရင် ခင်ဗျားရဲ့ အခြေအနေကိုပါ တင်ပြလိုက်မယ်၊
ပြီးရင်တော့ ဟန်နီဘက်ဂျာကို သွားခေါ်ဖို့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဝန်ထမ်းတွေကို လွှတ်လိုက်ပါ့မယ်”
လင်းယန်က အလောတကြီး ဝင်မေးလိုက်လေ၏။
“ဒါဆို ကျွန်တော့်သစ်သီးခြံက ဆုံးရှုံးမှုတွေအတွက်ကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
ဤဟန်နီဘက်ဂျာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားမည်ကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ ဂရုစိုက်သည်မှာ သူ၏ သစ်သီးခြံမှ ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် လျော်ကြေးရနိုင်မရနိုင် ဆိုသည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။
“အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့... နောက်မှ ခင်ဗျားအတွက် လိုအပ်တဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကို ကျွန်တော် ဖြည့်စွက်ပေးပါ့မယ်၊ ကျွန်တော်တို့ သစ်တောဦးစီးဌာနအနေနဲ့ လျော်ကြေးပေးရမယ့် တာဝန်ကို လုံးဝ ရှောင်လွှဲမှာမဟုတ်ပါဘူး”
ထို့အပြင် တာဝန်ရှောင်ဖို့လည်း သူတို့ မရဲပေ။ တကယ်တမ်းပြောရလျှင် ၎င်းမှာ သစ်တောဦးစီးဌာန၏ မူလတာဝန်သာ။
ထို့အပြင် လင်းယန်၏ ထူးခြားသော အဆင့်အတန်းအရ အကယ်၍ သူသာ ဤကိစ္စကို နှောင့်နှေးကြန့်ကြာအောင် လုပ်မိပါက သူ၏ ဒါရိုက်တာရာထူး သက်တမ်းမှာ သေချာပေါက် ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။
လင်းယန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာကာ ပြောလိုက်လေ၏။
“ဒါဆိုရင်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒါရိုက်တာလီ”
လျော်ကြေးကိစ္စ ဖြေရှင်းပြီးသွားသောအခါ လင်းယန်သည် ဟန်နီဘက်ဂျာကို ညင်သာပြီး သာယာသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်လေ၏။
“မင်းကံကောင်းလို့ သစ်တောဦးစီးဌာနက မင်းအတွက် တာဝန်ယူပေးတာ၊ မဟုတ်ရင် အကြွေးဆပ်ဖို့အတွက် မင်း ဒီမှာ အခမဲ့ အလုပ်သမားအဖြစ် နေရတော့မှာ”
ဟန်နီဘက်ဂျာသည် သွားများကိုဖြဲပြကာ လင်းယန်ထံသို့ ခုန်အုပ်၍ နှစ်ပေါက်သုံးပေါက်ခန့် ကိုက်ဖြတ်ပစ်ချင်နေလေသည်။
လင်းယန်သည် လက်ပိုက်ကာ ၎င်းကို အောက်သို့ စိုက်ကြည့်ရင်း သတိပေးလိုက်လေ၏။
“အားအင်တွေကို အလကား ဖြုန်းတီးမနေဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်၊ ငါ့ရဲ့ ဒီလှောင်အိမ်က တောဝက်တွေကိုတောင် လှောင်ထားနိုင်တာ၊ အရမ်းခိုင်ခံ့တယ်”
ဟွမ်မောင်သည် သံလှောင်အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဟန်နီဘက်ဂျာကို လှောင်ပြောင်လိုက်လေ၏။
“ဝေါင်း... ဝေါင်း”
(ကြည့်စမ်း၊ မင်းတစ်ကောင်တည်း အလှောင်ခံထားရတယ် မလား၊ တခြားသူတွေ အကုန်လုံးက လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနေကြတာ၊ ဒါက ဘာကိုပြနေတာလဲ)
ဟန်နီဘက်ဂျာမှာ လုံးဝကို ကျေနပ်မှု မရှိပေ။
“ဂတ်... ဂတ်”
(ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့အားလုံးက အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်တွေမို့လို့ပေါ့၊ ဒီယုတ်မာတဲ့ လူသားက ငါ သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေတုန်း တိုက်ခိုက်ခဲ့တာဆိုတာ သိသာနေတာပဲ၊
သူက ငါ သူ့ကို ဒုက္ခပေးမှာကြောက်လို့ ငါ့ကို လှောင်ပိတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား)
ဟွမ်မောင်သည် သံလှောင်အိမ်ရှေ့တွင် အဆက်မပြတ် ခုန်ပေါက်ကာ တစ်ဖက်လူကို ရန်စနေလေသည်။
ဟန်နီဘက်ဂျာမှာ အလွန်အမင်းဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ထိုနေရာတွင်ပင် မီးခိုးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ဆာဗားနား မြက်ခင်းပြင်ကြီးပေါ်တွင် ခြင်္သေ့များကိုပင် သူ အံတုရဲခဲ့သည်မဟုတ်လော။
‘အခုတော့ ကျားပေါက်လေးတစ်ကောင် ရန်စတာကို ခံနေရတာလား၊ ကျားတစ်ကောင် အခက်ကြုံနေချိန်မှာ ခွေးတစ်ကောင်ရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို ခံရတယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ခေါ်တာပဲ'
လင်းယန်က ယင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မှတ်ချက်ချလိုက်လေ၏။
“မင်း ဟန်နီဘက်ဂျာက တော်တော် ပညာတတ်တာပဲ၊ ငါတို့လူသားတွေရဲ့ စကားပုံတွေကိုတောင် သင်ယူထားသေးတယ်”
သူသည် ဟန်နီဘက်ဂျာအတွက် ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး ဆိုလေ၏။
“အားအင်တွေကို ချွေတာထားပါဦး၊ အားဖြည့်ဖို့အတွက် ရေလေး ဘာလေး သောက်လိုက်၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ ပျားတွေကို အများကြီး စားထားတာဆိုတော့ အစာစားဖို့ မလိုတော့ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်”
ဟန်နီဘက်ဂျာသည် လင်းယန် ချပေးသော ရေဇလုံကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ရေဇလုံမှာ လွင့်စဉ်သွားတော့သည်။
“ဂတ်... ဂတ်”
(ငါက သူများပေးတဲ့ အစားအစာကို ဘယ်တော့မှ လက်မခံဘူး)
(လူသားတွေအပေါ် မှီခိုပြီး အသက်ရှင်သန်ဖို့လောက်ပဲ သိကြတဲ့၊ ကိုယ့်ရဲ့ တောရိုင်းသဘာဝကို လုံးဝ မေ့ပျောက်သွားကြတဲ့ ဒီကျောရိုးမရှိတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ ငါက မတူဘူး)
ဟွမ်မောင်မှာ ၎င်း၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။
“ဝေါင်း”
(ဒီလောက် ချိုမြိန်တဲ့ရေကိုတောင် မင်းက ငြင်းဆန်ရဲတယ်ပေါ့)
(မင်းက ကမ္ဘာကြီးရဲ့ သယံဇာတတွေကို အလကား ဖြုန်းတီးနေတာပဲ)
လင်းယန်က သရော်လိုက်လေ၏။
“မင်းက တကယ်ကို မာနကြီးတာပဲ၊ မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မလဲဆိုတာ ငါ စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့”
ထွက်ခွာသွားသော လင်းယန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဟန်နီဘက်ဂျာသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်ကာ အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။
ရေဇလုံထဲမှ ရေများမှာ မြေကြီးထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရနံ့မှာမူ လေထုထဲတွင် ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။
‘တကယ်ကို မွှေးပျံ့တဲ့အနံ့ပဲ,
ဒါက အရင်က ငါသောက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ရေတွေနဲ့ မတူဘူးလို့ ခံစားရတယ်၊
ဒီယုတ်မာတဲ့ လူသားက ဒီလို အထူးရေတွေကို သုံးပြီး တိရစ္ဆာန် အများကြီးကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းထားတာများလား၊
ဒါပေမဲ့ ငါက ရေစက်အနည်းငယ်လေးအတွက်တော့ ဘယ်တော့မှ အညံ့ခံမှာမဟုတ်ဘူး'
ညချမ်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လင်းယန်သည် ရှောင်ရွှေကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက် အိပ်စက်သွားခဲ့လေပြီ။
ခြံဝင်းအတွင်းရှိ တိရစ္ဆာန်လေးများသည်လည်း သူတို့၏ အသိုက်အသီးသီးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ဟန်နီဘက်ဂျာ တစ်ကောင်တည်းသာ လှောင်အိမ်ထဲတွင် အကျဉ်းကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဝေါင်း”
အားလုံး အိပ်မောကျနေချိန်တွင် ဟွမ်မောင်သည် သံလှောင်အိမ်အနီးသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။
(လှောင်အိမ်ထဲမှာ အပိတ်ခံထားရတာ နေလို့မကောင်းဘူးမလား၊ ညီလေး)
မြေကြီးပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော ဟန်နီဘက်ဂျာသည် ၎င်း၏ ခေါင်းကို မော့ကာ ဟွမ်မောင်ကို စူးရဲသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။
“ဂတ်... ဂတ်”
(မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ)
ဟွမ်မောင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ကမ်းလှမ်းလိုက်လေ၏။
“ဝေါင်း... ဝေါင်း”
(ငါတို့အားလုံးက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေပဲလေ၊ ငါ မင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့ အပြင်လောကဆီ ခေါ်သွားပေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ)
သို့သော် ဟန်နီဘက်ဂျာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သတိထားနေသည့်အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဟွမ်မောင်သည် ဟန်နီဘက်ဂျာကို လှောင်ပိတ်ထားသော လှောင်အိမ်၏ကြိုးကို အလျင်အမြန် ဖြည်ပေးလိုက်သည်။ အိမ်တွင် သော့မရှိသဖြင့် လင်းယန်သည် သံလှောင်အိမ်ကို အလွန်ရှည်လျားသော ကြိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ချည်နှောင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး လှောင်အိမ်ထဲရှိ ဟန်နီဘက်ဂျာ အနေဖြင့် အထုံးကို လက်လှမ်းမမီနိုင်စေရန် သေချာစီစဉ်ထားခဲ့၏။
သို့သော် အိမ်ထဲတွင် သစ္စာဖောက်တစ်ကောင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။
လေးငါးနာရီခန့် အကျဉ်းကျခံနေရသော ဟန်နီဘက်ဂျာသည် နောက်ဆုံးတွင် လှောင်အိမ်ထဲမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့လေပြီ။
ဟွမ်မောင်သည် ၎င်းကို ရေကန်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ရေကို အငမ်းမရသောက်ချလိုက်သည်။
“ဝေါင်း... ဝေါင်း”
(မင်း အားဖြည့်ဖို့ ရေများများ သောက်ဖို့လိုတယ်၊ နောက်မှ ငါ မင်းကို ပျော်စရာတစ်ခုခု ရှာဖို့ အပြင်ဘက်ကို ခေါ်သွားပေးမယ်)
ဟန်နီဘက်ဂျာသည် ဗိုက်ပြည့်သွားသည်အထိ ရေကို သောက်လိုက်သည်။ ဤရေမှာ ထူးထူးခြားခြား ချိုမြိန်နေသည်ဟု ၎င်း ခံစားနေရသည်။
ဟွမ်မောင်က ဟန်နီဘက်ဂျာကို အသံတိတ်တိတ်နေရန် အမူအရာဖြင့် ပြသလိုက်လေ၏။
“ဝေါင်း... ဝေါင်း”
(သူတို့ကို လုံးဝ မနှိုးမိစေနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဘာပျော်စရာမှ ရှာလို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး)
ဟန်နီဘက်ဂျာသည် အကြောင်းရင်းကို နားမလည်သော်လည်း ဟွမ်မောင်အနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားနေသော အရိပ်နှစ်ခုသည် ခြံဝင်းထဲမှ အတူတကွ လစ်ထွက်သွားကြလေ၏။
ဟွမ်မောင်သည် အပြင်ထွက်ကာ သွားလာလှုပ်ရှားချင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ပိုင်မောင်မှာမူ သူနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိလေသည်။
သူ တိတ်တဆိတ် တစ်ခုခု လုပ်ချင်တိုင်း ပိုင်မောင်က အမြဲတမ်း သိသွားတတ်ပြီး သူ၏အစီအစဉ်ကို မဖြစ်မနေ ရပ်တန့်လိုက်ရလေ့ရှိသည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပိုင်မောင်သည် အိပ်ရာစောစောဝင်သွားခဲ့၏။
သူသည် အဖွဲ့ဝင်သစ်နှင့်အတူ အပြင်ဘက်တွင် အကြီးအကျယ် ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားတော့မည်ဖြစ်သည်။
သူ အရင်က ညဘက် တစ်ခါမှ အပြင်မထွက်ဖူးပေ၊ စဉ်းစားကြည့်ရုံဖြင့်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသည်။
ဟန်နီဘက်ဂျာသည် ၎င်းတို့ရှေ့ရှိ မြစ်ငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားမပြောနိုင်တော့သည့် အမူအရာဖြင့် ဟွမ်မောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။
(ဒါဆို မင်းပြောတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာဆိုတာ ညဉ့်နက်ကြီး မြစ်ထဲမှာ ရေဆော့တာကို ပြောတာလား)
ဟွမ်မောင်က လုံးဝကို သဘာဝကျသော အမူအရာဖြင့် ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေ၏။
“ဝေါင်း... ဝေါင်း”
(ဒါမှမဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်ရမှာလဲ၊ ညဘက် အပြင်ထွက်ပြီး ရေဆော့ရတာ ဘယ်လောက်တောင် ပျော်စရာကောင်းလဲဆိုတာ မသိဘူးလား၊
ပြီးတော့ ဘယ်သူမှ စောင့်ကြည့်မနေဘဲ စိတ်ကြိုက် ကစားလို့ရတာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မကောင်းဘူးလို့ မင်း မထင်ဘူးလား)
ဟန်နီဘက်ဂျာမှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားလေတော့သည်။
ဆာဗားနား မြက်ခင်းပြင်ကြီးပေါ်တွင် ကျားသစ်တစ်ကောင်နှင့် အချီသုံးရာကြာအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည်ကို ၎င်း ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည်။
တောတွင်း၌ ခြင်္သေ့တစ်ကောင်နှင့် သုံးရက်သုံးညကြာအောင် အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ရသည်များကိုလည်း တွေးမိ၏။
‘အဲဒီအထဲက ဘယ်အရာကမှ အခုလို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ရေဆော့ရတာထက် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မကောင်းခဲ့ဘူးလား’
“ဂတ်... ဂတ်”
(မင်းက အနည်းဆုံးတော့ ကျားတစ်ကောင်လေ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြောက်တတ်နေရတာလဲ၊ မင်းကို အဲဒီလူသားက ယဉ်ပါးအောင် ဆုံးမထားပြီလို့ ငါထင်တယ်၊
တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေအနေနဲ့ ငါတို့က အပြည့်အဝ မတ်တတ်ရပ်သင့်တယ်၊ လူသားတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ကြောက်နေလို့ ရမှာလဲ၊ လာ... ဒီမှာ ရေဆော့မနေနဲ့တော့၊
တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု လုပ်ဖို့ မင်းကို ငါ ခေါ်သွားပေးမယ်၊ ဒါက တကယ့်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် သွားသင့်တဲ့ နေရာပဲ)