အခန်း ၁၄၉

အခန်း (၁၄၉)

ဟန်နီဘက်ဂျာသည် ဟွမ်မောင်ကို တောင်ခြေသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လေ၏။

“ဂတ်... ဂတ်... ဂတ်”

(မင်းကို အကျဉ်းချထားတဲ့ အဲဒီလူသားက တောထဲကို တစ်ခါမှ ထွက်ခွင့်မပေးဘူးမလား)

(ဒါကမှ တကယ့် သားရဲတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် နေသင့်တဲ့ နေရာပဲ)

(ဒီနေရာက စိတ်လှုပ်ရှားစရာတွေ၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပေမဲ့ အဲဒါက ငါ့အတွက်တော့ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး)

(မင်းလို လူတွေက အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် မွေးထားတဲ့ကောင်ကတော့ ငါ့နောက်ကနေပဲ လိုက်ခဲ့၊ ညဘက် တောအုပ်ကြီးက မင်းကို ခြောက်လှန့်နေဦးမယ်)

ဟွမ်မောင်သည် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စကားမပြောနိုင်တော့သည့် အမူအရာကို ပြသလိုက်ပြီး ဟန်နီဘက်ဂျာ၏ အရှေ့မှနေ၍ ဦးစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

‘သူပြောပုံက တစ်ယောက်ယောက်က တောထဲကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးတဲ့အတိုင်းပဲ'

ဟွမ်မောင်က အခြေခံအားဖြင့် ဤနေရာသို့ နေ့တိုင်းလာရောက် လည်ပတ်လေ့ရှိသည်။

လင်းယန်သည် အများအားဖြင့် ဤတိရစ္ဆာန်လေးများ၏ သွားလာလှုပ်ရှားမှုများကို ဂရုစိုက်လေ့မရှိပေ။

သူတို့သည် အခြားသူများ၏ အိမ်သို့သွား၍ ပြဿနာမရှာသရွေ့ သူတို့ သွားချင်သည့်နေရာကို သွားခွင့်ရှိသည်။

ဟန်နီဘက်ဂျာသည် ဟွမ်မောင် အရှေ့သို့ များစွာကြိုတင်၍ ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်စလို အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“ဂတ်... ဂတ်”

(ဒီလောက်မြန်မြန် ပြေးနေတာ မင်းမကြောက်ဘူးလား)

(ညဘက် တောအုပ်ဆိုတာ နေ့ဘက်ထက် အဆတစ်ရာ ပိုပြီး အန္တရာယ်များတယ်ကွ)

ဟွမ်မောင်က ခေါင်းကို လှည့်ကာ သူ့ကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်လိုက်လေ၏။

“ဝေါင်း... ဝေါင်း”

(မင်းက စကားအရမ်းများတာပဲ အစ်ကိုကြီးရာ)

ဟန်နီဘက်ဂျာ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ ယခင်က ဆပ်ကပ်အဖွဲ့များတွင် မွေးမြူထားသော တိရစ္ဆာန်များကို သူ မြင်ဖူးခဲ့သည်။

ထိုတိရစ္ဆာန်များအားလုံးမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့တတ်ကြပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့၏ သဘာဝစရိုက် လုံးဝ မရှိကြတော့ပေ။

‘ဒီကျားပေါက်လေးက ဘာလို့ ထူးခြားနေရတာလဲ'

ဟန်နီဘက်ဂျာမှာ အကြောင်းရင်းကို စဉ်းစား၍မရနိုင်ဘဲ ဟွမ်မောင်၏ နောက်သို့သာ လိုက်ပါသွားရတော့သည်။

ဟွမ်မောင်သည် ဤတောအုပ်ထဲတွင် ကြိုးလွတ်နေသော မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်အလား လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ပြေးလွှားနေလေသည်။

အကြိမ်အနည်းငယ်ခန့်ပင် ဟန်နီဘက်ဂျာမှာ သူ့ကို မျက်ခြည်ပြတ်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဟန်နီဘက်ဂျာသည် ကြည့်လေလေ ပို၍ ထူးဆန်းလေလေ ဖြစ်လာသည်။

‘ဒီကောင်လေးက သူ့အိမ်ကိုသူ ပြန်လာသလိုမျိုးပါပဲလား'

‘ဘယ်နေရာမှာ သစ်သီးရိုင်းတွေ ရှိပြီး ဘယ်နေရာမှာ ထောင်ချောက်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာကိုတောင် သူ သိနေသေးတယ်’

ဟွမ်မောင်သည် ကစားရသည်ကို အနည်းငယ် ပင်ပန်းလာသဖြင့် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မြင့်မားစွာ သာယာနေသော လမင်းကြီးကို မော်ကြည့်လိုက်လေ၏။

“ဝေါင်း... ဝေါင်း”

(ငါတို့ ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ထင်တယ်၊ မဟုတ်ရင် သခင်သာ သိသွားလို့ကတော့ အစားအသောက်တွေ နှစ်ရက်သုံးရက်လောက် ထပ်ပြီး အဖြတ်ခံရဦးမယ်)

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူထံမှ အစာများကို ခိုးယူစားသောက်နိုင်လင့်ကစား အဆူခံရမည့်အရေးကိုမူ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ပေ။

ဟန်နီဘက်ဂျာသည် ဟွမ်မောင်ကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

“ဂတ်... ဂတ်”

(မင်း ရူးနေတာလား၊ ငါတို့က လွတ်လပ်ခွင့် ပြန်ရနေပြီလေ၊ ဘာလို့ ပြန်သွားရမှာလဲ)

(ဒီလို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတဲ့ ဘဝမျိုးက မင်းအတွက် မလုံလောက်သေးဘူးလား၊ မင်းက လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အမွေးအမြူခံဘဝကို သဘောတကျ လက်ခံနေတာလား၊

ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချတဲ့အပြုအမူ မဟုတ်ဘူးလား)

(ထားလိုက်ပါတော့၊ မင်း ပြန်ချင်ရင်လည်း ပြန်တော့၊ ငါကတော့ အဲဒီလှောင်အိမ်ထဲကို လုံးဝပြန်မသွားနိုင်ဘူး)

(လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ဖြစ်ဖို့အတွက် ဒီလောက်ဝေးကွာတဲ့ခရီးကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး)

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဟန်နီဘက်ဂျာသည် ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

ဟွမ်မောင်သည် သူ ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်လာမိသည်။

သူသည် အလျင်အမြန်ပင် နောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားခဲ့၏။ အကယ်၍ ဤတစ်ကောင် သူနှင့်အတူ အပြင်ထွက်လာကြောင်းကို သခင်သာ သိသွားပါက သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့မည်မဟုတ်လော။

‘ဒီကောင်က ဒီလိုမျိုး လုပ်မယ်ဆိုတာ ငါ ကြိုသိထားသင့်တာ၊ သိခဲ့ရင် ဘယ်တော့မှ အပြင်ခေါ်ထုတ်လာခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး'

လမ်းတစ်ဝက်တွင် ဟွမ်မောင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ လေထုထဲတွင် ပုပ်သိုးနေသော အနံ့ဆိုးတစ်ခုကို သူ ရရှိလိုက်သည်။

သူသည် ဟန်နီဘက်ဂျာကို ရပ်တန့်ရန် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

ဟန်နီဘက်ဂျာက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

“ဂတ်”

(မင်း စိတ်ပြောင်းသွားပြီး ငါနဲ့အတူ လောကအနှံ့ လျှောက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလား ကောင်လေး)

(ငါက ပုံမှန်အားဖြင့် လက်အောက်ငယ်သားတွေ ခေါ်လေ့မရှိပေမဲ့ မင်းက ငါ့နောက်ကို အတင်းလိုက်ချင်နေတယ်ဆိုရင်လည်း ငါ လက်ခံပေးရမှာပေါ့)

ဟွမ်မောင်က စကားမပြောနိုင်တော့သည့် အမူအရာဖြင့် မျက်စိစောင်းထိုးကြည့်လိုက်ပြီး လေထုထဲမှ ပုပ်သိုးနေသော အနံ့ဆိုးကို ရသလားဟု မေးလိုက်လေသည်။

ဟန်နီဘက်ဂျာသည် သူ၏ နှာခေါင်းဖြင့် လေကို ရှူရှိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သုံးလှမ်းခန့် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်သွားလေ၏။

“ဂတ်... ဂတ်... ဂတ်”

(အဲဒါ ဘာအနံ့ကြီးလဲ၊ အရမ်း နံစော်နေတာပဲ)

လင်းယန် ညဘက် သန့်စင်ခန်းသွားရန် ထလာချိန်တွင် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ဟန်နီဘက်ဂျာ လွတ်မြောက်သွားကြောင်းနှင့် ဟွမ်မောင်လည်း ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဟွမ်မောင်က ဟန်နီဘက်ဂျာကို လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ ချက်ချင်းရိပ်မိလိုက်သည်။

သူသည် ရွှေလင်းယုန်ကြီးနှင့် ဂျာဖယ်ကွန်သိမ်းငှက် ဇနီးမောင်နှံတို့ကို ခေါ်ယူကာ ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ဤနှစ်ကောင်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရှာဖွေရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

အမှန်တကယ်တော့ လင်းယန်သည် ဟွမ်မောင်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကောင်လေးသည် အပြင်ဘက်တွင် ဘာပဲလုပ်လုပ် နောက်ဆုံး၌ အိမ်သို့ အမြဲတမ်း ပြန်လာတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ စိုးရိမ်နေသည်မှာ ဟန်နီဘက်ဂျာ လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် အခြားနေရာများသို့သွားကာ ဒုက္ခပေးမည်ကိုပင်။

ကျေးလက်ရှိ တိရစ္ဆာန်လေးများသည် ဤကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုးကို တစ်ခါမျှမမြင်ဖူးကြပေ။

‘ဒါက သူတို့အတွက် သဘာဝရန်သူတစ်ကောင်ကို ရှာပေးလိုက်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား'

‘ဒီကောင်က တွေ့သမျှလူကို တိုက်ခိုက်ချင်နေတာ၊ တိရစ္ဆာန်လေးတွေကြားက ဂေဟစနစ် မျှတမှုကို သူ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလေ'

အမိန့်ရရှိပြီးနောက် ဂျာဖယ်ကွန်သိမ်းငှက်နှင့် ရွှေလင်းယုန်ကြီးတို့သည် သူတို့၏ တောင်ပံများကို ခတ်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားကြလေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် အခြေအနေများကို လင်းယန်ထံ အစီရင်ခံရန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြ၏။

ယင်းကို နားထောင်ပြီးနောက် လင်းယန်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ လေးနက်တည်ကြည်သွားပြီး ရဲစခန်း၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်ဆိုလိုက်လေတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်။

မြို့နယ် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုမှ ရဲမှူးလျူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေလေ၏။

“ရှောင်လင်း၊ ခင်ဗျား ဒီတစ်ခါလည်း ကျွန်တော်တို့ကို အကြီးအကျယ် ကူညီပေးလိုက်ပြန်ပြီ၊”

သူတို့နှစ်ဦး နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်မှာ တောဝက်ဘုရင်ကြီးက တရားမဝင်မုဆိုးများကို ဖမ်းဆီးခဲ့စဉ်က ဖြစ်သည်။

ဤမျှ အချိန်တိုအတွင်း သူတို့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“ခင်ဗျား လမ်းညွှန်ပေးလို့ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ခေါင်းပြတ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးအလောင်းက ကျန်ရှိနေတဲ့ လက္ခဏာတွေအရဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်လကျော်က ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ တစ်ယောက်ဆိုတာ အခြေခံအားဖြင့် အတည်ပြုလို့ရခဲ့တယ်”

“သူမရဲ့ မိဘတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လကျော်ကတည်းက ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း တိုင်ကြားထားခဲ့တာပါ၊ သူမက နိုင်ငံခြားကို ခရီးထွက်သွားတယ်ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုပဲ ချန်ထားခဲ့တာ၊

ဒါပေမဲ့ သူမအတွက် ဘယ်လေကြောင်းလိုင်း၊ ဘယ်ခရီးသွားမှတ်တမ်းကိုမှ ကျွန်တော်တို့ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး၊ သူမ အသတ်ခံလိုက်ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”

ရဲမှူးလျူက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေ၏။

“ဒီအမှုက အခုတော့ ရာဇဝတ်မှု စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပါပြီ၊ လူသတ်သမားကို အမြန်ဆုံးဖမ်းမိဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့တာပေါ့”

“မဟုတ်ရင် သားကောင်ရဲ့ မိဘတွေက ငိုရလွန်းလို့ မျက်စိတောင် ကွယ်သွားနိုင်တယ်”

လင်းယန်မှာ ယင်းကို ကြားရုံဖြင့်ပင် ကျောချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

“ဘယ်သူကများ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ယုတ်မာရတာလဲ”

သားကောင်ကို ဤမျှရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် လူသူကင်းမဲ့သော တောနက်ကြီးထဲတွင် အလောင်းကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည်လော။

ရဲမှူးလျူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေ၏။

“အခုတော့ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်လံစစ်ဆေးတာကနေပဲ စတင်နိုင်တော့မယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကိစ္စကို သဲလွန်စ ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

လင်းယန်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အကြံပြုလိုက်လေ၏။

“ယေဘုယျအားဖြင့်ပြောရရင် ဘယ်ရွာသားမှ ဒီလောက်နက်ရှိုင်းတဲ့ တောအုပ်ထဲကို ဝင်သွားချင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အားလုံးက တောဝက်လိုမျိုး ကြမ်းကြုတ်တဲ့ သားရဲတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရပြီး အသက်အန္တရာယ် ရှိသွားမှာကို ကြောက်ကြတယ်လေ”

“သံသယရှိသူက အနီးအနားရွာက လူတစ်ယောက်ဖြစ်ရမယ်၊ ပတ်ဝန်းကျင် မြေပြင်အနေအထားကို အရမ်းကျွမ်းကျင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ပေါ့၊

စဉ်းစားကြည့်လေ၊ အပြင်လူသာဆိုရင် ဘာလို့ အလောင်းလာပစ်ဖို့ ဒီလောက်အဝေးကြီးကို လာရမှာလဲ၊ ဒီနေရာက မြို့နဲ့လည်း နီးတာမဟုတ်ဘူး”

ရဲမှူးလျူက သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

“ခင်ဗျားပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့အတွက် စုံစမ်းရမယ့် နယ်ပယ်ကို တကယ်ပဲ ကျဉ်းသွားစေတယ်၊ ဒီသဲလွန်စကို ရာဇဝတ်မှု စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနကို ပေးပြီး သားကောင်ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေထဲက အနီးအနားရွာတွေက သူငယ်ချင်းတွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခိုင်းလိုက်မယ်”

ရဲမှူးလျူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လင်းယန်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ထိုင်နေလိုက်သည်။

မနေ့ညက ရွှေလင်းယုန်ကြီးက တောထဲမှ သတင်းကို ပြောပြပြီးနောက် သူ ချက်ချင်းပင် ရဲကို ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။

ရဲမှူးလျူတို့ အဖွဲ့ ရောက်လာပြီးနောက် သူက သူတို့ကို တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဟွမ်မောင်နှင့် ဟန်နီဘက်ဂျာတို့သည် ခေါင်းပြတ်နေသော အမျိုးသမီးအလောင်းတစ်လောင်းကို မတော်တဆ သွားတွေ့လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

လင်းယန်သည် သံလှောင်အိမ်ထဲတွင် အကျဉ်းကျနေသော ဟန်နီဘက်ဂျာကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်လိုက်လေ၏။

“ငါက အမြဲတမ်း ဆုနဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို မျှမျှတတ ပေးတတ်တယ်၊ မနေ့ညက မင်း တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးခဲ့တဲ့အတွက် မင်းကို ဒီနေ့ နေ့လယ်စာ မကျွေးဘဲ အပြစ်ပေးရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အပြစ်ရှိရက်နဲ့ပဲ ကုသိုလ်တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့အတွက် ဒီနေ့ မင်းရဲ့ နေ့လယ်စာကို ငါ မပိတ်ပင်တော့ဘူး”

ယင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟန်နီဘက်ဂျာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေးဇူးတင်သည့် အမူအရာ မပေါ်လာဘဲ လင်းယန်ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

အကယ်၍သာ ထိုစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ငှက်နှစ်ကောင်က သူ့ကို အဆက်မပြတ် ဒုက္ခမပေးခဲ့လျှင် သူ အစောကြီးကတည်းက ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားလောက်လေပြီ။

‘အခုလို အဖမ်းခံရပြီး လှောင်အိမ်ထဲမှာ အကျဉ်းကျနေစရာ ဘယ်လိုလုပ် လိုတော့မှာလဲ'

ဟန်နီဘက်ဂျာမှာ တွေးလေလေ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ ၎င်း၏ ဘဝက မည်မျှအထိ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးခဲ့သည်ကို တွေးကြည့်နိုင်လေ၏။

‘အခုတော့ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လှောင်အိမ်ထဲမှာ အကျဉ်းကျခံရတဲ့အထိ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နိမ့်ကျသွားရတာလဲ'

‘ကျစ်’

‘လွတ်လပ်ခွင့်ရဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာကို'

လင်းယန်ကတော့ ဟန်နီဘက်ဂျာ၏ဒေါသကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဟန်နီဘက်ဂျာအတွက် မည်သည့်အစားအစာအား ပြင်ဆင်ပေးရမည်ကို စဉ်းစားနေသောကြောင့်ပင်။

ဟန်နီဘက်ဂျာသည် အရာအားလုံးကို စားသုံးနိုင်သော သတ္တဝါမျိုးဖြစ်ရာ အပင်ထွက်အစားအစာများကိုရော အသားများကိုပါ စားသုံးနိုင်သည်။

သူတို့၏ အစားအသောက်မှာ ကျယ်ပြန့်လှပြီး ဘယ်ရီသီးများနှင့် အခွံမာသီးများမှအစ တွားသွားသတ္တဝါများ၊ ပုရွက်ဆိတ်များနှင့် နို့တိုက်သတ္တဝါငယ်များအထိ အရာအားလုံးကို စားသုံးကြသည်။

ရှောင်ကျွိဟွားသည် သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ရစ်ခွေနေပြီး သစ်ပင်အောက်၌ လှောင်ပိတ်ခံထားရသော ဟန်နီဘက်ဂျာကို သိချင်စိတ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေလေ၏။

ယခုအချိန်တွင် ဟန်နီဘက်ဂျာကလည်း ရှောင်ကျွိဟွားကို သတိပြုမိသွားပြီး ၎င်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မတူညီသော အရောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

လှောင်အိမ်က ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကန့်သတ်ထားသည်မှာ နှမြောစရာပင်။

ထိုသို့သာမဟုတ်လျှင် ဟန်နီဘက်ဂျာသည် ရှောင်ကျွိဟွားကိုဖမ်းမိရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် သေချာပေါက် ကြိုးစားပေလိမ့်မည်။

လင်းယန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားလေ၏။

“မင်း ရှောင်ကျွိဟွားကို စားချင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”

သူတို့၏ အလေ့အထများအရ မြွေဟောက်များနှင့် အခြားသော အဆိပ်ပြင်းမြွေများသည် ဟန်နီဘက်ဂျာများအတွက် အမှန်တကယ်ပင် အစားအစာတစ်မျိုးဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်ကျွိဟွားသည် ၎င်း၏လျှာကို ပြူတစ်ပြူတစ် လုပ်ကာ ဟန်နီဘက်ဂျာကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

ယင်းက ဟန်နီဘက်ဂျာ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရန်စခြင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။

“ဂတ်... ဂတ်”

ဟန်နီဘက်ဂျာသည် ရှောင်ကျွိဟွားကို သတိပေးရန် ၎င်း၏လည်ချောင်းထဲမှ ဟိန်းဟောက်သံများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

ရှောင်ကျွိဟွားသည် အမြီးကို ဖြည်းညင်းစွာ ရမ်းပြလိုက်ပြီး ဟန်နီဘက်ဂျာ၏ ရန်စမှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြောင်း အမူအရာပြလိုက်သည်။

ယင်းက ဟန်နီဘက်ဂျာကို ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားစေတော့သည်။

လင်းယန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို အနည်းငယ် မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ယန်အာဟူကို ဟန်နီဘက်ဂျာအတွက် သစ်သီးအချို့ သွားယူခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အလွယ်ကူဆုံး ရနိုင်သော အရာဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ယန်အာဟူသည် တောင်ခြေတွင် သစ်သီးရိုင်းအချို့ကို ခူးယူလာခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင် အနည်းငယ် စားသုံးလိုက်ကာ ကျန်ရှိနေသည်များကို ဟန်နီဘက်ဂျာ၏ ရှေ့တွင် ချထားပေးလိုက်လေ၏။

“ဒီသစ်သီးတွေက ချဉ်ချဉ်ချိုချိုလေးနဲ့ တော်တော်လေး ခံတွင်းမြိန်တယ်၊ မဆိုးဘူးလို့ ပြောရမယ်”

လင်းယန်က သမ်းဝေလိုက်ပြီး ဆူပူလိုက်လေ၏။

“မင်းက ဘာလို့ ဟန်နီဘက်ဂျာရဲ့ အစာကိုတောင် လုစားနေရတာလဲ”

ယန်အာဟူက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်လေ၏။

“လုစားတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ၊ ကျွန်တော်က ဒီသစ်သီးတွေကို ခူးလာတာလေ၊ ကျွန်တော့် လုပ်အားပါ ထည့်ထားတယ် ဟုတ်တယ်လား”