အခန်း ၁၄၈

အပိုင်း (၁၄၈) အရိပ်လို လိုက်နေတဲ့ အိပ်မက်ဆိုး

ပန်းခြံတစ်ခုလုံး အပြည့်ပွင့်နေတဲ့ ဆောင်းဦး ဂန္ဓမာပန်းတွေထဲမှာ ရှားပါးတဲ့ ပန်းတွေလည်း အများကြီး ပါဝင်ပေမဲ့ ကျင်းမော့တို့ သုံးယောက်ကတော့ ပန်းကြည့်ဖို့ စိတ်မဝင်စားကြဘူး။ သုံးယောက်သား တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လာကြပြီး ကျောက်တောင်တုပေါ်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ သစ်သားမျှော်နန်းတစ်ခုထဲ ရောက်မှပဲ ကျင်းမော့က ကုရှင်းနော့ကို စကားစပြောလိုက်တယ်။

"ဆရာတော်လေးဖုန်းလင်ရဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က အချိန်ဆွဲချင်နေပုံရတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါ မကောင်းဘူးလို့ ထင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပါးစပ်က ဖုန်းလင်ဆီမှာ ရှိတာလေ။ သူ ယုံရှန်းကျောင်းတော်ကို ပြန်ရောက်သွားရင် မော့ဝမ်ကို ဘယ်လို ပြန်ပြောမယ်ဆိုတာက သူ့သဘောပဲ မဟုတ်လား"

ကျော်ယို့က မျှော်နန်းထဲက ကျောက်ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ရယ်ကာ ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါဆိုလည်း သူ ယုံရှန်းကျောင်းတော်ကို ပြန်မရောက်နိုင်အောင် လုပ်လိုက်ရင် ရပြီပေါ့။ ဆရာတော် တစ်ပါးလောက်ကိုများ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် မော့ဝမ်ရဲ့ နေရာကို ဆက်ခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ တကယ်ကြီး ထင်နေကြတာလား"

"မင်း သွားသတ်မှာလား" ကျင်းမော့က ကျော်ယို့ကို မေးလိုက်တယ်။

ကျော်ယို့ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားတယ်။ သူ ယုံရှန်းကျောင်းတော်ကို မုန်းတာက မုန်းတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ဟူကိုတော့ တိုင်းပြည်မပျက်စေချင်ဘူးလေ။

ကုရှင်းနော့က မီးဖိုလေးပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ မြေအိုးလေးကို ယူပြီး သုံးယောက်စလုံးအတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စီ ငှဲ့ပေးရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

"ဒီနေ့မှပဲ ချန်ချီနဲ့ ချန်မြဲ့ ဆိုတဲ့ ဆရာတော် နှစ်ပါးကလည်း ဖုန်းလင်နဲ့အတူ ဖုန်းထျန်းကို ရောက်လာတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိရတယ်"

ကျင်းမော့က ချက်ချင်း ဝင်ပြောတယ်။ "သူတို့က ဖုန်းလင်နဲ့ သဘောထား မတိုက်ဆိုင်ဘူးလို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား။ အဲဒီလိုပဲ ထားဦးတော့၊ သူတို့က ကျောင်းတော်ကို သစ္စာဖောက်ပြီး ဖုန်းလင်ကို အန္တရာယ်ပြုမဲ့ အလုပ်မျိုး လုံးဝ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျော်ယို့ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ထောက်ခံတယ်။

"ကျင်းမော့ ပြောတာ မှန်တယ်။ အဲဒီနှစ်ယောက်က သိုင်းပညာ အရမ်းတော်ပေမဲ့ မော့ဝမ်ကို ဆန့်ကျင်ရဲတဲ့ သတ္တိမျိုးတော့ မရှိဘူး"

ကုရှင်းနော့က လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှည့်ရင်း ပြောတယ်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က မော့ဝမ်က နောက်ထပ် တပည့်တစ်ယောက် ထပ်လက်ခံချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကလေးက ယုံရှန်းကျောင်းတော်ကို လာတဲ့လမ်းမှာ နေမကောင်းဖြစ်ပြီး သေသွားခဲ့တယ်"

ကျင်းမော့က ပြောတယ်။

"အဲဒီကိစ္စကို ဖုန်းလင် လုပ်ခဲ့တာလို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က အဲဒီကလေးကို ကိုယ်တိုင် သွားကြိုခဲ့တာက ကျွန်တော်တို့ ကျူးယိရဲ့ မင်းဆရာလေ။ သူက မော့ဝမ်ရဲ့ အကြီးဆုံး တပည့်ဆိုတော့ သူ့ကို ပိုပြီး သံသယဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကုရှင်းနော့က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ကျင်းမော့ကို ပြောလိုက်တယ်။

"မင်းသားကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ အဲဒီကလေးကို ဘယ်သူ သတ်သွားလဲဆိုတာ ကျွန်တော် စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ တကယ်တော့ ယုံရှန်းကျောင်းတော်ထဲမှာ မော့ဝမ်ရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့် မဖြစ်ချင်တဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလေ"

ကျော်ယို့က စိတ်မရှည်စွာနဲ့ ပြောတယ်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး စစ်တိုက်ဖူးတဲ့ သူတွေပဲ။ စကားပြောရင် စစ်သားတစ်ယောက်လို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလို့ မရဘူးလား။ မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘာပြောချင်နေတာလဲ"

ကုရှင်းနော့က ပြောတယ်။ "မင်းဆရာ ဝူဟွမ်က ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေကို သင်ယူနိုင်မနိုင်တောင် မသိရသေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ဖုန်းလင်ကိုတော့ သည်းခံနိုင်ရတာလဲ"

ကျင်းမော့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားတယ်။

ကျော်ယို့က ပြောတယ်။ "မင်း ပြောချင်တာက... မဖြစ်နိုင်တာ။ ဝူဟွမ်နဲ့ ဖုန်းလင်က ညီအစ်ကိုတွေလို ခင်ကြတာလေ။ မင်း ကျင်းမော့ကို မေးကြည့်၊ ဝူဟွမ်က ဖုန်းလင်ကို ကျူးယိကို လာလည်ဖို့ နှစ်တိုင်း စာမရေးတဲ့နှစ် ရှိလို့လား။ အခု ဖုန်းလင်က မင်းတို့ရဲ့ မင်းဆရာ ချန်ကွမ်းကို သတ်ချင်တာက ဝူဟွမ်အတွက်လို့တောင် ငါ ထင်နေတာ။ ချန်ကွမ်းက အရင်တုန်းက ဝူဟွမ်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့တာလေ၊ အဲဒီကိစ္စကို ငါတို့ အကုန်လုံး သိတာပဲ"

ကုရှင်းနော့က တည့်တည့်ပဲ ပြောလိုက်တယ်။ "ဒါပေမဲ့ ဆရာတော်လေးဖုန်းလင်က ကျူးယိကို တစ်ခါမှ မသွားခဲ့ဖူးဘူးလေ"

ကျော်ယို့ ကြောင်သွားပြီး ကျောက်စားပွဲကို လက်ဝါးနဲ့ တစ်ချက် ရိုက်ကာ "ကုရှင်းနော့... မင်းက ဝူဟွမ်ရဲ့ လက်ကို ငှားပြီး ရှင်းမယ်လို့ ပြောချင်တာလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ကုရှင်းနော့က ခေါင်းငုံ့ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အမူအရာကို သူ မြှောက်ထားတဲ့ လက်က ကွယ်ထားတာကြောင့် ကျင်းမော့နဲ့ ကျော်ယို့တို့ နှစ်ယောက်စလုံး သေချာ မမြင်ရဘူး။

ကျင်းမော့က ကုရှင်းနော့ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် ဟားခနဲ ရယ်လိုက်ပြီး "ကုရှင်းနော့... ငါက မင်းကို ကူညီမယ်လို့ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် သေချာနေရတာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော်တို့ ကုမိသားစုက မင်းသမီးလေးရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ချင်လို့ပါ" ကုရှင်းနော့က ပြောတယ်။

"ဒါပေမဲ့ ဖုန်းထျန်းက တိုင်းပြည်ငယ်လေး ဖြစ်ပြီး အင်အားနည်းတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ကုမိသားစုက ဖုန်းထျန်းရဲ့ အမှုထမ်းတွေပဲ ဖြစ်နေတယ်"

ကျင်းမော့က ကျော်ယို့ကို မေးလိုက်တယ်။ "မင်းက လင်းလုံမင်းသမီးအတွက် မင်းရဲ့ ပိုင်ဟူ တိုင်းပြည်ကြီးကို စတေးပြီး လောင်းကြေးထပ်မှာလား"

ကျော်ယို့ စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။ မင်းသမီးအတွက် သူ သေပေးလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတစ်ယောက်တည်း သေဖို့အတွက် သူ့တိုင်းပြည်ကြီးကိုတော့ အတူဆွဲမချနိုင်ဘူးလေ။

ကုရှင်းနော့က လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကျောက်စားပွဲပေါ် ချလိုက်ပြီး ပြောတယ်။

"မင်းသားကြီးက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို အုပ်စိုးချင်တဲ့ ရည်မှန်းချက် ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသားကြီးက ယုံရှန်းကျောင်းတော်ကို တစ်ခါမှ မသွားဖူးဘူး။ ကျူးယိရဲ့ ထီးနန်းအတွက် မင်းသားကြီးက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ယုံရှန်းကျောင်းတော်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာပဲလေ"

ကျင်းမော့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေ ပျောက်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့ရှေ့က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှည့်နေမိတယ်။

ကုရှင်းနော့က ကျော်ယို့ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောပြန်တယ်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးအတွက်ကတော့ ပိုင်ဟူရဲ့ ဧကရာဇ်လေးက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ကြီးပြင်းလာပြီ။ မယ်တော်ကြီးကလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အိုမင်းလာပြီ။ စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးရဲ့ ကျော်မိသားစုက ပိုင်ဟူမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အာဏာသိမ်းပြီး အုပ်ချုပ်နေတာကို ရုန်တော်ဝင်မိသားစုက ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး ခွင့်ပြုထားပါ့မလား။ အော်... ဒါနဲ့ ဧကရာဇ်လေးရဲ့ အနောက်မှာ ယုံရှန်းကျောင်းတော် ရှိနေသေးတယ်နော်"

ကျင်းမော့ကလည်း ဒီအချိန်မှာ ကျော်ယို့ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ "ဒီမနက်ပဲ သတင်းတစ်ခု ရတယ်။ ပိုင်ဟူက မယ်တော်ကြီးကျော် နေမကောင်းဖြစ်လို့ မင်းတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်လေး ကိုယ်တိုင် တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်နေတာ နှစ်လတောင် ရှိသွားပြီတဲ့"

"ဘာ" ကျော်ယို့က စားပွဲကို ပုတ်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။

ကျင်းမော့က ပြောတယ်။ "ဘယ်လိုလဲ။ မင်းတို့ ပိုင်ဟူရဲ့ ကိစ္စကို ငါလို ကျူးယိက လူတောင် သိနေတာကို၊ မင်းလို အာဏာရှင် စစ်သေနာပတိချုပ်က မသိဘူးလား"

ကုရှင်းနော့က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။

"တကယ်လို့ ဧကရာဇ်လေးက တိုင်းပြည်ကို ကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်နိုင်နေပြီ ဆိုရင် စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးဆီကို သတင်းတွေ မရောက်အောင် ပိတ်ပင်ထားဖို့က မခက်ခဲပါဘူး"

ကျော်ယို့က သူ့အစ်မသာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် သူကလည်း ဖုန်းထျန်းမှာ ရောက်နေတာဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ ကျော်မိသားစုက... ကျော်ယို့ တစ်ချက် တုန်သွားပြီး ဆက်မတွေးရဲတော့ဘူး။

"ကောင်းပြီ" ကျင်းမော့က ကုရှင်းနော့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ငါတို့အားလုံးမှာ ယုံရှန်းကျောင်းတော်ကို ရန်သူ လုပ်မဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိနေပြီ။ ဒါဆို မင်းကရော ဘာအတွက်လဲ"

ကုရှင်းနော့က "မင်းသမီးအတွက်လို့ ပြောရင် မင်းသားကြီး ယုံမလား" လို့ မေးတယ်။

ကျင်းမော့က ခေါင်းခါပြပြီး "ဒီစကားကို ကုရှင်းလန် ပြောရင် ငါ ယုံတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းပြောရင်တော့ ငါ မယုံဘူး" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။

ကုရှင်းနော့ရဲ့ ကျောက်စားပွဲပေါ် တင်ထားတဲ့ လက်က တစ်ချက် တုန်သွားပြီး "ကျွန်တော့်မှာလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိပါတယ်။ နောက်ပြီး မင်းသမီးအတွက် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကလည်း ဖုန်းလင်ကို နှိမ်နင်းဖို့ သေချာပေါက် နည်းလမ်းရှာမှာပဲလေ။ အမှုထမ်းတစ်ယောက် အနေနဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ စိတ်ပူပန်မှုတွေကို ဖြေရှင်းပေးရမှာက ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ပဲ"

"မင်းက ယုံရှန်းကျောင်းတော်မှာ သိုင်းပညာ သွားသင်ခဲ့ဖူးတယ်နော်" ကျင်းမော့က ကုရှင်းနော့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောတယ်။

"အဲဒီတုန်းက မော့ဝမ်က မင်းအပေါ် အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်။ ကျောင်းတော်ထဲက အကောင်းဆုံး သိုင်းကိုယ်တော်တွေကို မင်းကို သင်ပေးဖို့ ခိုင်းခဲ့တာလေ။ မော့ဝမ်က မင်းအပေါ် ဘာမှ မကောင်းတာ မလုပ်ခဲ့ဘဲနဲ့ မင်းက ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ချင်ရတာလဲ"

ကုရှင်းနော့က နဖူးကို တစ်ချက် ပွတ်လိုက်တယ်။ တချို့ကိစ္စတွေကို သူ ပြန်မတွေးချင်တော့ဘူး။ ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်နေတဲ့ ကျူဖုန်း တောင်ထွတ်က တစ်နှစ်ပတ်လုံး နှင်းတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ လူတွေက အဲဒီနေရာကို နတ်ဘုရားတွေ နေတဲ့ နေရာ၊ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်တဲ့ နေရာလို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ တောင်ထွတ်တွေကြားက ချောက်ကမ်းပါးတွေ၊ တားမြစ်နယ်မြေလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ မြေအောက် အမှောင်ခန်းတွေထဲက လူလား၊ တိရစ္ဆာန်လား မကွဲပြားတဲ့ အော်ဟစ် ညည်းတွားသံတွေက ကုရှင်းနော့ရဲ့ နားထဲမှာ ပြန်ကြားယောင်လာတယ်။ ဒီအသံတွေက ကုရှင်းနော့ရဲ့ ဘဝမှာ အရိပ်လို လိုက်နေတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတွေပဲ။

"ကုရှင်းနော့" ကျင်းမော့က ကုရှင်းနော့ အကြာကြီး စကားမပြောဘဲ နေတာကို မြင်တော့ လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

ကုရှင်းနော့က နဖူးကို ပွတ်နေတဲ့ လက်ကို ချလိုက်ပြီး ကျင်းမော့နဲ့ ကျော်ယို့ကို ပြောလိုက်တယ်။

"လူတွေ အသက်ရှင်နေတာက အောင်မြင်မှု၊ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေ အတွက်ပဲလေ။ မင်းသားကြီးက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို အုပ်စိုးချင်တယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးက ကိုယ့်မိသားစုရဲ့ စည်းစိမ်နဲ့ ဩဇာအာဏာကို ကာကွယ်ချင်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့် မိသားစုကို ကာကွယ်ချင်တယ်။ ပြိုင်ဘက်က အတူတူပဲ ဖြစ်နေမှတော့ ငါတို့ ဘာလို့ မပူးပေါင်းရမှာလဲ"

ကျော်ယို့က အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။ "မင်း ဘယ်လို လုပ်မှာလဲ"

"ယုံရှန်းကျောင်းတော်က နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိတဲ့ ကျောင်းတော်ကြီးပဲ" ကုရှင်းနော့က ပြောတယ်။

"အပြင်လူတွေ အမြင်မှာတော့ ဒီကျောင်းတော်က ကျူဖုန်း တောင်ထွတ်ပေါ်မှာ ရှိပြီး တက်လှမ်းလို့ မရနိုင်လောက်အောင် မြင့်မားတယ်လို့ ထင်ကြတယ်..."

"သူတို့သာ အတွင်းရေး ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင်..." ကျင်းမော့က ကုရှင်းနော့ရဲ့ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး "ငါတို့က တောင်ပေါ်ကနေ ကျားနှစ်ကောင် ကိုက်နေတာကို ထိုင်ကြည့်နေရုံပဲ။ အဲဒါက တကယ့်ကို ပျော်စရာ ကောင်းမဲ့ ကိစ္စပဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

လေနဲ့ မိုးတွေကြားမှာ မာရီဂိုးလ်ပန်းလေး အချို့က အကိုင်းအခက်တွေပေါ်ကနေ ကြွေကျသွားပြီး သူတို့ရဲ့ ဘဝသက်တမ်းကလည်း ရုတ်တရက် အဆုံးသတ်သွားတယ်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်မှာတော့ မင်းသား တစ်ပါး၊ စစ်သေနာပတိချုပ် တစ်ဦးနဲ့ စစ်သူကြီး တစ်ယောက်တို့ရဲ့ ဒီသစ်သားမျှော်နန်းထဲက ဆွေးနွေးမှုက နောင်ဖြစ်လာမဲ့ ပဋိပက္ခတွေ၊ စစ်မီးတွေနဲ့ လူမရေမတွက်နိုင်အောင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေ ခံစားရစေမဲ့ အစပြုမှုလို့ လူတွေက သတ်မှတ်ခဲ့ကြတယ်။

ယွီးရှောင်ရှောင်က ဒီအချိန်မှာ ရှောင်ဝေ ပြောပြတဲ့ ကျင်းမော့၊ ကျော်ယို့နဲ့ ယုံရှန်းကျောင်းတော်တို့ရဲ့ ရန်ငြိုးတွေအကြောင်းကို နားထောင်ပြီးတော့ ပဲနီနှစ်ပေါက်စီကို ကိုက်စားရင်း ကုရှင်းလန်ကို ပြောလိုက်တယ်။

"ဒီယုံရှန်းကျောင်းတော်ကို ကြောက်စရာ မလိုပါဘူး" ကျင်းမော့က နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျူးယိရဲ့ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာက အရင်ဘဝမှာ ယုံရှန်းကျောင်းတော်က ကျင်းမော့ကို မနိုင်ခဲ့ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။ အခု နည်းပြယွီး ရောက်လာပြီဆိုတော့ သူမရဲ့ အကူအညီနဲ့ သူတို့တွေက ဒီယုံရှန်းကျောင်းတော်ကို ပိုပြီးတော့တောင် ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ။

…