အခန်း ၂၆၁၁
Vol. 262 Ch. 2611
အခန်း (၂၆၁၁) - သူက ငါ့အပေါ် အနည်းငယ် သဘောကျ နှစ်သက်နေပုံပဲ
ထိုက်ဟောင်ဟူရွှန် တို့တစ်စုသည် လူသေများကို မြင်ဖူးကြသူများ ဖြစ်သည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့သည့်အတွင်း... တိုက်ပွဲကြီး တိုက်ပွဲငယ် အတော်များများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးကြပေသည်။
ထို့အပြင်... ပုရွက်ဆိတ်အုံမြေပြင် သို့လည်း သွားရောက်ကာ တိုက်ခိုက်နှိမ်နင်းခဲ့ဖူးသေးသည်။
မည်မျှပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံမျိုးကို မမြင်ဖူးဘဲ ရှိပါအံ့နည်း။
သို့သော်လည်း... တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုက်ဟောင်ရှန်း ၏ ပုံစံကြောင့်... ထိုက်ဟောင်ဟူရွှန် တို့တစ်စုမှာ ရင်ထဲတွင် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ခိုး၍ ရှူသွင်းလိုက်မိကြတော့သည်။
လူက မသေသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဖင်ကတော့ အရိုက်ခံရလွန်းလို့ ပျက်စီးနေပြီပေါ့။
ဒါက... ဘာဖြစ်လို့လဲ။
သူတို့ရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ရှိနေတဲ့သူက... သာမန်သူတော်စင်တစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။
ရှီးမျိုးနွယ်စုကနေ ဆင်းသက်လာခဲ့သူ ဖြစ်ရုံသာမက... စစ်ဆေးရေးဌာနချုပ်ရဲ့ စစ်ဆေးရေးအရာရှိ လည်း ဖြစ်တော့မည် ဖြစ်ကာ၊ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အဆင့်ခုနစ် အရာရှိအဆင့်အတန်း ရှိသူ ဖြစ်သည်။
ဘယ်သူကများ... ဒီလောက်အထိ ကောင်းကင်ယံလောက် ကြီးမားတဲ့ သတ္တိမျိုး ရှိနေရပြီး... ထိုက်ဟောင်ရှန်း ကို ဤကဲ့သို့ နှိမ့်ချစော်ကားရဲရတာလဲ။
ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားခဲ့ရပြီးနောက်... ရှီးမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်တစ်ဦးက ငိုညည်းသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း၊ ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ ထိုက်ဟောင်ရှန်း ကို တွဲကူလိုက်တော့သည်။
“အစ်ကိုကြီး... ဘယ်သူက အစ်ကို့ကို ဒီလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာလဲ၊ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါ... ကျွန်တော် သေချာပေါက် သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်...”
“လျှောက်ပြီးတော့ မပြောနဲ့...”
ထိုက်ဟောင်ရှန်း က... လန့်ဖျတ်သွားခဲ့ရပြီး၊ ယခုအချိန်တွင်မူ နောက်ဆုံး၌ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာခဲ့ရကာ... သူက ထိုနေရာကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသွားခဲ့ရသည်။
ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်း စွမ်းအားများကလည်း... လုံးဝ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
စိတ်အာရုံ တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံမျှဖြင့်... သူ၏ ဒဏ်ရာများက ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားခဲ့ရပြီး၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အတွင်းကမ္ဘာမြေ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍... မိမိ၏ လျှို့ဝှက်အပ်သော နေရာကို ဖုံးကွယ်လိုက်တော့သည်။
ယခုအချိန်တွင်မူ သူက... မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ မူလက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော... လူကို ချက်ချင်း သေချာပေါက် သေချင်စိတ် ပေါက်အောင် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ နာကျင်မှုကြီးကမူ... သူ၏ ရင်ထဲတွင် စွဲမြဲစွာ မှတ်သားနေခဲ့ရပြီး၊ မည်သို့မျှ မေ့ပျောက်၍ မရနိုင်တော့ချေ။
ထိုအချိန်တွင်... ကောင်းကင်မီးနယ်မြေအရှင်သခင် ကမူ နောက်ဆုံး၌ စိတ်အေးသွားခဲ့ရတော့သည်။
ထိုက်ဟောင်ရှန်း မသေရင်ပဲ တော်ပါပြီ... သူက ထိုက်ဟောင်ရှန်း မိမိ၏ နယ်မြေထဲတွင် သေဆုံးသွားမှာကို အကြောက်ဆုံး ဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ မည်သို့မျှ ရှင်းပြ၍ ရနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။
ထိုက်ဟောင်ဟူရွှန် က... ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တက်လှမ်းလိုက်ရင်း၊ တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ညီလေး... တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ၊ ဘယ်သူကများ...”
“အင်း... စီနီယာတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ပြီးတော့ မေးမြန်းတာပါ၊ အသေးစိတ် အကြောင်းအရာတွေကိုတော့... အစ်ကိုကြီး မမေးပါနဲ့တော့...”
“အဲဒီ စီနီယာရဲ့... ဂုဏ်ဒြပ်နဲ့ ရာထူးအဆင့်အတန်းကတော့... သေချာပေါက် မနိမ့်ကျလှဘူး...”
“သူက... ငါ့အပေါ် အနည်းငယ် သဘောကျ နှစ်သက်နေပုံပဲ၊ ငါကတော့ ဒီအကြောင်းအရာကို အသုံးချပြီးတော့... စစ်ဆေးရေးဌာနချုပ်ထဲမှာ ဖန့်ချန်နဲ့ အနိမ့်အမြင့် ပြိုင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မယ်...”
ထိုက်ဟောင်ရှန်း က... တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
သူ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများက... အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပေသည်။
ထိုစီနီယာက... သူ၏ သိုင်းပညာစာမေးပွဲကို ဤမျှအထိ ဂရုတစိုက် ရှိနေခဲ့ပြီး၊ သူ မှားယွင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်ကို ရောက်ရှိသွားမှာကို မနှမြောဘဲ လက်ဆန့်တန်း ကာကွယ်ပေးခဲ့သည် ဆိုကတည်းက...
ဒါက ဘာကို သက်သေပြနေတာလဲ။ သူ၏ နာမည်က... ထိုစီနီယာ၏ ရင်ထဲတွင် မှတ်သားခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
နောင်ပိုင်းတွင်... သူကသာ အစွမ်းအစ ပြသနိုင်မည် ဆိုပါက၊ ရာထူးတိုးတက်မည့် လမ်းကြောင်းက သဘာဝကျကျဖြင့် ချောမွေ့သွားရပေမည်။
ထို့အပြင်... သူက ထိုက်ဟောင်ဟူရွှန် တို့တစ်စု၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဤသို့ ပြောဆိုလိုက်ခြင်းကလည်း၊ မူလက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော... အနည်းငယ် အရှက်ရဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည့် မြင်ကွင်းကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ဖြစ်ပေသည်။
သေချာပေါက်ပင်... သူတော်စင်အပေါင်းတို့က ထိုက်ဟောင်ရှန်း ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည့် အခါတွင်မူ၊ တကယ့်ကိုပင် စိတ်ဝင်စားမှုများက ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။
သူတို့က... အဆက်မပြတ် မေးမြန်းနေကြပြီး၊ ဘယ်စီနီယာလဲဆိုတာကို သိချင်နေကြသော်လည်း... ထိုက်ဟောင်ရှန်း ကမူ ဝေဝါးစွာဖြင့်သာ အပေါ်ယံ အဖြေပေးခဲ့ပေသည်။
ကောင်းကင်မီးနယ်မြေအရှင်သခင် ကလည်း... စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်၊
“ထိုက်ဟောင်ရှန်း ညီအစ်ကို... ဒါဆိုရင် စစ်ဆေးရေးဌာနချုပ်ရဲ့ အထက်က စီနီယာများလား၊ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို...”
“ကောင်းကင်မီးနယ်မြေအရှင်သခင်... ဒီစကားက၊ မင်း မေးရမယ့် စကားမျိုးလား...”
ထိုက်ဟောင်ရှန်း က... မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်မီးနယ်မြေအရှင်သခင် က... ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားခဲ့ရပြီးမှ၊ ကသိကအောက်ဖြင့် ဆက်၍ စကားမဆိုတော့ချေ။
တကယ်လို့... မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်များက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရမည် ဆိုပါက၊ သေချာပေါက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။
မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး၊ မီးနတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ နယ်မြေအရှင်သခင်က... ထိုက်ဟောင်ရှန်း တို့လို လူမျိုးတွေရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ၊ အခြံအရံ ဇာတ်ပို့ နေရာလောက်မှာပဲ ပါဝင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
“သိုင်းပညာစာမေးပွဲကို... အဆုံးသတ်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ...”
ထိုက်ဟောင်ရှန်း က... တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိပြီး၊ ထို့နောက်တွင်မူ ဝိုးတိုးဝါးတား ဖြစ်နေသော ထိုအသက်စွမ်းအင် ရိပ်ခြေဆီသို့ လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး ထောက်လိုက်တော့သည်။
စူးရှလှသော အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက်... ထိုရိပ်ခြေက မီးခိုးငွေ့တစ်လိပ်ကဲ့သို့၊ ပျောက်ကွယ် ဗလာဖြစ်သွားခဲ့ရတော့သည်။
ထိုက်ဟောင်ဟူရွှန် တို့တစ်စုလုံး... မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း၊ ရင်ထဲတွင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စိတ်အေးသွားခဲ့ကြရတော့သည်။
ဒီတစ်ခေါက် လမ်းစဉ်မှာ... အခက်အခဲ အနည်းငယ် ရှိခဲ့သော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ ထိုက်ဟောင်ရှန်း က သိုင်းပညာစာမေးပွဲကို အောင်မြင်စွာ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး... ထူးချွန်ထက်မြက်လှသော ရလဒ်ဖြင့်၊ စစ်ဆေးရေးဌာနချုပ်ရဲ့ စစ်ဆေးရေးအရာရှိ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။
……
……
ချင်းမင်၊ စစ်ဆေးရေးဌာနချုပ်၊ ကျန့်နန်စခန်း။
ထုံဆုန်းချင်း ၏ မျက်နှာအမူအရာက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး၊ ထို့နောက်တွင်မူ မုန့်ထျန်းရှူး ကို ကြည့်၍ ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်တော့သည် ။
“သောက်ကျိုးနည်း ကောင်... မင်း သိရဲ့လား၊ အသက်စွမ်းအင် တစ်ခုကို စုစည်းဖို့အတွက် ဘယ်လောက်အထိ မလွယ်ကူဘူးလဲဆိုတာ... မင်းတို့တွေက တကယ့်ကို သေသင့်တဲ့ ကောင်တွေပဲ...”
မုန့်ထျန်းရှူး က... တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်
“အတွင်းကမ္ဘာမြေ တစ်ခုကို တည်ဆောက်ဖို့အတွက်ကကော ဘယ်လောက်အထိ မလွယ်ကူဘူးလဲ... မင်းတို့ ယင်သူတော်စင်တွေကလည်း၊ သေသင့်တဲ့ ကောင်တွေပါပဲ...”
ထုံဆုန်းချင်း ၏ မျက်နှာက... အလွန်တရာ အေးစက်ညှို့မှိုင်းသွားခဲ့ရသည်။
ယင်ကျင်း က... မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် သူတစ်ပါး ပျက်စီးခြင်း၌ ဝမ်းမြောက်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထုံဆုန်းချင်း က... တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားပုံရပြီး၊ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
“ယင်ကျင်း... ငါက အသက်စွမ်းအင် တစ်ခုပဲ ဆုံးရှုံးသွားတာ၊ ကျန်ရှိနေတဲ့ အသက်စွမ်းအင် အမြောက်အမြားရဲ့ တည်နေရာကို... စစ်ဆေးရေးဌာနချုပ်က ဘယ်လိုမှ ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...
မင်းက ဘာဖြစ်လို့ သူတစ်ပါး ပျက်စီးတာကို ဝမ်းမြောက်နေတာလဲ... မင်းရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ၊ အသက်စွမ်းအင်က တစ်ခုပဲ ရှိပုံရတယ်နော်...”
ယင်ကျင်း ကမူ... ချက်ချင်းပင် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုတော့ချေ။
နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်... ထိုက်ဟောင်ရှန်း က ခရီးပန်းလာသည့် ပုံစံဖြင့် ဤနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူက... မုန့်ထျန်းရှူး ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခါတွင်မူ၊ ချက်ချင်းပင် လက်သီးစုဆုတောင်းလိုက်ရင်း -
“ဦးလေး... ရှန်း က ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ၊ သိုင်းပညာစာမေးပွဲကို အောင်မြင်စွာ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့ပါပြီ...”
ထုံဆုန်းချင်း က... ထိုက်ဟောင်ရှန်း ကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး၊ ထိုမျက်ဝန်းများက လူကို ဝါးမြိုပစ်တော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။
မုန့်ထျန်းရှူး က... ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ရင်း -
“ငါ သိပြီ...”
ထိုက်ဟောင်ရှန်း က... ဖန့်ချန် ဤနေရာတွင် ရှိမနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ ကျန်ရှိနေသည့် လူအချို့လည်း ရှိမနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့်... စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဦးလေး... ကျန်တဲ့ သုံးယောက်ကကော စာမေးပွဲကို ဘယ်လို ဖြေဆိုခဲ့ကြလဲ...”
“နှစ်ယောက်ကတော့ စာပေစာမေးပွဲမှာ ကျရှုံးသွားခဲ့ကြတယ်၊ တစ်ယောက်ကတော့ သိုင်းပညာစာမေးပွဲကို သွားဖြေဆိုနေတယ်... ဒါပေမဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ရသလောက်တော့၊ သူက အဆင်မပြေလှဘူး... သိုင်းပညာစာမေးပွဲကို အောင်မြင်ဖို့အတွက်ကတော့၊ တကယ့်ကို ခက်ခဲလိမ့်မယ် ထင်တယ်...”
မုန့်ထျန်းရှူး က ဆိုလိုက်သည်။
ထိုက်ဟောင်ရှန်း က... ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း၊ ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီးမှ... တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။
“ဦးလေး... ရှီးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ယင်သူတော်စင်အမှု အကြောင်းက...”
“မင်းတို့ ရှီးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပြဿနာက... တကယ့်ကို ကြီးမားတယ်၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ဖန့်ချန်က ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကို တစ်ခေါက် ပြန်သွားတဲ့ အချိန်မှာ... ဒီအကြောင်းအရာနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့၊ ရှီးမျိုးနွယ်စုကျောင်းဆောင်မှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ယင်သူတော်စင် အမြောက်အမြားကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့တာ...”
မုန့်ထျန်းရှူး က ဆိုလိုက်သည် -
“ဒီယင်သူတော်စင်တွေက... ရင်ရှီအဆိပ် ကိုတောင် အသုံးပြုနေကြပြီ၊ ဒါက သူတို့ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ကောင်းကင်ငါးပါး ထဲက စွမ်းအားတွေက ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့ပြီး... နည်းလမ်းတွေကလည်း ပိုပြီးတော့ အစွမ်းထက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေတာပဲ...
မင်းက အခု စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပြီးတော့ စစ်ဆေးရေးအရာရှိ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဆိုမှတော့... အချိန်ရရင် ဖန့်ချန်ရဲ့ အနောက်ကနေ သေသေချာချာ လေ့လာသင်ယူရမယ်...”
ထိုက်ဟောင်ရှန်း ၏ မျက်နှာအမူအရာက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး၊ အနည်းငယ် မကျေနပ်သည့် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“အားလုံးက... အဆင့်ခုနစ် အရာရှိအဆင့်အတန်း တူတူပါပဲ၊ တကယ်လို့ ဖန့်ချန်က အချို့သော နေရာတွေမှာ ကျုပ်ထက် သာလွန်နေခဲ့မယ် ဆိုရင်တောင်မှ... သူ့ရဲ့ အရာရှိအဆင့်အတန်းနဲ့၊ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းကတော့...ကျုပ်ထက် ပိုပြီးတော့ မြင့်မားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”
သူက... ထိုသမာဓိတံဆိပ် များကို တွေးတောလိုက်မိသည့် အခါတွင်မူ၊ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် လေးလံသွားခဲ့ရသော်လည်း... ချက်ချင်းပင် ထိုစီနီယာကြီးကို တွေးတောလိုက်မိသဖြင့်၊ စိတ်ခံစားချက်က အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားခဲ့ရတော့သည်။
မုန့်ထျန်းရှူး ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိပြီး... တစ်ခုခုကို ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ပြန်လည်စဉ်းစားလိုက်ရင်း... တစ်စုံတစ်ခုသော အရပ်မျက်နှာဆီသို့ လက်ဦးညွှတ်လိုက်တော့သည်။
“ရှီးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ထိုက်ဟောင်ရှန်း က စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပြီးတော့၊ စစ်ဆေးရေးအရာရှိ ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ... ကျန့်နန်စခန်းရဲ့ မုန့်ထျန်းရှူး က အဓိက စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူ အနေနဲ့၊ ဌာနသုံးခုက လူကြီးမင်းများကို ဆုံးဖြတ်ချက် ချမှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်... သမာဓိတံဆိပ်ကို ချီးမြှင့်ပေးပါဦး...”
ထိုက်ဟောင်ရှန်း က... ချက်ချင်းပင် အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်ရင်း၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရတော့သည်။
ထုံဆုန်းချင်း တို့လို အပြစ်ရှိသူတော်စင်များကလည်း... စူးစမ်းလိုစိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြသလိုက်ကြပေသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူတို့က သမာဓိတံဆိပ် တစ်ရာ့တစ်ဆယ့်နှစ်ခုရဲ့ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မြင်ကွင်းကြီးကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးကြပေသည်။
ယခုအချိန်တွင်... စာပေနှင့် သိုင်းပညာစာမေးပွဲ နှစ်ခုလုံးကို အောင်မြင်ခဲ့သော ဤစစ်ဆေးရေးအရာရှိကကော... သမာဓိတံဆိပ် ဘယ်နှခုလောက် ရရှိနိုင်မည်နည်း။
အချိန်က တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင်... မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။
ထိုက်ဟောင်ရှန်း ၏ စိတ်ခံစားချက်က... စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှုကနေ၊ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်မှုအတွင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတော့သည်။
ဘာဖြစ်လို့... ဒီလောက်အထိ ကြာနေရတာလဲ။
သူ မှတ်မိသလောက်တော့... ဖန့်ချန် စာမေးပွဲအောင်မြင်ခဲ့စဉ်တုန်းက၊ ဌာနသုံးခုဘက်ကနေ တံဆိပ်များကို ချက်ချင်းပဲ ချီးမြှင့်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား။
“စိတ်ရှည်ရှည် ထားပါဦး... ဌာနသုံးခုက လူကြီးမင်းတွေက၊ အခုအချိန်မှာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနေကြတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”
“မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ အရည်အချင်းအရဆိုရင်... သမာဓိတံဆိပ်က သိပ်ပြီးတော့ နည်းပါးမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့... သုံးခုထက်မက ရှိရမယ်...”
မုန့်ထျန်းရှူး က... ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
မုန့်ထျန်းရှူး ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည့် အခါကျမှသာ... ထိုက်ဟောင်ရှန်း က ချက်ချင်းပင် စိတ်အေးသွားခဲ့ရတော့သည်။
သို့သော်လည်း... ရုတ်တရက် ပြန်လည်စဉ်းစားလိုက်မိသည့် အခါတွင်မူ၊ သုံးခု ဟုတ်လား။
ဒါက... ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။
ထိုဖန့်အမည်ရှိတဲ့ ကောင်က... အပြည့်အဝ တစ်ရာ့တစ်ဆယ့်နှစ်ခု တောင် ရရှိခဲ့တာလေ။
ထိုက်ဟောင်ရှန်း ၏ စိတ်ခံစားချက်က... အလွန်တရာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့ရပြီး၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် နာကျင်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ရသည့် အချိန်တွင်မူ... ကောင်းကင်ယံထဲကနေ နောက်ဆုံး၌ စွမ်းအားရိပ်ခြေတစ်ခု တိုးဝင်ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။
ဖြူဖွေးလှသော သမာဓိတံဆိပ်တစ်ခုက... ထိုက်ဟောင်ရှန်း ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရသည်။
ထို့နောက်... ဒုတိယတစ်ခု။
တတိယတစ်ခု။
ထို့နောက်တွင်မူ... မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ ထပ်မံ၍ ရှိမလာခဲ့တော့ချေ။
“အဆင့်တစ် သမာဓိတံဆိပ် သုံးခု...”
“မင်းရဲ့ ရလဒ်က... စစ်ဆေးရေးဌာနချုပ်အတွင်းမှာ၊ စစ်ဆေးရေးအရာရှိတွေရဲ့ ခုနစ်ပုံ၊ ရှစ်ပုံလောက်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ...”
“တကယ့်ကို... ထူးချွန်ထက်မြက်လှတဲ့ ရလဒ်လို့ ပြောလို့ရတယ်...”
မုန့်ထျန်းရှူး က ဆိုလိုက်သည်။
ထိုက်ဟောင်ရှန်း ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိပြီး၊ ဦးညွှတ်လိုက်တော့သည်။
“ဒီအချိန်တွေအတွင်းမှာ... ဦးလေးရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”
“အားနာစရာ မလိုပါဘူး...”
မုန့်ထျန်းရှူး က... ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ရင်း -
“ငါလည်း ဘာမှ အများကြီး ကူညီမပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး၊ အားလုံးက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပါ...”
ခေတ္တမျှ နားလိုက်ရင်း -
“စစ်ဆေးရေးအရာရှိ ရာထူးကို ရရှိခဲ့ပြီ ဆိုမှတော့... အရင်ဆုံး ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကို ပြန်ပြီးတော့ ကျင့်ကြံဦးပေါ့၊ နောက်ထပ် မကြာခင် အချိန်မှာ... မင်းလည်း နိဗ္ဗာန် အတွင်းကမ္ဘာတားမြစ်နယ်မြေ ကို သွားရလိမ့်မယ် ထင်တယ်...”
ထိုက်ဟောင်ရှန်း က... ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွသွားခဲ့ရပြီး၊ ခေါင်းကို ချက်ချင်း ညိတ်လိုက်တော့သည်။
“ဟုတ်ကဲ့...”