အခန်း ၂၆၂၁
Vol. 263 Ch. 2621
အခန်း (၂၆၂၁) - အနည်းနဲ့အများဆိုသလို မင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးပါမယ်
“အားလုံး နားလည်ကြရဲ့လား။”
“နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမရဲ့ အမိန့်ကို လေးစားစွာ လိုက်နာပါ့မယ်။”
နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမ မှ နံပါတ်တစ်သူတော်စင် ကိုးဦးတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်ယှက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။
နိဗ္ဗာန်အတွင်းကမ္ဘာတားမြစ်နယ်မြေ၏ အပြင်ဘက်၌။
ပုံရိပ် ရှစ်ခုတို့သည် ဟင်းလင်းပြင်တွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် နိဗ္ဗာန်အတွင်းကမ္ဘာတားမြစ်နယ်မြေအတွင်းမှ မြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ကို နောက်ပစ်ကာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။
ဟေးဆန်း အပါအဝင် ကောင်းကင်အရှင် ခုနစ်ပါးတို့သည် သူ၏ နောက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေကြသည်။
ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ပြောပြီးသည်နှင့် ကောင်းကင်အရှင်တစ်ပါးက အသံကို လျှော့၍ ညည်းတွားလိုက်သည်။
“ဆရာကြီး၊ ဆရာကြီးကိုယ်တိုင် ဒီကို ကြွလာတဲ့အတွက် နိဗ္ဗာန်အတွင်းကမ္ဘာတားမြစ်နယ်မြေရဲ့ ‘ဆန်းနယဲ့’ အဆင့် ဘွဲ့တံဆိပ်ဆိုတာ ဘာများလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြပေးလို့ ရပါမလား။”
“မင်းတို့ဘယ်လိုထင်လည်း၊ နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမက ဘယ်လိုပေါ်ပေါက်လာတာလဲဆိုတာကို။”
အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် သူတော်စင်က စကားတစ်ခွန်း ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
အနီးအနားရှိ ကောင်းကင်အရှင် ခုနစ်ပါးသည် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်သွားကြသည်။
ဟေးဆန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်သာရှိသော အံ့ဩမှုသည် အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေသည်။
“ဒါဆိုရင် ဆန်းနယဲ့အဆင့်နဲ့ နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမတို့ ဆက်စပ်နေတာပဲ ”
ဟေးဆန်းက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။
“ကြည့်ရတာ ဒီဆန်းနယဲ့အဆင့် ဘွဲ့တံဆိပ်ဟာ အနည်းနဲ့အများဆိုသလို နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ်နဲ့ ဆက်စပ်နေပုံပဲ။
ဖြစ်နိုင်တာက နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းတော်နဲ့ နေမင်းခုနစ်ပါး ခန်းမ၊ ကောင်းကင်ငါးပါးတို့ရဲ့ ပေါ်ပေါက်လာပုံတွေဟာ ဒီနေရာနဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ချိတ်ဆက်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“ကောင်းကင်ငါးပါးရဲ့ ပေါ်ပေါက်လာပုံ ဟုတ်လား။”
လင်ယောင်ဘက်မှ ကောင်းကင်အရှင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလောက်ထိတော့ မထူးဆန်းလောက်ပါဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ကိုယ်တိုင် ပေါ်လာတယ်ဆိုတာက ဒီတစ်ခေါက် နိဗ္ဗာန်အတွင်းကမ္ဘာတားမြစ်နယ်မြေမှာ တစ်ခုခုတော့ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သွယ်ဝိုက်ပြီး ပြနေတာပဲ၊ ဖြစ်နိုင်တာက ဒီတစ်ခေါက်မှာ ကောင်းကင်ငါးပါးစလုံး ဒီနေရာကနေ အကျိုးအမြတ် အများကြီး ရသွားနိုင်တယ်။”
စကားပြောနေသူမှာ ချန်းချုံံ မဟာမိတ်အဖွဲ့ဘက်မှ လာသော ကောင်းကင်အရှင်ဖြစ်သည်။
လင်ယောင်မှ ကောင်းကင်အရှင်၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။
ထိုနိဗ္ဗာန်အတွင်းကမ္ဘာတားမြစ်နယ်မြေသည် တကယ်ဆိုလျှင် လင်ယောင်နှင့်သာ သက်ဆိုင်ရမည်။
သာမန်အဖြစ်အပျက်လေး တစ်ခုသာ မဖြစ်ခဲ့လျှင် ယနေ့တွင် အခြားသော မဟာမိတ်အဖွဲ့များကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့် ပေးခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။
……
……
နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမ၏ အမိန့်ကြောင့် ကျောင်းသားအသီးသီးတို့သည် နောက်ထပ် ၁၂ နာရီ ကြာပြီးမှသာ နိဗ္ဗာန်အတွင်းကမ္ဘာတားမြစ်နယ်မြေထဲသို့ တရားဝင် ဝင်ရောက်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကင် ငါးပါးစလုံး၏ သဘောထားမှာ အချင်းချင်း အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခွင့်မပြုဟု သိလိုက်ရသည်။
ထိုအချက်က ကျောင်းသားများစွာ၏ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချနိုင်စေပြီး တင်းမာနေသော အမူအရာများမှာလည်း လျော့ပါးသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖူယာယာသည် နတ်ဆေးစာမျိုးနွယ်စုမှ လဲ့လဲ့ ကို ခေါ်ဆောင်၍ ဖန့်ချန်ထံသို့ လာခဲ့သည်။
လဲ့လဲ့၏ဘေးတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေပြီး သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ လဲ့လဲ့နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသလို အရပ်အမောင်းမှာလည်း ခါးအထိသာ ရှိသောကြောင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။
ဖန့်ချန်သည် နတ်ဆေးစာမျိုးနွယ်စုတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အများအားဖြင့် ထိုအတိုင်းသာ ရှိကြောင်း ကြည့်ရှုထားပြီး ဖြစ်သည်။
ယောကျာ်းလေးဖြစ်စေ၊ မိန်းကလေးဖြစ်စေ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးကိုလည်း ဖန့်ချန် မှတ်မိနေသည်။
သူမမှာ နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမ၏ အသက်စွမ်းအင် အစောပိုင်းအဆင့်တွင် ဒုတိယမြောက် သူတော်စင် ဖြစ်သည်။
ပြီးခဲ့သည့် ကောင်းကင် ငါးပါးစစ်ပွဲတွင် သူနှင့် တွေ့ဆုံစဉ်က သူမမှာ အလွန်ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။
“ဖန့်ချန် ကျောင်းသား။”
မိန်းကလေး သုံးဦးလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်ယှက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။
အောက်ရုလိုင်တို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သိလိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာသလို၊ ဖူယာယာမှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းနောက်ဆုံးအဆင့် နံပါတ်တစ်သူတော်စင် ဖြစ်သည့်အတွက် သူမအား ကြည့်သည့်အကြည့်တို့မှာ လေးစားမှုနှင့် သတိထားမှုတို့ ပါဝင်နေသည်။
“မင်းတို့သုံးယောက် နေကောင်းကြရဲ့လား။”
ဖန့်ချန်က လက်ယှက်၍ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ဖူယာယာ၏ အမူအရာမှာ ယခင်အတိုင်း အေးစက်နေပြီး နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်တွင် စကားမပြောတော့ပေ။
လဲ့လဲ့က ထိုအခြေအနေကို မြင်သဖြင့် သူမ၏ဘေးနားရှိ နတ်ဆေးစာမျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင် အမျိုးသမီးကို အမြန်ဆွဲလိုက်သည်။
“ဖန့်ချန် ကျောင်းသား၊ သူက ကျွန်မရဲ့ အစ်မပါ၊ သူမက အခု နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမမှာ မင်းရဲ့ နောက်မှာပဲ ရှိတာ၊ ခဏနေ နိဗ္ဗာန်အတွင်းကမ္ဘာတားမြစ်နယ်မြေထဲ ရောက်ရင် မင်းအနေနဲ့ သူမကို အနည်းနဲ့အများဆိုသလို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါရစေ။”
“ကျွန်မနာမည်က ချင်းချိုး ပါ။”
ချင်းချိုးက ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ ညီမလေးက ကိစ္စမရှိဘဲ ဝင်ရှုပ်နေတယ်လို့ ထင်ပေမဲ့။
ဖန့်ချန် ကျောင်းသားရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ထူးချွန်လွန်းတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ နိဗ္ဗာန်အတွင်းကမ္ဘာတားမြစ်နယ်မြေထဲ ရောက်ရင် အပြန်အလှန် ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်
“ခုနက နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမရဲ့ အမိန့်ကို အားလုံး ကြားပြီးဖြစ်မှာပါ၊ ဒီတစ်ခေါက် နိဗ္ဗာန်အတွင်းကမ္ဘာတားမြစ်နယ်မြေထဲ ဝင်သွားရင် အပြန်အလှန် စောင့်ရှောက်ပေးကြရမှာပေါ့။”
လဲ့လဲ့မှာ သိသိသာသာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။
ချင်းချိုး၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အပြုံးမှာလည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။
ထိုက်ဟောင်ရူသည် ဖန့်ချန်၏ နောက်တွင် အမြဲတမ်း ရပ်နေပြီး ချင်းချိုးကဲ့သို့ နေမင်း ခုနစ်ပါးကျောင်းသားမျိုးပင် ဖန့်ကျောင်းတော်အုပ်၏ အကာအကွယ်ကို လာရောက် တောင်းခံသည်ကို မြင်သောအခါ မနှစ်မြို့စွာ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။
“ဟင်၊ ဒါက ဘယ်သူလဲ။”
ချင်းချိုး၏ အကြည့်မှာ ထိုက်ဟောင်ရူအပေါ် ကျရောက်သွားသည်။
“မင်းက ရှီးမျိုးနွယ်စု မဟုတ်လား၊ ဖန့်ချန်ကျောင်းသားနဲ့ ရှီးမျိုးနွယ်စုတို့အကြားမှာ အဆင်မပြေဘူးလို့ ကြားထားတာပဲ။”
ထိုက်ဟောင်ရူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားပြီးနောက် အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်မက ရှီးမျိုးနွယ်စုမှ ထိုက်ဟောင်ရူပါ၊ ကျောင်းတော်အုပ် ဖန့်က အခု ကျွန်မတို့ ရှီးမျိုးနွယ်စုကျောင်းတော်ရဲ့ ယာယီ ကျောင်းတော်အုပ်ပါ။ ရှင်ကြားထားတဲ့ သတင်းတွေက သတင်းအဟောင်းတွေ ဖြစ်နေပါပြီ။”
“မင်းက ရှီးမျိုးနွယ်စုကျောင်းတော်ရဲ့ ယာယီ ကျောင်းတော်အုပ် ဟုတ်လား ”
လဲ့လဲ့နှင့် ချင်းချိုး နှစ်ဦးလုံးမှာ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်သွားကြသည်။
ဖူယာယာလည်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရင်တန့် ၊ ဖန်ရွှေ ၊ တန်ခယ်ရွှမ် ၊ ဆွေ့ထျန်းဟွမ် ၊ ရှန်းရှိုးယွမ် စသည့် ရင်းနှီးပြီးသား မျက်နှာများမှာ သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာကြသည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆွေ့ထျန်းဟွမ်မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြသည်။
ထိုသတင်းကို သူတို့ မသိသေးသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
“မှန်တယ်၊ မထွက်ခွာခင်မှာ ကျွန်မတို့ မျိုးနွယ်စုက တွဲဖက်ကျောင်းအုပ်က ကျောင်းတော်အုပ် ဖန့်ကို ပြောထားပြီးသားပါ၊ ဒီခရီးစဉ်မှာ ကျောင်းတော်အုပ် ဖန့်က ကျွန်မကို အများကြီး စောင့်ရှောက်ပေးမယ်လို့။”
ထိုက်ဟောင်ရူက ချင်းချိုးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ချင်းချိုးက မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး ထိုက်ဟောင် ရူကို လျစ်လျူရှုကာ ဖန့်ချန်အား ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဂုဏ်ပြုစကား ပြောလိုက်သည်။
ရှန်းရှိုးယွမ်တို့လည်း ပါဝင်လာကြပြီး ဂုဏ်ပြုစကားနှင့် အတူ အလွတ်သဘော နှုတ်ဆက်ကြသည်။
ထိုက်ဟောင်ရူမှာ စကားဝင်ပြောရန် အခွင့်အရေး မရသဖြင့် ဖန့်ချန်၏ နောက်တွင် တိတ်တဆိတ် ရပ်နေရသည်။
ချင်းချိုးသည် ထိုအချိန်အတွင်း ထိုက်ဟောင်ရူကို အကြိမ်ကြိမ် ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အနည်းငယ် ထောင်လွှားနေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“ပုတိုတိုလေး။”
ထိုက်ဟောင်ရူက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ဆွေ့ထျန်းဟွမ်တို့နှင့် စကား အနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်။
လူအများ စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် ရုပ်ပုံရိပ်တစ်ခု လျှောက်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
“ဖန့်ချန် ကျောင်းသား။”
ဖန်ရွှေက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်
“ဖန်ရူကန် မင်းလာတာ တော်သေးတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် မင်း ဖန့်ချန်ကျောင်းသားနောက်ကိုပဲ လိုက်ခဲ့၊ သူက ငါ့မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး မင်းကို အနည်းနဲ့အများဆိုသလို စောင့်ရှောက်ပေးပါလိမ့်မယ်။”
ဖန်ရူကန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အနီးအနားမှ ကျောင်းသားများက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သို့သော်လည်း ပြီးခဲ့သည့် ကောင်းကင်ငါးပါးစစ်ပွဲတွင် ဖန်ရူကန်မှာ စီကုရှန်းယိ နှင့် အတူတူ ကံကြမ္မာမျိုး ကြုံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။
ဖန်ရွှေက ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးခဲ့မှသာ ဘေးကင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖန်ရူကန်က အနည်းငယ် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သတိကြီးကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဖန့်ချန် ကျောင်းသား၊ ကျွန်တော်တို့ နေမင်းခုနစ်ပါးကျောင်းသားတွေ ဒီနေရာကနေ ခဏလောက် ထွက်ပြီး စကားပြောကြရအောင်လား သူတို့ကို ကြည့်ဦးလေ။”
သူသည် မလှမ်းမကမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
ကောင်းကင်ငါးပါးစလုံးမှ နေမင်း ခုနစ်ပါးကျောင်းသားများ အားလုံးနီးပါး ထွက်ပေါ်လာပြီး စခန်း ကိုးခုအဖြစ် ပိုင်းခြားကာ အစည်းအဝေး လုပ်နေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် အသက်စွမ်းအင် အစောပိုင်းအဆင့်ရှိ နေမင်းခုနစ်ပါးကျောင်းသားများလည်း ထိုနေရာကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။
ချင်းချိုးက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သဖြင့် ထိုက်ဟောင်ရူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“ဖန့်ချန် ကျောင်းသား၊ ရှင်က ကျွန်မတို့ အသက်စွမ်းအင် အစောပိုင်းအဆင့်ရဲ့ နံပါတ်တစ်သူတော်စင်ပဲ၊ အားလုံးကို တစ်ခုခု ပြောပြဖို့၊ ကြိုတင်စီစဉ်ဖို့ သွားသင့်တယ် မဟုတ်လား။
ဒီလိုမှ အချိန်တန်ရင် ဝင်သွားတဲ့အခါ ရှုပ်ရှက်ခတ်မနေတော့မှာပေါ့ ”
“မှန်တယ်။”
မလှမ်းမကမ်းမှ ဆွေ့ကျန့်ယွဲ့ တို့လည်း ရောက်လာပြီး ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။
ချင်းမင်တွင် နေမင်းခုနစ်ပါးကျောင်းဆောင်၌ နံပါတ်တစ်သူတော်စင် နှစ်ဦးသာ ရှိသော်လည်း နေမင်းခုနစ်ပါးတံဆိပ်မှ လာသော ကျောင်းသားများစွာ ရှိသည်။
ဖန့်ချန်က ထိုအခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ဟိုဘက်မှာ သွားပြောလိုက်မယ်။”
ဖန်ရူကန်မှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။
ထိုက်ဟောင်ရူက အလိုအလျောက် လိုက်သွားချင်သော်လည်း ချင်းချိုးက သူမ၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ပင်လိုက်သည်။
“ညီမလေး၊ ဒါက နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမက ကျောင်းသားတွေရဲ့ အစည်းအဝေးလေ၊ နင်က နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းဆောင်မှ ကျောင်းသားလား။”
ချင်းချိုးက ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ဖန့်ချန်နောက်သို့ လိုက်သွားတော့သည်။
ထိုက်ဟောင်ရူမှာ ထိုနေရာတွင် ရပ်လျက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
“ဒေါသ မထွက်ရဘူး၊ ဒေါသ မထွက်ရဘူး၊ နတ်ဆေးစာမျိုးနွယ်စုက ပုတိုတိုလေးတွေကို ဒေါသ မထွက်ရဘူး ”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းရှိုးယွမ်တို့လည်း သူတို့နှင့် သက်ဆိုင်ရာ နံပါတ်တစ်သူတော်စင်များဆီသို့ အသီးသီး သွားလိုက်ကြသည်။
ကျောင်းသားအသီးသီးမှာ နေမင်း ခုနစ်ပါးခန်းမ မှ ကျောင်းသားများ စုဝေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ အလေးအနက်ထားသည့် အကြည့်များ ပေါ်လာကြသည်။
ဤတစ်ခေါက် နိဗ္ဗာန်အတွင်းကမ္ဘာတားမြစ်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ရာတွင် အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံလာပါက ထို နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမ မှ ကျောင်းသားများကိုသာ အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်သည်။