အခန်း ၂၆၂၃
Vol. 263 Ch. 2623
အခန်း (၂၆၂၃) - တရားမျှတသော စာမေးပွဲ ဟုတ်ပါသလား
စာမေးပွဲနယ်မြေရှိ အသက်စွမ်းအင်အစောပိုင်းအဆင့် ကျောင်းသားများမှာ ဤအချက်ကို သတိပြုမိသွားပြီးနောက် ခဏတာ အံ့ဩသွားကြသော်လည်း ကျောင်းသားအများစုမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက် ဝမ်းမြောက်ခြင်းသာ ပိုမိုဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။
“ဒီ လင်နယဲ့ အဆင့်မြင့် အစောပိုင်း စာမေးပွဲက အရမ်း တရားမျှတတာပဲ ”
“သာမန်အရည်အချင်းနဲ့ စာမေးပွဲက ဒီလောက်ပဲ ဆိုရင်တော့ ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်က နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားတွေထက် နိမ့်ကျနေပါစေ၊ အရင်းအမြစ်ချင်း မယှဉ်နိုင်ပါစေ... အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိဘူးလို့တော့ မပြောနိုင်တော့ဘူး ”
တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောင်းသားတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့် ဝမ်းမြောက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။
သူတို့သည် ဤနိဗ္ဗာန်အတွင်းကမ္ဘာတားမြစ်နယ်မြေထဲသို့ ကံစမ်းရန်သာ လာခဲ့ကြပြီး အမှန်တကယ်တွင်မူ နောက်ကောက်ကျမည့်သူများသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ယခုဖြစ်ပေါ်နေသော လင်နယဲ့ အဆင့်မြင့် အစောပိုင်း စာမေးပွဲကမူ သူတို့ကို ကွဲပြားခြားနားသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းလိုက်သည်။
အကယ်၍ သူတို့၏ စာမေးပွဲမှာ မိမိနှင့် ကျင့်ကြံဆင့် အတူတူပင်ဖြစ်သော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ရင်ဆိုင်ရခြင်းမျိုး ဖြစ်မည်ဆိုလျှင်...
နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားများ၏ အားသာချက်မှာ အားသာချက်အဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေတော့မည် မဟုတ်ပေ။
သူတို့ကဲ့သို့သော သာမန်ကျောင်းသားများ၏ အားနည်းချက်မှာလည်း အားနည်းချက်အဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေတော့မည် မဟုတ်တော့ချေ။
သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားအချို့မှာမူ စိတ်ထဲတွင် မနှစ်မြို့ဖြစ်ကာ မျက်ဝန်းများမှာ မှိုင်းညှိုနေကြသည်။
သူတို့သည် မိမိတို့၏ ယှဉ်ပြိုင်ဖက်မှာ နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားချင်းအတူတူပင်ဖြစ်သော ဖန့်ချန်တို့သာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ယခုမူ စာမေးပွဲနယ်မြေအတွင်းရှိ အသက်စွမ်းအင်အစောပိုင်းအဆင့် ကျောင်းသား တစ်သောင်းနီးပါးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ယှဉ်ပြိုင်ဖက်များ ဖြစ်လာကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖန်ရူကန်မှာ အစပိုင်း၌ အလွယ်အထင်မှားပြီးနောက် အသက်စွန့်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သောကြောင့် ရှုံးနိမ့်လုနီးပါး အခြေအနေမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်လှည့်ပြောင်းနိုင်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အလွန်ခက်ခဲစွာဖြင့် တစ်နာရီကြာအောင် ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။
အမြဲတမ်း ဖိအားပေးတိုက်ခိုက်ခြင်း ခံနေရသည့် အခြေအနေဆိုးထဲတွင် ရှိနေခဲ့သော်လည်း အောင်မြင်သည့် စံနှုန်းကိုတော့ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။
‘ဖန်ရူကန်’ သည် ဆက်လက်မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ နောက်လှည့်၍ သူလာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်သွားကာ မှောင်မည်းနေသော တောင်တံခါးပေါက်ရှေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်မှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဖန်ရူကန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတော့သည်။
ကျောင်းသားများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်သွားကြသည်။
“အဲဒီ အရှိန်အဝါက...”
“နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ်နဲ့ တူနေသလိုပဲ ”
ချင်းချိုးနှင့် အခြား နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားများမှာ ထိုအရှိန်အဝါကို အရင်းနှီးဆုံး သိရှိထားသူများဖြစ်သည်။
“ဖန်ရူကန်၊ ခုနက အလင်းတန်းက နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ် ဖြစ်နေတာလား။”
ဆွေ့ကျန့်ယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
ဖန်ရူကန်မှာ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလျက် ထိုနေရာတွင် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ရပ်နေသည်။
အပြင်ဘက်တွင် မည်မျှပင် ဆူညံနေပါစေ၊ သူသည် မိမိ၏ ကမ္ဘာထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ပင်။
“အရင်ဆုံး သူ့ကို အတင်းအကျပ် မမေးပါနဲ့ဦး၊ သူက အဲဒီရွှေရောင် အလင်းတန်းကို စုပ်ယူနေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
“သူ လုပ်ဆောင်ပြီးသွားရင် ဘာဆိုတာ အလိုလို သိနိုင်မှာပါ။”
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ကျောင်းသားများအားလုံး တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
အချိန် တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့် ကြာပြီးနောက်။
ဖန်ရူကန်မှာ မျက်လုံးကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသည်။
“ဖန်ရူကန်၊ ခုနက အဲဒါ နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ် ဖြစ်နေတာလား ”
ဆွေ့ကျန့်ယွဲ့က ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့လည်း မဟုတ်ဘူး။”
ဖန်ရူကန်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်
“အားလုံး စိတ်မလောကြပါနဲ့၊ ငါပြောတာကို နားထောင်ပါ။”
“ခုနက အရှိန်အဝါက နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ်နဲ့ အလွန်တူတာကတော့ အမှန်ပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ်က အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ မှာပဲ ရှိတာ။”
“ခုနက အရှိန်အဝါကတော့ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတာ ”
“ဘာ”
ဆွေ့ကျန့်ယွဲ့တို့မှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
သူတော်စင် ကျမ်းစာများကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့လာခဲ့သူများ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ မှ လာခြင်းဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရားအစွမ်းတန်ခိုး ပဲဖြစ်စေ၊ နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ်ပဲဖြစ်စေ အားလုံးသည် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ထဲတွင်သာ ရှိကြသည်။
သို့သော် ဖန်ရူကန်ကမူ ခုနကအရာသည် နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ်နှင့် အလွန်ဆင်တူသော်လည်း မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသည်ဟု ဆိုသည်။
“မင်းအခု ဘယ်လို ခံစားရလဲ။”
ဖန့်ချန်က မေးလိုက်သည်။
ဖန်ရူကန်က စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်
“ပြောပြရခက်တယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ အခြေခံအင်အားတွေက ပိုမိုခိုင်မာလာသလို ခံစားရတယ်။
ဒါပေမဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနဲ့ သက်ဆိုင်တာ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိဘူး။”
ကိုယ့်ရဲ့ အခြေခံအင်အား ဟုတ်လား
“ဖြစ်နိုင်တာက ဒီအရှိန်အဝါက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ခဏတာ ရှိနေတာ ဖြစ်မယ်၊ အတွင်းကမ္ဘာနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့အခါမှ နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ်ထဲကို ဖြည့်စွက်ပေးလိမ့်မယ်။”
ဖန်ရူကန်က ဆက်ပြောသည်
“အသေးစိတ်ကိုတော့ အပြင်ထွက်မှပဲ သိရတော့မှာပါ။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်
“ငါ အခု လင်နယဲ့အဆင့် ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ရသွားပြီလို့ ပြောလို့ရပြီလား။”
ကျောင်းသားများမှာ အံ့အားသင့်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ‘ဆန်းနယဲ့’ အဆင့် ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ပထမဆုံး ရရှိသူမှာ ဖန်ရူကန် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
ဖန့်ချန်မှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။
ဖန်ရူကန်၏ အခြေခံအရည်အချင်းနှင့်ဆိုလျှင် သူ ‘အကန့်သက်ဖြတ်ကျော်ခြင်း တောင်’ တွင် တွေ့ခဲ့ရသော ဂိုဏ်းသားများထက် များစွာ နိမ့်ကျနေသည်။
‘ဆန်းနယဲ့’ အဆင့် ဘွဲ့တံဆိပ်ဆိုတာ တကယ်ပဲ ဒီလောက် လွယ်ကူတာလား။
“အကယ်၍ ဒီစံနှုန်းကိုပဲ ကြည့်ပြီး အရည်အချင်းကို သတ်မှတ်မယ်ဆိုရင် အရည်အချင်း နိမ့်ကျသူတွေတောင် ဆန်းနယဲ့ အဆင့် ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနေတာပေါ့ ”
“ကိစ္စတွေက ဒီလောက်နဲ့ မလွယ်ကူပါဘူး။”
“ခုနက လင်နယဲ့ အဆင့်မြင့် အစောပိုင်း စာမေးပွဲပဲ ရှိသေးတာ၊ အစောပိုင်း ရှိရင် အလယ်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့် ဆိုတာလည်း ရှိမှာပဲ...”
“ဖြစ်နိုင်တာက စာမေးပွဲ သုံးခုလုံးကို အောင်မြင်မှသာ ဒီဘွဲ့တံဆိပ်ကို အမှန်တကယ် ရရှိမှာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် မှောင်မည်းနေသော တံခါးပေါက်ထဲမှ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျောင်းသားအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပေါ်လာသည်။
တစ်လှမ်း၊ နှစ်လှမ်း...
ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျောင်းသားအချို့မှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူတို့မှာ အလွန်စိမ်းသက်နေပြီး နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားများထဲမှ မဟုတ်ပေ။
“ငါပဲ၊ ငါပဲ ”
အသက်စွမ်းအင်အစောပိုင်းအဆင့် ကျောင်းသားတစ်ဦးက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် လင်ယောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ လာသူ ဖြစ်သည်။
နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသား မဟုတ်ဘဲ တန်းရှီး ကျောင်းတော်၏ အဓိက တပည့်သာ ဖြစ်သည်။
သူသည် အလောတကြီးဖြင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ကြိုဆိုရန် သွားလိုက်သည်။
ဖြစ်စဉ်မှာ ဖန်ရူကန်နှင့် လုံးဝ တူညီသည်။
သို့သော် သူသည် ပြိုင်ဘက်နှင့် စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်နှင့် ပြိုင်ဘက်၏ နှစ်ချက် သုံးချက် တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သေဆုံးသွားတော့သည်။
“……”
စာမေးပွဲနယ်မြေတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဤစာမေးပွဲမှာ တရားမျှတသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသော ကျောင်းသားအားလုံးမှာ အလိုအလျောက် တံတွေးမြိုချလိုက်မိကြသည်။
ဖန့်ချန်မှာ ထိုစာမေးပွဲ၏ အရိပ်အယောင်ကို မြင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။
ခုနက ကျောင်းသား ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော စာမေးပွဲမှာ ဖန်ရူကန်နှင့် တူညီသည်။ သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာလည်း သူ့နှင့် အဆင့်အတန်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း...
နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သော သူတော်စင်တို့တွင် ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းနှင့် နည်းလမ်းများ ရှိကြသည်။
သာမန်ကျောင်းသားများမှာ မိမိနှင့် တူညီသော အရည်အချင်းရှိသူကို ရင်ဆိုင်ရသည့်တိုင် ပြိုင်ဘက်က မိမိ၏ စွမ်းအားကို အဆုံးစွန်အထိ ထုတ်သုံးနိုင်ပါက သာမန်ကျောင်းသားများအတွက် ရင်ဆိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲပေသည်။
“အရည်အချင်းကို ကျော်လွန်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိမှသာ ဒီစာမေးပွဲမှာ အသက်ရှင်နိုင်မှာ။”
“စာမေးပွဲရဲ့ တစ်နာရီကြာအောင် ခံနိုင်ရည်ရှိရမယ်ဆိုတဲ့ စံနှုန်းက အရည်အချင်းကို ကျော်လွန်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ စံနှုန်းနဲ့ အတူတူပဲ။”
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်
“ကိုယ်တိုင်မှာ ဒီစာမေးပွဲကို ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိဘူးလို့ ထင်ရင်တော့ အသက်ကို ပုံမပေးပါနဲ့။
အသက်အစားထိုးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိနေပါစေဦးတော့၊ အသက်စွန့်ရလောက်အောင် မတန်ပါဘူး။”
ထိုစကားကြောင့် စာမေးပွဲနယ်မြေရှိ ကျောင်းသားများမှာ အလွန်လေးနက်သွားကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် မှောင်မည်းနေသော တောင်တံခါးပေါက်မှ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။
ဤပုဂ္ဂိုလ်မှာ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်မှ အသက်စွမ်းအင်အစောပိုင်းအဆင့် ကျောင်းသားတစ်ဦးကို ကိုယ်စားပြုသည်။
သူလည်း ဖန့်ချန်၏ စကားကို စဉ်းစားကြည့်ပုံရသည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်နှင့် ချင်းချိုးတို့မှာ မတားဆီးခဲ့ကြပေ။
အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြပြီးဖြစ်ရာ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ပါက ၎င်းမှာ ကိုယ့်ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။
ထိုကျောင်းသား၏ နည်းလမ်းမှာ မညံ့ဖျင်းဘဲ နာရီဝက်လောက်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။
သူက အရှုံးပေးကြောင်း ပြောသော်လည်း ပြိုင်ဘက်မှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ ထိုကျောင်းသားကို သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်လိုက်မှသာ စာမေးပွဲကို ရပ်တန့်၍ ပြန်သွားတော့သည်။
စာမေးပွဲနယ်မြေရှိ လေထုမှာ ခုနက ပျော်ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ဖြစ်နေရာမှ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
စာမေးပွဲ သုံးခုတွင် ဖန်ရူကန် တစ်ယောက်သာ တစ်နာရီကြာအောင် ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။
ကျန်သူ နှစ်ဦးမှာ ရှုံးနိမ့်သွားပြီး အသက်တစ်ချောင်း စတေးလိုက်ရသည်။
ထိုအခြေအနေကြောင့် ကျောင်းသားများမှာ ဤမျှအထိ လောင်းကြေးထပ်ဖို့ လိုအပ်သလားဟု ပြန်လည် စဉ်းစားလာကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် မှောင်မည်းနေသော တောင်တံခါးပေါက်မှ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။
လူအုပ်က ထိုသူ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလိုအလျောက် အသက်ရှူမှားသွားပြီး ဖန့်ချန်ဘက်သို့ အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။