အခန်း ၂၆၂၅
Vol. 263 Ch. 2625
အခန်း (၂၆၂၅) - ကျေးဇူးပြု၍ နင်ကိုယ်တိုင် အရှုံးပေးလိုက်ပါ
ထိုကိုယ်ပွားသည် မိမိထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်ကို မြင်ရသော်လည်း ဖန့်ချန်၏ စိတ်အာရုံမှာ ထိုသူ့ထံတွင် မရှိပေ။
ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရရှိခဲ့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်အစွမ်း မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားပြောင်းလဲသွားသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
တစ်စုံတစ်ခုသော ကန့်သတ်ချက် အတားအဆီး တစ်ခုမှာ လျော့ရဲလာသကဲ့သို့ပင်။
ဥခွံကို ခွဲထွက်တော့မည့် ကြက်ကလေးတစ်ကောင်နှင့် တူသော်လည်း ထွက်ပေါက်ကို ထိုးဖောက်ရန် အားအနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးသည်။
“ဒီခံစားချက်မျိုးက... ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အစွမ်းထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုက အပြင်ကို ထွက်လာဖို့ ရုန်းကန်နေတာများလား။”
တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ‘ဖန့်ချန်’ က ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။
“လင်နယဲ့ အဆင့်မြင့် စာမေးပွဲ၊ အခု စတင်ပြီ။”
ဖန့်ချန်လည်း သတိပြန်ဝင်လာကာ သူနှင့် ပုံစံတူ အတူတူပင်ဖြစ်သော ထိုကိုယ်ပွားကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ စာမေးပွဲနယ်မြေထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားလိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျောင်းသားအားလုံးမှာ အလွန်ပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းသော ယှဉ်ပြိုင်မှုတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။
နှစ်ဦးစလုံးသည် နတ်ဘုရားစွမ်းအား အမျိုးမျိုးကို အပြိုင်အဆိုင် အသုံးပြုနေကြပြီး ဖန့်ချန်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားက ပြိုင်ဘက်ကို ချုပ်ကိုင်လိုက်သည့်အခါ ပြိုင်ဘက်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် အခြား နတ်ဘုရားစွမ်းအား တစ်မျိုးဖြင့် ပြန်လည်ခုခံသည်။
စွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ အသုံးပြုနိုင်မှုရော၊ အချိန်အခါကို စံနစ်တကျ ဖမ်းဆုပ်နိုင်မှုမှာပါ ကျောင်းသားများ၏ ကျောရိုးကိုပင် အေးစက်သွားစေလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
တစ်ဖက်ဖက်မှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရတော့မည်ဟု ထင်ရသည့် အချိန်တိုင်းတွင် သူတို့ လုံးဝ မတွေးထင်ထားနိုင်လောက်သော လိမ္မာပါးနပ်သည့် နည်းလမ်းများဖြင့် အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဖန့်ချန်နှင့် စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာ ရိုးရှင်းသည့် သာမန်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
“မင်းမှာ အားနည်းချက် နည်းနည်းလေး ရှိနေသေးတယ်၊ ဒါက လင်နယဲ့ အဆင့်မြင့် စာမေးပွဲရဲ့ အဆုံးစွန် အတိုင်းအတာပဲလား။”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
သူနှင့် ပုံစံတူ အတူတူပင်ဖြစ်သော စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူမှာ ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့်အချိန်က ရောက်ရှိသွားမှန်းမသိသည့် လက်ဝါးရာတစ်ခု ထင်ကျန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုကိုယ်ပွားသည် ပေါက်ကွဲ၍ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် နောက်တစ်ဖန် ပြန်လည်စုစည်းလာသည်။
“လင်နယဲ့ အဆင့်မြင့် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပါတယ်၊ ရမှတ် ထူးချွန် ။”
စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် နောက်လှည့်၍ မှောင်မည်းနေသော တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။
ယခင်ကထက် တစ်ဆခန့် ပိုမိုကြီးမားသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
ဥခွံကို ခွဲထွက်တော့မည့် ခံစားချက်မှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသော်လည်း၊ ထိုအရာအတွက် အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးသည်။
ကျောင်းသားများမှာ ထိုကိုယ်ပွား၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်ဘက်သို့ အကြည့်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ ထိတ်လန့်မှုများကို စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန်ပင် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါက လင်နယဲ့ အဆင့်မြင့် စာမေးပွဲ ဖြစ်သည်
သူတို့၏ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ထိုစာမေးပွဲမှာ လင်နယဲ့ အစောပိုင်း စာမေးပွဲထက် များစွာ ပိုမိုခက်ခဲနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်သော ဖန်ရုကန်သည်လည်း အသက်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော်လည်း လင်နယဲ့ အစောပိုင်း စာမေးပွဲတွင် တစ်နာရီကြာအောင်သာ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။
ပြိုင်ဘက်ကို အနိုင်ယူဖို့ ဆိုသည်မှာမူ... အလှမ်းဝေးလွန်းလှသည်။
မျက်စိရှေ့က ဖန့်ချန်မှာမူ စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူကို သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် အနိုင်ယူခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဖန်ရုကန်မှာ အလွန်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် -
“ဖန့်ချန် ကျောင်းသား၊ မင်း အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ မင်းက အဲဒီ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်တွေနဲ့ ခေတ်ပြိုင်ပဲလား၊ ကိုယ့်ရဲ့ ကျင့်ကြံစွမ်းအားကို အမြဲတမ်း ပိတ်လှောင်ထားပြီး ခေတ်တိုင်းမှာ ကြုံတွေ့ရမယ့် အခွင့်အရေးကို စောင့်မျှော်နေတာလား။”
“ဖန်ရုကန်၊ မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ၊ ဒီလောကမှာ အဲဒီလို သူတော်စင်မျိုး ရှိနိုင်ပါ့မလား။
အကယ်၍သာ ကျင့်ကြံဆင့် အတူတူမှာ ကြာကြာနေမိရင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေရဲ့ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မယ်။ ပြီးရင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေက ဟင်းလင်းပြင် ထဲကို ပြန်ရောက်သွားမှာပဲ ”
အဆင့်သတ်မှတ်ချက် နိမ့်သော နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။
ဖန်ရူကန်၏ စကားကြောင့် ထိတ်လန့်နေကြသော သာမန်ကျောင်းသားများ၏ အမူအရာမှာလည်း အနည်းငယ် ပြန်လည်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။
သို့သော် ကျောင်းသားအချို့မှာမူ ချင်းချိုး၊ ဆွေ့ကျန့်ယွဲ့ စသည့် အဆင့်မြင့် နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားများ၏ မျက်နှာမှာ ဖန်ရုကန်နည်းတူ အလွန်ပင် လေးနက်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။
“ရှိတယ်၊ သေချာပေါက် ရှိတယ်။”
ဖန်ရုကန်သည် ဖန့်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ လေးနက်မှုမှာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ထုထည်ကြီးမားနေသည်။
“ငါ မမြင်ဖူးပေမဲ့ ငါ့အိမ်က သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ ပြောတာတော့ ကြားဖူးတယ်။”
“သူတို့နဲ့ ခေတ်ပြိုင်ဖြစ်တဲ့ ပါရမီရှင်တချို့ဟာ နောက်ဆုံးမှာ အကြောင်းမဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတယ်၊ အရည်အချင်း သာမန်လူတွေကနေ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်တွေ ဖြစ်လာကြတယ်။”
“ဒီကိစ္စက မယုံနိုင်စရာ ကောင်းပေမဲ့ ရှိနေနိုင်တာပဲ။”
ကျောင်းသားများမှာ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်သွားကြသည်။
ကျောင်းသားတစ်ဦးက -
“ငါ နားလည်ပါတယ်၊ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်တွေနဲ့ ခေတ်ပြိုင်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ သူတွေက ကျင့်ကြံဆင့်ကို ပိတ်လှောင်ထားပြီး ငါတို့နဲ့ အတူတူ၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ထက်တောင် နိမ့်ကျအောင် ထိန်းထားနိုင်တယ် ဆိုတာကိုလေ။
ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတာက လက်ရှိ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်တွေနဲ့ ခေတ်ပြိုင် သူတော်စင်တွေက အခုချိန်အထိ ကျင့်ကြံဆင့်ကို ပိတ်လှောင်ထားတယ် ဆိုတာလား။
ဒါက ကြာလွန်းတယ်၊ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေရဲ့ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ဘယ်လိုမှ မခံနိုင်ဘူး ”
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ကြာလွန်းတယ်။”
“အားလုံးပဲ၊ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေရဲ့ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ခံရတယ်ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲလို့ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မယ့်သူ ရှိမလား ”
“အဲဒါက ပြောစမှတ် တစ်ခုပဲ၊ ဖြစ်ခဲပေမဲ့ အမှန်တကယ် ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသေချာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်က သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကတော့ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။
လက်ရှိ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ ကြာကြာနေမိရင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေရဲ့ ထိန်းချုပ်ခြင်း ခံရပြီး အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်တဲ့။”
“အဲဒီလို စကားမျိုး ရှိတာလား...”
“တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။”
“သတင်းအမှားတွေကို ကြောက်မနေနဲ့ ၊ သူတော်စင်တွေ ဖြစ်တဲ့ ငါတို့က အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ထိန်းချုပ်ထားတာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေရဲ့ သိမ်းသွင်းခြင်းကို ခံရမှာလဲ အဲဒါက ငါတို့ပိုင်တဲ့ အရာပဲလေ။”
ကျောင်းသားအချို့မှာလည်း ကွဲပြားသော အယူအဆများကို ထုတ်ဖော် ပြောဆိုကြသည်။
“ငါ့အိမ်က သက်ကြီးရွယ်အိုတွေလည်း ဒီအကြောင်း ပြောဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင်တောင် ဒါကို အမှန်တကယ် ဟုတ်မဟုတ် အတည်မပြုနိုင်ကြဘူး၊ ခန့်မှန်းချက် တစ်ခုလောက်ပဲ ။”
ချင်းချိုးက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် နေရာရှိ ကျောင်းသားများကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ အများစုမှာ သူမ မရင်းနှီးသော၊ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော သူများသာ ဖြစ်သည်။
ဤနေရာရှိ နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားများကိုသာ သူမ အနည်းငယ် ရင်းနှီးသည်။
ကောင်းကင်ငါးပါးနယ်မြေ မှာ တကယ်ကို ကျယ်ပြောလှသည်။ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုမှာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်သာ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း ယနေ့ကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင်မူ လူအများအပြားကို မြင်တွေ့ရခြင်းကပင် ခေါင်းမူးစရာ ကောင်းလှသည်။
“ယန်တန်းမျိုးနွယ်စုမှာလည်း အဲဒီလို ပြောစကားမျိုး ရှိပုံပဲ။”
ဆွေ့ကျန့်ယွဲ့က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် -
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေကတော့ နည်းမယ်လို့ ငါထင်တယ်။”
သူသည် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ပိုမိုပေါ်လာသည်။
“ဖန့်ချန် ကျောင်းသားရဲ့ စွမ်းအားကို ဒီလိုနည်းနဲ့ မရှင်းပြဘူးဆိုရင် တကယ်ကို လက်ခံရခက်နေတာမျိုးပါ။”
“ဘာကို လက်ခံရခက်နေတာလဲ၊ လင်နယဲ့ဆိုတာ ဆန်းနယဲ့အဆင့်ရဲ့ ပထမအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာလေ။
နောက်မှာ ရွှမ်နယဲ့၊ ကျဲ့နယဲ့ ဆိုတာ ရှိသေးတယ်။
ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်တွေ ပြောတဲ့အတိုင်း ဒီနိဗ္ဗာန်အတွင်းကမ္ဘာတားမြစ်နယ်မြေရဲ့ တည်ရှိမှုက အလွန်ကို ရှေးကျလွန်းတယ်။
ရှေးကျလွန်းလို့ အရင်ခေတ်၊ ဒါမှမဟုတ် အရင်က အရင်ခေတ်တွေကတည်းက ရှိခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
အဲဒီအချိန်တုန်းက ဆန်းနယဲ့အဆင့် ပါရမီရှင်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့မှာပဲ။
ဒီခေတ်မှာ အဲဒီလိုလူမျိုး နည်းနည်းပါးပါး ပေါ်လာတာ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။”
ဖန့်ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်
“ငါက သူတော်စင်အဆင့် အကန့်သက်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကျော်လွန်ဖူးတာပါ၊ မင်းတို့လည်း အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်ပြီး ကျော်လွန်ကြည့်ကြပါ၊ ဒီလို အဆင့်မျိုးကို ရောက်ဖို့က ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။”
“သူတော်စင်အဆင့် အကန့်သက်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကျော်လွန်တာ ဟုတ်လား ”
ဖန်ရုကန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါကိုတော့ မေ့သွားတာ...”
“ဖန့်ချန် ကျောင်းသား၊ မင်း သူတော်စင်အဆင့် အကန့်သက်ကို ဘယ်နှစ်ကြိမ် ကျော်လွန်ဖူးတာလဲ ”
ချီထျန်းမျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားတစ်ဦးက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထိုကျောင်းသားမှာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်သွားတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် မှောင်မည်းနေသော တံခါးပေါက်ထဲမှ ကိုယ်ပွားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
ကျောင်းသားများမှာလည်း အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျောင်းသားတစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို -
“ဖန့်ချန်၊ ဒီတစ်ခါသာ ရွှမ်နယဲ့ စာမေးပွဲ ဖြစ်ခဲ့ရင် ကျေးဇူးပြု၍ နင်ကိုယ်တိုင် အရှုံးပေးလိုက်ပါ။”
“နင် လင်နယဲ့ အဆင့်မြင့် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပြီးပြီပဲ၊ ရရှိခဲ့တဲ့ ဆုလာဘ်တွေက နင့်ကို ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်အဆင့်အထိ ရောက်အောင် ထောက်ပံ့ပေးဖို့ လုံလောက်နေပြီ။”
ကျောင်းသားများမှာ ထိုနေရာတွင် တောင့်တင်းသွားကြပြီး အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် အားလုံး၏ အကြည့်မှာ ထိုကျောင်းသားထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
သူမသည် ရှီး မျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်ဟန်ရှိပြီး တန်လင် ကျောင်းတော်ဘက်မှ ရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းသား ၁၉ ဦးထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ထိုနေရာရှိ နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားများထဲတွင် သူမကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။
အဓိက ကျောင်းသားများထဲတွင်လည်း သူမကို သိသူ မရှိပေ။
“နင်က ဘယ်သူမို့လို့ ဖန့် ကျောင်းတော်အုပ်ကို အရှုံးပေးခိုင်းနေတာလဲ”
ထိုင်ဟောင်ရှူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ထိုက်ဟောင် ဟွမ်းယောင် ”
ထိုက်ဟောင် ဟွမ်းယောင်က ထိုက်ဟောင်ရုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအကြည့် တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ထိုက်ဟောင်ရှူမှာ သွေးအန်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုက ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားသည်။
သူမ လွင့်စင်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် ချင်းချိုးက လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သူမအပေါ် ကျရောက်လာသည့် စွမ်းအားကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သော်လည်း ချင်းချိုးကိုယ်တိုင်လည်း နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ယုတ်သွားရသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကျောင်းသားအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။