အခန်း ၂၆၂၈
Vol. 263 Ch. 2628
အခန်း (၂၆၂၈) - ဒီလောက်နဲ့တင် အောင်မြင်တယ်လို့ ပြောရဲသေးတာလား
ထိုက်ဟောင် ဟွမ်းယောင်သည် သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် မည်သည့်ခေတ်ကာလတွင် နိုးထလာသည်ဖြစ်စေ၊ ဤကဲ့သို့သော လျစ်လျူရှုမှုကို မည်သည့်အခါကမှ မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။
သူမသည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေသော ဖန့်ချန်ကိုလည်းကောင်း၊ သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာနေသော စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူကိုလည်းကောင်း ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်မူ တိတ်ဆိတ်ခြင်းအဖြစ်သို့သာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အဆိုပါ သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်းဆိုသည်မှာ ဘာမျှမဟုတ်သော အမှိုက်သရိုက်မျှသာ ဖြစ်သည်။
သူ့အမြင်တွင် ၎င်းမှာ အရေးပါသော အရာမဟုတ်ပေ။
သူ့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူရရှိထားသော ဤထူးခြားသည့် ကျင့်စဉ် - သံသရာမသေမျိုး ကျင့်စဉ် ပင် ဖြစ်သည်။
“ဒီကျင့်စဉ်က နိဗ္ဗာန်အတွင်းကမ္ဘာတားမြစ်နယ်မြေကနေ ငါ့ကို ပေးအပ်တာလား ”
“နောက်ပိုင်း စာမေးပွဲအောင်ပြီး ရွှမ်နယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်ကို ရောက်တဲ့ သူတော်စင်တိုင်းက ဒီကျင့်စဉ်ကို ရကြမှာလား ဒါမှမဟုတ် အဆင့်နဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ တခြားကျင့်စဉ်တွေလား ”
“ဖြစ်နိုင်ခြေက... အရမ်းတော့ မများလှဘူး။”
ဖန့်ချန်မှာ ထိုမှတ်ဉာဏ်သည် အပြင်ဘက်မှ လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်ထံမှသာ လာသည်ဟု အမြဲ ခံစားနေရသည်။
၎င်းမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်အစွမ်းထဲမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။
“ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အစွမ်းက ပူပြင်းတဲ့ နေမင်းထဲက နတ်သမီးကြောင့်သာ ဒီလောက် ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိလာခဲ့တာ။”
“ဒါဆိုရင် ဒီကျင့်စဉ်က... သူမကပဲ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အစွမ်းထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ပေးထားတာများလား ”
“ဒီလိုဆိုရင် အရင်တစ်ခါက အဲဒီအကြည့်တစ်ချက်က တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘဲ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာလား ”
“ဒီဖြစ်နိုင်ခြေသာ မှန်တယ်ဆိုရင် မသေမျိုးနတ်သမီးရဲ့ နောက်ကြောင်းက သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းလာပြီ။ ဒါမှမဟုတ် သူမက ငါ့ရဲ့ တူညီတဲ့ ဂိုဏ်းဝင် အစ်မတစ်ယောက်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား၊ ဟုတ်ပြီ... ဒါမှမဟုတ် ဆရာအဒေါ်များ ဖြစ်နေမလား ”
ထိုအကြောင်းကို တွေးတောရင်း ဖန့်ချန်မှာ တခြားသော အတွေးများကို ခေတ္တ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
အကယ်၍ သူ၏ ယခုခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်ပါက ဆန်းနယဲ့ အဆင့် ခေါင်းစဉ်ဆိုသည်မှာ အလွန် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
“ရွှေရောင်အလင်းတန်းရဲ့ အရှိန်အဝါက နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ်နဲ့ အလွန်တူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှေ့ကဟာက ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပေါင်းစပ်သွားပြီး နောက်ကဟာက အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှာ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားတာပဲ။”
“ဒါကို 'နေမင်းခုနစ်ပါး စွမ်းအား' လို့ ခေါ်ဆိုလိုက်ကြစို့။”
“စာမေးပွဲကို အောင်မြင်တိုင်း နေမင်းခုနစ်ပါး စွမ်းအားကို ရရှိတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ အရည်အချင်းဆိုတာ နေမင်းခုနစ်ပါး စွမ်းအားနဲ့ ခွဲခြားထားတာ မဟုတ်ဘဲ၊ စာမေးပွဲအောင်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိမှသာ နေမင်းခုနစ်ပါး စွမ်းအားကို ချီးမြှင့်တာ ဖြစ်နေတယ်။”
“ဒါဆိုရင် ဒါက နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမရဲ့ တံဆိပ်လိုမျိုး ဆုလာဘ်တစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဆုလာဘ်က ကျင့်သုံးရမယ့် ကျင့်စဉ်အဆင့်နဲ့ ပတ်သက်နေတာလား ”
“ဒါက ခွဲခြားသတ်မှတ်ချက် တစ်ခုလား၊ ဒါမှမဟုတ် မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်တစ်ခုလား ”
“သံသရာမသေမျိုး ကျင့်စဉ်က နေမင်းခုနစ်ပါး စွမ်းအား လုံလောက်မှသာ ကျင့်သုံးနိုင်တာမျိုးလား”
“ဒီခန့်မှန်းချက်ကို ကျင့်စဉ်စတင်တဲ့အခါ အတည်ပြုနိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်။”
ထိုသို့ တွေးတောရင်း ဖန့်ချန်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသော စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူကို ကြည့်လိုက်သည်။
‘ဖန့်ချန်’ (စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူ): “ရွှမ်နယဲ့ အလယ်အဆင့် စာမေးပွဲ၊ အခု စတင်ပြီ။”
ဖန့်ချန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စာမေးပွဲနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
ဒီတစ်ခါတွင် သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ ဖန့်ချန်၏ အဆင့်နှင့် အလွန်ပင် နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း နှစ်ဖက်စလုံးမှ အသုံးပြုသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများမှာ မျက်စိကျိန်းမတတ်ပင် ဖြစ်သည်။
တချို့သော စွမ်းအားများမှာ မည်သို့မျှ မသိသာဘဲ အသုံးပြုသွားသဖြင့် ကြည့်ရှုသူများပင် ဘာမျှ မရိပ်မိလိုက်ပေ။
သူတို့သည် တိုက်ပွဲဖြစ်နေစဉ်အတွင်း ဖန့်ချန်က ဒိန်းရွှမ်း အသီးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ စားလိုက်သည်ကိုပင် မြင်လိုက်ရသည်။
“ဟူးး”
နေရာရှိ ကျောင်းသားများမှာ အံ့အားသင့်ကာ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။
“ဖန့်ချန်က အသက်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်ကို ရောက်တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ အခုတင်ပဲ အလယ်အဆင့်ကို တက်တော့မလို ဖြစ်နေပြီလား ”
“ကြည့်ရတာ သူ အရင်က ကျင့်ကြံစွမ်းအားကို အရမ်း ဖိနှိပ်ထားခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ် ”
“ဒီအတိုင်း ဆက်တိုက်နေရင် သူတော်စင် အဆင့်ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားတော့မှာ မဟုတ်လား ”
တိုးတိုး တီးတိုး စကားသံများမှာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဤအချိန်တွင် ဖန့်ချန်၏ ပထမဆုံးသော သူတော်စင်အစွမ်းသည် အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူးဟု သံသယဝင်မည့် ကျောင်းသား တစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ပေ။
သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမျှသော စွမ်းအားများအရပင် ဖန့်ချန်သာ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက...
ထိုနေရာရှိ အသက်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံသူ တစ်သောင်းနီးပါးတွင် မည်မျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည်ကိုပင် မသိနိုင်တော့ပေ။
“ဖန့်ချန်က အစကတည်းက သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်းဝင် ဖြစ်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် ရှေးအကျဆုံး အဖွဲ့ဝင်လား ”
ဖန်ရုကန်က ရုတ်တရက် သူ့ဘာသာ သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ၏ အကြည့်များမှာ ထိုက်ဟောင် ဟွမ်းယောင်ထံသို့ တဖျတ်ဖျတ် ရောက်သွားသည်။
ထိုက်ဟောင် ဟွမ်းယောင်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“သူက သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်းဝင် မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ထက် အသက်ကြီးတဲ့သူဖြစ်စေ၊ ငယ်တဲ့သူဖြစ်စေ... သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်းမှာ ပါဝင်ချင်ရင် အနည်းဆုံး ငါတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက် လိုအပ်တယ်။”
“မင်းတို့ သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်းကို အထင်မသေးကြနဲ့။”
“ကောင်းကင်အရှင် ဆက်ခံသူဆိုတာလည်း သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်းရဲ့ စံနှုန်းကို မမှီလို့ စစ်ထုတ်ခံလိုက်ရတဲ့ ရှုံးနိမ့်သူတွေပဲ။”
“...”
ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင် ဆက်ခံသူများမှာ အနည်းငယ်မျှ မဟုတ်ပေ။
နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသား အများစုမှာပင် ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင် ဆက်ခံသူများ ဖြစ်ကြသည်။
မျိုးနွယ်စု၏ အခြေခံအင်အားကြောင့် ထိုခေါင်းစဉ်ကို မရရှိခဲ့သည့် အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း နေ့စဉ် ရရှိသော အရင်းအမြစ်များမှာမူ မနည်းလှပေ။
ထိုက်ဟောင် ဟွမ်းယောင်၏ စကားမှာ သူတို့အားလုံးကို တစ်ခါတည်း စုပေါင်း၍ ဆဲဆိုလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“ဒါဆိုရင် ငါတို့က စစ်ထုတ်ခံလိုက်ရတဲ့ ရှုံးနိမ့်သူတွေပေါ့...”
ချင်းချိုးက သူ့ကိုယ်သူ အထင်သေးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ထိုက်ဟောင် ဟွမ်းယောင်မှာ ဖန့်ချန်နှင့် စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူတို့၏ တိုက်ပွဲကို စူးစိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ပါးစပ်မှမူ အေးစက်သော ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မဟုတ်လို့ ဘာဖြစ်ရမှာလဲ”
“ဒီ 'အောင်မြင်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ငါတို့ သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်းဝင်တွေတောင် မပြောရဲဘူး။”
“မင်းတို့ကရော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အောင်မြင်သူလို့ ပြောရဲလို့လား ”
“ကြည့်လိုက်စမ်း၊ ဒီ အသက်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံသူတွေထဲမှာ ကောင်းကင်နိမိတ် အဆင့်ကို ရောက်နိုင်တဲ့သူက ၁၀ ပုံ ၁ ပုံပဲ ရှိတယ်။”
“အထွတ်ထိပ်တာအို အဆင့် ကို ရောက်နိုင်တာကတော့ ၁၀၀ ပုံ ၁ ပုံပဲ။”
“တကယ့် ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့သူက ဘယ်နှစ်ယောက်များ ရှိလို့လဲ”
“ဒီလောက်နဲ့တင် အောင်မြင်တယ်လို့ ပြောရဲသေးတာလား”
“...”
ကျောင်းသားများမှာ ဆူပူခံလိုက်ရသဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
တစ်ခဏမျှ ပြန်လည် ချေပစရာ စကားလုံး ရှာမတွေ့ကြပေ။
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်မှာ 'ဒိန်ရွှမ်း' အသီးကို ဆယ်လုံးကျော် စားသုံးပြီး ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ ဒိန်ရွှမ်းအသီး အရန်သင့် ရှိနေသေးသည်။ မဟုတ်လျှင်...
သူသည် နိဗ္ဗာန်အတွင်းကမ္ဘာတားမြစ်နယ်မြေတွင်ပင် အသက်စွမ်းအင် အလယ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ရွေးချယ်ရတော့မည်။
ထိုအချိန်သို့ ရောက်လျှင် သူသည် နိဗ္ဗာန်နယ်မြေမှ အပြင်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံရမည်လား၊ သို့မဟုတ် အသက်စွမ်းအင် အလယ်အဆင့် နယ်မြေသို့ တက်လှမ်းသွားမည်လား မသေချာပေ။
သို့သော် ဤတိုက်ပွဲမှာ သူ့အား နေမင်းခုနစ်ပါး စွမ်းအားနှင့် ပတ်သက်၍ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အနည်းငယ် ပိုရစေသည်။
သူသည် မိမိ၏ အတွင်းကမ္ဘာစွမ်းအားမှာ အောက်ခြေထိ ရောက်ပြီးမှ ပြန်လည်ခုန်ထွက်လာသည့်အခါ ပြန်လည်သက်သာနှုန်းမှာ ယခင်ကထက် အနည်းဆုံး ၅ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ဤသို့ တိုးတက်မှုမှာ နည်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ့် လက်တွေ့တိုက်ပွဲတွင်မူ ဤမျှလောက် တိုးတက်မှုကပင် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
အကယ်၍ ယခင်က သူ့နှင့် တစ်ညီတည်း ဖြစ်နေမည့် ပြိုင်ဘက်မျိုးဆိုလျှင်...
ယခုအချိန်တွင် ထို ၅ ရာခိုင်နှုန်း ကွာခြားချက်ကြောင့် ထိုသူမှာ ရှုံးနိမ့်သွားရတော့မည် ဖြစ်သည်။
အရေးကြီးဆုံးမှာ သူ၏ စွမ်းအား ကုန်ဆုံးသွားပြီးမှ ပြန်လည်ခုန်ထွက်နိုင်သည့် ထိုစွမ်းရည်မှာ သုံးလောကတောင်တန်း တိုက်ပွဲပြီးနောက်မှ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်အထိ သူ၏ ကျင့်ကြံစွမ်းအား မည်သို့ပင် တိုးတက်ပါစေ၊ ထိုစွမ်းရည်အပေါ် မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။
ယခု နေမင်းခုနစ်ပါး စွမ်းအားက ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပေါင်းစပ်သွားသည့်အခါ ဤစွမ်းရည်အပေါ် အနည်းငယ် သက်ရောက်မှု ရှိလာသည်။
ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ
“ဒါက ဒီနှစ်ခုကြားမှာ အဆက်အစပ် ရှိနေတယ်ဆိုတာ ပြတာပဲ ”
“ဖြစ်နိုင်တာက ငါက နေမင်းခုနစ်ပါး စွမ်းအားကို အစကတည်းက ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ကိုယ့်ဘာသာ မသိတာပဲ ဖြစ်မယ်...”
တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် ဖန့်ချန်၏ စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူမှာ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်။
“ရွှမ်နယဲ့ အလယ်အဆင့် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပါတယ်၊ ရမှတ် ထူးချွန်။”
နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထိုက်ဟောင် ဟွမ်းယောင်၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုလေးနက်လာပြီး မျက်ဝန်းအောက်နက်ထဲတွင် အံ့ဩမှုနှင့်အတူ သံသယ အနည်းငယ် ရောပြွမ်းနေသည်။
ဖန့်ချန်မှာမူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေသည်။
သူသည် ဤစာမေးပွဲစစ်ဆေးသူကို အသုံးချ၍ သူတော်စင်အဆင့် ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်နိုင်မလားဟု စမ်းသပ်ချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ယခုကြည့်ရသော် ရွှမ်နယဲ့ အလယ်အဆင့် စာမေးပွဲမှာ နိဗ္ဗာန်အတွင်းကမ္ဘာတားမြစ်နယ်မြေ၏ အမြင့်ဆုံး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် အမြင့်ဆုံး အဆင့်တော့ မဟုတ်သေးပေ။
ထိုအချိန်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည့် နောက်ထပ် နေမင်းခုနစ်ပါး စွမ်းအားတစ်ခုမှာ ဖန့်ချန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။
နွေးထွေးသော ခံစားချက်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုမှာ လျော့ရဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဖန့်ချန်မှာ ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဒိန်ရွှမ်းအသီး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ စားလိုက်သည်။
တစ်လုံးတည်းနှင့် မလုံလောက်သဖြင့် သူသည် သုံးဆယ်ကျော်အထိ ဆက်တိုက် စားသုံးလိုက်မှသာ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တော့သည်။
အဓိက ကျောင်းသားများမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လက်ချောင်းများဖြင့် ရေတွက်နေကြသည်။
ဒိန်ရွှမ်းအသီး တစ်လုံးကို အတွင်းကမ္ဘာ ကျောက်တုံး ၃၀ လောက် တန်ဖိုးထားမည်ဆိုလျှင်... သူတို့ မြင်လိုက်ရတာ ဖန့်ချန်က အခုတင် ၅၀၊ ၆၀ လောက် စားပြီးပြီ...
ဤတွက်ချက်မှုကို သိလိုက်ရသော ကျောင်းသားများ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားကြတော့သည်။