အခန်း ၃၅၈

အခန်း ၃၅၈။ ဧကရာဇ်၏ ရတနာသိုက်နှင့် အစွမ်းထက်သူများ စုဝေးရာ

ကောင်းကင်ယံသည် မြင့်မားကျယ်ပြန့်ကာ တိမ်တိုက်များ ကင်းစင်နေပြီး တောင်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားသော ငန်းရိုင်းအုပ်ကြီးကိုပင် အဝေးမှ လှမ်း၍ မြင်နိုင်ပေသည်။

ကြီးမားသော အရိပ်တစ်ခုနှင့် သေးငယ်သော အရိပ်တစ်ခုတို့သည် မြက်ခင်းပြင်ကြီး၏ အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် အလွန်မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းနေကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူမျိုးစု ရွာကြီးတစ်ရွာ၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

ဤသည်မှာ ကြီးမားခမ်းနားသော လူမျိုးစု ရွာကြီးတစ်ရွာ ဖြစ်လေသည်။ အဆောက်အအုံများမှာ အလွန် ကြီးမားမြင့်မားပြီး ကျယ်ဝန်းသော နေရာယူထားကာ ဧရာမသားရဲများကိုလည်း မွေးမြူထားသေးသည်။ ထို့အပြင် မရေမတွက်နိုင်သော အသားခြောက်များကိုလည်း လှန်းထားသည်ကို တွေ့ရလေသည်။

ပစ္စည်းဥစ္စာ ကြွယ်ဝပြီး အဆောက်အအုံများ ခမ်းနားထည်ဝါသော ဤရွာကြီးမှာ အဆုံးအစမရှိသောလောကတွင် အလွန် ရှားပါးလှသည့် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော လူမျိုးစု ရွာကြီးတစ်ရွာ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ဤရွာကြီးမှာလည်း ယခင်က တွေ့ခဲ့ရသော ရွာများနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။ လူသတ်ပွဲကြီးကို ကြုံတွေ့ထားရပြီး အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေကာ အဆောက်အအုံများ ပြိုကျပျက်စီးနေလေသည်။

'ဒီသေနာကောင် မိစ္ဆာတွေ...'

ဆာမို က အံကြိတ်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။ သူ၏ ကလေးဆန်သော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အမုန်းတရားများ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေလေသည်။ သူက မုန်လဲ့ ခုနလေးတင် ကယ်တင်ခဲ့သော ဧရာမလူသား ကလေးငယ်လေး ဖြစ်ပြီး သူ၏အမည်မှာ ဆာမို ပင် ဖြစ်လေသည်။

အလွန် ချိုမြိန်လှသော အမည်လေးတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

'ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ ကလေး၊ လူကြီး၊ မသန်စွမ်းသူတွေ အကုန်လုံးကို ချန်မထားဘဲ ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်သွားတာပဲ... ဒီလုပ်ရပ်က မိစ္ဆာတွေလောကကို ဆင်းသက်လာတာနဲ့ ဘာမှမကွာဘူး...'

မုန်လဲ့လည်း ရင်ထဲတွင် အလွန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားလေသည်။

“ဦးဦး... ဦးဦးက သားကို ကလဲ့စားချေပေးနိုင်မလား…”

ဆာမို က ရုတ်တရက် မုန်လဲ့ကို မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တောင်းဆိုမှုများ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေလေသည်။

“ကလဲ့စားချေပေးရမယ်…”

မုန်လဲ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အလေးအနက်ထား၍ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါ ဒီအဆုံးအစမရှိသောလောကကို ဆင်းသက်လာတာက အပြင်လောကက မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းပြီး မင်းတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ပဲ…”

ဆာမို သည် လျှပ်စီးမူလနတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ရာ မုန်လဲ့က သူ့ကို လက်အောက်ခံအဖြစ် သိမ်းသွင်းချင်နေလေသည်။ ထို့ကြောင့် ဆာမို ၏ ရင်ထဲတွင် တရားမျှတပြီး ကြီးမြတ်သော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားရန် အလွန် လိုအပ်ပေသည်။

“ဦးဦး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဦးဦးက တကယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ…”

ဆာမို က အလွန် ကျေးဇူးတင်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“လူကောင်းရယ်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီအပြင်လောကက မိစ္ဆာတွေရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ကြည့်မရလို့ပါ…”

မုန်လဲ့မှာ အနည်းငယ် စိတ်မလုံမလဲ ဖြစ်သွားလေသည်။

“သွားကြစို့... ဆက်သွားပြီး သူတို့ကို အမြန်ဆုံး လိုက်မီအောင် သွားရမယ်…”

“ဟုတ်ကဲ့…”

မုန်လဲ့က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ရွာထဲရှိ ဧရာမလူသားများ၏ အလောင်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ဆာမို ကို ခေါ်ကာ ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

သူတို့က အလျင်အမြန် ခရီးဆက်လာခဲ့ပြီးနောက် နောက်ထပ် လူမျိုးစု ရွာတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိလာပြန်လေသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်၌ ဤရွာလေးမှာ သူတို့ဘဝတွင် အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးသော ဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရလေသည်။

ဧရာမနဂါး တစ်အုပ်က ရွာလေးထဲသို့ ဆင်းသက်လာပြီး လူမဆန်သော သတ်ဖြတ်မှုကြီးကို ပြုလုပ်နေကြလေသည်။ ဤအမှောင်မိစ္ဆာနဂါး အုပ်စုတွင် အဆင့်မြင့် မဟာမိစ္ဆာနတ်ဘုရားနှင့် ညီမျှသော အမှောင်မိစ္ဆာနဂါး တစ်ကောင် ပါဝင်ပြီး ကျန်သည့်နဂါးများ အားလုံးမှာလည်း အလယ်အလတ် မဟာမိစ္ဆာနတ်ဘုရားနှင့် ညီမျှကြလေသည်။

သူတို့က အမည်းရောင် နဂါးမီးလျှံများကို ပန်းထုတ်ကာ ကြီးမားမြင့်မားသော အဆောက်အအုံများကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးနေကြပြီး ဧရာမလူသားများကိုလည်း ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်နေကြလေသည်။

သနားစရာကောင်းသော ဤရွာလေးမှ အစွမ်းအထက်ဆုံးသူမှာ အသေခံ၍ ခုခံတိုက်ခိုက်နေသော်လည်း ဘာမှ အကျိုးမထူးလှပေ။

သူက အစွမ်းအထက်ဆုံး အမှောင်မိစ္ဆာနဂါး၏ လက်ထဲတွင် ကစားစရာ အရုပ်လေးတစ်ရုပ်အလား အကြိမ်ကြိမ် နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံနေရလေသည်။

အခြားသော ဧရာမလူသားများမှာလည်း ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီနေကြပြီး အချို့မှာတော့ မီးလောင်ကျွမ်း၍ ပြာကျသွားကြလေပြီ။ မြင်ကွင်းမှာ အလွန်တရာ စိတ်ပျက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

“ဦးဦး…”

ဆာမို က မုန်လဲ့ကို တောင်းပန်သော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ မုန်လဲ့က ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ရွာလေး၏ အထက် ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မိုးခြိမ်းသံအလား ကျယ်လောင်သော အသံကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“သေနာကောင် အပြင်လောကက မိစ္ဆာတွေ... အပြစ်မရှိတဲ့ လူတွေကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားနည်းတဲ့သူတွေကို သတ်ဖြတ်ရဲတယ်... မင်းတို့ရဲ့ အပြစ်တွေက ခွင့်လွှတ်လို့ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလွန်းတယ်... အခု ချက်ချင်း သေဖို့သာ ပြင်ထားကြ…”

ရွာကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးနေသော အမှောင်မိစ္ဆာနဂါးများမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားကြပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေသော မုန်လဲ့ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထိုအခါ သူတို့ အားလုံးက ရယ်မောလိုက်ကြလေသည်။

“ဘယ်ကရောက်လာတဲ့ ပိုးကောင်လေးလဲ... ငါတို့ကိစ္စကို ဝင်ပါရဲတယ်... သွားသေလိုက်စမ်း…”

အမှောင်မိစ္ဆာနဂါး တစ်ကောင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို ဟကာ အမည်းရောင် နဂါးမီးလျှံတစ်ခုကို ပန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

“ဦးဦး သတိထား…”

ဆာမို က ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သတိပေးလိုက်လေသည်။ အမည်းရောင် နဂါးမီးလျှံထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းများ ပါဝင်နေပြီး ပူပြင်းလှသော ချော်ရည်များနှင့် အက်ဆစ်များ ရောနှောထားသကဲ့သို့ အလွန်တရာ အပူရှိန်ပြင်းကာ စားအိမ်နိုင်စွမ်းလည်း အလွန် မြင့်မားလေသည်။ အဝေးမှနေ၍ပင် ဆာမို မှာ သေမည့်အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိနေလေသည်။

အကယ်၍ ထိုမီးလျှံက သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ တစ်စက်လေး ကျလာမည်ဆိုလျှင်ပင် သူက အရိုးလေးတစ်ချောင်းမျှပင် မကျန်တော့လောက်အောင် လောင်ကျွမ်းသွားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

“ဟင်း…”

မုန်လဲ့က ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ညင်သာစွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ ကောင်းကင်ဖုံးလွှမ်းမတတ် ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခု လေဟာနယ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအမှောင်မိစ္ဆာနဂါးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်လေသည်။

"ဘုန်း..."

လက်ဝါးကြီး ဖိချလာမှုကြောင့် အမည်းရောင် နဂါးမီးလျှံမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမှောင်မိစ္ဆာနဂါးကြီးကိုလည်း အသားစများအဖြစ် ကြိတ်ချေပစ်လိုက်လေသည်။

“ဟေး... ဦးဦးက အရမ်းမိုက်တာပဲ... ဦးဦးက အရမ်း အစွမ်းထက်တာပဲ…”

ဆာမို က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ဘာတူလူ…”

“သောက်ကျိုးနည်း... သူက ဘာတူလူ ကို သတ်လိုက်တယ်…”

“သတ်…”

မုန်လဲ့၏ လုပ်ရပ်က ပျားအုံကို တုတ်နှင့်ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကျန်ရှိနေသေးသော အမှောင်မိစ္ဆာနဂါးများကို အပြည့်အဝ ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့လေသည်။ သူတို့က အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်နေကြပြီး မုန်လဲ့ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်ရန်အတွက် ကြမ်းတမ်းစွာ ခုန်အုပ်လာကြလေသည်။

“ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ် မသိတဲ့ကောင်တွေ…”

မုန်လဲ့က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လှံရှည်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော အမှောင်မိစ္ဆာနဂါး သုံးဆယ်ကျော်ကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ဇကာပေါက်ကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေသည်။

"အသိပေးချက်... အမှောင်မိစ္ဆာနဂါးတစ်ကောင် သတ်ဖြတ်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည် နတ်ဘုရားသလင်းကျောက် ၆၁ သန်း ရရှိပါသည်..."

"အသိပေးချက်... အမှောင်မိစ္ဆာနဂါးတစ်ကောင် သတ်ဖြတ်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည် နတ်ဘုရားသလင်းကျောက် ၆၃ သန်း ရရှိပါသည်..."

"အသိပေးချက်..."

“အရမ်း... အရမ်း အစွမ်းထက်တာပဲ…”

ဆာမို ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရလေသည်။ အစွမ်းထက်လှသော အပြင်လောကက မိစ္ဆာ သုံးဆယ်ကျော်ကို လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်နိုင်သည် တဲ့လား။ ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လိုက်သလဲ။

“ဦးဦး... ဦးဦးက အရမ်း အစွမ်းထက်တာပဲ…”

ဆာမို ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုများ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေလေသည်။

“သေချာ ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံ... တစ်နေ့ကျရင် သားလည်း ဒီလိုမျိုး အစွမ်းထက်လာမှာပါ…”

မုန်လဲ့က ဆာမို ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

'”သွား အောက်ကို ဆင်းကြည့်ရအောင်…”

“ဟုတ်ကဲ့…”

သူတို့နှစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသောအခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဧရာမလူသားများက မုန်လဲ့ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေကြလေသည်။

ရွာ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံးသူမှာလည်း မုန်လဲ့၏ အရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာလေသည်။ သူ၏အမည်မှာ ဘီက့် ဖြစ်ပြီး ခုနက တိုက်ပွဲကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများ ရရှိထားလေသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများကတော့ ခိုင်မာနေဆဲဖြစ်ပြီး မုန်လဲ့နှင့် ဆာမို ကို သတိထား၍ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

ဘီက့် ၏ အမြင်တွင် မုန်လဲ့က အမှောင်မိစ္ဆာနဂါးများထက် အများကြီး ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော ရန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။

“မကြောက်ပါနဲ့... ငါက မင်းတို့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး…”

မုန်လဲ့က သူ့ကို စိတ်အေးအေးထားရန် အချက်ပြလိုက်လေသည်။

“ဦးလေး... ဒီဦးဦးက ကျွန်တော်တို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ လာတာပါ…”

ဆာမို က ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

“သူက ကျွန်တော့်ကို ကယ်ခဲ့တာ... ပြီးတော့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးက အပြင်လောကက မိစ္ဆာတွေကို သတ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ ဧရာမလူသားတွေကို ကယ်တင်ပေးနေတာ... ဦးဦးက လူကောင်းပါ…”

“လူကောင်း ဟုတ်လား…”

ဘီက့် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ဆာမို ကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

“မင်းက ဧရာမလူသားလား…”

“ဟုတ်ပါတယ်…”

ဆာမို က အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

“ကလေး... မင်း သူ့ရဲ့ အလိမ်ခံနေရပြီ…”

ဘီက့် က မုန်လဲ့ကို ရန်လိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

“သူက ငါတို့နဲ့ မတူဘူး... သူလည်း အပြင်လောကက မိစ္ဆာပဲ... သူက ငါတို့ကို သတ်ဖို့ပဲ သိတယ်... ငါတို့ကို ဘယ်တော့မှ ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူး…”

“မင်းတို့ကို လိမ်တယ် ဟုတ်လား…”

မုန်လဲ့က လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

“မင်းတို့ကို လိမ်ဖို့ ငါ့မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိလို့လား…”

“ဟွန့်... ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာသိုက်အတွက်ဆိုရင် မင်းတို့ အပြင်လောကက မိစ္ဆာတွေက ဘာမဆို လုပ်ရဲတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမသိလို့လဲ…”

ဘီက့် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အမုန်းတရားများ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေလေသည်။

“မင်းကို ပြောပြလိုက်မယ်... ငါက ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာသိုက် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ မသိဘူး... သိရင်တောင် မင်းတို့လို အပြင်လောကက သေနာကောင် မိစ္ဆာတွေကို ဘယ်တော့မှ ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး…”

“ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာသိုက်…”

မုန်လဲ့၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

“ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာသိုက် ဆိုတာ ဘာလဲ…”

“ဒီမှာ လာပြီး ဟန်ဆောင်မနေနဲ့…”

ဘီက့် က အေးစက်စက် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီလိုလုပ်ရုံနဲ့ ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာသိုက် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို ငါက ပြောပြမယ်လို့ ထင်နေတာလား... နေ့ခင်းကြောင်တောင် အိပ်မက် မက်မနေနဲ့…”

“ယုံယုံ မယုံယုံ မင်းသဘောပဲ…”

မုန်လဲ့က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

“ဆာမို ... ငါ တခြားနေရာတွေကို သွားပြီး အပြင်လောကက မိစ္ဆာတွေကို ဆက်သတ်ရဦးမယ်... မင်း ဒီရွာမှာပဲ ကျန်ခဲ့မလား ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့မလား…”

ဆာမို က ဘီက့် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

“ဦးဦး... သား ဦးဦးနောက် လိုက်ခဲ့မယ်…”

တစ်ဖက်လူကလည်း ဧရာမလူသားတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ဆာမို က သူ့ကို လုံးဝ မသိပေ။ ထို့ကြောင့် သူက မုန်လဲ့နောက်သို့ လိုက်သွားရန်သာ ပို၍ ဆန္ဒရှိလေသည်။

“သွားကြစို့…”

မုန်လဲ့က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ဆာမို ကို ခေါ်ကာ ထိုရွာလေးမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

“...”

...

“ဆာမို ... ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာသိုက် ဆိုတာ ဘာလဲ…”

မုန်လဲ့က ရှေ့သို့ သွားနေရင်း မေးလိုက်လေသည်။

ဆာမို က မည်သို့မျှ သံသယမဝင်ဘဲ ဖြေလိုက်လေသည်။

“ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာသိုက် ဆိုတာက ဒဏ္ဍာရီထဲမှာ အကြီးမြတ်ဆုံးနဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ဧကရာဇ်ကြီး ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာသိုက်ကို ပြောတာပါ... အဲဒီထဲမှာ ဧကရာဇ်ကြီး တစ်သက်လုံး စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အားလုံး ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်…”

“ဒါဆို ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာသိုက်က ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို မင်း သိလား…”

မုန်လဲ့က ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“မသိဘူး…”

ဆာမို က ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

“ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာသိုက် ဆိုတာက ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုသက်သက်ပါပဲ... တကယ်တမ်း ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြပါဘူး... အာ... မဟုတ်ဘူး... ပရောဖက်ကြီးကတော့ သိကောင်း သိနိုင်တယ်…”

“ပရောဖက်ကြီး…”

မုန်လဲ့က သံသယဖြစ်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

“ပရောဖက်ကြီးက ကျွန်တော်တို့ လောကမှာ အကြီးမြတ်ဆုံးသော ဧရာမလူသားပါ... သူက ဧကရာဇ်ရဲ့ တောင်ပေါ်မှာ နေထိုင်ပြီး ဧကရာဇ်ကြီးရဲ့ ရုပ်တုကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြပ်ပေးနေတာ…”

ဆာမို ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြည်ညိုလေးစားမှုများ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

“ပရောဖက်ကြီးရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ဧကရာဇ်ကြီးရဲ့ ဘယ်ညာ လက်ရုံးတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ပြောကြတယ်... ဧကရာဇ်ကြီးနဲ့အတူ လောကကြီး အနှံ့အပြားကို သွားရောက်ခဲ့ကြတာတဲ့…”

“ဒီလိုကိုး…”

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက် နောက်ထပ် လူမျိုးစု ရွာတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိသွားပြန်လေသည်။ သို့သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဤကြီးမားသော လူမျိုးစု ရွာကြီးမှာလည်း ဘေးအန္တရာယ်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ဘဲ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်လေသည်။ မုန်လဲ့က ဧရာမလူသားများ၏ အလောင်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက် ခရီးဆက်လာခဲ့လေသည်။

သွားလိုက်...

အမဲလိုက်...

သွားလိုက်...

အမဲလိုက်...

သေချာသည်မှာ မုန်လဲ့က ရမ်းသမ်းသွားနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တိုက်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုသို့ တည့်တည့် သွားနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လမ်းတွင် မေးမြန်းစုံစမ်းမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဧကရာဇ်၏ တောင်မှာ တိုက်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိကြောင်းကို သူ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ အခြားသော လောကများမှ အစွမ်းထက်သူများ အားလုံးလည်း ဧကရာဇ်၏ တောင်ဆီသို့ သွားနေကြမည်ဟု မုန်လဲ့ ယုံကြည်လေသည်။

ဧရာမလူသားများမှာ မည်မျှပင် သတ္တိကောင်းနေပါစေ အစွမ်းထက်သူများ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း မှော်ပညာကိုတော့ လုံးဝ ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဧရာမလူသားများ သိသည်ဖြစ်စေ မသိသည်ဖြစ်စေ အစွမ်းထက်သူများကတော့ အားလုံးကို သိရှိသွားမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ဧကရာဇ်၏ တောင် တည်နေရာမှာ သေချာပေါက် ပေါက်ကြားသွားမည် ဖြစ်ပြီး ဤအချက်ကို လုံးဝ ရှောင်လွှဲ၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ်လည်း မုန်လဲ့ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

အခြားသော လောကများမှ အစွမ်းထက်သူများ အားလုံး ဧကရာဇ်၏ တောင်ဆီသို့ စုဝေးရောက်ရှိနေကြလေပြီ။ မုန်လဲ့ ဧကရာဇ်၏ တောင်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် အစွမ်းထက်သူများ အားလုံး ထိုနေရာ၌ ရောက်ရှိနေကြလေပြီ။

ဧကရာဇ်၏ တောင်မှာ သူ ထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။ အခြားသော နတ်ဘုရားတောင်များကဲ့သို့ တောင်တန်းများ အစီအရီ ရှိနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားဓားရှည် တစ်လက်အလား မြေကြီးပေါ်မှ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးထွက်နေလေသည်။

စကားနှစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ပြောရမည်ဆိုလျှင် ရှည်လျားပြီး မြင့်မားတယ် ဟုသာ ဆိုရမည် ဖြစ်လေသည်။ တောင်ခြေမှ လှမ်းကြည့်မည်ဆိုလျှင် ကာရင်မျှော်စင်ကြီး၏ အောက်ခြေတွင် ရပ်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တောင်ခါးပန်းတွင်ပင် တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် အထက်ပိုင်းကို လုံးဝ မမြင်ရတော့ပေ။

ယခုအချိန်၌ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့က မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြလေသည်။ တစ်ဖွဲ့မှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသော ဧရာမလူသားများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့က ဧကရာဇ်၏ တောင်အရှေ့တွင် တင်းကြပ်သော ကာကွယ်ရေးလိုင်း တစ်ခုကို ဖန်တီးထားကာ တောင်ကြီးကို အစွမ်းကုန် ကာကွယ်နေကြလေသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်တော့ ကောင်းကင်ယံအပြည့် နေရာယူထားသော အခြားလောကများမှ အစွမ်းထက်သူများ ရှိနေလေသည်။ ဧရာမနဂါးများ၊ ကောင်းကင်တမန်များ၊ ဧရာမဆင်များ၊ ဘီဟီးမော့သ်များ၊ မသေမျိုးမီးဖီးနစ်များ၊ အေးခဲနေသောနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုဝင်များ...

ငရဲမီးလျှံဖီးနစ်များ၊ ကျဆုံးသွားသော ကောင်းကင်တမန်များ၊ ချောက်နက်မိစ္ဆာများ၊ ငရဲပြည်မှ ဖုတ်ကောင်ဘုရင်များ၊ အမှောင်မိစ္ဆာနဂါးများ၊ ငရဲပြည်မှ နဂါးနတ်ဘုရားများ၊ ဝိညာဉ်မဲ့မျိုးနွယ်စုဝင်များ၊ မီးလျှံမိစ္ဆာများ၊ ငရဲပြည်မှ သေမင်းတမန်များ၊ မသေမျိုးများ...

သူတို့၏ အရေအတွက်မှာ သန်းနှင့်ချီ၍ ရှိနေလေသည်။

အနိမ့်ဆုံးအဆင့်မှာ အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား အလယ်အလတ်အဆင့်၊ သို့မဟုတ် အလယ်အလတ် မဟာမိစ္ဆာနတ်ဘုရားအဆင့် ရှိကြပြီး အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား နှောင်းပိုင်းအဆင့်နှင့် အဆင့်မြင့် မဟာမိစ္ဆာနတ်ဘုရားများလည်း မနည်းမနော ရှိလေသည်။

သေချာသည်မှာ အယ်လ်ဖ်နတ်ဘုရားမနှင့် အခြားသော နတ်ဘုရားမများ အားလုံးလည်း ရောက်ရှိနေကြလေသည်။ ထို့အပြင် သူတို့၏ အဖွဲ့မှာ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုမို ကြီးမားလာပြီး အခြားသော နတ်ဘုရားလောကများမှ နတ်ဘုရားမများပါ ပူးပေါင်းလာသဖြင့် နတ်ဘုရားမ အရေအတွက် သုံးလေးရာခန့် ရှိနေလေပြီ။

ယခုအချိန်၌ အခြားသော လောကများမှ အစွမ်းထက်သူများက ဧကရာဇ်၏ တောင်ကို ရေယိုပေါက်မရှိအောင် ဝိုင်းရံထားကြပြီး လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘရမ္မက်များနှင့် အေးစက်ခက်ထန်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ဧကရာဇ်၏ တောင်ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမျိုပစ်ချင်နေသည့်ဟန် ပေါ်လေသည်။

“အရမ်းကို ကြီးမားခမ်းနားတဲ့ အင်အားစုကြီးပဲ…”

ဒိုဒိုလာက ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

“မုန်လဲ့ မင်း ဒီလို အစွမ်းထက်သူတွေ အများကြီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး မဟုတ်လား…”

“တကယ်ပဲ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး…”

မုန်လဲ့က နှုတ်ခမ်းသပ်ကာ တံတွေးများကို အဆက်မပြတ် မြိုချနေလေသည်။ သူ၏ အကြည့်များက ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လောဘကြီးနေပြီး ရွေ့လျားနေသော ရတနာတိုက်ကြီး တစ်ခုကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ဧကရာဇ်၏ ရတနာသိုက် ဟုတ်လား။ မုန်လဲ့၏ အမြင်တွင်တော့ ဤသန်းနှင့်ချီသော အစွမ်းထက်သူများကမှ အကြီးမားဆုံးသော ရတနာသိုက်ကြီး ပင် ဖြစ်လေသည်။

စဉ်းစားကြည့်ရအောင်...

အလယ်အလတ် မဟာမိစ္ဆာနတ်ဘုရား တစ်ကောင်ကို သတ်လျှင် နတ်ဘုရားသလင်းကျောက် သန်း ၆၀ ရမည်ဆိုပါက ၁၀ ကောင်ဆိုလျှင် သန်း ၆၀၀၊ ၁၀၀ ကောင်ဆိုလျှင် ဘီလီယံ ၆၀၊ ၁၀၀၀၀ ကောင်ဆိုလျှင် ထရီလီယံ ၆၀၀...

သန်းနဲ့ချီတဲ့ အကောင်တွေဆိုရင်တော့...

ခြောက်ထရီလီယံ တောင်လား။

မဆိုးဘူးပဲ။

“အရူးလိုပဲ... မင်းတို့ ဧရာမလူသားတွေ အားလုံး ဝိုင်းရံခံထားရပြီ... အခြေအနေကို နားလည်ရင် မင်းတို့ရဲ့ ပရောဖက်ကြီးကို အခု ချက်ချင်း ထွက်လာခိုင်းလိုက်... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်... ငါတို့က ဧကရာဇ်ရဲ့ တောင်ကို အစအနတောင် မကျန်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်ရလိမ့်မယ်…”