အခန်း ၃၅၉

အခန်း ၃၅၉။ ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသာပေးမှုနှင့် လောကနှလုံးသား

အခြားသော လောကများမှ အစွမ်းထက်သူ သန်းနှင့်ချီတို့မှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေကြပြီး ဧကရာဇ်၏တောင်ကို လောဘရမ္မက် ကြီးမားစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

လေဟာနယ်ထဲရှိ ဧကရာဇ်၏တောင်ပေါ်မှ ပရောဖက်ကြီးကို မိမိတို့ လက်တွင်းသို့ ကျရောက်ပြီးသော သားကောင်တစ်ကောင်အလား သတ်မှတ်ထားကြောင်း ပေါ်လွင်နေလေသည်။

သေချာသည်မှာ ဧကရာဇ်၏ ရတနာသိုက်ကိုလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်လေသည်။ သူတို့က ရတနာသိုက်ကို သေချာပေါက် ရယူနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေကြလေသည်။

ဧကရာဇ်၏တောင်ကို ကာကွယ်နေကြသည့် မရေမတွက်နိုင်သော ဧရာမလူသားများကိုတော့ သူတို့က နည်းနည်းလေးမျှ အရေးမလုပ်ကြပေ။

ဧရာမလူသားများမှာ အရေအတွက်အားဖြင့် များပြားလှသော်လည်း သူတို့၏ စွမ်းအားများမှာ ညံ့ဖျင်းလှပြီး ဤအစွမ်းထက်သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မိုးနှင့်မြေလို ကွာခြားနေကာ လုံးဝ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

"အရူးလိုပဲ မင်းတို့ ဧရာမလူသားတွေ..."

"အခြေအနေကို နားလည်ရင် မင်းတို့ရဲ့ ပရောဖက်ကြီးကို အခု ချက်ချင်း ထွက်လာခိုင်းလိုက်..."

"အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ငါတို့က ဒီနေရာကို သွေးချောင်းစီးသွားအောင် လုပ်ပစ်ရလိမ့်မယ်..."

အခြားသော လောကများမှ အစွမ်းထက်သူများက အော်ဟစ်နေကြပြီး အလွန်တရာ မောက်မာဝင့်ကြွားနေကြလေသည်။

ဤသည်က ဧကရာဇ်၏တောင် ပတ်လည်ရှိ ဧရာမလူသားများကို အံကြိတ်ကာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားစေပြီး အသေခံ၍ တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာစေခဲ့လေသည်။

"ဒီအပြင်လောကက မိစ္ဆာတွေက အရမ်းကို အနိုင်ကျင့်လွန်းနေပြီ သူတို့နဲ့ အသေခံပြီး သွားတိုက်ကြစို့..."

"ဟုတ်တယ် အသေခံပြီး တိုက်မယ်..."

"အသေခံပြီး တိုက်မယ် ဟုတ်လား အရူးလိုပဲ ငါတို့ရဲ့ တာဝန်က ပရောဖက်ကြီးကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ သူ့ရဲ့ အသက်အန္တရာယ် လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ ဒီအပြင်လောကက မိစ္ဆာတွေနဲ့ အသေခံပြီး တိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘူး နားလည်လား..."

အစွမ်းအထက်ဆုံး ဧရာမလူသားတစ်ယောက်က အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ သူ၏အမည်မှာ အိုလီယို ဖြစ်ပြီး အဆုံးအစမရှိသော တိုက်ကြီးတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင် ပရောဖက်ကြီး၏ ကိုယ်ရံတော်လည်းဖြစ်ရာ အဆုံးအစမရှိသော တိုက်ကြီးတွင် အကြွင်းမဲ့ အာဏာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ စကားစလိုက်သည်နှင့် ဒေါသထွက်နေကြသော ဧရာမလူသားများမှာ ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယုံကြည်ကိုးစားမှုများ ပေါ်လွင်လာလေသည်။

အစ်ကိုကြီး အိုလီယို ရှိနေသရွေ့ သူတို့က ဘာကိုမှ ကြောက်ရွံ့နေမည် မဟုတ်ပေ။ အစ်ကိုကြီး အိုလီယို က အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် သူတို့ မသိသည်မှာ သူတို့၏ အမြင်တွင် အစွမ်းအထက်ဆုံးဖြစ်သော အစ်ကိုကြီး အိုလီယို မှာ ယခုအချိန်၌ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီး ယုံကြည်မှု နည်းနည်းလေးမျှပင် မရှိတော့ကြောင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

အိုလီယို က ယခုတစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာသော အပြင်လောကက မိစ္ဆာများမှာ ယခင်က ရောက်လာဖူးသော သူများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်နေကြောင်းကို သေချာပေါက် အာရုံခံမိနေလေသည်။

အထူးသဖြင့် သူတို့အထဲတွင် သူ့ထက် မညံ့သော အစွမ်းထက်သူများ အများအပြား ပါဝင်နေကြောင်းကိုလည်း သိရှိထားလေသည်။

'ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ...'

အိုလီယို ၏ မျက်နှာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ပေ။ ယခုအခါတွင် သူတို့ ဧရာမလူသားများမှာ သမိုင်းတစ်လျှောက် အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးသော ဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရကြောင်းကို သူ အလွန် ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။

အကယ်၍ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားပါက သူတို့ ဧရာမလူသားမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံး သမိုင်း၏ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေသည်။

'ပရောဖက်ကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းညွှန်မှုလေး တစ်ခုလောက် ပေးပါဦး...'

အိုလီယို က ရင်ထဲတွင် အော်ဟစ်နေလေသည်။

"ပရောဖက်ကြီးက ထွက်လာမှာလား မထွက်လာဘူးလား..."

"မထွက်လာရင် ငါတို့ ဝင်တိုက်တော့မယ်..."

"အကောင်းပြောနေတာကို လက်မခံရင် အကြမ်းဖက်ရတာပေါ့ အားလုံး အတူတူ ဝင်တိုက်ကြစို့ ဒီအရူး ဧရာမလူသားတွေကို သတ်ပစ်လိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ ပရောဖက်ကြီးကို သေချာပေါက် တွေ့မှာပဲ..."

"တိုက်..."

နောက်ဆုံးတွင်တော့ အခြားသော လောကများမှ အစွမ်းထက်သူများက သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ စတင် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြလေသည်။ အစွမ်းအထက်ဆုံး နတ်ဘုရားများနှင့် မဟာမိစ္ဆာနတ်ဘုရားများက ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကာ ကြမ်းတမ်းစွာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာကြလေသည်။

"သေစမ်း..."

"သူတို့ လာနေပြီ..."

"ပရောဖက်ကြီးကို အသေခံပြီး ကာကွယ်ကြ..."

"ဧကရာဇ်ရဲ့ တောင်ကို အသေခံပြီး ကာကွယ်ကြ..."

"ဝုန်း..."

အခြားသော လောကများမှ အစွမ်းထက်သူ သန်းနှင့်ချီတို့က ဧရာမ လှိုင်းလုံးမည်းကြီးတစ်ခုအလား ဧကရာဇ်၏ တောင်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြပြီး ဧရာမလူသားများနှင့် ဧကရာဇ်၏ တောင်ကို အပြီးတိုင် ဝါးမျိုပစ်တော့မည့်ဟန် ပေါ်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဧရာမလူသားများက သေချာပေါက် ငြိမ်ခံနေမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့အားလုံးက ရန်သူများကို အသေခံ၍ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ကြရာ နှစ်ဖက်လူများ ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားကြလေတော့သည်။

"ဘုန်း..."

ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီး နှစ်ခု အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် တုန်ဟည်းသွားစေသော ပြင်းထန်လှသည့် တိုက်ခိုက်မှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။

လေဟာနယ်များ ကွဲအက်သွားပြီး စွမ်းအင်လှိုင်းများ လွင့်စင်သွားကာ ကြမ်းတမ်းသော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာလေသည်။

ဧကရာဇ်၏ တောင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ငရဲပြည်အလား ပြောင်းလဲသွားပြီး ဧရာမလူသား မည်မျှပင် သေဆုံးသွားသည် မသိပေ။ နှစ်ဖက်လူများ၏ စွမ်းအားများမှာ လုံးဝကို ကွာခြားလွန်းလှပေသည်။

ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ခန့်မှန်းနိုင်သည်မှာ အချိန်သိပ်မကြာမီမှာပင် ဧရာမလူသားများ အားလုံး အသတ်ခံရမည် ဖြစ်ကြောင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြင်လောကက မိစ္ဆာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူတို့အနေဖြင့် နိုင်ခြေ နည်းနည်းလေးမျှပင် မရှိပေ။

"ဦးဦး သူတို့ကို ကယ်ပေးပါဦး..."

ဆာမို က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မုန်လဲ့ကို တောင်းပန်လိုက်လေသည်။ သူက မုန်လဲ့ ဝင်ရောက် ကူညီပေးမည်ကို အလွန် မျှော်လင့်နေလေသည်။

"စိတ်ချပါ ဦးဦး ကူညီပေးမှာပါ..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် ဦးဦးက သားကို နေရာတစ်ခု အရင်ခေါ်သွားဦးမယ်..."

မုန်လဲ့က ဆာမို ကို စိတ်အေးအေးထားရန် အချက်ပြလိုက်ပြီး ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘယ်နေရာလဲ..."

ဆာမို အနည်းငယ် သံသယဖြစ်သွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူက နေရာအသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဒါက ဧကရာဇ်ရဲ့ တောင်ထိပ်လား..."

ဆာမို အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"ဟုတ်တယ် တောင်ထိပ်ပဲ..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ဧကရာဇ်၏ တောင်မှာ မြင့်မားသော်လည်း ရှည်သွယ်လှသဖြင့် တောင်ထိပ်မှာ သိပ်မကျယ်ဝန်းလှပေ။ သို့သော် ထိုကျဉ်းမြောင်းလှသော တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ကြီးမားခမ်းနားသော နတ်ဘုရားကျောင်းတော်ကြီး တစ်ခုက မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေလေသည်။

နတ်ဘုရားကျောင်းတော်ကြီးမှာ မီးခိုးရောင်ဖြစ်ပြီး အဆုံးအစမရှိသောလောက၏ အရောင်အသွေးနှင့် ကိုက်ညီလေသည်။ ရိုးရှင်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော အသွင်အပြင် ရှိသဖြင့် ဧရာမလူသားများ၏ ဗိသုကာလက်ရာနှင့် အလွန် လိုက်ဖက်လှပေသည်။

"ဧကရာဇ်ရဲ့ နတ်ဘုရားကျောင်းတော်..."

ဆာမို က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ဒဏ္ဍာရီထဲမှ အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။

"သွားကြည့်ရအောင်..."

မုန်လဲ့က ပြုံး၍ ဧကရာဇ်၏ နတ်ဘုရားကျောင်းတော်ကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ ဆာမို လည်း အလျင်အမြန် လိုက်သွားလေသည်။ သူတို့ တံခါးကို တွန်းမဖွင့်ရသေးမီမှာပင် နတ်ဘုရားကျောင်းတော်ကြီး၏ တံခါးကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာပြီး အက်ရှရှ အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"မင်း ရောက်လာပြီလား..."

"အမ်..."

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး နားမလည်နိုင်သလို ဖြစ်သွားလေသည်။

သို့သော်လည်း သူက နတ်ဘုရားကျောင်းတော်ကြီးထဲသို့ ဆက်လက် လျှောက်ဝင်သွားလိုက်ရာ ကျောင်းတော်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေသော ကြီးမားခမ်းနားသည့် ဧရာမလူသား ရုပ်တုကြီး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သားရဲအရေခွံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် ဧရာမ ပုဆိန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။ မျက်လုံးများက စူးရှထက်မြက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာကလည်း အလွန် တည်ကြည်ခမ်းနားလှပေသည်။

မုန်လဲ့က ဧကရာဇ်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း ဤရုပ်တုကြီးမှာ ဧကရာဇ်၏ ရုပ်တုဖြစ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်မိလေသည်။

သေချာသည်မှာ ရုပ်တုကြီးက အဓိက မဟုတ်ပေ။ မုန်လဲ့၏ အာရုံစိုက်မှုက ရုပ်တုကြီး၏ အောက်ခြေတွင် တရားထိုင်နေသော ဆံပင်ဖြူဖြူ အဘိုးအို တစ်ယောက်အပေါ်သို့သာ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရိုးပေါ် အရေတင်မျှသာ ရှိပြီး အရပ်ကလည်း ပုသေးသေး ဖြစ်လေသည်။ ခွန်အားကြီးမားပြီး အရပ်မြင့်မားသော ဧရာမလူသားများနှင့် လုံးဝ ကွာခြားလွန်းလှပေသည်။

"မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ ဧကရာဇ်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရတဲ့သူ..."

အဘိုးအိုက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းမော့လာပြီး အိုမင်းရင့်ရော်နေသော သူ၏ မျက်နှာကို ပြသလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားက ပရောဖက်ကြီးလား..."

"ခုနက ခင်ဗျားပြောတဲ့ စကားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ကျွန်တော် လာမယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျား ကြိုသိနေတာလား..."

မုန်လဲ့က အဘိုးအိုကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီး သံသယဖြစ်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"အဟွတ် အဟွတ်..."

ပရောဖက်ကြီးက အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေလေသည်။

"ကြီးမြတ်တဲ့ ဧကရာဇ်ကြီး ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဆိုပေမယ့် သူ့ရဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးကတော့ သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေကို အမြဲတမ်း မျက်နှာသာပေးနေတုန်းပါပဲ နှမြောစရာကောင်းတာက..."

"နှမြောစရာကောင်းတာက သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေက မလိမ္မာကြဘူး သူ အသက်ရှင်စဉ်က ဆန္ဒတွေကို အခုထိ အကောင်အထည် မဖော်ပေးနိုင်သေးဘူး တကယ်ကို ရှက်စရာကောင်းပါတယ်..."

ပရောဖက်ကြီးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

"ပရောဖက်ကြီး ခင်ဗျား ပြောလေ ကျွန်တော် ပိုပြီး နားမလည်လေ ဖြစ်လာပြီ..."

"နည်းနည်းလောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြလို့ မရဘူးလား..."

မုန်လဲ့က နားရွက်ကို ကလော်လိုက်လေသည်။

"ဟားဟား မင်း ခဏနေရင် နားလည်သွားမှာပါ..."

ပရောဖက်ကြီးက အက်ရှရှ ရယ်မောလိုက်ပြီး တောင်ဝှေးကို ထောက်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူက ရုပ်တုကြီး အနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး ရုပ်တုကြီး၏ လက်မကို ညင်သာစွာ ဆွဲလှည့်လိုက်လေသည်။

"ဂျောက်..."

ရုပ်တုကြီး၏ အရှေ့ရှိ ကြမ်းပြင်က ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားပြီး မှော်အစီအရင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

မုန်လဲ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤမှော်အစီအရင်မှာ သာမန် ပို့ဆောင်ရေး မှော်အစီအရင်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့် ရှုပ်ထွေးနက်နဲမှုမျှ မရှိကြောင်းကို ချက်ချင်း သိလိုက်လေသည်။

ပရောဖက်ကြီးက မှော်အစီအရင်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် မုန်လဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဧကရာဇ်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရတဲ့သူ ဝင်သွားလိုက်ပါ မင်း သိချင်တဲ့ အဖြေတွေကို အဲဒီမှာ ရလိမ့်မယ်..."

"ပရောဖက်ကြီး ဒီပို့ဆောင်ရေး မှော်အစီအရင်က ဘယ်ကို သွားမှာလဲ..."

မုန်လဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း သွားချင်တဲ့ နေရာကိုပဲ..."

ပရောဖက်ကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဘေးသို့ ဆုတ်ရပ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူက မျက်လုံးမှိတ်ကာ တရားထိုင်နေသော ရဟန်းတစ်ပါးအလား ငြိမ်သက်သွားပြီး မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

မုန်လဲ့က မည်သို့ပင် မေးမြန်းစေကာမူ သူက သစ်သားရုပ်လေး တစ်ရုပ်အလား လုံးဝ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

"မုန်လဲ့ ငါတော့ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရတယ်..."

"မင်း သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး တကယ် သွားမှာလား..."

ဒိုဒိုလာက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သွားမယ် စဉ်းစားနေစရာ မလိုပါဘူး..."

"အခု ငါက ရွှေရောင်မူလနတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်၊ သစ်သားမူလနတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လျှပ်စီးမူလနတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် ဆိုတဲ့ မူလနတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် သုံးခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ် ငါ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်က သာမန် ပြီးပြည့်စုံတဲ့အဆင့်ထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေပြီ ပြီးတော့ အချိန်ကာလ နိယာမတရားလည်း ရှိသေးတယ် ပင်မနတ်ဘုရား ကိုယ်တိုင် ဆင်းသက်လာရင်တောင် ငါက ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်..."

"ဆာမို မင်း ဒီမှာ ခဏ စောင့်နေ ဦးဦး သွားပြီးရင် ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်..."

မုန်လဲ့က လုံးဝ တွေဝေခြင်း မရှိပေ။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မုန်လဲ့က ဆာမို ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဦးဦး..."

မုန်လဲ့က ပို့ဆောင်ရေး မှော်အစီအရင်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ရာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ထိုအခါမှသာ ပရောဖက်ကြီးက ခေါင်းမော့လာပြီး သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် ထက်မြက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

"ရွှမ်း..."

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြောင်းပြန်လန်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် မုန်လဲ့က နောက်ထပ် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလှသော အရောင်ဆယ်မျိုး ပါဝင်သည့် အလင်းတန်းများက လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားလေသည်။

တောက်ပသော ရွှေရောင် ပူပြင်းသော အနီရောင် လေးလံသော အညိုရောင် သက်ရှိစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသော အစိမ်းရောင် လင်းလက်နေသော လျှပ်စီးရောင် နူးညံ့သော ရေပြာရောင် စသည်တို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

ပြင်းထန်သိပ်သည်းလှသော နိယာမတရား အရှိန်အဝါများက လှိုင်းလုံးများအလား ရိုက်ခတ်နေပြီး သန့်စင်လှသော မူလစွမ်းအားများကလည်း သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ရစ်ပတ်ထားလေသည်။

လောကကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင်တော့ အရောင်ဆယ်မျိုး တောက်ပနေသော သလင်းကျောက်ကြီး တစ်ခုက နေမင်းကြီးအလား လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို စိုးမိုး၍ ငြိမ်သက်စွာ တွဲလွဲခိုနေလေသည်။

"လောကနှလုံးသား..."

မုန်လဲ့က ဤသလင်းကျောက်ကြီးမှာ လောကနှလုံးသား ဖြစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်း သိလိုက်လေသည်။

"မင်း ရောက်လာပြီလား..."

ထိုအချိန်တွင် အလွန် လေးနက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော အသံကြီးတစ်ခုက သူ၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာလေတော့သည်။