အခန်း ၃၆၁

အခန်း ၃၆၁ တူတစ်ချက်တည်းနှင့် ရိုက်ချိုးခြင်း၊ အစွမ်းထက်သူများနှင့် တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခြင်း

"သခင်..."

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသော ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အခြားသော လောကများမှ အစွမ်းထက်သူများ အားလုံး အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။

ဧရာမလူသားများတွင် မည်သည့်အချိန်က သခင် ရှိသွားသနည်း။ နေပါဦး ခုနက အဘိုးအို ပြောလိုက်သည်မှာ အဘယ်နည်း။

သခင်အသစ်က အုပ်စိုးရှင်ကြီးကို သွားတွေ့ပြီးပြီ သူက အုပ်စိုးရှင်ကြီး ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားတဲ့ ဆက်ခံသူပဲ ဒါကြောင့် သူက ငါတို့ ဧရာမလူသားတွေရဲ့ သခင်အသစ် ဖြစ်လာတာ သဘာဝကျပါတယ်။

"ဒါဆိုရင်..."

အခြားသော လောကများမှ အစွမ်းထက်သူများ အားလုံး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး မုန်လဲ့ကို တပြိုင်နက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

"သူက အဆုံးအစမရှိတဲ့ ဧကရာဇ်ကြီးကို သွားတွေ့ပြီးပြီလား..."

"အဆုံးအစမရှိတဲ့ ဧကရာဇ်ကြီးက မသေသေးဘူးလား..."

"သေစမ်း အဆုံးအစမရှိတဲ့ ဧကရာဇ်ကြီးက မသေသေးဘူးပဲ..."

အစွမ်းထက်သူများကြားတွင် ချက်ချင်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားလေသည်။ အဆုံးအစမရှိသော ဧကရာဇ်ကြီးဆိုသည်မှာ အမြင့်ဆုံး အုပ်စိုးရှင်အဆင့်ရှိသော တည်ရှိမှုကြီး တစ်ခုဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူသာ အသက်ရှင်နေသေးမည်ဆိုပါက သူတို့အားလုံး သေချာပေါက် သေရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

"မဟုတ်ဘူး အဆုံးအစမရှိတဲ့ ဧကရာဇ်ကြီးက သေချာပေါက် သေသွားခဲ့ပြီ... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ငါတို့ အစောကြီးကတည်းက သေနေလောက်ပြီ... ပြီးတော့ ဒီကောင်ကလည်း ဧရာမလူသားတွေရဲ့ သခင်အသစ် ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး..."

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... မင်းပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်... သူ တွေ့ခဲ့တာက အဆုံးအစမရှိတဲ့ ဧကရာဇ်ကြီးရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အပိုင်းအစ ဖြစ်ဖို့ များတယ်... အမြင့်ဆုံး အုပ်စိုးရှင်အဆင့် ဆိုတော့ သေသွားရင်တောင်မှ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အပိုင်းအစလေးတွေ ကျန်ခဲ့နိုင်တာပဲ..."

"အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်..."

အခြားသော လောကများမှ အစွမ်းထက်သူများ အားလုံး သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်မိကြလေသည်။ ထို့နောက် သူတို့က မုန်လဲ့ကို တစ်ဖန် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြန်လေသည်။

"ဒါဆို ဒီကောင်က အဆုံးအစမရှိတဲ့ ဧကရာဇ်ကြီးရဲ့ အရာအားလုံးကို ဆက်ခံလိုက်ပြီပေါ့..."

"ဒီလိုဆိုရင် ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာသိုက် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကိုလည်း သူ သေချာပေါက် သိနေမှာပဲ..."

"ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာသိုက်..."

အခြားသော လောကများမှ အစွမ်းထက်သူများ အားလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး လဝက်ခန့် ငတ်မွတ်နေသော တောခွေးအုပ်ကြီးအလား မုန်လဲ့ကို လောဘရမ္မက် ကြီးမားစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

"ကောင်လေး မင်းက ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာသိုက် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို သိနေတယ် မဟုတ်လား..."

အတောင်ပံရှစ်စုံပါ ကောင်းကင်တမန် တစ်ယောက်က ရန်လိုစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"အခြေအနေကို နားလည်ရင် အခု ချက်ချင်း ပြောပြလိုက်... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် မင်းကို လောကမှာ အနာကျင်ဆုံးသော ပြစ်ဒဏ်တွေ ခံစားရအောင် လုပ်ပစ်မယ်..."

"ဟုတ်တယ်... ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာသိုက် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို ပြောပြရင် မင်းကို သနားညှာတာပြီး အသက်ရှင်ခွင့် ပေးမယ်... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ရက်စက်တယ်လို့ လာမပြောနဲ့..."

"ဒီအရူးတွေက သူနဲ့ စကားတွေ အများကြီး သွားပြောနေသေးတယ်... တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်ပြီး ဝိညာဉ်ရှာဖွေလိုက်ရင် ပိုမလွယ်ဘူးလား..."

"ဝိညာဉ်ရှာဖွေမယ် ဟုတ်လား..."

"သူက ငါ့အပိုင်ပဲ... ဘယ်သူမှ ငါနဲ့ လာမလုနဲ့..."

အစွမ်းထက်သူများ အားလုံး ငြင်းခုန်နေကြစဉ် အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက လူအုပ်ကြီးထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အလွန်မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် မုန်လဲ့ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

"သေစမ်း..."

"ယုတ်မာတဲ့ အမှောင်မိစ္ဆာနဂါး..."

အခြားသော အစွမ်းထက်သူများ အားလုံး ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားကြသော်လည်း အချိန်မဆွဲရဲဘဲ အနည်းငယ်မျှ နောက်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ မုန်လဲ့ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

"သခင်ကို ကာကွယ်ကြ..."

ပရောဖက်ကြီးက အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ပရောဖက်ကြီး..."

အိုလီယို နှင့် ဧရာမလူသားများ အားလုံးက မုန်လဲ့၏ အရှေ့တွင် နေရာယူလိုက်ကြပြီး ပြေးဝင်လာသော အမှောင်မိစ္ဆာနဂါးနှင့် အခြားသော လောကများမှ အစွမ်းထက်သူများကို ရန်လိုစွာ စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

"မင်းတို့ နောက်ဆုတ်နေလိုက်..."

မုန်လဲ့က လက်ယမ်းကာ အိုလီယို တို့ကို နောက်ဆုတ်ရန် အချက်ပြလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်..."

"နောက်ဆုတ်လိုက်..."

မုန်လဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်..."

အိုလီယို တို့ အားလုံး နာခံစွာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားကြသော်လည်း အခြားသော လောကများမှ အစွမ်းထက်သူများကိုတော့ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စောင့်ကြည့်နေကြပြီး မုန်လဲ့ကို အချိန်မရွေး ကာကွယ်ပေးနိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားကြလေသည်။

သခင်အသစ်က အပြင်လောကက မိစ္ဆာများကို ခုခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားကြပေ။

"ကောင်လေး မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ..."

အမှောင်မိစ္ဆာနဂါးက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော မုန်လဲ့ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မီးတောက်များ တောက်လောင်လာလေသည်။

မုန်လဲ့ကို တစ်လုတ်တည်း ဝါးမျိုပစ်ပြီး ဤနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

အနှောင့်အယှက်ပေးနေသော ပြိုင်ဘက်များကို ရှောင်ရှားပြီးနောက် ဘေးကင်းသော နေရာတစ်ခုတွင် မုန်လဲ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နှိပ်စက်ကာ ဧကရာဇ်၏ ရတနာသိုက် ရှိရာ နေရာကို စုံစမ်းမည် ဖြစ်လေသည်။

"ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာသိုက်က ငါ့အပိုင်ပဲ ဘယ်သူမှ ငါနဲ့ လာလုလို့ မရဘူး..."

အမှောင်မိစ္ဆာနဂါး၏ ရင်ထဲတွင် အော်ဟစ်နေလေသည်။ နီးကပ်လာပြီ။ မီတာ ၅၀၊ မီတာ ၃၀၊ ၁၀ မီတာ...

"ကောင်လေး သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့..."

အမှောင်မိစ္ဆာနဂါးက သူ၏ သွေးဆာနေသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်လေသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနောက်မှ လိုက်လာကြသည့် အစွမ်းထက်သူများ အားလုံး မျက်နှာပျက်သွားကြလေသည်။

"သေစမ်း... သူက ဒီကောင်လေးကို တစ်ယောက်တည်း အပိုင်စီးတော့မလို့လား..."

"လောဘကြီးတဲ့ကောင် အရမ်းကို ယုတ်မာလွန်းတယ်..."

"မြန်မြန်... သူ့ကို တားကြ..."

"သေစမ်း နောက်ကျသွားပြီ..."

အမှောင်မိစ္ဆာနဂါးက အဆင့်မြင့် မဟာမိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ကောင် ဖြစ်ရာ သူ၏ အရှိန်မှာ အလွန် မြန်ဆန်လှပေသည်။ ထို့အပြင် သူက အရင်ဦးသွားခဲ့သဖြင့် နောက်မှ လိုက်လာသူများနှင့် အတော်လေး အလှမ်းကွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

အခြားသော အစွမ်းထက်သူများ အားလုံးက အမှောင်မိစ္ဆာနဂါး မုန်လဲ့ကို ဝါးမျိုတော့မည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရုံသာ ကြည့်နေနိုင်ကြပြီး မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ကြတော့ပေ။ သို့သော် အားလုံးက မုန်လဲ့ကို အမှောင်မိစ္ဆာနဂါး ဝါးမျိုသွားပြီဟု ထင်မှတ်နေချိန်တွင် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

မုန်လဲ့၏ လက်ထဲတွင် ဧရာမ တူကြီးတစ်လက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုတူကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ကို ဝါးမျိုတော့မည့် အမှောင်မိစ္ဆာနဂါးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ဘုန်း..."

အမှောင်မိစ္ဆာနဂါး၏ ပါးစပ်ကြီးနှင့် တူကြီးတို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားပြီးနောက် အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသံကို လူတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် အမှောင်မိစ္ဆာနဂါး၏ ပါးစပ်ကြီးမှာ အသားစများအဖြစ် ကြေမွသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နဂါးခေါင်းကြီးမှာလည်း လုံးဝ စုတ်ပြတ်သတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ခုနလေးတင်ကမှ မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် ဝါးမျိုတော့မည့် အမှောင်မိစ္ဆာနဂါးကြီးမှာ အော်ဟစ်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားခဲ့ရလေသည်။ တကယ်ကို ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

"ဟိုက်..."

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အနောက်မှ လိုက်လာကြသော အစွမ်းထက်သူများ အားလုံး အလန့်တကြား ဖြစ်သွားကြပြီး အလျင်အမြန် ရပ်တန့်လိုက်ကြလေသည်။ ခေါင်းကြေမွသွားသော အမှောင်မိစ္ဆာနဂါးကို ကြည့်ရင်း အားလုံး လေပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိကြလေသည်။

အမှောင်မိစ္ဆာနဂါးဆိုသည်မှာ အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား နှောင်းပိုင်းအဆင့်၊ သို့မဟုတ် အဆင့်မြင့် မဟာမိစ္ဆာနတ်ဘုရားအဆင့်ရှိသော အလွန် အစွမ်းထက်သည့် တည်ရှိမှုကြီး တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ဤနေရာတွင် သူ့ထက် ပိုမို အစွမ်းထက်သူဆို၍ လက်ချိုးရေတွက်လို့ ရလောက်အောင်ပင် နည်းပါးလှပေသည်။

ထိုသို့သော အစွမ်းထက်သူကြီးတစ်ယောက်ကို မုန်လဲ့က တူတစ်ချက်တည်းနှင့် ခေါင်းကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်နိုင်သည် ဆိုပါလား။ ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လိုက်သလဲ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အားလုံးက မုန်လဲ့ကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သော အကြည့်များဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

အမှောင်မိစ္ဆာနဂါးကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်ပစ်နိုင်သည်ဆိုပါက သူတို့ထဲမှ မည်သူ့ကိုမဆို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ လုံးဝ ပေါ့ဆလို့ မဖြစ်ပေ။

"သခင်အသစ်က ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား..."

ပရောဖက်ကြီး၊ အိုလီယို နှင့် အခြား ဧရာမလူသားများ အားလုံးလည်း အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။ မုန်လဲ့၏ စွမ်းအားများက သူတို့ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် အများကြီး ပိုမို ကြီးမားနေလေသည်။

"ဘယ်သူ လာဦးမလဲ..."

မုန်လဲ့က တူကြီးကို ခါယမ်းကာ သွေးများနှင့် အသားစများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် အခြားသော လောကများမှ အစွမ်းထက်သူများကို အေးအေးလူလူ ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

အစွမ်းထက်သူများ အားလုံးက မည်သို့မျှ မတုံ့ပြန်ရဲကြပေ။ အားလုံးက မုန်လဲ့၏ စွမ်းအားကို အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားရဲကြတော့ပေ။

"မိတ်ဆွေတို့ သူ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ သူက တစ်ယောက်တည်းပဲလေ ငါတို့က ဒီလောက် အများကြီး ရှိတာပဲ..."

ရှေးဟောင်းဘီဟီးမော့သ်ဘုရင် တစ်ကောင်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"လက်နှစ်ဖက်က လက်လေးဖက်ကို မယှဉ်နိုင်သလို ကျားတစ်ကောင်က ဝံပုလွေအုပ်ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး... ငါတို့ ဒီလောက်လူအများကြီးနဲ့ သူ့ကို မနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး..."

"မင်းပြောတာ မှန်တယ် ငါတို့ အားလုံး အတူတူ ဝင်တိုက်ရင် သူ သေချာပေါက် ရှုံးမှာပဲ..."

"ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာသိုက်က သူ့ဆီမှာ ရှိနေတာ... သူ့ကို သတ်နိုင်ရင် ငါတို့က ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာသိုက်ကို ရပြီ... အဲဒါက အဆုံးအစမရှိတဲ့ ဧကရာဇ်ကြီး တစ်သက်လုံး စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေနော် ဘယ်လိုလုပ် လက်လွတ်ခံလို့ ဖြစ်မှာလဲ..."

"ဒီလို အခွင့်အရေးကောင်းကို လုံးဝ လက်လွတ်ခံလို့ မဖြစ်ဘူး အကယ်၍ လက်လွတ်ခံလိုက်ရရင် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း သုံးသောင်းလောက် ထပ်စောင့်နေရဦးမှာ..."

"တိုက်..."

အစွမ်းထက်သူများ အားလုံး တပြိုင်နက် လှုပ်ရှားလိုက်ကြလေသည်။ သူတို့က တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ကျားရိုင်းများအလား အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ မုန်လဲ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြပြီး တိုက်ခိုက်မှု အမျိုးမျိုးကို အဆက်မပြတ် ပြုလုပ်နေကြလေသည်။

"သခင်ကို ကာကွယ်ကြ..."

ပရောဖက်ကြီးက အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အကုန်လုံး နောက်ဆုတ်နေကြ..."

မုန်လဲ့က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို လာမရှုပ်ကြနဲ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မုန်လဲ့က တူကြီးကို သိမ်းကာ သေမင်းတမန်၏ တံစဉ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရန်သူများဆီသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

ပြေးဝင်လာသော ရန်သူများမှာ အလွန် များပြားလွန်းလှသဖြင့် ပစ်မှတ်ထားရန်ပင် မလိုတော့ဘဲ ရမ်းသမ်း ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရုံဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးသွားကြလေသည်။ ထို့အပြင် မုန်လဲ့၏ အရှိန်မှာ အခြားသော အစွမ်းထက်သူများထက် အများကြီး ပိုမို မြန်ဆန်နေပြီး နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း စွမ်းရည်ကိုပါ ပေါင်းစပ်အသုံးပြုလိုက်သောအခါ သိုးအုပ်ထဲ ဝင်သွားသော ကျားတစ်ကောင်အလား ဖြစ်သွားလေသည်။

ဤသည်မှာ တိုက်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်နေခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

"ဖောက်..."

"ဖောက်..."

"ဖောက်..."

သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ခေါင်းများ ပြတ်ကျသွားလေသည်။ အစွမ်းထက်သူများ အဆက်မပြတ် သေဆုံးနေကြလေသည်။

"သေစမ်း..."

"သူက အရမ်း မြန်လွန်းတယ်..."

"သူ့ကို လုံးဝ မထိနိုင်ဘူး..."

တိုက်ပွဲမြင်ကွင်းမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း အစွမ်းထက်သူများ အားလုံးကတော့ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို မုန်လဲ့က ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံး စိုးရိမ်လာကြလေသည်။

ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားမည်ဆိုပါက သူတို့အားလုံး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေချာပေါက် အသတ်ခံရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

"နတ်ဘုရားနယ်မြေ သူ့ကို ကန့်သတ်ထားဖို့ နတ်ဘုရားနယ်မြေကို မြန်မြန် ထုတ်သုံးကြ..."

တစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် နတ်ဘုရားနယ်မြေ..."

"ဝုန်း..."

နတ်ဘုရားနယ်မြေများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကီလိုမီတာ သောင်းနှင့်ချီသော ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

ဤမျှများပြားသော အစွမ်းထက်သူများ၏ နတ်ဘုရားနယ်မြေများ ပေါင်းစပ်သွားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကန့်သတ်နိုင်စွမ်းမှာ အရာအားလုံးကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

သို့သော် ဤမျှများပြားသော လူများ၏ နတ်ဘုရားနယ်မြေများက မည်သို့လုပ် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်နိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ပြဿနာ စတင် ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ မုန်လဲ့က ကန့်သတ်မခံရဘဲ အခြားသော အစွမ်းထက်သူများသာ အချင်းချင်း ပြန်လည် ကန့်သတ်မိသွားကြလေသည်။

"သေစမ်း ငါ လှုပ်လို့မရတော့ဘူး..."

"ငါလည်း လှုပ်လို့မရတော့ဘူး..."

"သောက်ကျိုးနည်း ဒါက ဘယ်သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားနယ်မြေလဲ..."

"ကိုယ့်တွင်း ကိုယ်ပြန်တူးမိတာပဲ..."

မုန်လဲ့မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရလေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးကောင်းကို သူက လုံးဝ လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကြက်သွန်မြိတ်များကို ရိတ်သိမ်းသကဲ့သို့ ရက်စက်သော လူသတ်ပွဲကြီးတစ်ခု စတင်တော့သည်။

"ဖောက်..."

"ဖောက်..."

"သေစမ်း မင်းရဲ့ သောက်သုံးမကျတဲ့ နတ်ဘုရားနယ်မြေကို အခု ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်စမ်း…”