အခန်း ၃၇၄

အခန်း ၃၇၄ ပင်မနတ်ဘုရား သူခိုးနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မြူခိုးမည်းများ

ကမ္ဘာမြေနတ်ဘုရားလောကကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှပေသည်။ လောကနှစ်ခုတောင်တန်းကို ဖြတ်ကျော်ရန်ပင် သီတင်းပတ်တစ်ပတ်ခန့် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ မုန်လဲ့ကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသော နတ်ဘုရားသလင်းကျောက်များကို ယူဆောင်ရန်အတွက် မုန်လဲ့က လောကဖြတ်ကျော် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းမှော်ပညာကို အသုံးမပြုဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက် လုယက်စုဆောင်းရရှိလာသော ပိုင်ဆိုင်မှုများက အတော်လေး များပြားနေပြီဖြစ်သည်။ ဤနှုန်းအတိုင်း ဆက်သွားမည်ဆိုပါက အမြင့်ဆုံးနိယာမတရားတစ်မျိုးအတွက် လိုအပ်သော နတ်ဘုရားသလင်းကျောက် ထရီလီယံ ၅၀၀၀ကို မကြာမီအချိန်အတွင်း စုဆောင်းနိုင်မည်ဟု မုန်လဲ့ ယုံကြည်ထားသည်။

ရှေ့ခရီးလမ်းက သာယာဖြောင့်ဖြူးနေသည်။ မုန်လဲ့တွင်လည်း ခွန်အားများ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။

လဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူတို့အားလုံး နဂါးဆင်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤမြို့တော်ကြီးမှာ အဆုံးအစမရှိအောင် ကြီးမားလှပြီး လောကနှစ်ခုတောင်တန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးဘေးရှိ ငါးကန်ငယ်လေးတစ်ခုအလား ဖြစ်နေသည်။ လုံးဝ ယှဉ်ပြိုင်၍ မရနိုင်ပေ။

"အရမ်းကြီးတာပဲ..."

"ဒါက အလင်းနှစ် ဘယ်လောက်တောင် ရှည်လျားမလဲ... နတ်ဘုရားလောကက မြို့တော်တွေ အားလုံး ဒီလောက်တောင် ကြီးမားကြတာလား..."

သူတို့အားလုံး ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်ကာ အဆုံးအစမရှိအောင် ကြီးမားလှသော နဂါးဆင်မြို့တော်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်နေကြသည်။

"အရှင်တို့... နဂါးဆင်မြို့တော်က အရှေ့နဲ့ အနောက် အလင်းနှစ် ၂၀၀... တောင်နဲ့ မြောက် အလင်းနှစ် ၁၈၀ ရှည်လျားပါတယ်... ဆီဇာ နဂါးဆင်မိသားစုက အုပ်ချုပ်နေတဲ့ မြို့တော် ၆၆ မြို့ထဲက တစ်ခုပါ..."

သူတို့အားလုံး အံ့ဩနေသည်ကို မြင်သောအခါ နတ်ဘုရားလောကသား ဓားပြခေါင်းဆောင်က အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြုံးကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အမြဲတမ်း နေထိုင်သူ လူဦးရေက ၉၈၀၀ ကွာဒရီလီယံ ရှိပါတယ်... အဲဒီထဲမှာ အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား တစ်သန်းကျော်... အလယ်အလတ်နတ်ဘုရား ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော် ပါဝင်ပါတယ်... နတ်ဘုရားလောကရဲ့ စတုတ္ထတန်းစား မြို့တော်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း အလန့်တကြား အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။

အရှေ့နှင့် အနောက် အလင်းနှစ် ၂၀၀။ တောင်နှင့် မြောက် အလင်းနှစ် ၁၈၀။ အမြဲတမ်း နေထိုင်သူ လူဦးရေ ၉၈၀၀ ကွာဒရီလီယံ။ အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား တစ်သန်းကျော်။

ကြီးသည်။ အရမ်းကြီးလွန်းသည်။ နဂါးဆင်မြို့တော်ကြီး မည်မျှ ကြီးမားသည်ဆိုသည်ကို စိတ်ကူးနှင့်ပင် မှန်းဆ၍ မရနိုင်တော့ပေ။ မုန်လဲ့လည်း အံ့ဩသွားသည်။ လောကဖြတ်ကျော် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းမှော်ပညာကို အသုံးပြုမည်ဆိုလျှင်ပင် နဂါးဆင်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူရမည်ဖြစ်သည်။ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။

သို့သော်

"ပိုကြီးလေ ပိုကောင်းလေပဲ..."

မုန်လဲ့က နှုတ်ခမ်းကို ကွေးကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို ပြဒါးရည်အလား အောက်သို့ ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ ကီလိုမီတာ သန်းတစ်ထောင် အကွာအဝေးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ထို့နောက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဆိုသည့် မှော်ပညာကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း။ ယခင်က အမှောင်မိခင်သစ်ပင်ထံမှ လုယက်ရရှိခဲ့သော မှော်ပညာဖြစ်သည်။ အတားအဆီးများနှင့် လေဟာနယ် ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်ကာ ပစ္စည်းများကို ရည်မှန်းထားသော နေရာသို့ ချက်ချင်း ရွှေ့ပြောင်းပေးနိုင်သည်။

မုန်လဲ့က ဤမှော်ပညာကို တိုက်ပွဲများတွင် အသုံးပြုလေ့ မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ ၎င်းက တိုက်ပွဲအတွက် သိပ်အဆင်မပြေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အကြီးမားဆုံး အသုံးဝင်မှုမှာ ရတနာသိုက်များကို ရှင်းလင်းခြင်း သံချပ်ကာသေတ္တာများကို လုယက်ခြင်း စသည်တို့ ဖြစ်သည်။

"သိမ်း..."

မုန်လဲ့က စိတ်ထဲမှ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော နတ်ဘုရားသလင်းကျောက်များ နိယာမတရား မူလသလင်းကျောက်များ အာကာသ လက်စွပ်များ အားလုံး ရတနာသိုက်ထဲတွင် သိမ်းထားသည်ဖြစ်စေ ဖိနပ်အောက်တွင် ဖွက်ထားသည်ဖြစ်စေ အားလုံးက သူ့ဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာကြသည်။

"စနစ်... သိမ်းယူလိုက်..."

"ရွှမ်း... ရွှမ်း... ရွှမ်း..."

စနစ်၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုမှာ အရူးတစ်ယောက်အလား မြန်ဆန်စွာ တက်လာပြီး ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် နတ်ဘုရားသလင်းကျောက် ခုနစ်ထရီလီယံအထိ တိုးလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ မုန်လဲ့က အောက်ဘက်ရှိ ကီလိုမီတာ သန်းတစ်ထောင် အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားသလင်းကျောက်များကိုသာ ရှာဖွေသိမ်းယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နဂါးဆင်မြို့တော်ကြီးက ဘယ်လောက် ကြီးသလဲ။ ကီလိုမီတာ သန်းတစ်ထောင် ဘယ်နှစ်ခုလောက် ခွဲလို့ ရမလဲ။

"အဆုံးအစမရှိတဲ့ ဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာသိုက်... အချိန်ကာလနတ်ဘုရားရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ဆိုတာ..."

မုန်လဲ့က သက်ပြင်းချကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားလောကက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကမှ တကယ့် အကြီးမားဆုံး ရတနာသိုက် အစစ်ပဲ..."

လူတစ်ယောက်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုက မည်မျှပင် များပြားစေကာမူ အကန့်အသတ် ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက လူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ထိုသူက အချိန်ကာလနတ်ဘုရား ကဲ့သို့သော အလယ်အလတ် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်စေ အဆုံးအစမရှိသော ဧကရာဇ် ကဲ့သို့သော အမြင့်ဆုံး အုပ်စိုးရှင် ဖြစ်စေ အူတူတူပင် ဖြစ်သည်။

လူအများကြီး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုက အနည်းငယ်စီသာ ဖြစ်စေကာမူ အားလုံးကို ပေါင်းလိုက်သောအခါ ကြောက်စရာကောင်းသော ကိန်းဂဏန်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ဘီလ်ဂိတ်စ်မှာ ပိုက်ဆံ အများကြီး ရှိသလား။

ရှိတာပေါ့ ဒါပေမဲ့ ပြည်သူ သန်းတစ်ထောင့်သုံးရာရဲ့ စုဆောင်းငွေလောက် များမလား။ အဖြေကတော့ မများပါဘူး ဆိုတာပဲ။ ဒါက အခြေခံ လူဦးရေ အများအပြားရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အချက်ပဲ။

"ဆက်လုပ်မယ်..."

အရသာ တွေ့သွားပြီဖြစ်ရာ မုန်လဲ့က လုံးဝ လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ ဤသို့ လုပ်ခြင်းက အရှက်မရှိဘဲ အောက်တန်းကျကာ မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဘုရားများ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဘာအရေးကြီးသနည်း။ ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးကို မယူရင် ကိုယ်ပဲ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။ လူကိုလူ ပြန်စားတဲ့ ဒီနတ်ဘုရားလောကကြီးမှာ စွမ်းအားကသာ အရေးအကြီးဆုံးပဲ။ အားနည်းသူတွေရဲ့ ဟောင်သံတွေကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲ။

"ရွှမ်း... ရွှမ်း... ရွှမ်း..."

"ရွှမ်း... ရွှမ်း... ရွှမ်း..."

မုန်လဲ့က နဂါးဆင်မြို့တော်အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားများ၏ ပိုက်ဆံအိတ်များနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုများကို အရှက်မရှိဘဲ အဆက်မပြတ် လုယက်နေခဲ့ရာ သူ ဖြတ်သွားသမျှ နေရာတိုင်းတွင် ငိုကြွေးသံများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"သေစမ်း..."

"ဘယ်သူ ငါ့ပိုက်ဆံအိတ်ကို ခိုးသွားတာလဲ..."

"အာကာသ လက်စွပ်... ငါ့ရဲ့ အာကာသ လက်စွပ်ကော..."

"ဒီသေနာကောင် သူခိုးက ငါ့ရဲ့ ရတနာတွေကိုတောင် ခိုးရဲတယ်လား..."

အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပစ္စည်းများ ပျောက်ဆုံးမှုက မြို့တော်ဝန် အိမ်တော်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ရရှိသွားသည်။ နဂါးဆင်မြို့တော်ကို အုပ်ချုပ်နေသော ဆီဇာ နဂါးဆင်မိသားစု၏ အထက်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်များက မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ကို ချက်ချင်း စေလွှတ်ကာ သူခိုးကို ရှာဖွေစေခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့ ရှာတွေ့မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ မုန်လဲ့က အာကာသ နိယာမတရားကို အသုံးပြုကာ လူတိုင်းကို လေဟာနယ်ထဲတွင် ဖျောက်ကွယ်ထားရာ မည်သူက ရှာတွေ့နိုင်မည်နည်း။ အလကား အပင်ပန်းခံနေတာပဲ။

"ထူးဆန်းတယ်..."

"နဂါးဆင်မြို့တော်မှာ ရုတ်တရက်ကြီး ဘာလို့ ဒီလောက် လူတွေ အများကြီး ထွက်လာရတာလဲ..."

"သူတို့ ဘာတွေ ဆဲနေကြတာလဲ..."

"ရုတ်ရုတ်သဲသဲနဲ့..."

မုန်လဲ့တို့ အုပ်စုက နဂါးဆင်မြို့တော်၏ ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်နေကြရာ မြို့တော်အတွင်း ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို သူတို့ အားလုံး ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေကြရသည်။ နဂါးဆင်မြို့တော်အတွင်းရှိ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အခြေအနေများကို မြင်သောအခါ အားလုံး သံသယဖြစ်သွားကြသည်။ ခုနလေးတင် အကောင်းကြီး ရှိနေတာ ဘာလို့ အခုမှ အကုန်လုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားရတာလဲ။ နဂါးဆင်မြို့တော်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

"ဟဲဟဲ..."

မုန်လဲ့က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောဘဲ သူ၏ အရှက်မရှိသော လုပ်ရပ်ကိုသာ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေခဲ့သော်လည်း ရေတံခွန်အလား ကျဆင်းလာသော ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှက်ရွံ့မှုများနှင့် အားနာမှုများ အားလုံး လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

'အားနာရမယ် ဟုတ်လား... ငါ နတ်ဘုရားသလင်းကျောက်တွေ လိုချင်တယ်လေ...'

မြို့တော်ဝန် အိမ်တော်အတွင်း။

"အသုံးမကျတဲ့ ကောင်တွေ... အမှိုက်ကောင်တွေချည်းပဲ..."

ခေါင်းတွင် ဦးချိုနှစ်ချောင်း နဂါးခေါင်း လူကိုယ်နှင့် ဆင်နှာမောင်း ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဒိုဗာ ဆီဇာက ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်ပြီး ကျောင်းတော်အတွင်းရှိ လက်အောက်ငယ်သားများကို ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"လူဒီလောက် အများကြီး ရှိနေတာတောင် သူခိုးတစ်ယောက်ကို မဖမ်းနိုင်ဘူး... မင်းတို့ကို ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ..."

"မြို့တော်ဝန်ကြီး ဒေါသထွက်တာကို လျှော့ပါဦး..."

"ဒေါသလျှော့ရမယ် ဟုတ်လား... မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုများ ဒေါသလျှော့ခိုင်းချင်တာလဲ..."

ဒိုဗာ ဆီဇာက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားတွေ အများကြီး ပစ္စည်း အခိုးခံရလို့ မြို့ထဲမှာ လူတွေ ထိတ်လန့်နေကြပြီ... ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် နဂါးဆင်မြို့တော်တော့ လုံးဝ ပျက်စီးသွားတော့မှာပဲ..."

"မြို့တော်ဝန်ကြီး... ဒီသူခိုးက အရမ်းကို အတင့်ရဲလွန်းပါတယ်..."

"အသုံးမကျတဲ့ စကားတွေ လာပြောမနေနဲ့... အဲဒီ သေနာကောင် သူခိုးကို အခုချက်ချင်း သွားရှာကြစမ်း... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ အားလုံး အသက်ရှင်နေစရာ မလိုတော့ဘူး..."

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ မြို့တော်ဝန်ကြီး..."

"အမှိုက်ကောင်တွေ..."

ကျောင်းတော်ကြီးထဲတွင် လူသူ ကင်းမဲ့သွားသောအခါ ဒိုဗာ ဆီဇာက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ မိမိကိုယ်မိမိ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လုံးဝ မရနိုင်ပေ။

ခိုးယူခြင်း ဆိုသည်မှာ သာမန်အားဖြင့် အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုလို နတ်ဘုရား အများအပြား ပစ္စည်းများ အခိုးခံရခြင်း အထူးသဖြင့် အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား အမြောက်အမြား၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများ အားလုံး အခိုးခံရခြင်းက ကလေးကစားစရာ ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။

နဂါးဆင်မြို့တော်အတွင်းတွင် အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား တစ်သန်းကျော် နေထိုင်ကြပြီး သူတို့ ဆီဇာ နဂါးဆင်မိသားစု တစ်ခုလုံးပေါင်းလျှင်ပင် အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား တစ်သိန်းခန့်သာ ရှိသည်။ အကယ်၍ အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား တစ်သန်းကျော်ကသာ ပူးပေါင်းပြီး အုံကြွလာမည်ဆိုပါက ဆီဇာ နဂါးဆင်မိသားစုက လုံးဝ ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူခိုးကို ရှာဖွေပြီး မြို့သူမြို့သားများ၏ ပျောက်ဆုံးသွားသော ပစ္စည်းများကို ပြန်လည် ရှာဖွေပေးရမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မဟုတ်ပါက ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်လာမည်ကို ဒိုဗာ ဆီဇာ လုံးဝ မတွေးရဲပေ။

"ခစ်ခစ်ခစ်... ပြဿနာ တက်နေပြီပဲ..."

ဇီးကွက် အော်သံအလား စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အမည်းရောင် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာကာ ဒိုဗာ ဆီဇာ၏ ပတ်လည်တွင် ပျံသန်းနေလေသည်။

"သေစမ်း... ဘယ်သူက မင်းကို ထွက်လာခိုင်းလို့လဲ..."

ဒိုဗာ ဆီဇာက လန့်သွားသော ယုန်ငယ်လေးတစ်ကောင်အလား ဘေးဘီဝဲယာကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သူမျှ မရှိကြောင်း သေချာသွားမှသာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဒိုသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လူတွေ မြင်သွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား... မြန်မြန် ပြန်ဝင်သွားစမ်း..."

"ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ... လူတွေ အကုန်လုံး ထွက်သွားကြပြီပဲ..."

"မင်း ပြဿနာ တက်နေတာပဲ... ပြီးတော့ အသေးအဖွဲ ပြဿနာလေး မဟုတ်ဘူးနော်..."

"သူခိုး သေးသေးလေးတွေပါ... ဒါက ပြဿနာ အကြီးကြီး မဟုတ်ပါဘူး..."

ဒိုဗာ ဆီဇာက အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"မင်း အရင် ဝင်သွားလိုက်... ငါ့စိတ်နဲ့ပဲ ဆက်သွယ်ကြတာပေါ့..."

အမည်းရောင် မြူခိုးများက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

"သူခိုး သေးသေးလေးတွေ ဟုတ်လား... မင်း တွေးတာ အရမ်း လွယ်လွန်းနေတယ်... နတ်ဘုရား အမြောက်အမြားရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခိုးသွားတဲ့ အဲဒီ သူခိုးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

"မင်း သိလို့လား..."

ဒိုဗာ ဆီဇာက သံသယဖြစ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ ပြောလိုက်ရင် မင်း လန့်သေသွားမှာ စိုးလို့ပါ..."

အမည်းရောင် မြူခိုးများက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

ဒိုဗာ ဆီဇာက အံကြိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ပင်မနတ်ဘုရား..."

အမည်းရောင် မြူခိုးများက စကားလုံး နှစ်လုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပင်မနတ်ဘုရား..."

ဒိုဗာ ဆီဇာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး သေးပင် ထွက်ကျမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။