အခန်း ၃၇၆

အခန်း ၃၇၆ ပြီးခဲ့သောခေတ်နှင့် ဖန်ဆင်းခြင်းနိယာမတရား

သေမင်းတမန်၏ မျက်လုံးကို ဖွင့်ဟလိုက်ပြီး ရူးသွပ်စွာ ဝါးမြိုရန် ကြိုးစားလိုက်သောအခါ ဆန်းကြယ်လှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အမြဲတမ်း အောင်မြင်လေ့ရှိသော သေမင်းတမန်၏ မျက်လုံးသည် ယခုအခါတွင်မူ အရာမထင်တော့ဘဲ မည်မျှပင် ဝါးမြိုရန် ကြိုးပမ်းစေကာမူ ရှေ့ရှိ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်စေနိုင်ခဲ့ပေ။

မုန်လဲ့ အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်မှာ အဆင့်နိမ့် အဆင့် ပင်မနတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်စွမ်းရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး သေမင်းတမန်၏ မျက်လုံးကိုလည်း အမြင့်ဆုံးမှော်ပညာတစ်ခုအဖြစ် အဆင့်မြှင့်တင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သေမင်းတမန် သွေးမျိုးဆက်မှာလည်း သေမင်းတမန်ဘုရင်၏ သွေးမျိုးဆက်အဖြစ် အဆင့်မြှင့်တင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် စကြဝဠာကြီးတစ်ခုလုံး၌ သေမင်းတမန်၏ မျက်လုံး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိသူမှာ လက်ညှိုးထိုးရေတွက်၍ရနိုင်ပြီး ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်တစ်ခုက ခံနိုင်ရည်ရှိရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် ရှေ့ရှိ ဤကောင်ကမူ တကယ်ကို လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

"မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ..."

မုန်လဲ့က မျက်လုံးမှိတ်ကာ လေးနက်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ ပြောပြီးပြီလေ... မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မရပါဘူး... အချည်းနှီးဖြစ်မယ့် မင်းရဲ့လုပ်ရပ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလကားပါပဲ..."

မိုလော့က ခေါင်းခါကာ ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အလကားပါပဲ ဟုတ်လား... ဒီစကားက နည်းနည်း စောလွန်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား... စနစ်... ဒီကောင်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို လုယက်လိုက်... သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်..."

မုန်လဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"အသိပေးချက်... ပစ်မှတ်... မိုလော့၏ မှတ်ဉာဏ်... လုယက်မည့် ပစ်မှတ်... မိုလော့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်... လုယက်ရန် လိုအပ်မည့် နတ်ဘုရားသလင်းကျောက်... ထရီလီယံ ၁၀၀..."

စနစ်က အေးစက်စက်ပြောသည်။

"လုယက်မည်လား..."

"ထရီလီယံ ၁၀၀ ဟုတ်လား..."

မုန်လဲ့ ကျိန်ဆဲချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ သူက အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာဖြင့် နတ်ဘုရားသလင်းကျောက် ထရီလီယံ ၁၀၀ကျော်ကို စုဆောင်းခဲ့ရသော်လည်း ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်တစ်ခု၏ မှတ်ဉာဏ်ကို လုယက်ရန် ထရီလီယံ ၁၀၀ ပေးရမည်တဲ့လား။

"စနစ်... ဒီကောင်က တကယ်တော့ ဘာလဲ... ဘာဖြစ်လို့ သူ့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်ကို လုယက်ဖို့ ဒီလောက် နတ်ဘုရားသလင်းကျောက်တွေ အများကြီး လိုရတာလဲ..."

မုန်လဲ့က သံသယဖြစ်စွာ မေးလိုက်သည်။

စနစ်က အသံတိတ်သွားသည်။

"..."

မုန်လဲ့ ချက်ချင်း စကားဆွံ့အသွားရသည်။

"လူငယ် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား... ထွက်သွားလိုက်ပါ... မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး... ငါလည်း မင်းကို ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး... ပြီးတော့ ငါတို့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှမရှိဘူး... ဒီမှာ ဆက်ပြီး ရန်ဖြစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး..."

မိုလော့က ထပ်မံ၍ စကားဆိုလာသည်။

"ငါက မင်းကို မသတ်နိုင်တာ... ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး..."

မုန်လဲ့က မကျေမနပ်ဖြစ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အို..."

မိုလော့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ကိုးလွှာငရဲ ရေခဲ..."

မုန်လဲ့၏ နှုတ်မှ စကားလုံးလေးလုံး ထွက်ကျလာပြီး အရောင်သုံးမျိုး ရောယှက်နေသော ရေခဲလှိုင်းက သူ၏ လက်ချောင်းကြားမှ ပျံထွက်လာကာ မိုလော့ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ကြီးမားသော ရေခဲတုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် အေးခဲသွားစေသည်။

"မင်းကို မသတ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် မင်းကို ငါ မဖမ်းထားနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား... ငါက မင်းကို တွေ့ပြီးပြီဆိုတော့ မင်း ဘယ်ကိုမှ သွားဖို့..."

မုန်လဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကိုးလွှာငရဲ ရေခဲထဲတွင် အေးခဲသွားသော မိုလော့၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

မုန်လဲ့ စကားပင် မဆုံးသေးမီ အေးခဲနေသော မိုလော့သည် ရုတ်တရက် အမည်းရောင် မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရောင်သုံးမျိုး ရေခဲတုံးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ မုန်လဲ့၏ ရှေ့တွင် ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကိုးလွှာငရဲ ရေခဲ... မင်းက ရေခဲနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုရဲ့ မွေးရာပါ မှော်ပညာကိုပါ တတ်သေးတာလား... မထင်မှတ်ထားဘူးပဲ... တကယ့်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ကောင်လေးပဲ... ငါ မင်းကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားသွားပြီ..."

မိုလော့က မုန်လဲ့ကို ပြုံး၍ ကြည့်ရင်း အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။

"..."

မုန်လဲ့က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး နောက်ထပ် မှော်ပညာတစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

"ငရဲပြည် နတ်ဘုရားမီးလျှံ..."

အရောင်သုံးမျိုး မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားကာ မိုလော့ကို ပိတ်လှောင်လိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် မိုလော့သည် ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

"ပထမက သေမင်းတမန်၏ မျက်လုံး... ပြီးတော့ ကိုးလွှာငရဲ ရေခဲ... အခု ငရဲပြည် နတ်ဘုရားမီးလျှံ... ငါ ခံစားမိတာ မမှားဘူးဆိုရင် မင်းဆီမှာ သတ္တု... သစ်သား... လျှပ်စီး ဆိုတဲ့ မူလနတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ် သုံးမျိုးလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသေးတယ်... မင်းက ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ကောင်လဲ... ဘာဖြစ်လို့ စွမ်းအားတွေ အများကြီးကို တစ်ကိုယ်တည်းမှာ စုစည်းထားနိုင်ရတာလဲ..."

မိုလော့က မုန်လဲ့ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မင်းကမှ ထူးဆန်းတဲ့ကောင်... မင်း တစ်မိသားစုလုံး ထူးဆန်းတဲ့ကောင်တွေ... သေမင်းတမန်၏ မျက်လုံးက မင်းအပေါ် အရာမထင်ဘူး... ကိုးလွှာငရဲ ရေခဲနဲ့ ငရဲပြည် နတ်ဘုရားမီးလျှံကိုလည်း မင်းက မကြောက်ဘူး... မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်..."

မုန်လဲ့ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ငါ ပြောပြီးပြီလေ... ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က သံသရာပျက်သုဉ်းခြင်းရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးပြီမို့ မသေနိုင်... မပျက်စီးနိုင်တော့ဘူး... မင်းရဲ့ ဒီနည်းလမ်းတွေက ငါ့အပေါ် လုံးဝ အသုံးမဝင်ဘူး..."

မိုလော့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာက မင်းအပေါ် အသုံးဝင်မှာလဲ..."

မုန်လဲ့က စိတ်ပျက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဖန်ဆင်းခြင်း နိယာမတရား... စကြဝဠာကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ဖန်ဆင်းခြင်းစွမ်းအား ရှိတဲ့ ဖန်ဆင်းခြင်း နိယာမတရားကသာ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ငါ့ကို အသေအချာ သတ်နိုင်မှာ..."

မိုလော့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဖန်ဆင်းခြင်း နိယာမတရား... ဖန်ဆင်းခြင်း နိယာမတရား ဆိုတာ ဘာလဲ..."

မုန်လဲ့ အံ့ဩသွားသည်။

"ဖန်ဆင်းခြင်း နိယာမတရား ဆိုတာက စကြဝဠာကြီးကို ဖန်ဆင်းခဲ့တဲ့ မူလနိယာမတရားပဲ... စုစုပေါင်း သုံးမျိုး ရှိတယ်... နေရာတိုင်းနဲ့ အချိန်တိုင်းကို အုပ်စိုးတဲ့ အချိန်အာကာသ နိယာမတရား... အရာအားလုံးရဲ့ မွေးဖွားခြင်း... တည်ရှိခြင်းနဲ့ ပျောက်ကွယ်ခြင်းကို ထိန်းချုပ်တဲ့ ကံကြမ္မာ နိယာမတရား... စကြဝဠာကြီးရဲ့ ဟန်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းပေးတဲ့ စည်းမျဉ်း နိယာမတရား တို့ပဲ ဖြစ်တယ်... ဒီ ဖန်ဆင်းခြင်း နိယာမတရား သုံးမျိုးက စကြဝဠာကြီး တစ်ခုလုံးကို ဖွဲ့စည်းထားတာဖြစ်ပြီး စကြဝဠာကြီးရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်လည်း ဖြစ်တယ်... ဖန်ဆင်းခြင်း နိယာမတရား တစ်ခုတည်းကသာ ငါ့ရဲ့ မသေနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်မှာ..."

မိုလော့က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖန်ဆင်းခြင်း နိယာမတရား..."

မုန်လဲ့ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်းက အချိန်ကာလ နိယာမတရားကို နားလည်ထားတော့ အချိန်အာကာသ နိယာမတရားကို နားလည်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် နည်းနည်းတော့ ရှိပါတယ်... သေချာတာကတော့ မျှော်လင့်ချက် နည်းနည်းလေးပါပဲ... အချိန်အာကာသ နိယာမတရားမှာ အချိန်ကာလ နိယာမတရားနဲ့ အာကာသ နိယာမတရား ဆိုပြီး နှစ်ပိုင်း ပါဝင်တယ်... အဲဒီ အမြင့်ဆုံးနိယာမတရား နှစ်ခုလုံးကို ရာခိုင်နှုန်းပြည့် နားလည်ပြီး တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်လိုက်နိုင်မှသာ အချိန်အာကာသ နိယာမတရားကို နားလည်နိုင်မှာ... အခုအတွက်တော့... မင်းရဲ့ အချိန်ကာလ နိယာမတရားကို သေချာ ပြန်လေ့လာဦး... အချိန်ကာလ နိယာမတရား အပေါ် မင်းရဲ့ နားလည်မှုက အရမ်းကို အားနည်းလွန်းတယ်..."

မိုလော့က ဆက်ပြောသည်။

"အားနည်းတယ် ဟုတ်လား... မင်း သိထားရမှာက ငါက စကြဝဠာကြီး တစ်ခုလုံးမှာ အချိန်ကာလ နိယာမတရားကို နားလည်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူနော်..."

မုန်လဲ့က အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာဖြင့် ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။

"ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင် မင်းတို့ ခေတ်က သက်ရှိတွေက တကယ်ကို ညံ့ဖျင်းတာပဲ... ဒီခေတ်ကြီးက တစ်ဝက်ကျိုးနေပြီကို အချိန်ကာလ နိယာမတရားကို နားလည်တဲ့သူက တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုတော့... ညံ့ဖျင်းလိုက်တာ... တကယ်ကို ညံ့ဖျင်းလွန်းတယ်..."

မိုလော့က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းက ခေတ် ဆိုတာကိုပဲ အမြဲ ပြောနေတယ်... ခေတ် ဆိုတာက တကယ်တော့ ဘာကို ပြောတာလဲ..."

မုန်လဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သစ်ပင်တွေမှာ ပူနွေးမှုနဲ့ အေးမြမှု ရှိသလို လူတွေမှာလည်း အိုမင်းရင့်ရော်မှုနဲ့ သေဆုံးမှု ရှိတယ်... အရာအားလုံးမှာ အသက်ရှင်ခြင်းရဲ့ အဆုံးသတ် ဆိုတာ ရှိတယ်... စကြဝဠာကြီးကလည်း ခြွင်းချက် မဟုတ်ဘူး... အချိန်ကာလတစ်ခု ကြာတိုင်း စကြဝဠာကြီးက ပျက်စီးပြီး အသစ်ပြန်လည် ဖန်တီးခံရတယ်... ဒါကို သံသရာ လို့ ခေါ်တယ်... သံသရာ တစ်ပတ်လည်တာကို ခေတ် တစ်ခေတ်လို့ ခေါ်တာပဲ..."

မိုလော့က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ပြီးခဲ့တဲ့ ခေတ်က သက်ရှိလား..."

မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး အလန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"မှန်တယ်... ဒါကြောင့် ငါ့အမြင်မှာ မင်းက ကလေးလေးပဲ... ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ ခေတ်က သက်ရှိတွေ အားလုံးက ကလေးလေးတွေပဲ လို့ ပြောရမှာပေါ့..."

မိုလော့က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းက အဲဒီလောက်တောင် အသက်ကြီးနေတဲ့သူ ဖြစ်နေတာကိုး... ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုတည်းကတောင် ဒီလောက် အစွမ်းထက်နေတာဆိုတော့ မင်း အစွမ်းအထက်ဆုံး အချိန်တုန်းက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်မလဲ..."

မုန်လဲ့က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်ပြီး မိုလော့ကို အထက်အောက် သေချာကြည့်ကာ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ... ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်..."

မိုလော့က ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွတ်... ဒါဆိုရင် ငါ မေးခွန်းပြောင်းလိုက်မယ်... ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်မှ မင်းလိုမျိုး သံသရာပျက်သုဉ်းခြင်းကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာလဲ..."

မုန်လဲ့က နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။

"ပါးနပ်တဲ့ ကလေးလေး... သံသရာပျက်သုဉ်းခြင်း ဆိုတာက စကြဝဠာကြီး တစ်ခုလုံးရဲ့ အဆုံးသတ်ပဲ... မင်းတို့ ထာဝရ တည်တံ့မယ်လို့ ထင်နေတဲ့ အဆင့်မြင့်လောကတွေတောင် ပျက်စီးရမှာ ဖြစ်ပြီး စကြဝဠာကြီးထဲက သက်ရှိတွေ အားလုံးလည်း သေရမှာပဲ... အဲဒါကမှ တကယ့် ကပ်ဘေးကြီးပဲ..."

မိုလော့က ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ အသံက ဩရှသွားသည်။

"လောကတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြိုကွဲပျက်စီးပြီး စွမ်းအင်လှိုင်းလုံးကြီးတွေ ဖြစ်သွားတာ... သက်ရှိတွေ အမြောက်အမြား မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သေဆုံးသွားတာ... အမြင့်ဆုံးအဆင့် သက်ရှိတွေက ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာနဲ့ လုံးဝ ပျက်စီးသွားတာတွေကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံရတာက လူကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်တယ်..."

မုန်လဲ့ ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။

"ဒါဆို ဘယ်အဆင့်ရှိတဲ့ သက်ရှိကမှ သံသရာပျက်သုဉ်းခြင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မင်းလိုမျိုး ထာဝရ ရှင်သန်နိုင်မှာလဲ..."

"ထာဝရ ရှင်သန်တာ... ငါက ဘယ်လိုလုပ် ထာဝရ ရှင်သန်တာလို့ ခေါ်လို့ရမှာလဲ... အသက်ဆက်ရှင်နေဖို့ မနည်း ရုန်းကန်နေရတာပါ..."

မိုလော့က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

မုန်လဲ့က ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်ရင်း အဆက်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။

"သံသရာပျက်သုဉ်းခြင်းကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဖြတ်ကျော်နိုင်တဲ့ သက်ရှိကိုတော့ ငါ အခုထိ မမြင်ဖူးသေးဘူး... ဒဏ္ဍာရီထဲက ဖန်ဆင်းရှင်ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ လုပ်နိုင်မယ် မထင်ဘူး..."

မိုလော့က ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖန်ဆင်းရှင်... အဲဒါက ဘယ်အဆင့်ရှိတဲ့ သက်ရှိလဲ..."

မုန်လဲ့က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။