အခန်း ၃၇၈

အခန်း ၃၇၈ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ထူးခြားသောဖြစ်စဉ်နှင့် ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေ ပေါ်ထွက်လာခြင်း

နဂါးဆင်မြို့တော်၏ မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်။ ဒိုဗာဆီဇာ ဖြည်းညင်းစွာ သတိရလာချိန်တွင် ခန်းမတစ်ခုလုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ရုတ်တရက် ရောက်လာသော ပင်မနတ်ဘုရားမှာ ထွက်သွားပြီဟု ယူဆရသည်။ ဒိုဗာဆီဇာ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်လန့်မှုများ ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘုရားရေ... ငါ ခုနက ပင်မနတ်ဘုရားတစ်ပါးကို တကယ်ကြီး တွေ့လိုက်ရတာလား... ယုံတောင်မယုံနိုင်ဘူး..."

ဒိုဗာဆီဇာသည် ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ရင်း ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းမှာ ယခုလောက် တစ်ခါမှ မမြန်ဖူးခဲ့ပေ။

"မိုလော့... အဲဒီ ပင်မနတ်ဘုရား ထွက်သွားပြီလား... မင်းကိုရော တစ်ခုခု လုပ်သွားသေးလား..."

မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။

"မိုလော့... မင်း ရှိသေးလား..."

ဒိုဗာဆီဇာက နှစ်ခွန်းခန့် ထပ်ခေါ်လိုက်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"မိုလော့..."

"မိုလော့..."

"မလုပ်ပါနဲ့... မိုလော့..."

"ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ကြီး..."

မိုလော့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအရာက ဒိုဗာဆီဇာကို လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားစေသည်။ မိုလော့သည် သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော အားကိုးရာဖြစ်သည်။ မိုလော့သာ မရှိလျှင် သူသည် အမှိုက်တစ်စသာသာပင် ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာတွေ ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ဒိုဗာဆီဇာ တွေးပင် မတွေးရဲတော့ပေ။

မိုလော့မှာမူ သဘာဝကျကျပင် မုန်လဲ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မုန်လဲ့၏ အသက်အမှန်ကို သိလိုက်ရပြီးနောက် မိုလော့သည် လုံးဝ တွေဝေမနေတော့ဘဲ မုန်လဲ့နောက်သို့ ပြတ်ပြတ်သားသား လိုက်ပါသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်နေတာတော့ မဟုတ်ပေ။ အသက် ၄၅ နှစ်နှင့် အမြင့်ဆုံးနိယာမတရား လေးမျိုးကို နားလည်ထားသည်တဲ့လော။ ဤသည်မှာ လူရော ဟုတ်သေးရဲ့လား။ တကယ့် သတ္တဝါဆန်းကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ဒဏ္ဍာရီလာ ဖန်ဆင်းရှင် လူဝင်စားလျှင်ပင် ဤအဆင့်လောက်သာ ရှိပေမည်။ မိုလော့၏ အမြင်တွင် မုန်လဲ့သည် နောင်တစ်ချိန်၌ ဖန်ဆင်းခြင်းနိယာမတရားကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ဖန်ဆင်းခြင်းစွမ်းအားများကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည့်သူ ဖြစ်သည်။

မုန်လဲ့က သူ့ကို အနာဂတ်တွင် ကယ်တင်ချင်စိတ် ရှိမရှိ ဆိုသည်ကတော့ နောက်မှ ပြောရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ လောလောဆယ်တွင် သူ့နောက်သို့လိုက်ပြီး ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်အောင် တည်ဆောက်ထားရမည်။ ကျန်သည့်ကိစ္စများကိုတော့ ဖြစ်လာမှသာ ဖြေရှင်းရတော့မည် ဖြစ်သည်။

မုန်လဲ့သည် မြေလှန်ရှာဖွေသကဲ့သို့ လိုက်လံလုယက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ များပြားလှသော နတ်ဘုရားသလင်းကျောက်များကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး စည်းစိမ်ချမ်းသာများမှာ အရူးအမူး ဆက်လက် တိုးပွားနေသည်။ သူ၏ ဤလုပ်ရပ်က မိုလော့ကို အလွန်အမင်း သံသယဖြစ်သွားစေသည်။

"မင်းက ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ အလယ်အလတ် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား တစ်ပါးဖြစ်နေပြီးတော့ သာမန်နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ရတနာတွေကို ဘာလို့ လိုက်ခိုးနေရတာလဲ... ဒီပစ္စည်းတွေက အခု မင်းအတွက် သိပ်ပြီး တန်ဖိုးရှိလှတာမှ မဟုတ်တာ..."

"မင်း နားမလည်ပါဘူး..."

"ငါက နားမလည်ဘူး ဟုတ်လား..."

"မင်း တကယ် နားမလည်တာပါ..."

မိုလော့မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာသော်လည်း မုန်လဲ့ကို မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ပေ။

လုယက်သည်။ ထပ်မံလုယက်သည်။ ဆက်တိုက်လုယက်သည်။ မုန်လဲ့၏ လုယက်မှုအမြန်နှုန်းမှာ သမိုင်းတွင် အမြန်ဆုံးဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း နဂါးဆင်မြို့တော်ကြီးက အလွန်အမင်း ကြီးမားကျယ်ပြောလွန်းလှသည်။

တစ်လ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ နှစ်လ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ သုံးလ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ သို့တိုင်အောင် လုယက်၍ မပြီးသေးပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ဝက်ကျော် အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မုန်လဲ့ ဤကဲ့သို့ အလကားအလုပ်များ လုပ်နေသည်ကို မြင်ရဖန်များလာသောအခါ မိုလော့ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

"ကောင်လေး... ဒီခေတ်ကြီးက တစ်ဝက်လောက် ကျိုးနေပြီကို မင်းက ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေတုန်းပဲလား... မင်းက... မင်းရဲ့ အသက်ကို အလကားနေရင်း ဖျက်ဆီးနေတာပဲ..."

"အသက်ကို ဖျက်ဆီးနေတာ ဟုတ်လား..."

မုန်လဲ့သည် ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ပြဘုတ်ပေါ်ရှိ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှု ကဏ္ဍကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤမျှများပြားသော စည်းစိမ်ချမ်းသာများကို လုယက်နိုင်ခဲ့သည်မို့ သူ၏ ပင်ပန်းရကျိုး နပ်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ကောင်လေး... အခု မင်းလုပ်ရမှာက နေရာကောင်းတစ်ခုရှာပြီး အမြင့်ဆုံးနိယာမတရားတွေကို သေချာလေ့လာဖို့ပဲ... အခုလိုမျိုး အချိန်ဖြုန်းနေဖို့ မဟုတ်ဘူး... နားလည်လား..."

မိုလော့က အသည်းအသန် ဖြောင်းဖျပြောဆိုနေသည်။

"ပြောလည်း မင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

မုန်လဲ့က မျက်ဖြူလန်ပြလိုက်သည်။

"မင်း ဘာသာ ငြိမ်ငြိမ်နေပါ... ဒီအချိန်တွေကို အလကားဖြုန်းမယ့်အစား ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို လမ်းညွှန်ပြသပေးလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်..."

မုန်လဲ့သည် သူ၏နောက်တွင် လိုက်ပါလာပြီး ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ သမ်းဝေနေကြသော ပူဟာမန်တို့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ အားလုံးမှာ နေပူထဲတွင် အခြောက်ခံထားရသော ခရမ်းသီးများအလား လန်းဆန်းမှုမရှိဘဲ ညှိုးနွမ်းနေကြသည်။

"နတ်ဘုရားအမြုတေကို သန့်စင်ပြီး အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား ဖြစ်လာတဲ့ အကောင်တွေကို သွားလမ်းညွှန်နေတာကမှ တကယ့်ကို အချိန်ဖြုန်းတာပဲ... သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်က အဲဒီလောက်ပါပဲ..."

မိုလော့က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါထင်တာတော့ မင်း နေရာကောင်းတစ်ခုရှာပြီး အမြင့်ဆုံးနိယာမတရားကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လေ့လာသင့်တယ်..."

"ရပြီ... ရပြီ... မင်း အချိန်ကာလမျှော်စင်ထဲကိုပဲ ပြန်ဝင်သွားလိုက်တော့... မင်းကြောင့် ငါ အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာပြီ..."

မုန်လဲ့က လက်ယမ်းလိုက်ပြီး မိုလော့ကို အချိန်ကာလမျှော်စင်ထဲသို့ နှင်ထုတ်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး... လူကြီးစကားကို နားမထောင်ရင် မင်းပဲ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်... မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်..."

မိုလော့၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပြီး မုန်လဲ့၏ ဘောင်းဘီထဲသို့ ဗုံးတစ်လုံးထည့်ကာ ဖောက်ခွဲပစ်ချင်စိတ်များပင် ပေါက်နေမိသည်။

"ဝုန်း..."

ထိုအချိန်မှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကြီးတစ်ခုက အဝေးဆီမှ လေဟာနယ်အတွင်းမှနေ၍ ရုတ်တရက် လွှမ်းမိုးလာပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလှသော အရောင်ဆယ်မျိုး အလင်းတန်းကြီး ပါဝင်လာသည်။

အဝေးဆီမှ လေဟာနယ် တစ်ခုလုံးမှာ ရောင်စုံအလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံသွားပြီး နဂါးဆင်မြို့တော်ကဲ့သို့ ဝေးကွာလှသော နေရာကိုပင် ရောင်စုံအလင်းတန်းများက လာရောက် ရိုက်ခတ်နေသည်။

"ဘာအခြေအနေလဲ..."

မုန်လဲ့က အဝေးဆီသို့ အံ့ဩတကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ပူဟာမန်၊ ဘာဘရူးစ်နှင့် အခြားသူများ အားလုံးလည်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားကြပြီးနောက် အားအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာကာ အဝေးဆီမှ လေဟာနယ်ဆီသို့ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

နဂါးဆင်မြို့တော်အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားများ အားလုံးလည်း အလန့်တကြား ဖြစ်သွားကြပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်လာကာ ထိုနေရာဆီသို့ သံသယဖြစ်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

"ဟိုဘက်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

"မင်းတို့ ခံစားမိကြလား... တ... တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဖိအားကြီးပဲ..."

"ခံစားမိတယ်... အဝေးကြီးကနေတောင် ရင်တုန်သွားစေလောက်အောင်ကို ဖိအားကြီးတာ..."

မုန်လဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အဝေးဆီသို့ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ပူဟာမန်တို့ပင်လျှင် ထိုဖိအားကို ခံစားနိုင်သည်ဖြစ်ရာ သူက ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနိုင်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

အလွန် ဝေးကွာလှသော နေရာဆီမှ မည်သည့်အရာက ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော ဖိအားကို ထုတ်လွှတ်နေသည်ကို မသိရသော်လည်း ထိုဖိအားက သူ့ကိုပင် အသက်ရှူကျပ်သွားစေသည်။ ဤသည်မှာ လုံးဝ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိပေ။ သူက အလယ်အလတ် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား တစ်ပါးဖြစ်ရာ မည်သည့်အရာကများ သူ့ကို ဖိအားပေးနိုင်မည်နည်း။

"ဒီအရှိန်အဝါက... ကျွတ်... သွေးချောင်းစီးမယ့် ပွဲကြီးပွဲကောင်း တစ်ပွဲ လာဦးမယ်နဲ့ တူတယ်..."

မိုလော့သည် အချိန်ကာလမျှော်စင်ထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်မည်ကို ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟိုဘက်မှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ မင်း သိလို့လား..."

မုန်လဲ့က မိုလော့ကို သံသယဖြစ်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ... စကြဝဠာကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ငါ မိုလော့ မသိတာ ဘာရှိလို့လဲ..."

မိုလော့က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လေလုံးထွားလိုက်သည်။

မုန်လဲ့မှာ ပြောစရာ စကားပင် ရှာမရတော့ပေ။

"ဒါဆိုလည်း ငါ့ကို ပြောစမ်းပါဦး... ဘယ်အရာကများ ဒီလောက် ဖိအား ကြီးမားနေရတာလဲ..."

"မင်း လောကနှလုံးသားကို သန့်စင်ဖူးတယ် မဟုတ်လား..."

မိုလော့က အဖြေမပေးဘဲ ပြန်မေးလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့..."

မုန်လဲ့က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သေချာ အာရုံခံကြည့်စမ်းပါ... ဒီဖိအားက လောကနှလုံးသားရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ နည်းနည်း ဆင်တူမနေဘူးလား..."

မိုလော့က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"လောကနှလုံးသား ဟုတ်လား..."

မုန်လဲ့က သေချာ အာရုံခံကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အတန်ကြာမှ အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပြောမှပဲ... ဒီဖိအားက လောကနှလုံးသားရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ တကယ်ပဲ တူနေတာပဲ... ဒါက ကမ္ဘာမြေနတ်ဘုရားလောကကြီးရဲ့ လောကနှလုံးသားက ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ ဖိအားများလား..."

"အကယ်၍ ကမ္ဘာမြေနတ်ဘုရားလောကကြီးရဲ့ လောကနှလုံးသား အပြည့်အစုံသာ ဆိုရင် မင်း အစောကြီးကတည်းက မြေကြီးပေါ် ပြားပြားဝပ်သွားလောက်ပြီ... ဘယ်လိုလုပ် ဒီမှာ ရပ်နေနိုင်တော့မလဲ..."

မိုလော့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင် ဒါက ကမ္ဘာမြေနတ်ဘုရားလောကကြီးရဲ့ လောကနှလုံးသား အပိုင်းအစလေး တစ်ခုကနေ ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ အရှိန်အဝါပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

"အပိုင်းအစ ဟုတ်လား..."

မုန်လဲ့ အံ့ဩသွားသည်။

"လောကနှလုံးသားကလည်း ကွဲကြေနိုင်သေးတာလား..."

လောကနှလုံးသား ဆိုသည်မှာ အခြေခံနိယာမတရား ဆယ်မျိုးနှင့် မူလစွမ်းအား ဆယ်မျိုးတို့ ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားသော အရာဖြစ်ပြီး လုံးဝ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်အောင် ခိုင်မာကြောင်း လူသိများသည်။ မုန်လဲ့ကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းရှိသည့် သူပင်လျှင် အဆင့်နိမ့်လောကနှင့် အလယ်အလတ်လောကများ၏ လောကနှလုံးသားကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ကမ္ဘာမြေနတ်ဘုရားလောကကြီး၏ လောကနှလုံးသား ဆိုလျှင်မူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ကမ္ဘာမြေနတ်ဘုရားလောကကြီး ဆိုသည်မှာ အဆင့်မြင့်လောက တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်သည်။

"လူငယ်လေး... စကြဝဠာကြီး တစ်ခုလုံးမှာ မပျက်စီးနိုင်တဲ့အရာတွေကလွဲရင် လုံးဝ မပျက်စီးနိုင်တဲ့အရာ ဆိုတာ မရှိဘူး..."

မိုလော့က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ အဆင့်မြင့်လောကရဲ့ လောကနှလုံးသားက အဆင့်နိမ့်လောက... အလယ်အလတ်လောကတွေရဲ့ လောကနှလုံးသားတွေနဲ့ မတူဘူး... အဲဒါက အပြည့်အစုံ အနေအထားနဲ့ တည်ရှိနေဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ..."

"အပြည့်အစုံ အနေအထားနဲ့ တည်ရှိနေဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဟုတ်လား..."

မုန်လဲ့ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဘာလို့ အဲဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ..."

"ဘာလို့လဲဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အပြည့်အစုံ အနေအထားနဲ့ မရှိနိုင်တာတော့ သေချာတယ်..."

မိုလော့က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... အဆင့်မြင့်လောကရဲ့ လောကနှလုံးသားကို ခေါ်တဲ့ နာမည်တစ်ခု ရှိသေးတယ်နော်..."

"ဘာနာမည်လဲ..."

မုန်လဲ့ ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေ..."

မိုလော့က မုန်လဲ့ကို ပြုံးစိစိဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေ..."

မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"မင်း ပြောချင်တာက ဒီဖိအားကို ထုတ်လွှတ်နေတာက ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေ လို့ ပြောချင်တာလား..."

"မှန်တယ်..."

မိုလော့က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင် ဒါက အခုမှ ပေါ်လာခါစ သခင်မရှိသေးတဲ့ ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေ တစ်ခုပဲ... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး..."

"ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေမှန်း သိနေရင် မင်း ဘာလို့ အစောကြီးကတည်းက မပြောရတာလဲ..."

မုန်လဲ့က အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ယမ်းလိုက်ရာ ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ပူဟာမန်နှင့် အခြားသူများ အားလုံး အချိန်ကာလမျှော်စင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထို့နောက် လောကဖြတ်ကျော် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းမှော်ပညာကို အသုံးပြုကာ ထိုနေရာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေ။ ၎င်းမှာ ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေ ဖြစ်ပေသည်။ ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းနိုင်မည့် အဖိုးတန် ရတနာကြီးပင် ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် မပေါင်းစပ်လျှင်တောင်မှ အရင်ဆုံး ရအောင် ယူထားရမည်သာ ဖြစ်သည်။