အခန်း ၃၉၁

အခန်း ၃၉၁ မင်းက ပင်မနတ်ဘုရား လား

'တကယ်ပဲ... တကယ်ကြီးပဲ...'

'နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရား ကိုယ်တော်တိုင် ဆင်းသက်လာပြီ...'

'သူ ကလဲ့စားချေဖို့ လာတာပဲ...'

'ဒီသေနာကောင်ကို သူ သတ်ပစ်တော့မှာ သေချာတယ်...'

အဆုံးအစမရှိသော အာဏာစက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် စကားသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နတ်ဘုရားများ အားလုံးမှာ ငှက်ကလေးများအလား တုန်ရီနေကြပြီး ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေလေသည်။

ပင်မနတ်ဘုရား၏ ဖိအားမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှပေသည်။

အဆပေါင်း သန်းထောင်ချီသော ဆွဲငင်အားက သူတို့၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည့်အလား ခေါင်းကိုပင် မမော့ရဲကြတော့ဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင်သာ ဝပ်တွားနေကြရ၏။

"ငါ့ရဲ့ သားကို သတ်လိုက်တာ... ဘယ်သူလဲ..."

ခန္ဓာကိုယ်ထွားကြိုင်းလှသော နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရားက ထပ်မံ၍ မေးခွန်းထုတ်လာလေသည်။

သူ၏ အသံက မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ကျယ်လောင်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လူတိုင်း၏ နားစည်များကို ကိုက်ခဲသွားစေ၏။

"ငါ သတ်တာ..."

မုန်လဲ့သည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ ရှေ့မှ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို စိုးမိုးထားသော အမြင့်ဆုံး တည်ရှိမှုကြီးကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် အထက်အောက် ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

ပင်မနတ်ဘုရား။

နတ်ဘုရားများ၏ ဘုရင်။

စကြဝဠာ ပိရမစ်၏ အမြင့်ဆုံး ထိပ်တန်းတွင် ရပ်တည်နေသော အစွမ်းအထက်ဆုံး တည်ရှိမှု။

ဤသည်မှာ မုန်လဲ့အတွက် ပင်မနတ်ဘုရား တစ်ပါးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံရခြင်းပင် ဖြစ်၏။

"ငါ့ရဲ့ သားကို သတ်ရဲတယ်ဆိုတော့... သေစမ်း..."

နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ သူ၏ ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

"ဝုန်း..."

ရောင်စုံအလင်းတန်းများဖြင့် ဖန်တီးထားသော ကောင်းကင်ကိုပင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည့် ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ခု လေဟာနယ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့် ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါဖြင့် မုန်လဲ့အပေါ်သို့ ဖိချလာ၏။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါနှင့် ယှဉ်ပြိုင်၍မရနိုင်သော အမြန်နှုန်းက မုန်လဲ့ကို အသားစိမ်းငါးစိမ်း ဖြစ်သွားအောင် ရိုက်ချိုးပြီး အမှုန့်ကြိတ်ပစ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

'ဒုက္ခပဲ...'

ထိုလက်ဝါးကြီး ဖုံးလွှမ်းထားသော ဧရိယာက အလွန်တရာ ကြီးမားကျယ်ပြောလှပေသည်။

မုန်လဲ့က လက်ဝါးကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိနေသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နတ်ဘုရားများ၊ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် ပန်းလုံတောင်တန်း တစ်ခုလုံးမှာလည်း လက်ဝါးကြီး၏ အောက်တွင် လွှမ်းခြုံခံထားရ၏။

အကယ်၍ ဤလက်ဝါးကြီးသာ ကျရောက်လာပါက အားလုံး... သေချာပေါက် သေဆုံးကြရမည် ဖြစ်သည်။

လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိချေ။

လွတ်မြောက်မယ် ဟုတ်လား။

ပင်မနတ်ဘုရားရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုအောက်မှာ အသက်ရှင်ချင်သေးတယ်ဆိုတော့ ဘာတွေ တွေးနေကြတာလဲ။

'သေပြီ... ငါတို့တော့ သေချာပေါက် သေရတော့မယ်...'

'ငါ သိသားပဲ ဒီလို ဖြစ်လာမယ် ဆိုတာ... ပင်မနတ်ဘုရားရဲ့ ဒေါသအောက်မှာ အပြစ်မဲ့တဲ့သူ နည်းနည်းပါးပါး သေသွားတာက ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဒီသေနာကောင်ကြောင့် ငါတို့ပါ အသက်ပါတော့မယ်...'

'ငါ သရဲဖြစ်သွားရင်တောင် မင်းကို လုံးဝ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...'

နတ်ဘုရားများ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေကြပြီး မုန်လဲ့ကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေကြလေသည်။

အကယ်၍ အချိန်ကိုသာ နောက်ပြန်လှည့်၍ ရမည်ဆိုပါက သူတို့သည် မုန်လဲ့ အဘိုး၏ အသက် ၉ နှစ်အရွယ်တွင် သွားရောက်သတ်ဖြတ်ပစ်ချင်နေကြမည်မှာ သေချာလှသည်။

'ဒါ ပင်မနတ်ဘုရားလား...'

'လုံးဝကို ယှဉ်လို့မရနိုင်ပါလား...'

'ငါတို့ သေရတော့မလား...'

'သခင်... သေချာပေါက် တောင့်ခံထားပါနော် သခင်...'

ပူဟာမန်နှင့် အခြားသူများလည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေကြပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေကြလေသည်။

ပင်မနတ်ဘုရား၏ အလွန် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သူတို့သည် တို့ဖူးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ အလွန်တရာ အားနည်းလွန်းကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤလက်ဝါး တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် အသားစိမ်းငါးစိမ်း ဖြစ်သွားမည်မှာ သေချာလှရာ သူတို့၏ သခင်ဖြစ်သော မုန်လဲ့ကိုသာ အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို သတ်မယ် ဟုတ်လား..."

မုန်လဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး ဤတိုက်ခိုက်မှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပုံရလေသည်။

ထို ဧရာမ လက်ဝါးကြီးမှာ အဆင့်မြင့် လောကစွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသော်လည်း သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။

ဤလက်ဝါး တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် သာမန် ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့် တစ်ယောက်ဆိုလျှင် လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်ဘဲ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားမည်မှာ သေချာလှသည်။ သာမန် နတ်ဘုရားများ ဆိုလျှင်တော့ ပြာအဖြစ်သို့ပင် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

ပင်မနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအား ဆိုသည်မှာ...

နတ်ဘုရားစွမ်းအားများနှင့် အဆင့်မြင့် လောကစွမ်းအားများ ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားသော နတ်ဘုရားစွမ်းအား အသစ်တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ပင်မနတ်ဘုရားများက ကျယ်ပြောလှသော စကြဝဠာကြီးတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေရခြင်းမှာ အဆင့်မြင့် လောကစွမ်းအားများကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

အဆင့်မြင့် လောက... အလွန်တရာ ကြီးမားကျယ်ပြောလှပေသည်။ အဆုံးအစမရှိအောင် ကျယ်ပြောလှရာ ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အဆင့်မြင့် လောကစွမ်းအားများက မည်မျှတောင် အစွမ်းထက်မည်နည်း ဆိုသည်ကို စဉ်းစားကြည့်နိုင်သည်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ဤကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မုန်လဲ့က လုံးဝ ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိဘဲ နေရာတွင်ပင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခဲ့လေသည်။

ဧရာမ လက်ဝါးကြီးက သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာမည့် အချိန်တွင် မုန်လဲ့က လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ပူးကာ ဓားတစ်လက်အသွင် ဖန်တီးလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ခုတ်ချလိုက်၏။

"ရွှမ်း..."

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖိနှိပ်ထားသော ရောင်စုံ ဧရာမ လက်ဝါးကြီးမှာ အလယ်မှနေ၍ နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားပြီးနောက် အရှိန်အဟုန်ကြောင့် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ လမ်းလွဲကာ ကျရောက်သွားတော့သည်။

"ဘုန်း..."

နတ်ဘုရား အများအပြားမှာ ထိုနှစ်ပိုင်းကွဲသွားသော လက်ဝါးကြီး၏ အောက်တွင် ရှိနေခဲ့ရာ မည်သည့် အံ့ဖွယ်အမှုမျှ မရှိဘဲ အသားစိမ်းငါးစိမ်းများ ဖြစ်သွားကြပြီး သွေးမြူများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။

မုန်လဲ့၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော ပူဟာမန်နှင့် အခြားသူများ အပါအဝင် အနီးအနားရှိ နတ်ဘုရား အချို့သာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ သွေးဆုတ်ကာ ဖြူရော်နေကြပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေကြ၏။

"နည်းနည်းတော့ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသားပဲ..."

နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရားက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်လေသည်။

စောစောက သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုတွင် အင်အားအပြည့် မသုံးခဲ့သော်လည်း သူ၏ အဆင့်နိမ့် အဆင့် ပင်မနတ်ဘုရား စွမ်းအားဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့် တစ်ယောက်ပင်လျှင် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ရှေ့မှ ဤလူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ခုခံသွားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ... ကမ္ဘာမြေနတ်ဘုရားလောကကြီး၊ တခြား နတ်ဘုရားလောကတွေနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံမှာတောင် မင်းလို အစွမ်းထက်တဲ့သူ မရှိပါဘူး..."

နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရားက အေးစက်စွာ မေးလိုက်၏။

"ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာက အရေးမကြီးပါဘူး..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"အင်း... တကယ်တော့ အရေးမကြီးပါဘူး..."

နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရားက အေးစက်တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းက ဗီးနပ်စ် ကို သတ်လိုက်တဲ့ အချိန်ကစပြီး မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်သွားပြီ... အဲဒါကတော့ ဝိညာဉ်ပါ ပျက်စီးသွားရမယ် ဆိုတာပဲ..."

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရားက လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်လေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီတာ ၁၀ ခန့် ကြီးမားသော ရောင်စုံ လက်သီးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန်လဲ့အပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာ၏။

ဤလက်သီးတွင် နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရားက အင်အား ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် အသုံးပြုထားရာ လေဟာနယ်မှာ ချက်ချင်း ထက်ပိုင်းကွဲသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ ရောင်စုံ လက်သီးကြီးက နေရာရွှေ့ပြောင်းလာသကဲ့သို့ အလွန် လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာလေသည်။

"ဒီလို ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ ကစားကွက် မျိုးတွေပဲ ထပ်သုံးနေပြန်ပြီ..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လက်သီးဖြင့် ပြန်လည် ထိုးချလိုက်ရာ မျက်မြင်မရသော လက်သီးကြီးတစ်ခု လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော ရောင်စုံ လက်သီးကြီးနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားတော့သည်။

"ဘုန်း..."

လက်သီးနှစ်ခု ဝင်တိုက်မိသွားသောအခါ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အဟုန်ပြင်းစွာ တိုက်ခတ်လာသော ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးအလား အရပ်ရှစ်မျက်နှာသို့ ပြန့်နှံ့သွားရာ ကျန်ရှိနေသော နတ်ဘုရားများမှာ ကံဆိုးသွားကြလေတော့သည်။

"ဖောင်း..."

"ဖောင်း..."

"ဖောင်း..."

လှိုင်းလုံးကြီး ဖြတ်သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကြိတ်စက်ကြီးတစ်ခုက ဖရဲခင်းကို ဖြတ်ကြိတ်သွားသည့်အလား ကြည်လင်ပြတ်သားသော ပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ နတ်ဘုရားများ အားလုံး အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မုန်လဲ့၏ ကာကွယ်မှုကို ရရှိထားသော ပူဟာမန်နှင့် အခြားသူများမှလွဲ၍ ကျန်ရှိနေသော နတ်ဘုရားများ အားလုံး သွေးမြူများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြပြီး မည်သူမျှ အသက်ရှင်မကျန်ရစ်ခဲ့ချေ။

"သေ... သေကုန်ပြီလား... အားလုံး... သေကုန်ပြီလား..."

ပူဟာမန်နှင့် အခြားသူများမှာ အကာအကွယ် အလွှာတစ်ခုအတွင်းမှနေ၍ သွေးမြူများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြသော နတ်ဘုရားများကို ကြည့်ကာ တံတွေးများကို အဆက်မပြတ် မျိုချနေမိကြပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။

တကယ်ကို ထိတ်လန့်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုလေးတင် အသက်ရှင်လှုပ်ရှားနေကြသော နတ်ဘုရားများ အားလုံး... သေဆုံးသွားကြပြီ။

သူတို့ အားလုံးက မြေဇာပင်များ ဖြစ်သွားကြပြီး သခင်နှင့် ပင်မနတ်ဘုရားတို့၏ တိုက်ပွဲတွင် စတေးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

တကယ်ကို သနားစရာကောင်းလွန်းလှပေသည်။

"ထပ်ပြီး ခုခံနိုင်ပြန်ပြီလား..."

နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရား၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

ပထမ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်ခြင်းက ခွင့်လွှတ်ပေး၍ ရနိုင်သေးသော်လည်း ဒုတိယ တိုက်ခိုက်မှုတွင် သူက အင်အား ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် အသုံးပြုထားသော်လည်း တစ်ဖက်လူက အလွယ်တကူပင် ခုခံသွားနိုင်ခဲ့သည်။

"မင်းက ပင်မနတ်ဘုရားလား..."

နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရားက မုန်လဲ့ကို စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မုန်လဲ့၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ အားလုံးကို ဖောက်ထွင်းမြင်ချင်နေသည့်အလား ကြည့်နေ၏။

"ပွန်ပေ သဲကန္တာရမှာ ပေါ်လာတဲ့ ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေကို မင်း ပေါင်းစပ်လိုက်တာလား... မဟုတ်သေးဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"အဲဒီ ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေက အခုမှ ပေါ်လာတာလေ... မင်း ရသွားတယ် ဆိုရင်တောင် ဒီလောက် အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာ ပေါင်းစပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါဆိုရင်..."

နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရားက အခြား ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုကို တွေးမိသွားလေသည်။

အဲဒါကတော့... အမြင့်ဆုံး ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်။

အမြင့်ဆုံး ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်။

အမြင့်ဆုံးနိယာမတရားကို နားလည်ထားပြီး အလွန် နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးထွင်းသိမြင်ထားသော ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်။

ဤကဲ့သို့သော ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်များက ပင်မနတ်ဘုရားများကို လုံးဝ ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိကြပေသည်။

"ပင်မနတ်ဘုရား ဟုတ်လား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပူဟာမန်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် အလွန် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သော အမူအရာများ ပေါ်လာလေသည်။

'သခင်က ပင်မနတ်ဘုရားတဲ့လား... သခင်က တကယ်ပဲ ပင်မနတ်ဘုရား ဖြစ်နေတာပဲ...'

'ငါ သိသားပဲ... သခင်က ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်တွေကိုတောင် လွယ်လွယ်လေး သတ်နိုင်တာ ဘယ်လိုလုပ် ပင်မနတ်ဘုရား မဖြစ်ဘဲ နေပါ့မလဲ...'

"ဟားဟား... သခင်က ပင်မနတ်ဘုရားတဲ့..."

"သူက ပင်မနတ်ဘုရားလား..."

အီမိုရီ ဖီးလ်မိုး က မုန်လဲ့၏ ကျောပြင်ကို ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်နေမိပြီး သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဆူညံနေကာ အတွေးတစ်ခုတည်းကသာ အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

'သူက ပင်မနတ်ဘုရားတဲ့...'

"ငါက ပင်မနတ်ဘုရား ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပါဘူး..."

မုန်လဲ့က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ မတ်မတ်ရပ်လိုက်၏။

"အရေးကြီးတာက ငါ့မှာ မင်းနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်ဆိုတာပဲ... ဒါကြောင့် မင်းရဲ့သားက ငါ့ကို လာပြီး ရန်စရဲတယ်ဆိုရင်... သူက သေချာပေါက် သေသင့်တာပဲ..."

နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရားက သူ၏ စကားကို ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

"အမြင့်ဆုံး ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့် တစ်ယောက်ကို ရန်စရဲတယ်ဆိုရင်... သူက တကယ်ပဲ သေသင့်တာ မှန်ပါတယ်…”