အခန်း ၃၉၃

အခန်း ၃၉၃ ပြီးပြည့်စုံသော အချိန်နိယာမတရား

တောက်ပလွန်းသော မီးလျှံများက ကောင်းကင်တစ်ခွင် လွှမ်းမိုးသွားပြီး လေဟာနယ်တစ်ခုလုံး ကြမ်းတမ်းလှသော လှိုင်းလုံးကြီးများအောက်တွင် ကြေမွပျက်စီးသွားသည်။ ထိုပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးမှာလည်း မြူမှုန်များအဖြစ် လွင့်စင်သွားရသည်။

ပူဟာမန်၊ အီမိုရီ ဖီးလ်မိုး

ဖက်တီး၊ ဆာလက်စ်

ဘာဘရူးစ်၊ ဂါရင်

အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ

မီးလျှံများ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။

လေဟာနယ်လည်း ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ကောင်းကင်ယံ ကြည်လင်လာပြီး အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားချိန်တွင်တော့ လေထဲ၌ မုန်လဲ့တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ အခြားသူများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော နတ်ဘုရားအမြုတေများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

"ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတယ်"

မုန်လဲ့၏ မျက်နှာမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေပြီး အံကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရောက်နေမှတော့ ထွက်လာခဲ့လိုက်... ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့ ပင်မနတ်ဘုရားဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ မတန်လိုက်တာ..."

လေဟာနယ်တစ်ခု တုန်ခါသွားပြီး လူသုံးယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ယောက်ကတော့ ခေါင်းမှာ ချိုနှစ်ချောင်းပါပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထွားကျိုင်းသည့် စောစောကမှ ထွက်သွားသော နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရားဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ယောက်က ရွှေရောင်သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပေသောင်းချီမြင့်မားသော တိုက်တန် ပင်မနတ်ဘုရားဖြစ်သည်။ နှောင်းပိုင်းတစ်ယောက်ကတော့ တောင်ပံဆယ့်ခြောက်စုံပါပြီး သန့်စင်သောအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့် နတ်သမီး ပင်မနတ်ဘုရားဖြစ်သည်။

နဂါး ပင်မနတ်ဘုရား

တိုက်တန် ပင်မနတ်ဘုရား

နတ်သမီး ပင်မနတ်ဘုရား

ပင်မနတ်ဘုရား သုံးပါး

တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ငါ့ကို အကြောင်းပြချက် တစ်ခုပေးစမ်း"

မုန်လဲ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေ... အရင်ဆုံး မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ"

နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရားက တည်ငြိမ်စွာပင် ဘေးရှိ ပင်မနတ်ဘုရားနှစ်ပါးကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"တိုက်တန် ပင်မနတ်ဘုရား ဒေါ်ဆင် နဲ့ နတ်သမီး ပင်မနတ်ဘုရား ရဖေးလ်"

ထို့နောက် မုန်လဲ့ကို ညွှန်ပြကာ ဆက်ပြောသည်။

"မိတ်ဆွေတို့... သူက ငါပြောတဲ့ အမြင့်ဆုံး ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်ပဲ... ပွန်ပေ သဲကန္တာရမှာ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေက သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေနိုင်ချေ အရမ်းများတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အဲဒီနေရာနဲ့ အနီးဆုံးသလို အစွမ်းအထက်ဆုံးသူလည်း ဖြစ်နေလို့ပဲ"

တိုက်တန် ပင်မနတ်ဘုရားနှင့် နတ်သမီး ပင်မနတ်ဘုရားတို့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မုန်လဲ့ကို အေးစက်စူးရှသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေကို ပေးမယ်ဆိုရင် အသက်ချမ်းသာပေးမယ်"

"ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေ"

မုန်လဲ့က နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရားကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ပြန်လှည့်လာပြီး နောက်ထပ် ပင်မနတ်ဘုရား နှစ်ပါးကိုပါ ခေါ်လာတာ ငါ့လက်ထဲက ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေကို လိုချင်လို့ပေါ့လေ"

"ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေက မင်းဆီမှာ ရှိတယ်လို့ ဝန်ခံတာလား"

ပင်မနတ်ဘုရားသုံးပါးလုံး မျက်လုံးများ အရောင်လဲ့သွားပြီး မုန်လဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ယခင်က သူတို့ ခန့်မှန်းရုံသာ ခန့်မှန်းခဲ့သော်လည်း အတည်မပြုနိုင်ခဲ့ပေ။

ယခု မုန်လဲ့ ဝန်ခံလိုက်ပြီဆိုတော့ သူတို့ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း သေချာသွားပြီဖြစ်ရာ မည်သို့ ဝမ်းမသာဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

မုန်လဲ့က လက်ဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ အရောင်ဆယ်မျိုး ကွန့်မြူးနေသော ပုံသဏ္ဍာန်မမှန်သည့် သလင်းကျောက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ပွန်ပေသဲကန္တာရတွင် ကြီးမားလှသော လှုပ်ခတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည့် ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေပင် ဖြစ်သည်။

"ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေ"

"တကယ်ပဲ မင်းဆီမှာ ရှိနေတာကိုး"

ပင်မနတ်ဘုရားသုံးပါးလုံး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘများ ပြည့်နှက်လာသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များက မုန်လဲ့ကို တစ်ပါတည်း မျိုချပြီး ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေကို လုယူချင်နေသည့်နှယ်။

"ငါ့ကို ပေးစမ်း"

ပင်မနတ်ဘုရားသုံးပါးလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

'မိုလော့... သူတို့က ပင်မနတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်နေပြီးသားကို ဘာလို့ ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေကို ဒီလောက်တောင် လိုချင်နေရတာလဲ... ဒီအရာက သူတို့အတွက် သိပ်အသုံးမဝင်တော့ဘူး မဟုတ်ဘူးလား'

မုန်လဲ့က သံသယဖြစ်စွာဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

'မဟုတ်ဘူး... မင်း မှားနေပြီ... ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေက သူတို့အတွက် အသုံးဝင်ရုံတင်မကဘူး... အရမ်းကို အရေးပါတာ'

မိုလော့၏ အသံက မုန်လဲ့၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

'မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်း ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေဆိုတာ သာမန် နတ်ဘုရားအမြုတေမျိုး မဟုတ်ဘဲ အဆင့်မြင့် လောကနှလုံးသားရဲ့ အပိုင်းအစတစ်ခုလေ... ဆိုလိုတာက ပင်မနတ်ဘုရားတွေဟာ ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေ အများကြီးကို ပေါင်းစပ်လို့ ရတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ'

'ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေ အများကြီးကို ပေါင်းစပ်လို့ ရတယ်'

မုန်လဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

အခြား နတ်ဘုရားအမြုတေများဆိုလျှင် တစ်ခုသာ ပေါင်းစပ်နိုင်သည်။ ဆက်လက် အဆင့်တက်လိုပါက ပိုမိုမြင့်မားသော နတ်ဘုရားအမြုတေကိုသာ ပေါင်းစပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေကတော့ မတူပေ။

တိတိကျကျပြောရလျှင် ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားအမြုတေ မဟုတ်ဘဲ လောကနှလုံးသား၏ အပိုင်းအစဖြစ်ရာ အများအပြား ပေါင်းစပ်နိုင်သည်မှာ သဘာဝပင်။

ထို့အပြင် များများပေါင်းစပ်လေလေ ကောင်းလေလေဖြစ်သည်။ ပိုမိုပေါင်းစပ်နိုင်လေလေ လောကစွမ်းအားကို ပိုမိုထိန်းချုပ်နိုင်လေလေဖြစ်ပြီး ပင်မနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားလည်း ပိုမို ကြီးမားလာမည်ဖြစ်သည်။

မိုလော့က ပြုံး၍ ဆက်ပြောသည်။

'ဒီကောင်သုံးကောင်က ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေ မပေါင်းစပ်ခင်က သာမန် နတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်လောက်တယ်... ဒါကြောင့် ပင်မနတ်ဘုရားဖြစ်လာတာ ကြာပြီဖြစ်ပေမယ့် အမြင့်ဆုံးနိယာမတရားကို နားမလည်သေးဘဲ အဆင့်နိမ့်အဆင့် ပင်မနတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်နေကြတာပေါ့'

'ဒါကြောင့် သူတို့ စွမ်းအားမြင့်ချင်ရင် အမြင့်ဆုံးနိယာမတရားကို နားလည်အောင် လုပ်လို့မရတော့ဘူး... ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေတွေ ပိုပေါင်းစပ်ပြီး စွမ်းအားမြှင့်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်'

'ဒါပေမဲ့ ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေဆိုတာ အရေအတွက် ကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်လေ... ပြီးတော့ အားလုံးနီးပါးကို ပင်မနတ်ဘုရားတွေက ပေါင်းစပ်ထားပြီးသား... အပိုဆိုတာ ဘယ်ရှိတော့မလဲ... အခု မင်းလက်ထဲက ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေကို မြင်တော့ သူတို့ မရူးသွပ်ဘဲ နေပါ့မလား'

မုန်လဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရား ဘာကြောင့် ပြန်လှည့်လာပြီး အခြား ပင်မနတ်ဘုရားနှစ်ပါးကိုပါ ခေါ်လာရသလဲဆိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

အားလုံးက ဒီ ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေကြောင့်ပဲ ဖြစ်သည်။

"ပေးစမ်း"

မုန်လဲ့က မည်သို့မျှ မတုံ့ပြန်သည်ကို မြင်သောအခါ ပင်မနတ်ဘုရားသုံးပါး၏ မျက်နှာများ မည်းမှောင်သွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ငါက မပေးဘူးဆိုရင်ကော"

မုန်လဲ့က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မပေးဘူးဆိုရင်... သေရမှာပေါ့"

နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရား၏ အသံမှာ အေးစက်စူးရှလှသည်။

"ငါတစ်ယောက်တည်းဆိုရင် မင်းကို ဘာမှမလုပ်နိုင်တာ မှန်ပေမယ့် ငါတို့သုံးယောက်ပေါင်းလိုက်ရင် မင်းကို သတ်ဖို့ဆိုတာ သိပ်မခက်ပါဘူး"

"ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေကို ပေးစမ်း... မပေးရင်... သေရမယ်"

တိုက်တန် ပင်မနတ်ဘုရား၏ အသံမှာလည်း အေးစက်နေသည်။

"ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေကို ပေးမယ်ဆိုရင် မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်"

နတ်သမီး ပင်မနတ်ဘုရား၏ အသံမှာမူ နူးညံ့နေပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် သန့်စင်သောအလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံနေသည်။

"ငါ့ကို သတ်မယ် ဟုတ်လား... မင်းတို့လို ကောင်တွေကများ"

မုန်လဲ့က စကြဝဠာထဲတွင် ရယ်စရာအကောင်းဆုံး ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ ရယ်သံက ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးအလား ကောင်းကင်တစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"သေချင်နေတာလား"

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ"

"မောက်မာလိုက်တာ"

ပင်မနတ်ဘုရားသုံးပါးလုံး ဒေါသထွက်သွားကြပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပင်မနတ်ဘုရား၏ အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ မုန်လဲ့ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ဖိချရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။

"ဒီနေ့ မင်းတို့တစ်ယောက်မှ ထွက်သွားခွင့် မရစေရဘူး"

မုန်လဲ့၏ ရယ်သံများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်လာသည်။

"ငါက မင်းတို့ရဲ့ ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေတွေကို ထုတ်ယူမယ်... ဝိညာဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးမယ်... ခန္ဓာကိုယ်တွေကို ကျွန်ပြုမယ်... မင်းတို့ကို ဝိညာဉ်ပါမကျန် ဖျက်ဆီးပြီး ဒီလောကကြီးထဲကနေ အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်"

"ငါတို့ကို သတ်မယ် ဟုတ်လား... မင်း အရင် သွားနှင့်လိုက်"

ပင်မနတ်ဘုရားသုံးပါး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

နိဟော့ခ် ပင်မနတ်ဘုရားက အားကုန်လွှဲ၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ အရောင်ဆယ်မျိုး ကွန့်မြူးနေသော ဧရာမ နဂါးလက်သည်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန်လဲ့ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ပြေးဝင်လာသည်။

"သေလိုက်စမ်း"

တိုက်တန် ပင်မနတ်ဘုရားကလည်း ညာလက်သီးကို ဆုပ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်ရာ အရောင်စုံ လက်သီးကြီးတစ်ခုက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သန့်စင်သော အလင်း၏ တရားစီရင်ခြင်း"

နတ်သမီး ပင်မနတ်ဘုရားကလည်း ကျောဘက်ရှိ တောင်ပံဆယ့်ခြောက်စုံကို ခတ်လိုက်ရာ သန့်စင်သောအလင်းတန်းများ စုစည်းသွားပြီး အရောင်ဆယ်မျိုး ကွန့်မြူးနေသော ဧရာမ ဓားကြီးတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မုန်လဲ့ကို ခုတ်ချလိုက်သည်။

နဂါးလက်သည်း

လက်သီး

ဓားကြီး

တိုက်ခိုက်မှု သုံးခုစလုံးက ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းလာသော ကြယ်တံခွန်များအလား မုန်လဲ့ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာသည်။ ဤသည်မှာ ပင်မနတ်ဘုရား သုံးပါး၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုများ ဖြစ်ရာ သာမန် ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့် တစ်ယောက်ဆိုလျှင် အရှိန်အဝါလေး ထိရုံမျှနှင့်ပင် ပြာကျသွားမည်ဖြစ်သည်။ တိုက်ရိုက် ထိမှန်ခံရလျှင်တော့ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

'ဒီတိုက်ခိုက်မှုနဲ့ဆိုရင် သူ မသေရင်တောင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရမှာပဲ... ငါက အရင်ဆုံး ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေကို လုယူရမယ်... ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေကိုသာ ရလိုက်ရင်...'

ပင်မနတ်ဘုရားသုံးပါးလုံး မုန်လဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မုန်လဲ့လက်ထဲရှိ ပင်မနတ်ဘုရားအမြုတေကို မည်သို့လုယူရမည်နည်း ဟူသော အတွေးများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း မုန်လဲ့က လုံးဝ ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိပေ။ နဂါးလက်သည်း၊ လက်သီးနှင့် ဓားကြီးတို့ သူ့ထံသို့ ကျရောက်လာချိန်တွင် မုန်လဲ့က စကားတစ်ခွန်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အချိန်... ကာလ... ရပ်... တန့်..."

"ဝုန်း..."

မုန်လဲ့၏ မျက်လုံးများထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်း နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအလင်းတန်းများ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းရှိ အရာအားလုံး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

လှိုင်းထနေသော လေဟာနယ်လည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

တိုက်ခတ်နေသော လေပြေလေညင်းလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

ကြမ်းတမ်းလှသော တိုက်ခိုက်မှုများလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

အရာအားလုံး... ရပ်တန့်သွားသည်။

ပင်မနတ်ဘုရားသုံးပါးလည်း ချွင်းချက်မရှိပေ။ သူတို့လည်း နေရာမှာပင် ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် လောဘရမ္မက်များ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေဆဲဖြစ်သည်။

မုန်လဲ့က ပင်မနတ်ဘုရားသုံးပါးဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားရင်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဆက်လက် ဖြာထွက်နေသည်။

"ငါ့ကို သတ်မယ် ဟုတ်လား... ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အချိန်ကာလ နိယာမတရားရဲ့ ရှေ့မှာ အမြင့်ဆုံးနိယာမတရားကိုတောင် နားမလည်သေးတဲ့ မင်းတို့လို အရှုံးသမားတွေက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် သတ်နိုင်မှာလဲ”