အခန်း ၄၁၅

အခန်း ၄၁၅ အစကောင်းပြီး အဆုံးမလှစွာဖြင့် ထွက်ပြေးရခြင်း

ပင်မနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေလျှင်တောင် အထွတ်အထိပ် နိယာမတရားရှေ့တွင်မူ အလွန်တရာ အားနည်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအင်လုံး တစ်လုံးတည်းဖြင့် ပင်မနတ်ဘုရား ၉၀ ကို လုံးဝ ချေမှုန်းပစ်လိုက်လေပြီ။

ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေ ၉၀ က လေထဲတွင် အကောင်းပကတိ လွင့်မျောနေပြီး တောက်ပလှသော အလင်းရောင်များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ အကယ်၍ အခြား နတ်ဘုရားများသာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပါက ရူးသွပ်သွားလောက်အောင်ပင် မနာလိုဖြစ်သွားကြမည်မှာ အသေအချာပင်။

ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေ ၉၀ ဆိုတာနော်။

ပင်မနတ်ဘုရား ၉၀ ကို ဖန်တီးပေးနိုင်သော အရာများ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ဤအရာများကို ရရှိသွားပါက ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားနိုင်ပြီး စကြဝဠာကြီး၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်တည်မှုများ ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။

"သေကုန်ပြီလား... အားလုံး သေကုန်ပြီလား..."

မိုင်သန်းပေါင်းများစွာ အကွာတွင် ရှိနေသော အုပ်စိုးသူသုံးပါးနှင့် ပင်မနတ်ဘုရား ၄၃ ပါးမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်မျောနေသော ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေ ၉၀ ကို ကြည့်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တောင့်တင်းသွားကြပြီး ကျောရိုးများပင် စိမ့်တက်သွားကြတော့၏။

ပင်မနတ်ဘုရား ၉၀ လုံး... ဒီလိုပဲ သေသွားပြီလား။

ဤမြင်ကွင်းက တကယ်ကို တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလွန်းလှပေသည်။

စဉ်းစားကြည့်လေ။

ဒါက ဝက် ၉၀၊ သိုး ၉၀ သို့မဟုတ် ဂေါ်ဖီထုပ် ၉၀ မဟုတ်ဘူး။ ပင်မနတ်ဘုရား ၉၀ နော်။ စကြဝဠာကြီးရဲ့ ထိပ်ဆုံးအလွှာမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်တည်မှု ၉၀ လုံးက ဒီလိုပဲ သေသွားပြီလား။

အုပ်စိုးသူသုံးပါးက အနည်းငယ် တည်ငြိမ်နေသေးသော်လည်း ပင်မနတ်ဘုရား ၄၃ ပါးမှာမူ မျက်ခွံများပင် တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း တုန်ယင်နေကာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေကြ၏။ ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေပြီး ဤနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်သွားချင်နေကြသည်။ မုန်လဲ့နှင့် ဝေးရာသို့ အဝေးဆုံး ရောက်အောင် ထွက်ပြေးချင်နေကြ၏။ ပြဿနာမှာ သူတို့ ဘယ်သွားလို့ ရနိုင်မည်နည်း။ မုန်လဲ့ကို အသေအလဲ ရန်စမိထားပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့ ဘယ်နေရာကို သွားလို့ ရနိုင်ဦးမည်နည်း။

"သေမင်း မျက်လုံး... သတ်..."

"ဒင်... ကောင်းကင်တမန် ပင်မနတ်ဘုရား တစ်ပါးအား သတ်ဖြတ်နိုင်မှုအတွက် နတ်ဘုရားသလင်းကျောက် ၅ ကွာဒရီလီယံ ရရှိပါသည်..."

"ဒင်... ဧရာမနဂါး ပင်မနတ်ဘုရား တစ်ပါးအား သတ်ဖြတ်နိုင်မှုအတွက် နတ်ဘုရားသလင်းကျောက် ၁ ထရီလီယံ ရရှိပါသည်..."

"ဒင်... ဘီဟီမော့သ် ပင်မနတ်ဘုရား တစ်ပါးအား သတ်ဖြတ်နိုင်မှုအတွက် နတ်ဘုရားသလင်းကျောက် ၁၀၀ ထရီလီယံ ရရှိပါသည်..."

ပင်မနတ်ဘုရား တစ်ပါးပြီးတစ်ပါး၏ ဝိညာဉ်များမှာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး စနစ်၏ အသိပေးသံများကလည်း ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။ ပင်မနတ်ဘုရား ၉၀ လုံး၏ ဝိညာဉ်များ အားလုံး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရချိန်တွင် မုန်လဲ့၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုမှာ နတ်ဘုရားသလင်းကျောက် ၄၇၇၅၄ ထရီလီယံအထိ တိုးပွားသွားခဲ့လေပြီ။

ထိုအထဲတွင် အဆင့်မြင့် ပင်မနတ်ဘုရား ၉ ပါး၊ အလယ်အလတ်အဆင့် ပင်မနတ်ဘုရား ၂၇ ပါးနှင့် အဆင့်နိမ့် ပင်မနတ်ဘုရား ၅၄ ပါးတို့ ပါဝင်လေသည်။ သူတို့က မုန်လဲ့ကို အသီးသီး နတ်ဘုရားသလင်းကျောက် ၄၅၀၀၀ ထရီလီယံ၊ ၂၇၀၀ ထရီလီယံနှင့် ၅၄ ထရီလီယံတို့ကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

စုစုပေါင်း နတ်ဘုရားသလင်းကျောက် ၄၇၇၅၄ ထရီလီယံ။

ဤသည်မှာ တကယ်ကို ချဲ့ကားလွန်းသော ပမာဏတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ မုန်လဲ့သည် အာကာသအုပ်စိုးသူကို သတ်ဖြတ်ခဲ့စဉ်ကတောင် နတ်ဘုရားသလင်းကျောက် အနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ကြွယ်ဝချမ်းသာမှု ပမာဏကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မုန်လဲ့က ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပိုင်ရှင်မဲ့ ဖြစ်နေသော ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေ ၉၀ ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အုပ်စိုးသူသုံးပါးနှင့် ပင်မနတ်ဘုရား ၄၃ ပါးထံသို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်၏။

"အုပ်စိုးသူသုံးပါး... အညံ့ခံလိုက်တော့..."

မုန်လဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အဆုံးသတ်က သတ်မှတ်ပြီးသားပဲ... အလကားနေရင်း ရုန်းကန်မနေပါနဲ့တော့..."

"လူယုတ်မာ... မင်းက တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်... ဒီလောက်များပြားတဲ့ ပင်မနတ်ဘုရားတွေကို မင်းက သွေးအေးအေးနဲ့ သတ်ပစ်ရဲတယ်ပေါ့..."

ဖျက်ဆီးခြင်းအုပ်စိုးသူ၏ မျက်နှာမှာ ရုပ်ဆိုးလွန်းလှပြီး မုန်လဲ့ကို အပိုင်းပိုင်း အတစ်တစ် ခုတ်ထစ်ပစ်ချင်နေပုံ ပေါ်သည်။

"ငါ့ကို လွှတ်မပေးဘူး ဟုတ်လား... ဟက်..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါကာ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ဖျက်ဆီးခြင်းအုပ်စိုးသူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ချေ။ အာကာသ နိယာမတရား ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ သူက ဘယ်တော့မှ မရှုံးနိမ့်နိုင်တော့ပေ။

သေချာသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ စွမ်းအားများကြောင့် မုန်လဲ့သည် အုပ်စိုးသူသုံးပါးနှင့် အခြားသူများကို ခေတ္တမျှ အနိုင်ယူ၍ မရနိုင်သေးချေ။ ဤအချက်က မုန်လဲ့ကို အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေ၏။

"မိုလော့... သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိလား..."

မိုလော့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အုပ်စိုးသူသုံးပါးက ကောင်းကင်ဘုံ စွမ်းအားတွေကို ထုတ်ယူပြီး အထွတ်အထိပ် နိယာမတရားတွေကို အတင်းအကျပ် ဆုတ်ခွာခိုင်းထားတာ ဆိုတော့... ငါလည်း ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတော့ မတွေးတတ်ဘူး... အခုလုပ်နိုင်တာက စောင့်ဖို့ပဲ..."

"စောင့်မယ်..."

မုန်လဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်... စောင့်ရမယ်... ကောင်းကင်ဘုံ စွမ်းအားတွေ ဆုတ်ခွာသွားတဲ့အထိ စောင့်ရမယ်..."

မိုလော့က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ ကမ္ဘာမြေနတ်ဘုရားလောကက အရမ်း ဝေးကွာလွန်းတယ်... အုပ်စိုးသူသုံးပါးက ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ ဒီလောက် အဝေးကြီးကနေ ကောင်းကင်ဘုံ စွမ်းအားတွေကို အချိန်အကြာကြီး ဆက်တိုက် ထုတ်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့ ပင်ပန်းလာလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် ကောင်းကင်ဘုံ စွမ်းအားတွေလည်း ဆုတ်ခွာသွားမှာပဲ..."

"အဲဒါဆို ဘယ်အချိန်အထိ စောင့်ရမှာလဲ..."

မုန်လဲ့မှာ ထိုမျှလောက် စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

"သေချာတော့ မသိဘူး... အနည်းဆုံးတော့ နာရီအနည်းငယ်လောက် ကြာလိမ့်မယ်..."

မိုလော့က အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီလောက်တောင် ကြာမှာလား..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံ စွမ်းအားများကို သူ ဘာမှ လုပ်၍မရသဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ ရှိတော့သည်။

မုန်လဲ့ ဆက်လက် မတိုက်ခိုက်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ မုန်လဲ့၏ အကြံအစည်ကို အုပ်စိုးသူသုံးပါး မသိဘဲ နေမည်မဟုတ်ပေ။ ဤအချက်က သူတို့ကို ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရူးသွပ်သွားစေလုမတတ် ဖြစ်စေသော်လည်း သူတို့မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

"ဒီလူယုတ်မာက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီး စောင့်နေတာ... ငါတို့ ပင်ပန်းလာပြီး ကောင်းကင်ဘုံ စွမ်းအားတွေ ဆုတ်ခွာသွားမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာပဲ... အဲဒီအချိန် ရောက်တာနဲ့ သူက ငါတို့ကို သတ်ဖို့ သေချာပေါက် ပြန်လာလိမ့်မယ်..."

"ဘယ်လောက်ပဲ မကျေနပ်ပေမယ့်... အခြေအနေက ဒီအထိ ရောက်နေပြီဆိုတော့ ငါတို့မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး... ယာယီ ဆုတ်ခွာပြီး ကမ္ဘာမြေနတ်ဘုရားလောကကနေ ထွက်သွားရုံပဲ ရှိတော့တယ်..."

"ထွက်သွားမယ်... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ထွက်မသွားချင်ဘူးလား... ဒါဆို သေဖို့ပဲ ရှိတယ်လေ..."

"ဒီလိုမျိုး အရှက်တကွဲနဲ့ ထွက်သွားရမှာလား..."

ဖျက်ဆီးခြင်းအုပ်စိုးသူက လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလေသည်။

"ဒီဆာရေး... မင်းက အခြေအနေကို သေချာ မမြင်သေးဘူးလား..."

သေခြင်းအုပ်စိုးသူက အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူယုတ်မာက အာကာသ နိယာမတရားကို နားလည်ထားတယ်... ငါတို့က ကောင်းကင်ဘုံ စွမ်းအားတွေကို ထုတ်ယူရင်တောင် သူ့ကို ဖိနှိပ်လို့ မရဘူး... သူက နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း တစ်ချက်တည်းနဲ့ အလင်းနှစ် အနည်းငယ် အကွာကို ရောက်သွားနိုင်တယ်... သူ့ကို ဖမ်းဖို့က အရမ်း ခက်တယ်..."

ဖျက်ဆီးခြင်းအုပ်စိုးသူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အသက်အုပ်စိုးသူလည်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။

"အဲဒီအပြင် သူက တခြား အထွတ်အထိပ် နိယာမတရား လေးခုကိုပါ နားလည်ထားသေးတယ်... သူရဲ့ အစွမ်းအစက ငါတို့ကို အများကြီး ကျော်လွန်နေပြီ... ငါတို့သာ အားနည်းသွားတာနဲ့ သူက ငါတို့ကို သေချာပေါက် လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

သေခြင်းအုပ်စိုးသူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"လောလောဆယ်တော့ ငါတို့ ယာယီ ဆုတ်ခွာဖို့ပဲ ရှိတယ်... အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်သွားတာနဲ့ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်..."

"အခြေအနေက ဒီအထိ ရောက်နေပြီဆိုတော့... ဒီလိုပဲ လုပ်ရတော့မှာပေါ့..."

အသက်အုပ်စိုးသူက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သေခြင်းအုပ်စိုးသူ၏ အကြံပြုချက်ကို သဘောတူလိုက်သည်။ သူမက လုံးဝ အန္တရာယ် မခံချင်ပေ။

"ကျစ်..."

ဖျက်ဆီးခြင်းအုပ်စိုးသူက လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်လိုက်သည်။

"တကယ်ကို မကျေနပ်စရာပဲ..."

"ဆုတ်ခွာကြတာပေါ့..."

သေခြင်းအုပ်စိုးသူက ညင်သာစွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ စွမ်းအားများကို ထုတ်ယူကာ အဝေးသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားတော့၏။ အနည်းငယ်မျှပင် တွန့်ဆုတ်နေခြင်း မရှိချေ။ သူသည် သေခြင်းအုပ်စိုးသူ ဖြစ်ပြီး သေခြင်းတရားကို အုပ်စိုးသူ ဖြစ်ရာ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို အများဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သေဆုံးခြင်းဆိုသည်မှာ မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်ကြဉ်းနေကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အဆုံးအဖြတ်ပေးရာတွင် အမြဲတမ်း အသေချာဆုံးနှင့် အပြတ်သားဆုံး ဖြစ်လေသည်။

အသက်အုပ်စိုးသူက မုန်လဲ့ကို မကျေမချမ်းဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့လှည့်ကာ ထွက်သွားတော့၏။ ဖျက်ဆီးခြင်းအုပ်စိုးသူ တစ်ပါးတည်းသာ မုန်လဲ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"လူယုတ်မာ... ငါ အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင်ဘုံမှာ မင်းကို စောင့်နေမယ်..."

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည်လည်း နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားတော့သည်။ ပင်မနတ်ဘုရား ၄၃ ပါးလည်း ဆက်မနေရဲတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားကြလေသည်။

"ဒီလိုပဲ ထွက်သွားကြပြီလား..."

မုန်လဲ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူတို့ကို တားဆီးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မိုလော့က ဝင်ပြောလာသည်။

"အလကား အပင်ပန်းမခံပါနဲ့... အုပ်စိုးသူသုံးပါးက တကယ် ထွက်သွားချင်နေတာဆိုတော့ မင်း ဘယ်လိုမှ တားလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး..."

"တားလို့ မရဘူးလား..."

အမှန်တကယ်တွင်လည်း မုန်လဲ့သည် အုပ်စိုးသူသုံးပါးနှင့် အဖွဲ့ကို တားဆီးရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သက်သေပြနေလေသည်။ သူတို့သည် အလွန် လိမ္မာပါးနပ်ကြ၏။ တစ်ကိုယ်လုံးကို ကောင်းကင်ဘုံ စွမ်းအားများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားပြီး မုန်လဲ့ကို အမြဲတမ်း သတိထားနေကြသည်။

မုန်လဲ့ အနားကပ်လာသည်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံ စွမ်းအားများက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လာပြီး မုန်လဲ့ကို အချိန်မရွေး ဖိနှိပ်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြသည်။ မုန်လဲ့မှာလည်း ကောင်းကင်ဘုံ စွမ်းအားများကို သတိထားနေရသဖြင့် အလွန် နီးကပ်စွာ မကပ်ရဲချေ။

"ကောင်းကင်ဘုံ စွမ်းအားက... တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..."

နောက်ဆုံးတွင် မုန်လဲ့သည် သူတို့ကို ထွက်သွားခွင့် ပြုလိုက်ရတော့သည်။

"ကောင်လေး... မင်းက အုပ်စိုးသူသုံးပါးကို ဆုတ်ခွာသွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်..."

အုပ်စိုးသူသုံးပါး၏ ပုံရိပ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မိုလော့က မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

"ဒီအောင်မြင်မှုက အရင်ကလည်း ဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့သလို... နောင်လည်း ဘယ်သူမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက သူတို့ကို မသတ်လိုက်ရတာပဲ..."

မုန်လဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း မကျေမချမ်း ဖြစ်နေ၏။

"သူတို့ကို သတ်ဖို့က အရမ်း ခက်တယ်လေ... ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျရင် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိလာဦးမှာပါ..."

မိုလော့က ထူးဆန်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အဲဒီအပြင် သူတို့ကို မသတ်လိုက်တာကလည်း မသတ်လိုက်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူး ရှိပါတယ်..."

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

မုန်လဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ကောင်လေး... မင်းက တခြားလူတွေရဲ့ နိယာမတရားတွေကို လုယူနိုင်တယ် မဟုတ်လား..."

မိုလော့က ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါဆိုရင် မှန်တာပေါ့..."

မိုလော့က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ ယုံကြည်တယ်... နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့တဲ့အခါကျရင် အုပ်စိုးသူသုံးပါးက မင်းကို အံ့ဩစရာတွေ ပေးလိမ့်မယ် ဆိုတာ..."

"မိုလော့... မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ..."

မုန်လဲ့မှာ နားထောင်ရင်းနှင့် ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးလာသည်။

"အချိန်ရောက်ရင် မင်း သိလာပါလိမ့်မယ်..."

မိုလော့က အသေးစိတ် ရှင်းပြမနေတော့ချေ။

"ကျစ်... စကားကို အဆုံးထိ မပြောဘူး..."

မုန်လဲ့က ညင်သာစွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး နိဟော့ခ် ဧရာမနဂါး တောင်တန်းကြီးသို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ကမ္ဘာမြေနတ်ဘုရားလောကမှ ပင်မနတ်ဘုရားများ အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အခြား နတ်ဘုရားလောက ကိုးခုမှ ပင်မနတ်ဘုရားများလည်း အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

နတ်ဘုရားလောက ဆယ်ခုမှ ပင်မနတ်ဘုရား တစ်ရာလုံး လုံးဝ ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းသွားခဲ့ပြီဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုများနှင့် နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုများ၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများကတော့ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများမှာ သေချာပေါက် ကြီးမားလှသော ပမာဏတစ်ခု ဖြစ်ရာ မုန်လဲ့ လုံးဝ လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ဤချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများကို မလုယူမီတွင် မုန်လဲ့သည် ဖက်တီးနှင့် ပူဟာမန်တို့ကို အရင်ဆုံး ပြန်လည် အသက်သွင်းပေးရမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့က သေတဲ့သူသေ၊ ရူးတဲ့သူရူး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ သူတို့ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းပေးရန်မှာ လက်ရှိ မုန်လဲ့အတွက် အနည်းငယ်မျှပင် မခက်ခဲတော့ချေ။

၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ ပြန်လည် အသက်ရှင်လာကြပြီး ယခင်အတိုင်း တက်ကြွ လန်းဆန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"သွားကြစို့... တခြား နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုတွေဆီကို…”