အခန်း ၄၂၇

အခန်း ၄၂၇ အဘိုးကြီး နိုးလာခြင်းနှင့် အဘိုးကြီး၏ ပျော်ရွှင်မှု

"အဟမ်း အဟမ်း..."

အက်ကွဲနေသော ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လေဟာနယ်က အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ ထို့နောက် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကြီးကို ခြုံလွှမ်းထားသော ပုံရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု သူတို့ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထိုသူကား သရဲလောက၏ အခြားသော အထွတ်အထိပ် အုပ်စိုးသူတစ်ပါးဖြစ်သည့် သေမင်းဘုရင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သေမင်းဘုရင်သည် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကြီးကို ခြုံလွှမ်းထားပြီး သူ၏ မျက်နှာကိုလည်း အနက်ရောင် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို သဲကွဲစွာ မမြင်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဖိအားကြီးကတော့ အတုအယောင် မဟုတ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေလေသည်။

"သေမင်းဘုရင်ဆိုတဲ့ နာမည်က ကြားဖူးနေတာ ကြာလှပြီ..."

မုန်လဲ့က သေမင်းဘုရင်ကို အကဲခတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ယခင်က သူသည် သေမင်း သွေးမျိုးဆက်ကို ပေါင်းစပ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သေမင်းတစ်ပါးဟု ဆို၍ရလေသည်။ ထို့ကြောင့် သေမင်းဘုရင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားမိသည်။

သေမင်းဘုရင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အနက်ရောင် မြူခိုးများက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုအလား ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဒီလောက် ကျယ်ပြောလှတဲ့ စကြဝဠာကြီးထဲမှာ မင်းလို အစွမ်းထက်တဲ့သူမျိုး ဘယ်တုန်းက ပေါ်လာတာလဲ... အရင်က မင်းအကြောင်း ငါ ဘာလို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးရတာလဲ..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်လောက်ကဆိုရင် ငါက နာမည်မရှိတဲ့ လူဆိုးလေး တစ်ယောက်ပါ... ဒါကြောင့် မင်း မကြားဖူးတာ မဆန်းပါဘူး... ဒါနဲ့ သေမင်းဘုရင်က ဒီနေရာကို ဘာကိစ္စရှိလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာရတာလဲ..."

မုန်လဲ့က လက်ကာပြကာ ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"စောစောက သရဲလောက စွမ်းအားတွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်လှုပ်သွားတာကို ငါ ခံစားလိုက်ရတယ်... ပြီးတော့ သရဲလောက စွမ်းအားတွေ အကြမ်းဖက် ချိုးဖျက်ခံလိုက်ရတာကို သိလိုက်လို့ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ လာကြည့်တာပဲ..."

သေမင်းဘုရင်က မုန်လဲ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

"ဒီလောက် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိတဲ့ မြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်လိုက်ရလိမ့်မယ်လို့ တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး... ဝမ်းသာရမလား ဝမ်းနည်းရမလားတောင် မသိတော့ဘူး..."

"သေချာပေါက် ဝမ်းသာရမှာပေါ့... နာမည်ကျော်ကြားလှတဲ့ သေမင်းဘုရင်ကို တွေ့လိုက်ရတာ ငါ့အတွက်တော့ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ..."

မုန်လဲ့က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟား ဟား ဟား..."

သေမင်းဘုရင်က အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းက သရဲလောကကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ ဆိုတာ သိခွင့်ရမလား..."

"အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်... ရတနာတွေ လာစုဆောင်းတာပါ... ငါက ငွေကို အသက်ထက် ပိုချစ်တဲ့သူ တစ်ယောက်လေ... အခု အထွတ်အထိပ် သရဲလောကကို ရောက်လာတာကလည်း ရွှေတွေ နိယာမတရား အရင်းအမြစ် သလင်းကျောက်တွေ နတ်ဘုရားသလင်းကျောက်တွေနဲ့ မိစ္ဆာသလင်းကျောက်တွေကို စုဆောင်းဖို့ပဲ... မင်းကော ကူညီပေးချင်စိတ် ရှိလား..."

မုန်လဲ့က ညင်သာစွာ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းက လိုအပ်နေတယ် ဆိုမှတော့ ငါ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးရမှာပေါ့... ငါ အခုပဲ သွားလိုက်တော့မယ်..."

သေမင်းဘုရင်က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သေမင်းဘုရင်..."

မုန်လဲ့က ရယ်မောလျက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"ခဏလောက် စောင့်နေပါ... ငါ သွားပြီးရင် ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်..."

သေမင်းဘုရင်က နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်မျှ ပိုနေလိုက်ပါက မုန်လဲ့၏ အသတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား နေရာ၌ပင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"အရှင်သခင်... သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်တာလား..."

သေခြင်းအုပ်စိုးသူမှာ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ သူတို့ကို အလုပ်ခိုင်းရန်အတွက် မုန်လဲ့က သူတို့၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အရင်းအမြစ်များကို ပေါင်းစပ်ပြီး ကျွန်ပြုခဲ့သော်လည်း သေမင်းဘုရင်ကိုကျတော့ အကူအညီ တောင်းရုံမျှသာ ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် ဤကွာခြားချက်မှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းနေလေသည်။

"ဟက်ဟက်... စိတ်ပါလို့ လုပ်လိုက်တာပါ..."

မုန်လဲ့က လက်ကာပြလိုက်ပြီး အရေးမပါသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်ပြုသည်ဖြစ်စေ ကျွန်မပြုသည်ဖြစ်စေ ဘာများ အရေးကြီးနေလို့နည်း။

သေခြင်းအုပ်စိုးသူနှင့် အသက်အုပ်စိုးသူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားကြသည်။ ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"သွားကြစို့... သရဲနတ်ဘုရားရဲ့ ကျောင်းတော်ကို သွားပြီး အနားယူကြတာပေါ့..."

မုန်လဲ့က နှင်းတောင်ထိပ်တွင် တည်ရှိသော သရဲနန်းတော်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။ နတ်ဘုရားကျောင်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သရဲနတ်ဘုရား၏ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ အသက်အုပ်စိုးသူနှင့် သေခြင်းအုပ်စိုးသူတို့က ရာဇပလ္လင်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် သက်တော်စောင့် နှစ်ယောက်အလား ရပ်နေကြလေသည်။

စောင့်ဆိုင်းရခြင်းမှာ ပျင်းစရာကောင်းလှသဖြင့် မုန်လဲ့က ယခုလေးတင် ရရှိထားသော ကံကြမ္မာ နိယာမတရားကို လေ့လာကြည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အချိန်ကာလ မျှော်စင်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဟား ဟား ဟား... ငါ ပြီးပြည့်စုံတဲ့အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီ... နောက်ဆုံးတော့ ငါ ပြီးပြည့်စုံတဲ့အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီကွ... ငါ့လို အဘိုးကြီးကလည်း တစ်နေ့ကျရင် ဒီအဆင့်ကို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ဟင်..."

မုန်လဲ့က အချိန်ကာလ မျှော်စင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားရာ မျက်နှာများ နီရဲကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး ရယ်မောနေသော ကျောင်းအုပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ကျယ်လောင်လှသော ရယ်မောသံများက ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့နေလေသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ပေါင်းစပ်လို့ အောင်မြင်သွားပြီလား..."

မုန်လဲ့က တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အောင်မြင်သွားပြီ... နောက်ဆုံးတော့ အောင်မြင်သွားပြီ..."

အဘိုးကြီးက မုန်လဲ့ကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မုန်လဲ့... မင်း ကျေးဇူးကြောင့်ပါ... မင်းသာ မရှိခဲ့ရင် ငါ ဒီတစ်သက် ပြီးပြည့်စုံတဲ့အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကျောင်းအုပ်ကြီးရယ်... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့..."

မုန်လဲ့က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက ခင်ဗျားရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမမှုတွေသာ မရှိခဲ့ရင် ဒီနေ့ အချိန်အခါမျိုးကို ကျွန်တော် ရောက်လာနိုင်ပါ့မလား..."

"မင်း ပြောတဲ့ စကားကလည်းကွာ..."

အဘိုးကြီးက ရယ်မောလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ထူးကဲလွန်းတဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် ငါ မရှိလည်း မင်းက တစ်နေ့ကျရင် သေချာပေါက် အမြင့်ကို ရောက်လာမှာပါ... ဒါနဲ့ ပူဟာမန်တို့ရော ဘယ်ရောက်သွားကြလဲ..."

"သူတို့လား... သူတို့ အားလုံး ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေတွေကို ပေါင်းစပ်နေကြတယ်..."

မုန်လဲ့က နောက်ပြောင်ချင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးမှာ ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"ဘာ... မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

"ကျွန်တော် ပြောတာက အခုချိန်မှာ သူတို့ အားလုံး ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေတွေကို ပေါင်းစပ်နေကြတယ်လို့ ပြောတာ... ပေါင်းစပ်လို့ အောင်မြင်သွားရင် သူတို့ အားလုံး ပင်မနတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်သွားကြလိမ့်မယ်..."

မုန်လဲ့က ထပ်မံ ပြောပြလိုက်သည်။

"ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေကို ပေါင်းစပ်နေတယ် ဟုတ်လား... ပင်မနတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်သွားမယ် ဟုတ်လား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ခုန်ပေါက်သွားတော့သည်။

"ကျစ်... သူတို့ဆီမှာ ဘယ်က ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေတွေ ရလာတာလဲ... မင်းက ပင်မနတ်ဘုရားတွေကိုတောင် အမဲလိုက်နိုင်တဲ့အထိ အစွမ်းထက်နေပြီလား..."

ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေများကို မည်သည့်နေရာမှ ရရှိလာသနည်း။ အဘိုးကြီး တွေးမိသည်မှာ မုန်လဲ့ဆီမှသာ ဖြစ်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်..."

မုန်လဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ပြီးပြည့်စုံတဲ့အဆင့် နတ်ဘုရား အမြုတေကို ပေါင်းစပ်နေတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ကျွန်တော် မတော်တဆ အဆင့်ထပ်တက်သွားတယ်လေ... အဲဒါနဲ့ လမ်းကြုံလို့ ပင်မနတ်ဘုရား တချို့ကို သတ်လိုက်တာ ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေ တချို့ ရလာတယ်..."

အကယ်၍ အခြားလူ တစ်ယောက်က ဤသို့ ပြောခဲ့လျှင် အဘိုးကြီးက သေချာပေါက် နှာခေါင်းရှုံ့မိမည် ဖြစ်သည်။ မတော်တဆ အဆင့်တက်သွားရုံဖြင့် ပင်မနတ်ဘုရားများကို အမဲလိုက်နိုင်ပြီ ဟုတ်လား။ နောက်နေတာလား။

သို့သော် မုန်လဲ့က ဤသို့ ပြောသောအခါ အဘိုးကြီးအတွက်မူ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုအလား ဖြစ်နေသည်။ သူသည် မုန်လဲ့နှင့် အကြာဆုံး အတူနေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး မုန်လဲ့အကြောင်းကို အသိဆုံး ဖြစ်လေသည်။ မုန်လဲ့က သူသည် ဟုန်မုန် လောကဖန်တီးခြင်း နတ်ဘုရားအဖြစ်သို့ အဆင့်တက်သွားပြီဟု ရုတ်တရက် ပြောလာလျှင်တောင် အဘိုးကြီးမှာ အနည်းငယ်မျှ သံသယဝင်မည် မဟုတ်ဘဲ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မည်မှာ သေချာပေသည်။

"ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေရော... ငါ့ရဲ့ ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေရော ဘယ်မှာလဲ..."

အဘိုးကြီးက ခုန်ပေါက်ကာ မုန်လဲ့၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး မုန်လဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေရာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ လောဘ၊ မျှော်လင့်ချက်နှင့် တောင့်တမှုများ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

"ငါ မင်းအကြောင်းကို အသိဆုံးပါ... ငါ့အတွက် သေချာပေါက် ဖယ်ထားပေးမှာ မဟုတ်လား..."

မုန်လဲ့က အဘိုးကြီးကို နောက်ပြောင်ချင်သဖြင့် ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေများ ကုန်သွားပြီဟု ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် အဘိုးကြီး၏ လက်ရှိ အကြည့်ကို မြင်သောအခါ မုန်လဲ့မှာ ဆက်၍ မနောက်ရဲတော့ချေ။ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်သွားမည့် အဘိုးကြီးက သူ့ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်မည်ကို သူ သေချာ မသိနိုင်သောကြောင့်ပင်။

မုန်လဲ့က အနည်းငယ် ရယ်ချင်သွားပြီး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေ တစ်ရာကျော်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် နတ်ဘုရားလောက ဆယ်ခုအတွက် အစုဆယ့်တစ်စု ခွဲခြားလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေ တစ်ရာကျော် ရှိတယ်... အဲဒီအထဲမှာ အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင်ဘုံက လေးဆယ့်ခြောက်ခု ပါပြီး နတ်ဘုရားလောက ဆယ်ခုကတော့ ရှစ်ဆယ်ကျော်လောက် ရှိမယ်... ခင်ဗျား ဘယ်တစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ချင်လဲ..."

"ဒီ... ဒီလောက်တောင် များတဲ့ ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေတွေလား..."

အဘိုးကြီးမှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားပြီး လေအေးများကို ဆက်တိုက် ရှူသွင်းနေမိကာ စကားပြောရာတွင်ပင် တုန်ရီနေလေသည်။

"တစ်... တစ်ရာကျော် ဟုတ်လား... မင်း... မင်းက အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ နတ်ဘုရားလောက ဆယ်ခုက ပင်မနတ်ဘုရား အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တာများလား..."

ကျယ်ပြောလှသော စကြဝဠာကြီးတွင် ပင်မနတ်ဘုရား စုစုပေါင်း တစ်ရာ့လေးဆယ့်လေးပါး ရှိကြောင်းကို အဘိုးကြီး ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေ တစ်ရာ့လေးဆယ့်လေးခု ရှိသည်။ ပူဟာမန်တို့ ပေါင်းစပ်ထားသော ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေ ဆယ်ခုကျော်ကို ဖယ်လိုက်ပါက တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ကျော်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သို့သော် ထိုတစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ကျော်လုံး ယခု ဤနေရာတွင် ရောက်ရှိနေလေသည်။ ဤသည်က မုန်လဲ့သည် ပင်မနတ်ဘုရား အားလုံးကို အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဆိုလိုနေလေသည်။

"အဲဒီလို ဆိုလို့လည်း ရပါတယ်..."

မုန်လဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပင်မနတ်ဘုရား တစ်ရာ့လေးဆယ့်လေးပါး အပြင်... အုပ်စိုးသူ နှစ်ပါးလည်း ပါသေးတယ်..."

"အုပ်... အုပ်စိုးသူ နှစ်ပါးတောင် ဟုတ်လား..."

အဘိုးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ကျောက်ရုပ်အလား ဖြစ်သွားပြီး မုန်လဲ့ကို ကြည့်နေသော အကြည့်များမှာ မိစ္ဆာသရဲ တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

"ဟင့်အင်း... ငါ မအံ့ဩသင့်ဘူး... မထိတ်လန့်သင့်ဘူး... ငါ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေသင့်တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းဆီမှာ ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာအားလုံးက ပုံမှန်ကိစ္စတွေချည်းပဲလေ..."

အဘိုးကြီးက သူ့ကိုယ်သူ အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ကာ တည်ငြိမ်အောင် နေရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မည်မျှပင် ထိန်းချုပ်စေကာမူ နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

"မုန်လဲ့... မင်း... မင်းက အခု ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေပြီလား..."

"ဒီလို ပါပဲ..."

"ဘုရားရေ..."

အချိန်အတန်ကြာမှသာ အဘိုးကြီးသည် အနည်းငယ် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများက ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေ တစ်ရာကျော်ပေါ်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားနေလေသည်။ ဟိုတစ်ခုကို ကြည့်လိုက် ဒီတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်ဖြင့် မျက်စိများပင် ပြာလာပြီး လက်လွှတ်မခံချင်အောင် ဖြစ်နေကာ မည်သည်ကို ရွေးချယ်ရမည်မှန်း မသိဖြစ်နေတော့သည်။

"မုန်လဲ့... ငါ ဘယ်တစ်ခုကို ပေါင်းစပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ..."

အဘိုးကြီးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင်ဘုံက ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေပေါ့..."

မုန်လဲ့က ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ နယ်မြေက နတ်ဘုရားလောက ဆယ်ခုထက် အဆပေါင်း သောင်းချီ ပိုကျယ်တယ်လေ... အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင်ဘုံက ပင်မနတ်ဘုရားတွေကလည်း နတ်ဘုရားလောက ဆယ်ခုက ပင်မနတ်ဘုရားတွေထက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်ကြတယ်..."

"ကောင်းပြီ... အဲဒါဆို အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင်ဘုံကပဲ ယူမယ်..."

အဘိုးကြီးက ဆက်တိုက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေ လေးဆယ့်ခြောက်ခုထဲမှ တစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပေါင်းစပ်ရန် နေရာတစ်ခု ရှာရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြင်လိုက်စဉ် မုန်လဲ့က သူ့ကို တားလိုက်လေသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဒီပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေ နှစ်ဆယ့်နှစ်ခုကိုပါ ခင်ဗျား ယူပြီး ပေါင်းစပ်လိုက်ပါ..."

အဘိုးကြီးမှာ ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"ကျွန်တော် ပြောတာက အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ဒီပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေ နှစ်ဆယ့်နှစ်ခုကို ခင်ဗျား တစ်ခါတည်း ယူပြီး ပေါင်းစပ်လိုက်ပါလို့ ပြောတာ..."

မုန်လဲ့က ရယ်မောလျက် ထပ်မံ ပြောပြလိုက်သည်။

"မဖြစ်ဘူး... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး..."

အဘိုးကြီးက ပလတ်စတစ် ဗုံလေး တစ်လုံးအလား ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါရမ်းနေလေသည်။

"ဒီပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေ တစ်ခုလေး ရတာနဲ့တင် ငါ ကျေနပ်နေပါပြီ... ဒီလောက် အများကြီး ယူပြီး ဘာလုပ်ရမှာလဲ... မင်း ကိုယ်တိုင် သုံးဖို့ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ..."

"ဒီအရာတွေက ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့ပါဘူး..."

မုန်လဲ့က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေ နှစ်ဆယ့်နှစ်ခုကို အဘိုးကြီးထံသို့ ပေးလိုက်သည်။

"ကဲ... ခင်ဗျား အမြန်ဆုံး ပေါင်းစပ်လိုက်ပါတော့... ကျွန်တော် အရင် သွားနှင့်မယ်..."

ပြောပြီးသည်နှင့် မုန်လဲ့က ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အဘိုးကြီးက မုန်လဲ့၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တားချင်သော်လည်း မုန်လဲ့မှာ စောစောကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ခါးသက်စွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

သူသည် ယခုလေးတင် ပျော်ရွှင်မှုကြီးတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ထိုထက်ပို၍ ကြီးမားသော ပျော်ရွှင်မှုကြီးက နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေဦးမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေ နှစ်ဆယ့်သုံးခုဆိုတာနော်။ တကယ်ကို စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

အဘိုးကြီးသည် ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေ နှစ်ဆယ့်သုံးခုကို ပိုက်ထားရင်း ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော စိတ်ညစ်မှုကြီးထဲသို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

"ဒီလောက်များတဲ့ ပင်မနတ်ဘုရား အမြုတေတွေကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် ပေါင်းစပ်ရမှာလဲ... ဟူး... တစ်ခါတလေကျရင် ပျော်ရွှင်ရတာကလည်း ဒုက္ခတစ်ခုပါပဲ…”