အခန်း ၂၁၄

အခန်း ၂၁၄ - အချိန်

ဂျဲနက်၏ စကားလုံးများထဲတွင် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မသိရသေးသော စခန်းခေါင်းဆောင်အပေါ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုနှင့် ကြည်ညိုလေးစားမှုများ အတိုင်းသား ပါဝင်နေသည်။

ရွန်ကမူ မည်သည့်မှတ်ချက်မျှ မပေးခဲ့ပေ။ အခြေအနေကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန်အတွက် သူသည် ဂျဲနက်ပြောပြခဲ့သော အထူးဌာနဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုခြင်းနှင့် နောက်ခံသမိုင်းကြောင်း စစ်ဆေးခြင်းများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သော့တစ်ချောင်းကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

အသင့်အတင့် အဆင့်အတန်းရှိသော တိုက်ခန်းတစ်ခန်း၏ တံခါးကို ဖွင့်လှစ်ကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည့်တိုင်အောင် ရွန်သည် အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ မိန်းမောတွေဝေနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါ... ဒါက တကယ်ဖြစ်ဖို့ သိပ်ကောင်းလွန်းနေတယ်"

အထူးဌာနမှ စာရေးမလေးက သူ့ကို နောက်လအထိ ဤတိုက်ခန်းတွင် အခမဲ့ နေထိုင်နိုင်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူ အသက်တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် ပြည့်မြောက်သည်အထိ လစဉ်လတိုင်း အမြူတေ ငါးရာ ပေးဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

အသက်တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် ပြည့်သွားပါက မိမိ၏ အိမ်ငှားခကို ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွန်အတွက်မူ ဤသည်မှာ အကြီးမားဆုံးသော ကရုဏာတော်ပင် ဖြစ်တော့သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီကပင် မိဘမဲ့ဂေဟာ၏ အခြေအနေများမှာ ယခုလောက်အထိ စိတ်ကျေနပ်စရာ မကောင်းခဲ့ပေ။

သူ့တွင် မိဘများ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူမှာ မူးယစ်ဆေးစွဲသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူမှာလည်း လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းက ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် လွန်ခဲ့သော ဆယ်လခန့်ကပင် သူသည် မိဘမဲ့ဂေဟာတစ်ခု၌ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဆိုက်ရောက်လာပြီးနောက် သူသည် မိခင်ဖြစ်သူကို ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာခဲ့သော်လည်း... သူမသည် ဇမ်ဘီတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုသာ သိရှိခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ကျန်ရှိနေသေးသော နောက်ဆုံး လူသားဆန်မှုကြောင့်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်၊ ဒါမှမဟုတ် အမှားအယွင်းတစ်ခုခုကြောင့်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူ၏ ညီမငယ်လေးမှာမူ ဝေးလံသော ထောင့်စွန်းတစ်ခုတွင် ဝှက်ထားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ရွန်သည် ညီမငယ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲ၌ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လျက် ဆိုဖာပေါ်သို့ မှီချလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ မြန်ဆန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေတော့သည်။ မိမိခန္ဓာကိုယ်အောက်ရှိ နူးညံ့လှသော ကူရှင်များက အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

သူသည် မျက်တောင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခတ်နေမိသည်မှာ မျက်လုံးများ ပိတ်လိုက်ပါက ဤအခန်းကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဇမ်ဘီများနှင့် လောဘသားများ၏ရန်မှ ပုန်းအောင်းကာ လမ်းမပေါ်၌ ခရီးနှင်နေရသည့် ဘဝသို့ ပြန်လည်နိုးထလာမည်ကို စိုးရိမ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဗိုက်ထဲမှ အသံမြည်လာမှုက မနေ့ကတည်းက စားစရာ ရိက္ခာအလုံအလောက် မစားရသေးကြောင်း သတိပေးလာသည်။ သူသည် ခါးတွင် ချည်နှောင်ထားသော အိတ်ကလေးကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

အထဲတွင် ခြောက်သွေ့နေသော အမဲခြောက်အပိုင်းအစ အချို့နှင့် မာဆတ်ဆတ် ဘီစကစ်မုန့်တစ်ထုပ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူသည် ညီမငယ်လေးကို အရင်ဆုံး ရေနွေးနွေးလေး တိုက်ကျွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤစခန်းက ရိက္ခာ ထောက်ပံ့ပေးခြင်း ရှိမရှိ သူ မသေချာသဖြင့် မိမိလက်ဝယ်ရှိသော အနည်းငယ်မျှသော ပစ္စည်းများကို အချည်းနှီး မဖြုန်းတီးဝံ့ပေ။

ထိုသို့ တွေးတောပြီးနောက် သူသည် ရေဘုံဘိုင်ခေါင်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ရေဘုံဘိုင်ခေါင်းမှ စီးကျလာသော အေးမြပြီး စင်ကြယ်ကြည်လင်လှသော ရေများကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ဖန်ခွက်တစ်လုံးကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ရေကို နွေးအောင်ပြုလုပ်ပြီး ညီမငယ်လေးကို တိုက်ပြီးနောက်မှသာ… ဒီနေရာတွင် ရေက အခမဲ့ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ရင်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်လျက် စျေးအတွင်းသို့ သွားရောက်လေ့လာရန် ဆုံးဖြတ်ကာ ညီမငယ်လေးကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် တစ်ခုတည်းသော ကုန်စုံဆိုင်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ဆိုင်ဝင်ပေါက်တွင် ဝယ်ယူသူများ အမြောက်အမြား တန်းစီနေကြသဖြင့် သူလည်း ထိုလူတန်းကြီးနောက်မှ လိုက်ပါတန်းစီလိုက်သည်။

အချိန် သုံးနာရီခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

သူ အထဲသို့ ဝင်ရောက်ရမည့် အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ပါးပြင်ထက်တွင် အမာရွတ်တစ်ခု ရှိပြီး ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် လူတစ်ယောက်သည် သူ၏ ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ လာရောက်ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ရွန်၏ စိတ်ထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော အတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီး ထိုလူက သူ့ကို ရိုက်နှက်မှာလား၊ မဟုတ်ရင် သူ၏ နေရာကို တောင်းဆိုမှာလား၊ ထိုထက်ပို၍ ဆိုးရွားစွာ... သူ့အတွက် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူခိုင်းမှာလားဟု တွေးတောမိသွားသည်။

ငါက အညံ့ခံတဲ့ ပုံစံပြရမလား ဒါမှမဟုတ် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရမလား ငါသာ ပြန်တိုက်ခိုက်ရင်... ရန်လိုတဲ့လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားပြီး တခြားစခန်းအဖွဲ့ဝင်တွေအပေါ် မကောင်းတဲ့ အထင်အမြင် ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါသာ ငြိမ်ခံနေရင်လည်း တခြားလူတွေက ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်ပြီး ရိက္ခာ ဒါမှမဟုတ် အမြူတေ လုံးဝမပေးဘဲ အလုပ်ကြမ်းတွေပဲ ခိုင်းစေလိမ့်မယ်

သို့သော်လည်း သူ တွေးထင်ထားသကဲ့သို့ ဆိုးရွားသော မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ ထိုအမာရွတ်နှင့် လူကြီးက ယဉ်ကျေးစွာပင် မေးမြန်းလာသည်။

"ဟေ့ လူငယ်လေး မင်းရဲ့ နေရာကို ငါ့ကို ပြန်ရောင်းလို့ ရမလား"

"ဗျာ" ရွန် အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် သူက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့ အစ်ကိုက ဘယ်လောက် ပေးချင်လို့လဲ"

"အမြူတေ ငါးရာ" အမာရွတ်နှင့် လူကြီးက တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

"အပေးအယူ တည့်ပြီ" ရွန်က သဘောတူလိုက်သည်။

ထိုလူကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အမူအရာ နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ သူသည် ခါးမှ အိတ်တစ်အိတ်ကို ဖြုတ်ယူကာ ရွန်၏ ထံသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် စေတနာဖြင့် သတိပေးရန်လည်း မေ့လျော့ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

"ကလေး... ဒီနေရာရဲ့ ပုံမှန်စျေးနှုန်းက အမြူတေ တစ်ထောင်ကွ"

ရွန်သည် အိတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ အိတ်၏ လေးလံမှုကြောင့် လက်ထဲမှ လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အထဲသို့ ငဲ့ကြည့်လိုက်သောအခါ တောက်ပနေသော အမြူတေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။

သူသည် တခြားလူများ မြင်တွေ့ကာ လုယက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လျင်မြန်စွာပင် ခါးပတ်တွင် ပြန်လည်ချည်နှောင်လိုက်သည်။

"ကျေ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ရွန်က ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုရင်း တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် လူတန်းစီ စောင့်ဆိုင်းနေရုံမျှဖြင့် အမြူတေ ငါးရာကို အလကားရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက်မူ ဤသည်မှာ ဘဝတွင် အလွယ်ကူဆုံး ရရှိခဲ့သော ရလဒ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် လူတန်းကြီးနောက်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်တန်းစီပြန်ရာ မကြာမီမှာပင် သူ၏ အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သော်လည်း ယခုအကြိမ်တွင်မူ သူက ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

အစီအရီ ရှိနေသော အမျိုးမျိုးသော အစားအစာများကို ကြည့်ရှုနေစဉ် သူ၏ အကြည့်မှာ ခရမ်းချဉ်သီး ထုပ်လေးတစ်ထုပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အမြူတေ ငါးဆယ်မျှသာ ရှိသည်။ ထို့ပြင် တခြားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက် အချို့လည်း ရှိနေသေးသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် နို့နှစ်ထုပ်၊ အာလူးတစ်အိတ်နှင့် ဆားတစ်ထုပ်ကို ယူဆောင်ခဲ့သည်။ သူ၏ အမြူတေ ငါးရာမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း သူ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်း မရှိပေ။

ထို့ပြင် ရွန်သည် စခန်းအကြောင်း ပြောပြခဲ့သော အမျိုးသမီးမှာ နတ်သမီးတစ်ပါး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ သူမသာ မရှိပါက ယခုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော စခန်းတစ်ခုနှင့် လွဲချော်သွားပေလိမ့်မည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် နို့ကို ကျိုပြီး ညီမငယ်လေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အာလူးများကို ပြုတ်ကာ အခွံနွှာပြီးနောက် ဆားအနည်းငယ် ဖြူး၍ မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့ကျရင်... ငါ အင်အားကြီးလာတဲ့အခါ... ဒီစခန်းနဲ့ အဲဒီ မမလှလှ‌လေးကို ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ပါ့မယ် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်စများ ဝိုင်းလျက် တွေးတောမိသည်။

ဤနေရာတွင် အစားအစာများက စျေးနှုန်းချိုသာလှပြီး သူ့အတွက်လည်း အသက်ရှင်သန်ခွင့် အခွင့်အရေးကို ရရှိခဲ့သည်။

သူ၏ တင်းမာနေသော အမူအရာများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီး အိပ်ချင်စိတ်များက လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ညီမငယ်လေးအတွက် ချော့သိပ်တေးကို ညည်းဆိုပေးခဲ့ပြီး သူမ အိပ်ပျော်သွားသောအခါ သူလည်း နူးညံ့လှသော ကုတင်ထက်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်တော့သည်။

သူ မျက်လုံးများ ပိတ်လိုက်သည့် ကာလတွင်ပင် တောင့်တင်းနေသော ကြွက်သားများမှာ လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခုမှာ ပွင့်လန်းသွားခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ထိုလူငယ်လေးသည် အေးမြသော အရည်အသွေးတစ်ခု မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူကမူ ဤသည်မှာ လေပြေလေညင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိသည်။

သို့သော် သူ မသိရှိလိုက်သည့် အချက်မှာ... အချိန်ကာလသည် စက္ကန့်၏ အပိုင်းအစမျှသာ ခေတ္တရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီးနောက်မှသာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်လည်ပတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။