အခန်း ၂၂၀

အခန်း ၂၂၀ - လိုဂန်

လိုဂန်သည် လေးလံသော ရင်ခွင်ဖြင့် ယိုစိမ့်နေသော မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် မိမိ၏ ပါးလွှာသော ကုတ်အင်္ကျီကို ကိုယ်၌ ပိုမိုကပ်အောင် ဆွဲခြုံလိုက်ရင်း ဆန်ပြုတ်ပြတ်နေကာ ဘီရိုအလွတ်များအကြောင်းကို မတွေးမိရန် ကြိုးစားနေတော့သည်။

ဒါတွေက ဘယ်တော့မှ ပိုကောင်းလာမှာလဲ သူက သိလိုစိတ်ဖြင့် တွေးတောနေမိသည်။ ငါတို့ အသက်ရှင်သန်ဖို့တောင် မနည်းရုန်းကန်နေရတာ

သူ့မိသားစုတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထိုအတွေးက သူ၏ ရင်ဘတ်ထက်တွင် ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကဲ့သို့ လေးလံစွာ ဖိစီးနေသည်။ အချို့ရက်များတွင် သူ လက်လျှော့အရှုံးပေးချင်စိတ်ပင် ပေါက်မိသည်။

အကယ်၍ ဂျီနာသာ ဒီမှာမရှိရင် သူ တွေးလိုက်သည်။ ငါ ကြိုးစားနေတာတွေကို ရပ်တန့်လိုက်တာ ကြာလှပြီ

သူမနက်တိုင်း အိပ်ရာထနိုင်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ စေ့စပ်ထားသူ ဂျီနာကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမသည် ဖျားနာနေခဲ့ပြီး ထိုရောဂါဆိုးက လိုဂန်ကို အနာဂတ်အတွက် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စေသည်။ အကယ်၍ သူသာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်လိုက်ပါက သူ၏ ဂျီနာသည် မည်သူမျှမရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ သေဆုံးသွားရရှာပေလိမ့်မည်။

ကူညီပေးနိုင်မည့် ကုသရေးစွမ်းအားရှင်များမှာလည်း အဆင့် ၂ မျှသာ ရှိကြသဖြင့် ရောဂါ၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကိုသာ ကုသပေးနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း အကယ်၍ ကုသခြင်းအလင်းတန်းက ဂျီနာ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ရေရှည်တည်ရှိနေပါက သူမ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်ချေ ရှိသည်။

ပြဿနာမှာ ကုန်ကျစရိတ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဆန်ကီလိုဂရမ် တစ်ရာ"

သူက ရေရွတ်လိုက်ရာ ထိုပမာဏမှာ သူ့ကို နာကျင်စေသည့် ပြက်လုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။ ဘယ်သူက ထိုမျှလောက် ဆန်အမြောက်အမြား ရှိပါမည်နည်း။ လိုဂန်သည် နေ့ရောညပါ ကြုံရာကျပန်း အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်နေခဲ့ရသည်။

သူသည် လေးလံသော အိတ်များကို သယ်ပိုးခဲ့ရသည်၊ ဇမ်ဘီများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည်၊ ထို့ပြင် လုံခြုံရေးလိုက်ပါစောင့်ရှောက်ပေးရသည့် အစောင့်အလုပ်ကိုပါ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည်။ သူ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခဲ့သည်၊ တံမြက်စည်းလှည်းခဲ့သည်၊ သေးငယ်သော အရာများကို ပြုပြင်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း တစ်ပတ်တာ၏ အဆုံးသတ်တွင်မူ သူ ဆန်တစ်ကီလိုဂရမ်ခန့်သာ စုဆောင်းမိခဲ့သည်။

အကယ်၍ အခြေအနေများက ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက ဂျီနာ သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ သူ၏ လက်ထဲတွင်လည်း ဘာမှကျန်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးဝမှ ခပ်ဖွဖွ ခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ သာမန်ခေါက်သံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း လိုဂန် လန့်ဖျတ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် မိမိ၏ လက်များကို ကုတ်အင်္ကျီဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။

ဗိုက်ရွဲရွဲနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုနေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများက ဤနေရာနှင့်စာလျှင် အနည်းငယ် တောက်ပလွန်းနေသည်။ သူက ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း လိုဂန်အနေဖြင့် ထိုလူ့အပေါ် စေတနာစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုလူက လိုဂန်ကို သနားကရုဏာသက်ဟန်နှင့် သေးငယ်သော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ငါ ဗိုက်ဆာလို့ပါ" ထိုလူက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

လိုဂန်၏ မျက်နှာ အေးစက်သွားခဲ့သည်။ ဒီလိုအချိန်မှပဲ သူ တွေးလိုက်သည်။ အခုလိုအချိန်မှာ လူတစ်ယောက် ရောက်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ သေချာတာပေါ့

သူသည် လက်ပိုက်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော့်မှာ စားစရာ မရှိဘူး" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ထိုလူ၏ မျက်နှာက ဟန်ဆောင်ရယ်မောသံအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"စားစရာ မရှိဘူး ဟုတ်လား အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မင်းမှာ အမြဲတမ်း တစ်ခုခု ရှိနေကျပဲ လိုဂန်ရဲ့ ပေါင်မုန့်တစ်လုံး ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ မင်းဦးလေးကို ဖုံးကွယ်မထားပါနဲ့"

လိုဂန်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်လာခဲ့ရသည်။ သူသည် ဤလူကို သိရှိထားသည်။ သူက သူ၏ ဦးလေးအရင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပြီး "ကျွန်တော့်မိဘတွေ သေဆုံးခါနီးတုန်းက အဘိုးကြီး ကျွန်တော်တို့ကို မကူညီခဲ့ဘူးနော်" ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အဲဒီတုန်းက အဘိုးကြီးမှာ ရိက္ခာတွေ ရှိနေရက်သားနဲ့ ဘာမှမလုပ်ပေးခဲ့ဘူး"

ဦးလေးဖြစ်သူ၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထိခိုက်သွားဟန် ပြုလုပ်သည်။

"မင်းက အခြေအမြစ်မရှိ စွပ်စွဲနေတာပဲ" သူက ဆိုသည်။

"အဲဒီတုန်းက ငါ့မှာလည်း ဘာမှမရှိခဲ့တာပါ နောက်ဆုံး ငါ ရိက္ခာအချို့ ရရှိခဲ့တဲ့အချိန်မှာ မင်းတို့ကို ပေးချင်ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီလေ ဒါ ငါ့အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး"

လိုဂန် ထိုနေ့ရက်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။ မိဘနှစ်ပါးက မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် သူတို့၏ လက်များကို ဆန့်တန်းလျက် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြပုံကို သူ မှတ်မိနေသည်။

အမှန်စင်စစ် သူတို့သည် စားဝတ်နေရေး မနည်းရုန်းကန်နေရသည့် လူလတ်တန်းစား မိသားစုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မကျရောက်မီက သူတို့၏ မိဘများသည် လာမည့်လအတွက် ရိက္ခာများကို ကြိုတင်ဝယ်ယူထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ သူတို့သည် မိမိတို့အိမ်နှင့် အလှမ်းဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ကြသဖြင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သူတို့အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော ဦးလေးဖြစ်သူအပေါ်၌သာ မျှော်လင့်ချက် ပုံအောထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဇမ်ဘီ အမြောက်အမြား ရှိနေပြီး မည်သည့်သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး မော်တော်ယာဉ်မျှ မရှိသဖြင့် သူတို့ ခရီးသွားရန် လုံးဝ မတွေးတောဝံ့ခဲ့ကြပေ။ ၎င်းအစား မိမိတို့၌ ရှိသော သေးငယ်လှသော အစားအစာများကို ဖက်တွယ်ထားရင်း၊ ဦးလေးဖြစ်သူကို ရိက္ခာများ ယူဆောင်လာပေးရန် တောင်းပန်တိုးလျှိုးခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တုန်းက သူ၏ ဦးလေးသည် နိမိတ်မကောင်းဟု ဆိုကာ အပြင်မထွက်နိုင်ကြောင်း ညည်းညူပြောဆိုခဲ့သည်။ သူသည် ထွက်ခွာမည့်ရက်ကို တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့သည်။

ထိုအခြေအနေက...

ထိုအမှတ်တရများကြောင့် လိုဂန်၏ လက်ချောင်းများမှာ လက်သီးအဖြစ် တင်းကျပ်သွားခဲ့ရသည်။ သူ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ နိမိတ်တွေကြောင့် မိဘတွေ သေဆုံးခဲ့ရတာ သူ တွေးလိုက်မိသည်။

"ထွက်သွား" လိုဂန်က သွားကြိတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အိမ်ကနေ ထွက်သွားပါ။ ခင်ဗျားကို ဒီမှာ မမြင်ချင်ဘူး"

သူ၏ ဦးလေးကမူ ထိုအသံက သူ့ကို စိတ်သက်သာရာရစေသကဲ့သို့ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး "မင်းကလည်း ခက်ထန်လှချေလား တူမောင်ရယ်" ဟု ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါက သတင်းကောင်း သယ်လာတာပါ။ ဂျီနာ့ကို အလွန်စျေးနှုန်းချိုချိုနဲ့ ကူညီပေးနိုင်မယ့် ကုသရေးစွမ်းအားရှင်တစ်ယောက် ရှိတယ်"

လိုဂန် မျက်တောင်ခတ်သွားမိသော်လည်း သူ၏ ဒေါသများက ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။

"လိမ်ညာလှည့်ဖြားတာလား မရဘူး" သူက လျင်မြန်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ "အတုအယောင် ကုသရေးသမားတစ်ယောက်ကို သူမကို ထိခွင့်မပြုနိုင်ဘူး"

"ဒီကုသရေးသမားက အစစ်အမှန်ပါ" ဟု ဦးလေးဖြစ်သူက ဆိုသည်။

သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို ခေတ္တမျှ ပိတ်လိုက်သည်။

"ငါနဲ့ ဆွေမျိုးတော်စပ်လို့ သူ ကူညီပေးမှာပါ" သူက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ဆိုသည်။ "သူက အခကြေးငွေ တော်တော့်ကိုနည်းနည်း လေးပဲ တောင်းတာ"

လိုဂန်၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ပေါင်မုန့်အသေးတစ်လုံးနှင့် ရေတစ်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ဦးလေးဖြစ်သူထံသို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည် လိုက်လျောညီထွေစွာဖြင့် တစ်လုပ်ချင်းစီ စားသောက်နေတော့သည်။

"ဘယ်လောက်လဲ" လိုဂန်က မေးမြန်းလိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဦးလေးဖြစ်သူက မျိုချလိုက်ပြီး အကြည့်လွှဲကာ "တစ်ကြိမ်ကုသရင် ဆန် ၀.၁ ကီလိုဂရမ်ပဲ" ဟု နောက်ဆုံးတွင် ပြောကြားလိုက်သည်။

လိုဂန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုပမာဏမှာ မိုးတိမ်များကြားမှ တိုးထွက်လာသော နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

သူ မပြုံးမိရုံတည်း။ ဒါဆို အဆင်ပြေနိုင်တာပဲ သူ တွေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ တစ်ကြိမ်ကုသခက ဒီလောက်အထိ ချိုသာရင်တော့ ငါတို့ တတ်နိုင်တာပေါ့

ခေတ္တမျှ ကာလအတွင်း သူသည် မျှော်လင့်ချက်များကြောင့် စိတ်ပေါ့ပါးသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ဦးလေးဖြစ်သူကို ပွေ့ဖက်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသော်လည်း၊ ထို့နောက်တွင်မူ ဦးလေးဖြစ်သူ၏ အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော အမူအရာကို ပြန်လည်သတိရသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ဦးနှောက်က အပြည့်အဝ ပြန်လည်အလုပ်လုပ်လာခဲ့သည်။

"နောက်ထပ် ဘာအခြေအနေ ရှိသေးလဲ" လိုဂန်က မေးမြန်းလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံကို အေးဆေးတည်ငြိမ်နေအောင် ကြိုးစားထိန်းချုပ်ထားသည်။

ဦးလေးဖြစ်သူက မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ "အခြေအနေ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်" သူက ဖြည်းည်းစွာ ဆိုသည်။

"သူက မင်းကို အလုပ်တစ်ခု ကူညီခိုင်းချင်တာ အဲဒါက အမျိုးသမီးတွေကို မှောင်ခိုကူးတဲ့ အလုပ်ပဲ"

ထိုစကားလုံးများက အခန်းအတွင်းသို့ ကျရောက်လာချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပိုမိုတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။ လိုဂန်၏ မေးရိုးများ တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် အဲဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူး" သူ ပထမဆုံး ခံစားလိုက်ရသည်မှာ ကြောက်ရွံ့မှု မဟုတ်ပေ။ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှု ဖြစ်သည်။ "ကျွန်တော် ရိက္ခာအတွက်နဲ့ လူတွေကို ပြန်မရောင်းစားနိုင်ဘူး"

ဦးလေးဖြစ်သူက သူ့ကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားသည်။ "တစ်ကြိမ်တည်းပါ ငါ့တူမောင်ရာ။ အလုပ်တစ်ခုတည်းပါ အဲဒီနောက်ပိုင်းကျရင် မင်းရဲ့ ပုံမှန်ဘဝကို ပြန်သွားလို့ရတာပဲ။ ဂျီနာ့ကို အသေသေချာချာ ကုသပေးမယ်လို့ ငါကတိပေးပါတယ်"

လိုဂန်သည် သူ့ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်မိသည်။

"ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် တခြားလူတွေကို အနစ်နာမခံနိုင်ဘူး၊ ဂျီနာ့အတွက်ဆိုရင်တောင် မလုပ်နိုင်ဘူး ကျွန်တော် တခြားနည်းလမ်း ရှာပါ့မယ်"

သူသည် ကိုယ်ကိုထရပ်လိုက်ပြီး ဦးလေးဖြစ်သူကို တံခါးဝဆီသို့ လိုက်ပို့လိုက်သည်။ "အခု ချက်ချင်း ထွက်သွားပါ"

ဦးလေးဖြစ်သူက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ သူက လိုဂန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် သေးငယ်လှသော အိမ်ကလေးကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အကယ်၍ မင်း စိတ်ပြောင်းသွားရင် ငါ့ကို လာရှာလိုက်ပါ" ထို့နောက် သူ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

တံခါးပိတ်သွားသည့် ကာလမှာပင် လိုဂန်သည် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဆိုဖာပေါ်သို့ ခွေခေါက်ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ သူသည် အရာအားလုံးကို တိုင်တန်း အစီရင်ခံချင်သော်လည်း...

ဒီမှာ ရဲတပ်ဖွဲ့လည်း မရှိဘူး သူက စိတ်ထဲမှ တိုးညှင်းစွာ တွေးတောနေမိသည်။ စခန်းခေါင်းဆောင်ကလည်း ဒါတွေကို လွှတ်ထားတာပဲ။ ဘယ်သူမှ ဒီမှောင်ခိုကူးမှုကို တားဆီးကြမှာ မဟုတ်ဘူး