အခန်း ၃၂၂

အခန်း (၃၂၂)

ဖီးနစ်သရဖူနှင့် ပန်းထိုးဝတ်ရုံ၊ ဧကရာဇ်မင်း၏ အခမ်းအနား

မဟာကျင်း၊ ခေတ်သစ်သုံးနှစ်၊ ဆောင်းဦးရာသီ။ မင်္ဂလာအခမ်းအနားများအတွက် ကျက်သရေမင်္ဂလာရှိသော အချိန်ကာလပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤနေ့တွင်ကား တစ်မြို့တော်လုံးသည် ပွဲတော်၏ အနီရောင်ပင်လယ်ကြီးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေလျက်ရှိလေ၏။ ဧကရာဇ်မြို့တော်၏ အဓိကလမ်းမကြီးဖြစ်သော ဗာမီလီယံငှက်လမ်းမှသည် သာမန်ပြည်သူများ၏ ကျဉ်းမြောင်း သော လမ်းကြားလေးများအထိ ပွဲတော်သုံး အနီရောင်မီးပုံးများနှင့် ရောင်စုံပိုးထည်များကို ချိတ်ဆွဲထားလျက်ရှိ ကြလေသည်။

အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်းတွင် 'မင်္ဂလာနှစ်ထပ်ကွမ်း' စာလုံးများကို အလိုအလျောက် ကပ်ထားကြပြီး သာမန်ပြည်သူ များမှာလည်း လမ်းမများပေါ်သို့ အုပ်စုလိုက် ထွက်လာကြကာ သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် စစ်မှန်သော အပြုံးများက ဝင်းလက်တောက်ပနေလျက်ရှိပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယနေ့သည်ကား သူတို့ နတ်ဘုရားတစ်ဆူကဲ့သို့ လေးစားကြည်ညိုကြရသော နိုင်ငံတော် ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သော မင်းသားကြီး ဖန်းဟန်နှင့် ဧကရီ အပါအဝင် သူ၏ ကြင်ယာတော် ခုနစ်ပါးတို့၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော မင်္ဂလာပွဲကျင်းပသည့်နေ့ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

နန်းတော်အတွင်း၌မူ ပို၍ပင် ခမ်းနားထည်ဝါစွာ အလှဆင်ထားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် အနီရောင် ပိုးထည်များက လွှမ်းခြုံထားလျက်ရှိလေ၏။ ရှေးဟောင်းနန်းတွင်းဟန်နှင့် ခေတ်သစ်အလှတရားတို့ကို ပေါင်းစပ်ကာ အသစ်ပြန် လည်မွမ်းမံထားသော အမြင့်မြတ်ဆုံးသဟဇာတနန်းဆောင်၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ဧရာမကွင်းပြင်ကြီးမှာမူ တောက်ပ သော အနီရောင်ကော်ဇောကြီးကို ခင်းကျင်းထားလျက်ရှိလေသည်။

တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အသစ်စက်စက် နန်းတွင်းဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော မြို့ပြနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင် ရာ အရာရှိကြီးများအပြင် မြက်ခင်းပြင်၊ အနောက်ဘက်ဒေသ၊ နန်ယန်နှင့် ပိုမိုဝေးကွာသော တိုင်းပြည်များမှ သံတမန်များကပါ ရပ်စောင့်နေခဲ့ကြလေသည်။

လူတိုင်းသည် သူတို့၏ လည်ပင်းများကို ဆန့်ထုတ်ထားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ တည်ကြည် လေးနက်နေသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့်ဖြင့် ထိုသမိုင်းဝင် အခိုက်အတန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြ လေ၏။

အတွင်းနန်းဆောင်တော်ရှိ ထာဝရပျော်ရွှင်ခြင်းနန်းဆောင်အတွင်း၌မူ။

သတို့သမီး ရှစ်ဦးတို့သည် သူတို့၏ ပြင်ဆင်မှုများကို အပြီးသတ်နေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ကြေးမုံပြင်များရှေ့တွင် မူ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပတင့်တယ်နေသော မြင်ကွင်းရှစ်ခု ရှိနေချေသည်။

သူတို့သည် ပိုင်ကျီရို ကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းဆွဲထားပြီး နန်ယန်ရက်ကန်းဌာနမှ ထိပ်တန်းပန်းထိုးပညာရှင် ထောင်ပေါင်း များစွာကို အသုံးပြုကာ လပေါင်းများစွာကြာအောင် အပင်ပန်းခံ ဖန်တီးထားသော၊ အကောင်းဆုံးသော တိမ် တိုက်ပိုးထည်နှင့် ရှူပိုးထည်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ ရွှေကြိုး၊ ငွေကြိုးများဖြင့် အလှဆင်၍ လက်ဖြင့် ချုပ်လုပ် ထားသည့် ဖီးနစ်သရဖူများနှင့် ဝတ်ရုံများ ရှစ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကြလေသည်။

ဝတ်စုံတစ်စုံစီတိုင်းသည် မတူညီသော ပုံစံကိုယ်စီရှိကြသော်လည်း အားလုံးမှာ တန်းတူပင် ခမ်းနားထည်ဝါ လျက်ရှိနေကြပြီး သူတို့တစ်ဦးချင်းစီ၏ စိတ်နေသဘောထားများနှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ လိုက်ဖက်နေခဲ့ပေသည်။

ပိုင်ကျီရို၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံတွင်မူ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ခမ်းနားသော ပျိုနီပန်းနှင့် ဖီးနစ်ငှက်ဒီဇိုင်းတို့ ပါဝင်ကာ ဂုဏ် သိက္ခာရှိပြီး တင့်တယ်လှပသဖြင့် မိသားစုခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်ကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေ လျက်ရှိလေ၏။ သူမသည် ကြေးမုံပြင်ထဲမှ သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည်ကြည့်ရှုနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် ပျော်ရွှင်ကျေနပ်မှုအပြုံးတစ်ခုက ရှိနေကာ ဤသည်မှာ လျိုရှီးရွာတွင် နေထိုင်ခဲ့စဉ်ကတည်းက သူမ၏ နှလုံး သားထဲ၌ နက်ရှိုင်းစွာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော အိပ်မက်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်း၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံတွင်မူ ပန်းများကြားတွင် ပျံသန်းနေကြသော လိပ်ပြာတစ်ရာ၏ ချစ်စရာကောင်းပြီး သွက်လက်သော ဒီဇိုင်းကို ပန်းထိုးထားပြီး အနားသတ်များတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုလဲများဖြင့် အလှဆင်ထား လေသည်။ သူမ၏ အနည်းငယ်မျှသော လှုပ်ရှားမှုလေးနှင့်အတူ ၎င်းသည် တောက်ပသော အရောင်အသွေး များဖြင့် လင်းလက်သွားပြီး သွက်လက်တက်ကြွနေလျက်ရှိပေသည်။ သူမသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသ ဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းနေပြီး ကြေးမုံပြင်ရှေ့တွင် ရှေ့နောက် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေရင်း ဖန်းဟန်ထံသို့ ချက်ချင်းပင် သွားရောက်လိုစိတ်များ ပြင်းပြနေခဲ့လေသည်။

လျူရူမေ၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံမှာမူ နွေးထွေးသော လိမ္မော်နီရောင်ကို အဓိကအရောင်အဖြစ် အသုံးပြုထားပြီး နှစ် တစ်ရာတိုင်အောင် သဟဇာတဖြစ်သော အိမ်ထောင်ရေးကို ကိုယ်စားပြုသည့် အမြွှာကြာပန်းများကို ပန်းထိုး ထားကာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နွေးထွေးပြီး အေးချမ်းတင့်တယ်လှပေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ ဝတ်စုံမှာမူ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး မြင့်မြတ်လှကာ ခရမ်းနီရောင် ပိုးထည်ပေါ်တွင် တောင်တန်း များ၊ မြစ်များနှင့် ကျက်သရေရှိသော တိမ်တိုက်များ၏ ခမ်းနားလှသော ရှုခင်းများကို ရွှေကြိုးဖြင့် ပန်းထိုးထား သဖြင့် သူမ၏ ယခင်က မြင့်မြတ်လှသော အဆင့်အတန်းနှင့် လက်ရှိ အလွန်မြင့်မားလှသော အနေအထားကို ပေါ်လွင်စေလျက်ရှိလေသည်။

ဧကရီ ရှောင်ရူရွှီ၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံမှာမူ စစ်မှန်သော ဧကရာဇ်နှင့် ဧကရီတို့၏ ပူးတွဲဝတ်ရုံပင် ဖြစ်ချေ သည်။ နီရဲသော ဝတ်ရုံပေါ်တွင် ရွှေရောင်နတ်ဘုရားနဂါးများနှင့် ရောင်စုံဖီးနစ်ငှက်များ ယှက်နွှယ်နေကာ အ ထက်သို့ ပျံတက်သွားနေကြပြီး ၎င်းသည် ဧကရာဇ်နှင့် ဘုရင်၊ နဂါးနှင့် ဖီးနစ်တို့၏ ပြီးပြည့်စုံသော ပေါင်းစည်း ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုနေလေသည်။ ဤအချိန်တွင်မူ သူမသည် သူမ၏ ပုံမှန်ရှိနေကျဖြစ်သော အာဏာစက်ကို ဖယ်ခွာထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး၏ ရှက်သွေးဖြာမှုနှင့် ဧကရီတစ်ပါး၏ ဂုဏ်သိက္ခာ တို့ ပေါ်လွင်နေကာ သူမ၏ အလှတရားမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှပေသည်။

စုမေနျန်၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံမှာ အထူးခြားဆုံးဖြစ်ပြီး ပန်းများနှင့် ငှက်များကို ပန်းထိုးထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အလွန် တရာ လှပတင့်တယ်လှသော ကြယ်တာရာလမ်းကြောင်းများနှင့် နေနှင့် လတို့ အတူတကွ တောက်ပနေသည့် ဒီဇိုင်းတို့ ပါဝင်ကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုနှင့် ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော အလှတရားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ဇီယင်း၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံမှာမူ ရင့်ရော်သော အနီရောင်ရင့်ရင့်ဖြစ်ပြီး ရိုးရှင်းကာ ထက်မြက်သော ပုံစံမျိုးရှိသော် လည်း လက်ဖျားများနှင့် ကော်လာများတွင်မူ အနက်ရောင်နှင့် ရွှေရောင်ကြိုးများဖြင့် ချွန်ထက်ပြီး ဆူးများပါရှိ သော လျှို့ဝှက်ပုံစံများကို ပန်းထိုးထားကာ သူမကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ပင် အေးစက်ပြီး သေစေနိုင်လောက်ပေသည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံမှာမူ စစ်မှန်သော နီရဲသည့်အရောင်ဖြစ်ပြီး မည်သည့် ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံများမျှ မပါဝင်ဘဲ နေရောင်အောက်တွင်သာ မြင်တွေ့နိုင်သော သိမ်မွေ့သည့် ရေလှိုင်းပုံစံများသာ ပါရှိကာ ၎င်းသည် လောကီအရေးအရာများကို ဆေးကြောသန့်စင်ပစ်ခြင်းနှင့် ဘဝသစ်တစ်ခုကို ရရှိခြင်းတို့ကို ကိုယ်စားပြုနေလေ သည်။ သူမသည် ကြေးမုံပြင်ထဲမှ သူမကိုယ်သူမ ကြည့်ရှုနေရင်း အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ကြောင် အမ်းအမ်း ဖြစ်နေဆဲပင် ရှိသေး၏။

“အခါတော်ပေးချိန်ရောက်ပြီ…”

ခန်းမအပြင်ဘက်ရှိ အတွင်းဆောင်အစေခံက ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခေါင်း လောင်းများနှင့် ဗုံများက တပြိုင်တည်း မြည်ဟည်းသွားကြပြီး ပိုးကြိုးနှင့် ဝါးတူရိယာများ၏ အသံများက ကောင်းကင်ယံတစ်ခွင်သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေသည်။

အထူးမှာယူပြုလုပ်ထားသော ရွှေနဂါးပုံစံများပါရှိသည့် အနက်ရောင် မင်းသား၏ အခမ်းအနားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ကျောက်စိမ်းခါးပတ်ကို ပတ်ထားကာ ဦးခေါင်းထက်တွင် ခရမ်းရွှေရောင်သရဖူကို ဆောင်းထားသော ဖန်းဟန်မှာမူ ချောမောလှပြီး အလွန်ပင် ခန့်ညားလှပေသည်။

သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသဟဇာတနန်းဆောင်၏ ဧကရာဇ်လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း သူ၏ အကြည့် များက ရှည်လျားလှသော နန်းတွင်းလမ်းမကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာနေသော လူရှစ် ဦးထမ်း ဖီးနစ်ထမ်းစင်များဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေခဲ့လေ၏။

ဖီးနစ်သရဖူများကို ဆောင်းထားပြီး ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ တစ်ဦးစီတိုင်းက မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ထူးခြား သော အလှတရားများဖြင့် လှပနေကြသော သတို့သမီး ရှစ်ဦးတို့သည် နန်းတွင်းအစေခံမလေးများ၏ တွဲကူပေးမှု ဖြင့် အနီရောင်ကော်ဇောကြီးပေါ်သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာကာ သူ၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ တစ်ကွင်းလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

လူတိုင်းသည် အင်မော်တယ်များ၏ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ဖြစ်နေသော ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့သြမှင်တက် သွားခဲ့ကြရလေသည်။

မြို့ပြနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများသည် အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေခဲ့ကြပြီး သူတို့သည် အင်ပါယာ၏ သဟဇာတဖြစ်မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေ၏။

နိုင်ငံအရပ်ရပ်မှ သံတမန်များသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ကြပြီး သူတို့သည် အင်ပါယာသစ်၏ ခွန်အား နှင့် မကြုံစဖူးသော ခမ်းနားထည်ဝါမှုတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရပေသည်။ လက်ရှိ ဧကရီ အပါအဝင် ဇနီးရှစ်ဦးကို အမျိုးသားတစ်ဦးတည်းက လက်ထပ်ယူခြင်းမှာ မဟာကျင်း၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် မကြားဖူးသော အံ့ဖွယ် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်၊ မဟုတ်ပေ၊ လူသားတို့၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးတွင်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် ဤအံ့ဖွယ် အဖြစ်အပျက်မှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အလွန်ပင် သဘာဝကျနေသကဲ့သို့ ထင်ရလေသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအမျိုးသားမှာ ဖန်းဟန် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်တည်း။

ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သူ၏ ဘဝတစ်သက်တာတွင် အတောက်ပဆုံးသော အပြုံးတစ်ခုက ဝင်းလက်နေ ခဲ့လေ၏။

သူသည် သတို့သမီးတစ်ဦးချင်းစီထံသို့ အလှည့်ကျ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ လက်များကို ကိုယ်တိုင် ဆုပ်ကိုင် လိုက်လေသည်။

“ကျီရို... မင်းကို ကိုယ်စောင့်နေခိုင်းမိပြီ…”

“ရွှီကျန်း... ဒီနေ့တော့ ဆော့လို့မရဘူးနော်…”

“မေအာ... ဒီနေ့ မင်းတကယ်ကို လှနေတယ်…”

...သူနှင့် သူတို့သည် မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် အလေးနက်ဆုံးနှင့် ရိုးရာ အကျဆုံးဖြစ်သော 'စာလွှာသုံးပါးနှင့် ဓလေ့ထုံးတမ်း ခြောက်ရပ်' ကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြလေ သည်။

“ပထမအနေနဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ဦးညွှတ်ရိုသေကြပါ…”

“ဒုတိယအနေနဲ့ ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ ဘိုးဘွားတွေကို ဦးညွှတ်ရိုသေကြပါ…”

(ဖန်းဟန်၏ မိဘများ၏ အထိမ်းအမှတ် ကျောက်စာပြားများကို ကွယ်လွန်ပြီးနောက်တွင် ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ကာ ဧကရာဇ်ဘိုးဘွားကျောင်းတော်၌ တည်ထားကိုးကွယ်ထားသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်)

“ဇနီးမောင်နှံ အပြန်အလှန် ဦးညွှတ်ရိုသေကြပါ...”

ဖန်းဟန်နှင့် သတို့သမီး ရှစ်ဦးတို့က ဤနောက်ဆုံးအခမ်းအနားကို အတူတကွ ပြီးမြောက်သွားသောအခါ နားကွဲ မတတ် ကျယ်လောင်လှသော ဂုဏ်ပြုကြွေးကြော်သံများက ကောင်းကင်ယံတစ်ခွင်သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ တော့သည်။

“မင်းသားကြီး၊ ဧကရီနဲ့ ကြင်ယာတော်အားလုံးတို့ရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မင်္ဂလာပွဲအတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်... အားလုံးပဲ ထာဝရ စိတ်သဘောထား တစ်ခုတည်း ဖြစ်ကြပါစေ...”

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဧကရာဇ်မင်း သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... သက်တော်ရာ ကျော် ရှည်ပါစေ... မင်းသားကြီးလည်း သက်တော်ထောင်ကျော် ရှည်ပါစေ... သက်တော်ထောင်ကျော် ရှည်ပါ စေ... သက်တော်ထောင်ကျော် ရှည်ပါစေ...”

ဤမင်္ဂလာပွဲသည် ဖန်းဟန်၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများထက် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပေ သည်။ ၎င်းသည် အင်ပါယာသစ်က တစ်ကမ္ဘာလုံးသို့ ကြေညာလိုက်သည့် အခမ်းနားဆုံးသော ကြေညာချက် တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

၎င်းသည် ခေတ်သစ်တစ်ခု လုံးဝရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာချက်၊ ဘုရင်နှင့် သူမ၏ ယုံကြည်ရသော ဝန်ကြီးတို့အကြား သဟဇာတဖြစ်သော ပေါင်းစည်းမှု ကြေညာချက်၊ ခွန်အားကြီးမားပြီး စည်းလုံးညီညွတ်ကာ လူသားဆန်သော မင်းဆက်သစ်တစ်ခုသည် ကမ္ဘာကြီး၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

အခမ်းအနား၏ ဆူညံသံများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ညဉ့်နက်လာသောအခါ နန်းတွင်း စားသောက်ပွဲတွင် ဖန်းဟန်သည် သူ့အား ဝန်းရံနေကြသော လှပသည့် ဇနီးရှစ်ဦးကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အဆုံးမဲ့ကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေ၏။

သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူတို့၏ နားများအနီးသို့ တိုးကပ်သွားကာ သူတို့သာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် တိုးတိတ်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

“အချစ်လေးတို့... ပထမပိုင်းတော့ ပြီးသွားပြီ...”

“အခု... ဒုတိယပိုင်းရဲ့ အံ့သြစရာအတွက်... အဆင်သင့်ဖြစ်နေကြပြီလား...”