အခန်း ၃၂၃

အခန်း (၃၂၃)

ဆွတ်ဆွတ်ဖြူ သတို့သမီးဝတ်စုံနှင့် ကျွန်းကလေးပေါ်မှ ရိုမန်းတစ်ဆန်ဆန် မင်္ဂလာပွဲ

ဦးခေါင်းထဲတွင် ရှိနေသော နောက်ဆုံး မူးဝေထုံထိုင်းမှု ဝေဒနာလေး လွင့်ပြယ်သွားပြီးနောက် ပိုင်ကျီရိုနှင့် အခြား သူများသည် သူတို့၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ကြလေရာ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် တစ်ချက် မျှ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့သွားခဲ့ကြရပေတော့၏။

ရှေးဆန်လှပြီး အနုစိတ်ပန်းချီများ ရေးဆွဲထားသည့် နန်းဆောင်ကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထိုနေရာတွင်မူ သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သည့် အိပ်မက်ဆန်ဆန် ကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းတစ်ခု အစားထိုး ရောက်ရှိနေခဲ့ချေပြီ။

အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ပြောလှသော အသူရာပင်လယ်ပြင်ကြီးမှာ တောက်ပနေသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ဧရာမ မြစိမ်းကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လင်းလက်လျက် ရှိနေပေသည်။ သူတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင်မူ ဂျုံမှုန့်ကဲ့သို့ နူးညံ့အိစက်နေသော ဆွတ်ဆွတ်ဖြူ သဲသောင်ပြင် ရှိနေ၏။ ဆားငန်နံ့သင်းပျံ့နေသော နွေးထွေးသည့် ပင်လယ်လေပြေက သူတို့၏ ပါးပြင်ကို တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်သွားပြီး ဝတ်ရုံစများနှင့် ဆံနွယ်များကို လွင့်ပျံစေလျက် ရှိနေချေသည်။ အဝေးဆီတွင်မူ စိမ်းစိုနေသော ကုက္ကိုလ်တောအုပ်လေးက လေနှင့်အတူ လှုပ်ခတ်နေပြီး သာယာ သော အသံလေးများ ထွက်ပေါ်နေလျက်ရှိလေ၏။

“ဒါ... နတ်သက်ကြွေတဲ့ နေရာလား...”

ပိုင်ရွှီကျန်းက ပထမဆုံး အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိလေ၏။ သူမသည် သူမ၏ ပန်းထိုးဖိနပ်လေးများကို ကန် ထုတ်လိုက်ပြီး ခြေဗလာဖြင့် သဲသောင်ပြင်ပေါ်သို့ နင်းလျှောက်လိုက်ရာ နွေးထွေးပြီး နူးညံ့သော ခံစားမှုကို ရရှိ သဖြင့် ဇိမ်ရှိလှစွာ မျက်လုံးလေးများ မှေးစင်းသွားခဲ့ရပေသည်။

“ဘယ်လောက်တောင် သန့်စင်တဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လဲ...”

စုမေနျန်က လေထုထဲမှ လတ်ဆတ်သော စွမ်းအင်များကို အားပါးတရ ရှူရှိုက်လိုက်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက် လေ၏။ ထိုစွမ်းအင်များက မဟာကျင်းကမ္ဘာနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေသဖြင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စူးစမ်းလို စိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့မိလေသည်။

ရှောင်ရူရွှီ၊ နန်ကုန်းယွင်ရှုနှင့် အခြားသူများလည်း အလွန်ပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခဲ့ကြရပေသည်။ ဖန်းဟန် ထံမှ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာအကြောင်းကို ကြားဖူးထားကြသော်လည်း မိမိမျက်စိဖြင့် တိုက်ရိုက်မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အချိန်တွင်မူ မည်သည့်စကားလုံးဖြင့်မျှ ဖော်ပြ၍မရနိုင်အောင်ပင် စိတ်နှလုံးကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ရပေတော့၏။

“ငါတို့ရဲ့ နောက်ထပ် အိမ်တော်ကနေ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုပါတယ်...”

ဖန်းဟန်က ပြုံးလျက် လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။ သူသည် သက်တောင့်သက်သာ ရှိသော ကမ်းခြေဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ရာ ပေါ့ပါးသွက်လက်ပြီး အလွန်ပင် ခန့်ညားချောမောနေ ခဲ့ပေ၏။

မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ အနာဂတ်ဆန်လှသော ဆွတ်ဆွတ်ဖြူ ဖန်သားဗီလာကြီးတစ်လုံးက တိတ်ဆိတ်စွာ အခြေ စိုက်လျက် ရှိနေပေသည်။ သခင်လေးဝမ်နှင့် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ သူငယ်ချင်းများအုပ်စုမှာ တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်း နေကြပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့သည် ဖန်းဟန်နှင့်အတူ ရှေးဟောင်းမင်္ဂလာဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော နတ်သမီး ကဲ့သို့ လှပသည့် ရဲဘော်ရဲဘက် မိန်းကလေး (၈) ဦး ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားပါးတရ အော်ဟစ်အားပေးသံများနှင့် လက်ခုပ်သံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

“အစ်ကိုဟန်... အစ်ကိုက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ...”

သခင်လေးဝမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးဝင်လာပြီး နတ်သမီးလေးများကဲ့သို့ လှပလွန်းလှသော မရီးများကို ကြည့်ကာ စကားလုံးများပင် မှားယွင်းကုန်တော့မတတ် ဖြစ်နေခဲ့ရလေတော့သည်။

“ဒါ... ဒါက တကယ့်ကို... ပန်းချီကားထဲက ထွက်လာတဲ့အတိုင်းပဲ...”

လူအများ၏ ဝိုင်းရံမှုဖြင့် သတို့သမီး (၈) ဦးကို ဗီလာကြီး၏ ဆန်းပြားလှသော အဝတ်လဲခန်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြလေသည်။

အစေခံများက အဝတ်ဘီရိုများကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် အံ့အားသင့်မှုက ထပ်မံကျရောက်လာခဲ့ပြန်ပေ၏။

အတွင်း၌မူ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသော ဝတ်ရုံရှည် (၈) ထည်က ငြိမ်သက်စွာ ချိတ်ဆွဲထားလျက် ရှိနေပေသည်။

ထိုဝတ်စုံများတွင် ရိုးရာဖီးနစ်သရဖူများနှင့် ဝတ်ရုံများကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးလှသော အရောင်အသွေးများနှင့် ပန်းထိုးမှု များ မရှိဘဲ လုံးဝ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ဇာပုဝါပါးစများနှင့် ချည် သားများဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားသဖြင့် အိပ်မက်ဆန်ဆန် အထပ်ထပ် ဖြစ်နေသည့် ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနေခဲ့ပေသည်။

အချို့ဝတ်စုံများတွင် လင်းလက်နေသော ပုံဆောင်ခဲလေးများဖြင့် မွမ်းမံထားပြီး အချို့မှာ တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ရှည်လျားသော အမြီးတန်းကြီးများ ပါရှိကာ အချို့မှာလည်း ရိုးရှင်းပြီး တင့်တယ်လှပလှပေသည်...။

“ဒါ... ဒါက ငါ့သခင် ပြောခဲ့တဲ့ ‘သတို့သမီးဝတ်စုံ’ ဆိုတာလား...”

လျူရူမေက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ နူးညံ့သော အဝတ်စကို သာသာလေး ထိတွေ့ကြည့်လိုက်ရင်း မျက်ဝန်းများ တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေမိ၏။

“လှလိုက်တာ...”

နန်ကုန်းယွင်ရှုက မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဤအလှတရားမှာ ဖီးနစ်သရဖူနှင့် ဝတ်ရုံများ၏ ခန့်ညား ထည်ဝါပြီး တန်ဖိုးကြီးလှသော အလှတရားမျိုး မဟုတ်ဘဲ သန့်စင်ခြင်း၊ မြင့်မြတ်ခြင်းနှင့် အလွန်အမင်း ရိုမန်း တစ်ဆန်ခြင်းတို့ ပေါင်းစပ်နေသည့် အလှတရားမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

ကျွမ်းကျင်သော စတိုင်လစ်များ၏ အကူအညီဖြင့် သူတို့သည် လေးလံလှသော ဖီးနစ်သရဖူများနှင့် ဝတ်ရုံများကို ချွတ်ပယ်လိုက်ပြီး ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ဒီဇိုင်နာများက သူတို့အတွက် သီးသန့်ချုပ်လုပ်ပေးထားသော ဆွတ်ဆွတ်ဖြူ နေသောသတို့သမီးဝတ်စုံများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့ ကြေးမုံပြင်ရှေ့တွင် တစ်ဖန်ပြန်လည် ရပ်တန့်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ လူတိုင်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့် ပြီး မှင်တက်သွားခဲ့ကြရပေတော့၏။

ပိုင်ကျီရို၏ ရေသူမပုံစံ သတို့သမီးဝတ်စုံက သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကောက် ကြောင်းများကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေကာ မြင့်မြတ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှကို ပေးစွမ်းနေခဲ့ပေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ဂါဝန်ဝိုင်း သတို့သမီးဝတ်စုံမှာမူ ချစ်စဖွယ် ဖဲပြားလေးများဖြင့် မွမ်းမံထားသဖြင့် လူ့လောက ထဲသို့ မှားယွင်းရောက်ရှိလာသော နတ်သမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေစေခဲ့၏။

ရှောင်ရူရွှီ၏ ပုခုံးဟိုက် အမြီးရှည် သတို့သမီးဝတ်စုံမှာမူ ရိုးရှင်းသော်လည်း ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး သူမ၏ မြင့်မြတ်သော ဧကရီမ၏ အရှိန်အဝါကို ပြည့်စုံစွာ ပေါ်လွင်စေခဲ့ပေသည်။

ဇီယင်းနှင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်တို့၏ သတို့သမီးဝတ်စုံများမှာမူ အားလုံးထဲတွင် အရိုးရှင်းဆုံး ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ အေးစက်ပြီး ပြတ်သားသော အလှတရားကို အကောင်းဆုံး ထင်ဟပ်စေခဲ့ပေ၏။

သူတို့သည် ကြေးမုံပြင်ထဲမှ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြည့်ရင်း တစ်ခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ဖူးခဲ့သည့် မတူညီသော ပုံစံသစ် တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ဤအံ့အားသင့်မှုမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ပင်လယ်ပြင် ကြီးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အချိန်ထက်ပင် ပို၍ လေးနက်နေခဲ့မိ၏။

သဲသောင်ပြင်ပေါ်တွင်မူ အလွန်ပင် ရိုမန်းတစ်ဆန်သော မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ ပန်းခုံးတံခါးအောက်တွင်မူ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူ ဝတ်စုံအပြည့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပန်းစည်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဖန်းဟန်က ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်ထဲမှ မင်းသားတစ်ပါးကဲ့သို့ နူးညံ့သော အပြုံးများဖြင့် သူ၏ သတို့သမီးများကို စောင့် ဆိုင်းနေခဲ့ပေ၏။

တေးဂီတသံ စတင်ထွက်ပေါ်လာသည့် အခါတွင်မူ ဖြူဖွေးသော သတို့သမီးဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် သတို့သမီး (၈) ဦးသည် ခေတ်သစ်သူငယ်ချင်းများအားလုံး၏ အံ့အားသင့် ချီးကျူးသံများနှင့် ဆုတောင်းမေတ္တာများကြားတွင် နှင်းဆီပွင့်ချပ်များ ကြဲပက်ထားသော သဲသောင်ပြင်ပေါ်၌ သူတို့၏ အချစ်ဆုံးသူ ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြလေတော့သည်။

ပြာလဲ့နေသော ပင်လယ်နှင့် ကောင်းကင်ယံ၊ ကုက္ကိုလ်တောနှင့် သဲသောင်ပြင်တို့မှာ ဤမင်္ဂလာပွဲအတွက် အလှပ ဆုံးသော နောက်ခံကားချပ်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့ပေ၏။

“ငါ... ဖန်းဟန်ဟာ... မင်း ပိုင်ကျီရိုကို ငါ့ရဲ့ ဇနီးအဖြစ်...”

ဖန်းဟန်သည် အခမ်းအနားမှူးကို ငှားရမ်းခြင်းမပြုဘဲ မင်္ဂလာပွဲကို မိမိကိုယ်တိုင်သာ ဦးဆောင်ကျင်းပခဲ့လေ သည်။ သူသည် ဇနီးတစ်ဦးချင်းစီ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း အစစ်မှန်ဆုံးနှင့် အရိုးရှင်းဆုံးသော စကားလုံးများဖြင့် တစ်သက်တာ ကတိသစ္စာကို ပြုခဲ့လေ၏။

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် တူညီသော ကတ္တီပါသေတ္တာ (၈) လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

“ငါ့ရဲ့ ကမ္ဘာမှာတော့ ဒါကို စိန်လက်စွပ်လို့ ခေါ်တယ်... လူတွေကတော့ ဒီအရာရဲ့ မာကျောမှုက မပျက်စီး နိုင်တဲ့ အချစ်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး... သူ့ရဲ့ တောက်ပမှုကတော့ မရိုးအီနိုင်တဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ကိုယ်စားပြု တယ် လို့ ပြောကြတယ်... ငါ ဒါကို မင်းတို့အားလုံးကို ငါတို့ရဲ့ ထာဝရအချစ်ရဲ့ သက်သေအဖြစ် ပေးအပ်ပါတယ်...”

သူသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ပြီး ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်း၊ လျူရူမေ၊ နန်ကုန်းယွင်ရှု၊ ရှောင်ရူရွှီ၊ စုမေနျန်၊ ဇီယင်းနှင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်တို့၏ လက်သူကြွယ်များပေါ်သို့ တောက်ပနေသော စိန်လက်စွပ်များကို တစ်ဦးချင်းစီ စွပ်ပေးလိုက်လေတော့သည်။

နောက်ဆုံးလက်စွပ်ကို လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ လက်သူကြွယ်ပေါ်သို့ စွပ်ပယ်ပေးလိုက်သည့် အချိန်တွင်မူ ဤကြံ့ခိုင် သော အမျိုးသမီးမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ မျက်ရည်များ ဝိုင်းစက်လာကာ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူ သတို့သမီးဝတ်စုံပေါ်သို့ စီးကျသွားခဲ့ရပေတော့၏။

“ကျွန်မ သဘောတူပါတယ်...”

မျက်ရည်သံများ၊ ရယ်မောသံများနှင့် အတိုင်းအဆမရှိသော ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အသံ (၈) သံမှာ အလှပဆုံးသော ကတိသစ္စာတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့လေတော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းကာ သူတို့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်လေ၏။

ကျွန်းကလေး၏ ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပလှသော မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ညဉ့် ကောင်းကင်ယံကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းလက်သွားစေခဲ့လေသည်။ ဧည့်သည်များ၏ အော်ဟစ်အားပေးသံ များ၊ တေးဂီတသံများနှင့် လှိုင်းပုတ်သံတို့မှာ ပေါင်းစည်းသွားပြီး ပျော်ရွှင်ခြင်း သံစုံတီးဝိုင်းကြီးတစ်ခုကို တီးမှုတ် နေခဲ့ကြပေတော့၏။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ သတို့သမီး (၈) ဦးကို ပွေ့ဖက်ရင်း ကောင်းကင်ယံမှ လှပလှသော နေဝင်ဆည်းဆာ အလှ တရားကို ကြည့်ကာ တစ်ခါမျှမရှိဖူးသော စိတ်ကျေနပ်မှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ရှေးဟောင်းနှင့် ခေတ်သစ်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ... ကမ္ဘာနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပေသည်။

ဤကတိကဝတ်ကို... နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ ပြည့်စုံစွာ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ချေပြီ။