အခန်း ၃၂၄

အခန်း (၃၂၄)

လူတိုင်း၏ ကံကြမ္မာ

ခမ်းနားပြီး အိပ်မက်ဆန်လှသော မင်္ဂလာပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက်တွင် သူတို့၏ ဘဝမှာ ရိုးအီသွားခြင်း မရှိ ဘဲ ဆန်းသစ်မှု၊ နွေးထွေးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် နေ့ရက်သစ်များဆီသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါးမှာ ဖန်းဟန် မိသားစုအတွက်သာ သီးသန့်အသုံးပြုနိုင်သည့် ‘မည်သည့်နေရာမဆို သွားနိုင် သော တံခါး’ ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဝါသနာ၊ အရည်အချင်းများနှင့်အညီ ကွဲပြားခြားနား လှသော ကမ္ဘာနှစ်ခုလုံးတွင် အသင့်တော်ဆုံးသော နေရာနှင့် အိမ်ဂေဟာများကို အသီးသီး ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြ လေ၏။

မဟာကျင်းအင်ပါယာ၊ ဧကရာဇ်နန်းတော်၊ တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်...။

ပိုင်ကျီရိုသည် အဆင့်အတန်းမြင့်မားလှသော နန်းတွင်းဝတ်စုံကို ဆင်ယင်လျက် ဖန်းဟန်၏ စာရေးစားပွဲဘေး တွင် မိန်းမပျိုပီသစွာ ထိုင်နေခဲ့မိလေ၏။ သူမ၏ လက်ထဲတွင်မူ အပ်နှင့်ချည်မျှင်အစား အတွင်းဝန်အဖွဲ့မှ တင်ပြ လာသော အစီရင်ခံစာများ ရှိနေလျက် ရှိပေသည်။

တရားဝင် ဘိသိက်မြှောက်ထားသော ‘နိုင်ငံတော်ကို စောင့်ရှောက်သော မင်းသမီးကြီး’ အဖြစ် သူမသည် ဖန်းဟန် အတွက် အတွင်းရေးကိစ္စများကို ဦးဆောင်စီမံပေးလျက် ရှိနေချေသည်။ မင်းသားကြီးစံအိမ်တော်၏ ကြီးမားလှ သော အိမ်တွင်းရေးကိစ္စရပ်များမှစ၍ တော်ဝင်မိသားစုအမည်ဖြင့် ဖွင့်လှစ်ထားသော ပရဟိတရက်ကန်းလုပ်ငန်း များအထိ သူမသည် စေ့စပ်သေချာစွာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်ပေသည်။

သူမ၏ ညင်သာပြီး အသေးစိတ်ကျလှသော အပြုအမူများကြောင့် လူတိုင်း၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုကို ရရှိခဲ့ ပေ၏။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော ငြိမ်းချမ်းပြီး ပြည့်စုံလှသည့် ခံစားချက်ကို နှစ်သက်ပြီး ဖန်းဟန်၏ အားအကိုး ရဆုံးသော အားမာန်အဖြစ် တည်ရှိနေကာ ဤဂန္တဝင်ဆန်ပြီး ခမ်းနားလှသော အိမ်ဂေဟာကို စောင့်ရှောက်ပေးရ သည်ကို သဘောကျလျက် ရှိနေပေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ရှောင်ရူရွှီသည် ‘အင်ပါယာ၏ ဧကရီ’ အဖြစ် ပြည့်ပြည့်ဝဝ ရင့်ကျက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူမသည် ဖန်းဟန်၏ ပံ့ပိုးမှုကိုသာ အားကိုးနေရသည့် ရုပ်သေးရုပ်လေး မဟုတ်တော့ဘဲ ခေါင်းဆောင်မှုအရည်အချင်းနှင့် ပြည့်စုံသော စည်းမျဉ်းခံဘုရင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပေ၏။

တည်ကြည်ခန့်ညားလှသော ဧကရီဝတ်ရုံကို ဆင်ယင်လျက် ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမ၌ နိုင်ငံခြားသံတမန်များကို လက်ခံတွေ့ဆုံခြင်း၊ အရေးကြီးသော နိုင်ငံတော်အခမ်းအနားများသို့ တက်ရောက်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်လျက် ရှိနေ ချေသည်။ သူမ ပေါ်ထွက်လာသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိပြီး တည်ငြိမ်ကာ တောက်ပလျက် ရှိနေသည်။ သူမသည် နိုင်ငံတော်၏ ပြယုဂ်တစ်ခုအဖြစ် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် တာဝန်ယူမှုကို နှစ်သက်မိ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် သူမအား အမြဲတမ်း ပံ့ပိုးပေးပြီး အတိုင်းအဆမရှိ ယုံကြည် ပေးမည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်ကို သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ သူမနှင့် ပိုင်ကျီရိုသည် တစ်ဦးက အတွင်းရေး၊ တစ်ဦးက ပြင်ပရေးရာများကို စီမံခန့်ခွဲရင်း မဟာကျင်းကမ္ဘာတွင် အတောက်ပဆုံးသော အမျိုးသမီး နှစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ကြလေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာရှိ စံအိမ်ကြီးအတွင်း၌မူ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့လေ သည်။

“အား... အား... အား... အလယ်လမ်းကြောင်း... အလယ်လမ်းကြောင်း... ငါ့ကို လာကယ်ကြဦး... ငါ သေ တော့မယ်...”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် အနာဂတ်ဆန်သော ဗွီအာရ်ဦးထုပ်ကို ဆင်ယင်လျက် ဂိမ်းကစားသည့် ခုံပေါ်တွင် လက်ခြေမငြိမ် ဘဲ အော်ဟစ်အော်မြည်လျက် ရှိနေချေသည်။ သူမသည် ဤကမ္ဘာ၏ ဗီဒီယိုဂိမ်းများနှင့် အန်နီမေးရှင်းများကို အလွန်ပင် စွဲလမ်းနှစ်သက်သွားခဲ့ရာ ရိုးသားဖြူစင်သော မိန်းကလေးငယ်ဘဝမှသည် အင်တာနက်သုံး စကားလုံး များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောဆိုနိုင်သည့် ‘အိုတာကု’ တစ်ဦးအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

သူမအတွက်မူ လေအေးပေးစက်ဖွင့်၊ မုန့်စားရင်းနှင့် ပကတိမဟုတ်သော ကမ္ဘာထဲတွင် ရန်သူများကို ချေမှုန်းရ ခြင်းထက် ပို၍ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသောအရာ မရှိတော့ပေ။

စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌မူ စုမေနျန်သည် ဆံပင်ဖြူနေကြသော ခေတ်သစ်သိပ္ပံပညာရှင်အချို့နှင့် အွန်လိုင်းမှ တစ်ဆင့် ပြင်းထန်စွာ ဆွေးနွေးလျက် ရှိနေသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော မော်လီကျူးဖွဲ့စည်းပုံ ပုံစံကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သူမက မြန်ဆန်သောအရှိန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“မဟုတ်ဘူး... ပရော်ဖက်ဆာ ဟော့ကင်း... ဒီနေရာက စွမ်းအင်ကူးပြောင်းမှုကို ကွမ်တမ်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်း သီအိုရီတစ်ခုတည်းနဲ့ ရှင်းပြလို့မရဘူး... အကယ်၍ ကျွန်မတို့ တာအိုကျင့်စဉ်ရဲ့ ‘နတ်ဘုံနတ်နန်း’ သီအိုရီကို ထည့်သွင်းပြီး ဒါကို အသေးစားတည်ဆောက်ပုံတစ်ခုရဲ့ အလွှာအဖြစ် ရှုမြင်မယ်ဆိုရင် စွမ်းအင်တည်မြဲမှုနိယာမ ပြဿနာကို ပိုပြီး ယုတ္တိရှိရှိ ရှင်းပြနိုင်လိမ့်မယ်...”

မျက်နှာပြင်၏ တစ်ဖက်မှ နိုဘယ်ဆုရပညာရှင်များသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက် သာ နားလည်ကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဤအရှေ့တိုင်းပါရမီရှင်အပေါ် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့မိလေ၏။ စုမေနျန်သည် ဤနေရာတွင် သူမ၏ ဘဝတစ်သက်တာလုံး ရှာဖွေခဲ့သည့် အရာကို တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ပညာရှင်များနှင့်အတူ စကြဝဠာ၏ အဆုံးစွန်သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို စူးစမ်းရခြင်းက သူမအား နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကုန်ဆုံးနိုင်စွမ်းမရှိသော စိတ်ခွန်အားများကို ပေးစွမ်းလျက် ရှိနေချေသည်။

လျူရူမေသည် ကမ္ဘာနှစ်ခုလုံးတွင် ကျော်ကြားလှသော ‘ဆေးနတ်သမီး’ ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။ သူမသည် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာ၏ ကြွယ်ဝလှသော အရင်းအနှီးများနှင့် အဆင့်မြင့်စက်ကိရိယာများကို အသုံးပြု၍ မဟာကျင်း အင်ပါယာတွင် ဒုက္ခသည်စခန်း ဆေးရုံများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တည်ထောင်ခဲ့လေသည်။

သူမသည် ခေတ်သစ်ဆေးကုသမှု စီမံခန့်ခွဲရေးစနစ်၊ ပိုးမွှားကင်းစင်သော အယူအဆများနှင့် တရုတ်ရိုးရာ ဆေးပညာ၏ ရောဂါရှာဖွေကုသမှု၊ ဆေးမြစ်ကုထုံးများကို ပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်ခဲ့ပြီး သမားတော်အသစ် အများအပြားကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့ပေသည်။ သူမသည် ကိုယ်တိုင် ဆေးကုသခြင်းကို ခဲယဉ်းစွာ ပြုလုပ်တော့သော် လည်း ကြင်နာတတ်သော စီမံခန့်ခွဲသူနှင့် တည်ထောင်သူအဖြစ် ကမ္ဘာနှစ်ခုလုံး၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ အသက် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ အတွေးအခေါ်များကို ပြန့်ပွားအောင် ဆောင်ရွက်လျက် ရှိနေချေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှုမှာမူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အစစ်အမှန် ‘စီးပွားရေးဘုရင်မ’ ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။ သူမသည် ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားရှိ ကြီးမားလှသော စီးပွားရေးတန်ဖိုးကို ထိုးထွင်းသိမြင်ခဲ့သည်။ သူမသည် မဟာကျင်း၏ ပိုးထည်၊ လက်ဖက်ရည်၊ ကြွေထည်များနှင့် အနုပညာပစ္စည်းများကို ခေတ်သစ်ကမ္ဘာသို့ သယ်ဆောင်ကာ ကြီးမားလှ သော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများနှင့် လဲလှယ်ခဲ့ပြီး တစ်ဖန် ခေတ်သစ်စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး စက်ကိရိယာ များ၊ တိကျသော ကိရိယာများနှင့် အမျိုးမျိုးသော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို မဟာကျင်းသို့ ပြန်လည်ပေးပို့ ကာ အင်ပါယာ၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို လျင်မြန်စေခဲ့လေသည်။

သူမ၏ ‘ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါး ကုန်သွယ်မှုအုပ်စု’ မှာ နိုင်ငံတစ်ခုနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ကြွယ်ဝချမ်းသာ ပြီး သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ကြီးမားလှသော စီးပွားရေးသားရဲကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ ရုံးခွဲများနှင့် နေ့စဉ် ဗီဒီယိုကွန်ဖရင့်များပြုလုပ်ကာ ဗျူဟာချမှတ်နေရခြင်းမှာ သူမ အနှစ်သက်ဆုံးသော အခြေအနေပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဇီယင်းနှင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်တို့၏ ဘဝမှာမူ မပြောင်းလဲသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း အခြေခံအားဖြင့် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူတို့သည် ဖန်းဟန်၏ ကိုယ်ရံတော်များအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာနှစ်ခုလုံးတွင် သူရှိရာနေရာ တိုင်းသို့ လိုက်ပါလျက် ရှိနေကြသည်။ သို့သော် အတိတ်က သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အေးစိမ့်မှုနှင့် အသက်မဲ့မှုတို့ မှာ ကြာမြင့်စွာကပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့သည် အားလပ်ချိန်များတွင် ခေတ်သစ်စံအိမ်ရှိ အားက စားခန်းမ၌ လက်ဝှေ့ထိုးလေ့ကျင့်ခြင်း သို့မဟုတ် ရှေးဟောင်းမင်းသားကြီးစံအိမ်တော်၏ ခြံဝင်းအတွင်း ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ကြလေသည်။

သူတို့သည် အေးစိမ့်လှသော သတ်ဖြတ်ရေးစက်ပစ္စည်းများ မဟုတ်တော့ဘဲ ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် အားလပ်သော အေးချမ်းမှုတို့ရှိသည့် အစောင့်အရှောက်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။ ဖန်းဟန်ရှိသည့် နေရာတိုင်း မှာ သူတို့၏ အိမ်ဂေဟာပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

သူတို့ထဲမှ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်တန်ဖိုးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြပြီး မိမိတို့ အလိုချင်ဆုံးသော ဘဝကို ရှင်သန်နေထိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့ကြပေသည်။ သူတို့သည် ဇာတ်လိုက်၏ နောက်လိုက်များ မဟုတ်ကြတော့ဘဲ အမှီအခို ကင်းပြီး ပြည့်စုံကာ တောက်ပပျော်ရွှင်နေကြသော လူသားများ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။

ဤထူးခြားလှသော ကိုးယောက်သော မိသားစုကြီးသည် ကမ္ဘာနှစ်ခုလုံးကြားတွင် ပြီးပြည့်စုံပြီး သဟဇာတဖြစ် လှသော အတူတကွ ရှင်သန်ခြင်းကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြလေတော့သတည်း…။