အခန်း ၃၂၅

အခန်း (၃၂၅)

ပျားရည်ဆမ်းခရီးစဉ်နှင့် ဖိတ်ခေါ်မထားသော ဧည့်သည်များ

မင်္ဂလာပွဲတစ်ခု၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုနှင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် နေ့စဉ်ဘဝ၏ နွေးထွေး မှုနှင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ကတိကို တည်ခဲ့ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးစီတိုင်းကို ရှေးခေတ်နှင့် ခေတ်သစ်ကို ပေါင်းကူးထား သော၊ အိပ်မက်ဆန်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသည့် မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခဲ့လေ၏။ သို့သော် သူ့အတွက်မူ ဤ သည်မှာ အစသာ ရှိသေးချေသည်။ သူသည် သူတို့အား အဆင့်အတန်းတစ်ခု ပေးချင်ရုံသာမက လောကကြီး၏ နေ့စဉ်ဘဝ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ပြီးပြည့်စုံသည့် ဘဝတစ်ခုကိုပါ ပေးစွမ်းလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါဆို ဒါက ပျားရည်ဆမ်းခရီး ဆိုတာပေါ့..."

ပြင်သစ်နိုင်ငံ၊ ပါရီမြို့ရှိ ရှန်ဇီလီဇေး လမ်းမပေါ်မှ လေဟာပြင် ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုတွင် ပိုင်ရွှီကျန်းသည် သူမ၏ ခြေတံရှည်များကို လွှဲယမ်းရင်း ရှေ့ရှိ လှပသော မာကရွန်မုန့်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ထိုးဆွနေကာ သူမ၏ မျက် လုံးဝိုင်းကြီးများမှာ အသစ်အဆန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ထိုင်ခုံတွင် မှီချလိုက်ပြီး နွေးထွေးသော မွန်းလွဲပိုင်း နေရောင်ခြည်ကို ခံစားရင်း ပျင်းရိစွာ ညည်း တွားလိုက်လေသည်။

"အဲဒီလိုပြောလို့လည်း ရပါတယ်... လင်မယားနှစ်ယောက်... အို... ကိုယ်တို့မိသားစုအခြေအနေက ထူးခြားတော့ မိသားစုတစ်ခုလုံး အတူတူ ခရီးထွက်ပြီး ရှုခင်းတွေခံစားရင်း အပန်းဖြေကြတာမျိုးပေါ့..."

သူသည် သူ၏ ဇနီးမယားများကို ဤခေတ်သစ်ကမ္ဘာကြီးအား အမှန်တကယ် မြင်တွေ့စေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့လေ၏။ ဖန်သားပြင်မှတစ်ဆင့် မဟုတ်သလို ကျွန်းပေါ်ရှိ စံအိမ်တွင် ပုန်းအောင်းနေခြင်းလည်း မဟုတ်ဘဲ သံမဏိနှင့် ကွန်ကရစ်တောအုပ်ကြီးထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခြေချကာ ၎င်း၏ နှလုံးခုန်သံနှင့် အသက်ရှူသံများကို ခံစား စေလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပိုင်ကျီရိုနှင့် လျူရူမေတို့မှာမူ အနီးအနားရှိ လူဗာပြတိုက်၏ ဗိသုကာလက်ရာပုံစံအကြောင်းကို တိတ်တဆိတ် ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။ သူတို့သည် ဤကမ္ဘာ၏ အနုပညာနှင့် သမိုင်းကြောင်းကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေကြ ပြီး သူတို့၏ နူးညံ့သော မျက်နှာလေးများတွင် အေးချမ်းသော အပြုံးများ တန်ဆာဆင်ထားကြလေ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှူးမှာမူ တက်ဘလက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားကာ သူမ၏ လက်ချောင်းများက အလျင်အမြန် ပွတ်ဆွဲ နေပြီး သူမဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်နေလေသည်။

"ဒါက ဇိမ်ခံပစ္စည်း အာနိသင် ဆိုတာပေါ့... အမှတ်တံဆိပ် ဇာတ်လမ်းတွေနဲ့ ရှားပါးမှု ဈေးကွက်ရှာဖွေရေးက တစ်ဆင့် ကုန်ကျစရိတ်နည်းတဲ့ ထုတ်ကုန်တစ်ခုကို သူ့ရဲ့ အမှန်တကယ် အသုံးပြုမှုတန်ဖိုးထက် များစွာသာလွန် တဲ့ သင်္ကေတတန်ဖိုးတစ်ခု ပေးလိုက်တာပဲ... ရရှိမယ့် အမြတ်ငွေက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ... ခင်ပွန်း... ကျွန်မ တို့ရဲ့ ပိုးထည်နဲ့ ကြွေထည်တွေကလည်း ဒီပုံစံကို အတုယူသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်..."

စီးပွားရေးဘုရင်မပီပီ သူမသည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများနှင့် ပတ်သက်၍ စကားသုံးခွန်းထက်ပို၍ ကင်းကွာ နေနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမှတ်တံဆိပ် စတိုးဆိုင်တစ်ခုကို ဝင်ရောက်ခဲ့သော ရှောင်ရူရွှီသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ရှိ ကုတ်အင်္ကျီရှည်ကို အနေရခက်စွာဖြင့် ပြင်ဝတ်နေလေ၏။ မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ ဧကရီတစ်ပါးအနေဖြင့် တန်းစီရခြင်း၊ ကတ်ပွတ်ရခြင်းနှင့် မိမိ၏ ဈေးဝယ်အိတ်များကို ကိုယ်တိုင်သယ်ဆောင်ရခြင်းစသည့် သာမန်လူ တို့၏ ဘဝကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ကြုံဖူးခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

စောစောက ဆိုင်ထဲတွင် သူမသည် အကျင့်ပါနေသဖြင့် အရောင်းစာရေးမလေးအား၊

"မင်းတို့ဆီမှာ အကောင်းဆုံးဆိုတာတွေ အကုန်ယူခဲ့စမ်း... ငါ ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးချင်တယ်..." ဟု ပြောလိုက်ရာ ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ရဲပင် ခေါ်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

"ခင်ပွန်း... ဒီနေရာက စည်ကားပေမယ့် လူနေထူထပ်ပြီး လေထုကလည်း ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်... ကျွန်မတို့ရဲ့ မဟာကျင်းက စနစ်ကျတဲ့ မြို့တော်နဲ့တော့ မတူဘူး..."

သူမသည် ကော်ဖီခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံမျှ သောက်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်လေ သည်။

"ပြီးတော့ ဒီသောက်စရာက ခါးသက်ပြီး အရသာမရှိဘူး... နန်းတော်က မိုးမကျမီ ခူးဆွတ်ထားတဲ့ လောင်ကျင်း လက်ဖက်ရည်နဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး ကွာခြားတယ်..."

သူမသည် အပြစ်တင်ဝေဖန်နေသော်လည်း နေရာအနှံ့သို့ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေသော သူမ၏ ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများတွင်မူ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော စူးစမ်းလိုစိတ်များ တောက်ပနေခဲ့လေ၏။

စုမေနျန်သည် ဈေးဝယ်ထွက်ရာတွင် မပါဝင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အထူးထုတ် AR မျက်မှန်တစ်လက်ကို တပ်ဆင် ထားပြီး သူမ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ ဒေတာစီးကြောင်းများနှင့် စွမ်းအင်နယ်ပယ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ဒီမြို့ရဲ့ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားလိုင်း ဖြန့်ကြက်မှုပုံစံက ဗဟိုချုပ်ကိုင်မှုမရှိတဲ့ ပျားလပို့ တည်ဆောက်ပုံကို အသုံးပြုထားတာပဲ... အဲဒီတော့ ဘယ်ဆုံမှတ်တစ်ခု ချို့ယွင်းသွားပါစေ... တစ်ခုလုံးရဲ့ လည်ပတ်မှုကို ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ အဲဒီသံမျှော်စင်ကြီးက အထင်ကရနေရာတစ်ခု သက်သက်မဟုတ်ဘဲ ဧရာမ အချက်ပြ ပေးပို့လက်ခံတဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကြီးတစ်ခုပဲ..."

သူမသည် အရုပ်အသစ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာလေး ထဲတွင် နစ်မျောနေခဲ့လေ၏။

ဇီယင်းနှင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်တို့မှာမူ အသစ္စာအရှိဆုံး အရိပ်များကဲ့သို့ ဖန်းဟန်၏ နောက်ကွယ်ရှိ တစ်ဖက်တစ်ချက် စီမှ ခုံများတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြလေသည်။ သူတို့သည် သစ်သီးဖျော်ရည် သောက်နေကြဟန်ရှိသော် လည်း သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ရေဒါတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းကို အဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေ ခဲ့ကြလေ၏။ မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှ လွတ်ကင်းသွားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ခင်ပွန်း... ခင်ပွန်း... ခဏနေရင် ဟို တောက်ပနေတဲ့ သံမျှော်စင်ကြီးဆီ သွားကြည့်ရအောင်လေ... စာအုပ်တွေ ထဲမှာ ညဘက်ဆိုရင် အလှဆုံးပဲလို့ ရေးထားတယ်..."

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အချိုပွဲကို စားသောက်ပြီးစီးသွားကာ ဖန်းဟန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလှုပ်ရင်း နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ကောင်းပါပြီ... မင်း သွားချင်တဲ့နေရာ အကုန်ပို့ပေးပါ့မယ်..."

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြင်နာယုယမှု များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပေသည်။

သူသည် ဤခံစားချက်ကို သဘောကျမိလေ၏။

သူ၏ အမျိုးသမီးများ ဤကမ္ဘာသစ်ကြီးထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် တစ်စတစ်စ လေ့လာစူးစမ်း ကာ တဖြည်းဖြည်း အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်လာကြသည်ကို စောင့်ကြည့်ရခြင်း၊ သူတို့ တစ်ဦးစီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာများကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူ့အား ကမ္ဘာဆယ်ခုကို အောင်နိုင်ခြင်းထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားသော အောင်မြင်မှုရလဒ်ကို ခံစားရစေပေသည်။

ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး မီးရောင်များ လင်းလက်လာခဲ့လေ၏။

အီဖယ်မျှော်စင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသော မီးရောင်များက တစ်မြို့လုံးအား အိပ်မပျော်သော ညတစ်ညကဲ့သို့ ထိန်လင်းနေစေလေသည်။

"ဝါး..."

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် ဖန်းဟန်၏ အပေါ်သို့ လှမ်းမီကာ ကျေနပ်အားရစွာ ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်လေ့ရှိသော ပိုင်ကျီရိုနှင့် ရှောင်ရူရွှီတို့ပင်လျှင် သူတို့၏ ရှေ့မှောက်ရှိ မီးရောင်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော သံမဏိအံ့ဖွယ်လက်ရာကြီးကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် အံ့သြမှုများ တောက်ပနေခဲ့ကြလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ဇနီးမယားများကို ဖက်ထားရင်း တစ်စုံတစ်ရာ ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ အကြည့်များက ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့လေ၏။

ချောင်းကြည့်ခံနေရသည့် အလွန် သိမ်မွေ့သော ခံစားချက်တစ်ခုက အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင် လျှာထုတ်လိုက် သကဲ့သို့ သူ၏ အာရုံခံစားမှုအတွင်းသို့ တစ်ခဏချင်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေသည်။

ဤခံစားချက်မှာ တစ်ခဏသာဖြစ်ပြီး လျစ်လျူရှုထားနိုင်လောက်အောင်ပင် မှေးမှိန်လွန်းလှပေသည်။ အကယ်၍ ဖန်းဟန်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် မရေမတွက်နိုင်သော သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲများမှတစ်ဆင့် သံမဏိကဲ့သို့ ကြံ့ခိုင်လာသည်အထိ မလေ့ကျင့်ရသေးပါက ဤအရာကို သူ သတိထားမိလိမ့်မည်ပင် မဟုတ်ချေ။

ဤသည်မှာ သာမန် စောင့်ကြည့်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။

သာမန် သူလျှိုတစ်ဦး၏ အကြည့်မှာ စူးစိုက်မှုရှိပြီး ရည်ရွယ်ချက် ရှင်းလင်းလှပေသည်။ သို့သော် ဤအကြည့်မှာ မူ စကင်ဖတ်နေသည်နှင့် ပို၍ တူနေလေ၏။ အေးစက်ကာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်ဘဲ ဓာတ်ခွဲခန်းမှ ကြွက်တစ်အုပ်ကို လေ့လာစောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်၏ အပြုံးမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ပိုင်ကျီရို၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ ပါးပါး ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီနေရာမှာ လူအရမ်းများတယ်... တခြားနေရာ သွားကြရအောင်... ကိုယ် သိမ်းမြစ်ပေါ်မှာ အပျော်စီးသင်္ဘော တစ်စင်း ငှားထားတယ်... မြစ်ပြင်ပေါ်က ညရှုခင်းက တစ်မူထူးခြားတဲ့ အလှတရားတစ်ခုပဲ..."

သဘာဝကျစွာပင် မည်သူကမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီး သီးသန့် အခန်းငယ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင်မူ ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

"ဇီယင်း..."

သူက တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ရှိပါတယ်..."

ဇီယင်း၏ ပုံရိပ်မှာ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"စောစောက အီဖယ်မျှော်စင်အောက်မှာ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသေးလား..."

ဇီယင်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ တစ်ခဏမျှ သေချာစွာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့် လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် လေးနက်မှုအချို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။

"ဟုတ်ကဲ့... အရမ်းကို ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုပါ... တစ်စုံတစ်ရာသော... ကိရိယာတစ်ခုနဲ့ စကင်ဖတ်ခံ နေရသလိုမျိုးပဲ... အဲဒီအရာက ကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူးလို့ ကျွန်မရဲ့ အလိုလိုသိစိတ်က ပြောနေပေမယ့် အဲဒီရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကိုတော့ ကျွန်မ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး..."

ဇီယင်းကဲ့သို့သော ထိပ်တန်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူပင်လျှင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ဤသည် မှာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှု မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ မြစ်ကမ်းပါးတစ်လျှောက်မှ စွဲမက် ဖွယ်ကောင်းသော ညရှုခင်းကို ကြည့်ရှုနေကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာခဲ့လေ၏။

သူ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ခေတ်သစ်ကမ္ဘာရှိ အော်ရိုဘိုရော့စ်၏ အင်အားစုများ လာရောက်ရှာဖွေမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သက်စောင့်အမှတ် (၁) ထွက်ပေါ်လာမှုမှာ အမှောင်ထုထဲတွင် ဝပ်တစ်သောင်းအားရှိသော မီးမောင်းကြီး တစ်လုံး ကို ထွန်းညှိလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ရေမြောင်းများထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသော ထိုကြွက်များက လျစ်လျူရှုနေကြလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

သူတို့ ဤမျှ လျင်မြန်လာလိမ့်မည်၊ ပြီးတော့ ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင် မှတ်ထားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ခင်ပွန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

အသေးစိတ်ကအစ ဂရုတစိုက်ရှိတတ်သော ပိုင်ကျီရိုသည် သူ၏ စိတ်ခံစားမှု ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိထား မိသွားကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ယင်ကောင်အချို့ ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်..."

ဖန်းဟန်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုက သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

"ငါတို့ ရှုခင်းကြည့်မယ့် ခံစားချက်ကိုတော့ ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါ့အပြင် ငါတို့မိသားစုက အမျိုးသမီး တွေဟာ လှပရုံသက်သက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူတို့ကို မြင်ပါစေဦးပေါ့..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခန်းငယ်၏ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

စားပွဲထိုးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူဖြူအမျိုးသားတစ်ဦးသည် စားစရာလှည်းတစ်ခုကို အခန်းတွင်းသို့ ယဉ်ကျေးစွာ တွန်းသွင်းလာခဲ့လေ၏။ ထိုလှည်းပေါ်တွင်မူ ထိပ်တန်း ရိုမန်နီကွန်တီ ဝိုင်နီတစ်ပုလင်းနှင့် ရေခဲပုံး တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

"လူကြီးမင်း... ခင်ဗျားရဲ့ ဝိုင်ပါ..."

စားပွဲထိုး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ဖန်းဟန်၏ အကြည့်များက ပုလင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ သူငယ်အိမ်များမှာ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွား ခဲ့လေ၏။

သူ မည်သည့် ဝိုင်ကိုမျှ မှာယူထားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

စားပွဲထိုးသည် ရေခဲပုံးထဲမှ ပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ သန့်ရှင်းသော လက်သုတ်ပုဝါဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပုလင်းလည်ပင်းရှိ အမှတ်တံဆိပ်ကို ဖန်းဟန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် ကျော့ရှင်းစွာ ချထားလိုက် လေသည်။

၎င်းပေါ်တွင် မည်သည့် ဝိုင်စက်ရုံ အချက်အလက်မျှ မပါရှိဘဲ ရှေးဟောင်း မီးပူတိုက်ပုံနှိပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ဖြင့် ရိုက်နှိပ်ထားသော သေးငယ်သည့် အော်ရိုဘိုရော့စ် သင်္ကေတတစ်ခုသာ ရှိနေလေ၏။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် စားပွဲထိုးသည် ဖန်းဟန်အား အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ကာ သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးကို ဆက်လက်ထိန်းထားလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သူဌေးက ဒီဝိုင်ပုလင်းဟာ သခင်ကြီးဖန်းနဲ့ အမျိုးသမီးတွေအတွက် ကြိုဆိုတဲ့ လက်ဆောင် တစ်ခုပါတဲ့... သူက ခင်ဗျားနဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ကစားပွဲတစ်ခု ကစားဖို့ မျှော်လင့်နေပါတယ်လို့ ပြော လိုက်ပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားကာ စားစရာလှည်းကို တွန်းရင်း အခန်းထဲမှ တည်ငြိမ်စွာ ထွက်ခွာ သွားခဲ့ရာ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဝိုင်လာပို့သော စားပွဲထိုးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အစမှအဆုံးတိုင်အောင် သူ၏ထံမှ သတ်ဖြတ်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက် တစ်စက်ကလေးမျှပင် ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ သလို ရန်လိုသည့် အရိပ်အယောင်လေးပင် မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ ပေးပို့သွားသော သတင်းစကားမှာမူ မည်သည့် ဓားထက်မဆို ပို၍ အေးစက်ကာ ထက်မြက်လွန်းလှပေသည်။

အခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် ခဲအေးသွားခဲ့လေ၏။

ပိုင်ရွှီကျန်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သတိထားစောင့်ကြည့်မှုများဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက် လာခဲ့လေသည်။ ရှောင်ရူရွှီ၏ တည်ငြိမ်နေသော ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ တင်းမာသွားပြီး သူမ၏ ဖီးနစ်မျက်ဝန်း များတွင် အေးစက်သော အရောင်တစ်ခု လက်ကနဲ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

ဇီယင်းနှင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်တို့၏ လက်များမှာ သူတို့၏ ခါးရှိ အလှဆင်ပစ္စည်းများအဖြစ်သာ ထင်ရသော လက်နက်များပေါ်တွင် သိမ်မွေ့စွာ နေရာယူပြီးဖြစ်နေလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ဝိုင်နီပုလင်းကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ ပို၍ပို၍ ကွေးတက်လာ ခဲ့လေ၏။

*ကစားပွဲ ဟုတ်လား...*

*ငါ ဒီလောက်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီးတော့ တစ်ဖက်လူက ကမ္ဘာတုန်လောက်သော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ် မှုမျိုးကို မပြု လုပ်ခဲ့သလို ကြီးမားလှတဲ့ ပေါက်ကွဲမှုမျိုးလည်း မဖန်တီးဘဲ တကယ်ကြီး ဝိုင်တစ်ပုလင်း လာပို့ဖို့ လူ တစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ကစားပွဲတစ်ခု ကစားချင်တယ်လို့ပဲ ပြောလာခဲ့လား...*

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

ဖန်းဟန်သည် ဝိုင်ပုလင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အလင်းရောင်နှင့် ချိန်ကာ ဝေ့ယမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ပုလင်းထဲရှိ နက်ရှိုင်းသော အနီရောင် အရည်များမှာ စီးဆင်းနေသော သွေးများကဲ့သို့ ယိမ်းနွဲ့နေလေ၏။

သူသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ စင်္ကြံလမ်းမှာ ဗလာကျင်းနေပြီး စားပွဲထိုးမှာ လည်း အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ခင်ပွန်း... ကျွန်မတို့ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားရမလား..."

ဇီယင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"မလိုပါဘူး..."

ဖန်းဟန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တံခါးကို ပိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သူတို့က စိန်ခေါ်လာမှတော့ ငါတို့ကလည်း လက်ခံပေးရမှာပေါ့..."

သူသည် စားပွဲဆီသို့ ပြန်သွားကာ ဖော့ဆို့ဖွင့်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကြည်လင်သော ပေါက် ဟူသည့် အသံ တစ်ခုနှင့်အတူ ဝိုင်နီပုလင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်လိုက်လေ၏။

"လာ... ဇနီးလေးတို့... တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ဒီကြိုဆိုရေးလက်ဆောင်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ကြ..."

သူသည် လူတိုင်း၏ ဖန်ခွက်ထဲသို့ ဝိုင်အနည်းငယ်စီ လောင်းထည့်ပေးရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အော်ရိုဘိုရော့စ်ရဲ့ နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ စုဆောင်းမှုပဲ... ဒီရွာကို ကျော်သွားရင် ဒီလိုဆိုင်မျိုး နောက်ထပ် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူ၏ ပေါ့ပါးသော လေသံက အခန်းအတွင်းရှိ တင်းမာမှုများကို ချက်ချင်းပင် ပြေလျော့သွားစေခဲ့လေ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှူးသည် သူမ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ဝေ့ယမ်းကာ ဖန်ခွက်တွင် ကပ်နေ သော ဝိုင်များကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်လေသည်။

"သူတို့ ဒီနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်တာက ခင်ပွန်းရဲ့ စွမ်းအားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်ထားပြီး သာမန် အင်အားသုံးတဲ့ နည်းလမ်းတွေက ခင်ပွန်းအပေါ်မှာ အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုတာကို သူတို့ သိနေကြလို့ပဲ..."

စုမေနျန်သည် သူမ၏ မျက်မှန်ကို အပေါ်သို့ ပင့်တင်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလေ၏။

"ဒါက ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ သူတို့က မတူညီတဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခုကို သုံးရတာ ပိုနှစ်သက်တယ်ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ... အင်အားသုံးတာက နောက်ဆုံးနဲ့ အကြမ်းတမ်းဆုံး နည်းလမ်းပဲလေ... သူတို့က သူတို့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ နယ်ပယ်မှာ ကျွန်မတို့ကို အနိုင်ယူချင်နေကြတာ..."

"ဟွန့်... ခေါင်းလျှို့ အမြီးဝှက် လုပ်နေတဲ့ ကြွက်တစ်အုပ်ကများ အောင်နိုင်ခြင်းအကြောင်း ပြောရဲသေးတယ် ပေါ့..."

ရှောင်ရူရွှီသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ခုံးများကြားတွင် ဧကရီတစ်ပါး၏ လွှမ်းမိုးနိုင်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးလိုက်လေသည်။ သူသည် သူ၏ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ထူးခြားသော ကိုယ်ပိုင်ဟန်များ အသီးသီး ရှိကြသော်လည်း တန်းတူ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ကြသည့် သူ၏ ဇနီးမယားများကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက် လေ၏။

"မင်းတို့ ပြောတာ မှန်တယ်... ဒီနေရာကို သူတို့ရဲ့ အိမ်ကွင်းလို့ သူတို့က ထင်နေပြီး ငါတို့နဲ့ ယဉ်ကျေးတဲ့ ကစားပွဲ တစ်ခု ကစားချင်နေကြတာ..."

သူသည် ဖန်ခွက်ထဲရှိ ဝိုင်များကို မော့သောက်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မုဆိုးတစ်ဦး သားကောင်ကို တွေ့ရှိ ချိန်၌ ခံစားရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုး တောက်ပနေခဲ့လေ၏။

"ဒါဆိုရင်လည်း သူတို့နဲ့ လိုက်ကစားပေးလိုက်ကြတာပေါ့..."

"အမြင်ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ဒီလူမိုက်တွေကို မျက်စိပွင့်သွားအောင် လုပ်ပေးပြီး တကယ့်... ဖျက်ဆီးချေမှုန်းရေး တိုက်ခိုက်မှုဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သူတို့ကို ပြသရမှာပေါ့..."