အခန်း ၃၂၇

အခန်း (၃၂၇)

ဘုရင်မများ၏ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှု

ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ငွေကြေးလောက၏ နှလုံးသည်းပွတ်ဖြစ်သော ဝေါစထရိ...။

အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်ယံ၌ အရုဏ်တက်ချိန် အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်လာချိန်တွင် ဤနေရာ၌ သွေးစွန်းသော မုန်တိုင်းတစ်ခုက စတင်တိုက်ခတ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

မျက်လုံးများ နီရဲလျက်ရှိသော ရေတွက်၍မရနိုင်လောက်အောင် များပြားလှသော အရောင်းအဝယ်သမားတို့ သည် အော်ဟစ်ဆဲဆိုလျက် သူတို့၏ ဖန်သားပြင်များပေါ်တွင် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးကျနေသော အနီရောင် ကေ လိုင်းဇယားများကို ကြည့်ကာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များ စုပ်ယူခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရလေ၏။

ကြိုတင်သတိပေးချက် တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာသော မကြုံဖူးသည့် ငွေကြေးမုန်တိုင်းကြီးသည် စျေးကွက်တစ်ခုလုံးကို တိုက်ခတ်လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ချေသည်။

ထိုမုန်တိုင်း၏ ဗဟိုချက်မှာ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်းကုမ္ပဏီ (၅၀၀) စာရင်းဝင် ကုမ္ပဏီတစ်ခုမဟုတ်သလို၊ နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံ၏ ငွေကြေးလည်းမဟုတ်ဘဲ ပရိုမီးသီးယပ်စ် ကက်ပီတယ် ဟုအမည်ရသော ဧရာမ ရန်ပုံငွေအဖွဲ့ အစည်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ဤရန်ပုံငွေအဖွဲ့သည် ၎င်း၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု၊ သိုသိုသိပ်သိပ်နေမှုနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လုပ်ရပ် များကြောင့် လူသိများပြီး ဝေါစထရိ၏ တစ္ဆေ ဟူသော နာမည်ပြောင်ကို ရရှိထားခဲ့လေသည်။ ၎င်း၏ အမှန် တကယ် ချုပ်ကိုင်သူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြဘဲ ၎င်း၏ သြဇာအာဏာမှာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသို့ ပျံ့နှံ့နေကာ တရားမဝင်သော လုပ်ငန်းများစွာနှင့် ရှုပ်ထွေးစွာ ဆက်နွှယ်နေကြောင်းကိုသာ သိရှိကြပေသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ဤတစ္ဆေသည် ၎င်း၏ အစစ်အမှန် သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်လေ၏။

ပရိုမီးသီးယပ်စ်၏ အဓိက အရောင်းအဝယ်အရာရှိဖြစ်သူ ဂျွန်စတိန်းနား အမည်ရသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တယ်လီဖုန်းထဲသို့ ရူးသွပ်လုမတတ် အော်ဟစ်နေခဲ့လေသည်။

“ပိုက်ဆံ... ငါ ပိုက်ဆံထပ်လိုတယ်... တစ်ဖက်ကလူတွေ ရူးနေပြီ... သူတို့က ရှော့ဆဲလင်း လုပ်နေတာ မဟုတ် ဘူး... သိမ်းပိုက်နေတာ... ငါတို့ရဲ့ အခြေခံပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ကုန်ကျစရိတ် ဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ သိမ်းပိုက် နေတာ... တောက်... ငါတို့ အာမခံအဖြစ် သုံးထားတဲ့ မိုင်းတွင်းတွေနဲ့ ရေနံမြေတွေကိုတောင် သူတို့က စျေးပြိုင် ဝယ်နေကြတယ်... သူတို့က ငါတို့ကို တစ်လုတ်တည်းနဲ့ ဝါးမျိုချင်နေတာပဲ...”

တယ်လီဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ အေးစက်နေသော အီလက်ထရွန်းနစ် အသံတစ်ခုက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ပြသလာခဲ့လေ၏။

“မဖြစ်နိုင်တာ... သူတို့ရဲ့ အရင်းအနှီးတွေက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ... ငါတို့ရဲ့ တွက်ချက်မှုတွေအရဆိုရင် သူတို့ဆီမှာ ငွေကြေးလည်ပတ်မှု ရပ်တန့်သွားလောက်ပြီ...”

“ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲကွ...”

ဂျွန်စတိန်းနားသည် တယ်လီဖုန်းကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်လေသည်။ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် တစ်ဖက်လူ မှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ (၅၀) ရာခိုင်နှုန်း အမြတ်ပေးကာ အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်သွားသည့် နောက်ထပ် လက် အောက်ခံ ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ကြည့်ရင်း သူ၏ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသော အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ဤသည်မှာ စစ်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ သတ်ဖြတ်ပွဲကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။

တစ်ဖက်လူသည် ငွေကြေးဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများကို လုံးဝ လိုက်နာခြင်းမရှိပေ။ သူတို့သည် အကန့်အသတ် မရှိ သော ငွေကြေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ကစားသမားတစ်ဦးကဲ့သို့ အကြမ်းတမ်းဆုံးနှင့် အရက်စက်ဆုံး နည်းလမ်း များကို အသုံးပြုကာ စစ်တုရင်ခုံပေါ်ရှိ ပရိုမီးသီးယပ်စ်နှင့် သက်ဆိုင်သော အရုပ်များကို တစ်ရုပ်ပြီးတစ်ရုပ် ဝယ်ယူရုံသာမက စစ်တုရင်ခုံကြီးကိုပါ သိမ်းပိုက်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆွစ်ဇာလန်ရှိ နှင်းတောင်ပေါ်မှ ဟိုတယ်တစ်ခု၌ နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် လက်ဖက်ရည်ကြမ်း တစ်ခွက်ကို ကျက်သရေရှိစွာ ကိုင်ထားရင်း သူမ၏ နားကြပ်မှတစ်ဆင့် လက်အောက်ငယ်သားများထံမှ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် သတင်းပေးပို့ချက်များကို နားထောင်နေလျက်ရှိလေ၏။

“ဥက္ကဋ္ဌ... ပရိုမီးသီးယပ်စ်ရဲ့ အရေးကြီးဆုံး နည်းပညာစတော့ရှယ်ယာဖြစ်တဲ့ ဆိုက်ဘာရင်ကို ကျွန်တော်တို့ (၅၁) ရာခိုင်နှုန်းအထိ ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ပါပြီ...”

“ဥက္ကဋ္ဌ... သူတို့ ရှော့ဆဲလင်း လုပ်ထားတဲ့ စွမ်းအင်ကြိုတင်ရောင်းဝယ်ရေးတွေကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ သိမ်းပိုက် လိုက်ပါပြီ... အခု သူတို့ ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ စက္ကန့်တိုင်းအတွက် သိုလှောင်ခအဖြစ် ကျွန်တော်တို့ကို သန်းရာနဲ့ချီ ပြီး ပေးဆောင်နေရပါပြီ...”

“ဥက္ကဋ္ဌ... ကျွန်တော်တို့... သူတို့ကို ချေမှုန်းလိုက်နိုင်ပြီထင်တယ်...”

နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ မျက်နှာမှာ ရှေးဟောင်းရေတွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေလေသည်။ သူမက ခပ်တိုးတိုးဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

“ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ရှင်းလင်းလိုက်ပါ... ပြီးတော့ ဒီကုမ္ပဏီကို အရိုးကနေ အသားအထိ အပိုင်းပိုင်းခုတ်ထစ် လိုက်ပါ... ဒီနေ့ကစပြီး ပရိုမီးသီးယပ်စ်ဆိုတဲ့ နာမည် ဝေါစထရိကနေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ငါ မြင်ချင် တယ်...”

သူမသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

နှင်းတောင်ထိပ်တွင် နံနက်ခင်းအလင်းရောင်က ဖျော့တော့စွာ ကျရောက်နေလျက်ရှိလေ၏။

ဆယ့်နှစ်နာရီပင် မပြည့်လိုက်သော ဤငွေကြေးစစ်ပွဲကြီးမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဝေါစထရိတွင် ပုန်းအောင်းနေသော အော်ရိုဘိုရော့စ်၏ ဧရာမ လက်အိတ်ဖြူကြီးကို သူမက အလွန်အရှက်ရ ဖွယ်ကောင်းသော နည်းလမ်းဖြင့် ရက်ရက်စက်စက် ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဂိမ်းကမ္ဘာထဲ၌လည်း တူညီစွာ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်က ဖြစ် ပေါ်နေခဲ့လေသည်။

ဗွီအာရ်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသော ပိုင်ရွှီကျန်းသည် သတ္တိရှိသော အမျိုးသမီး ဓားသမားတစ်ဦးကို ထိန်းချုပ်ကာ နတ်ဘုရားနယ်ပယ် ၏ နောက်ဆုံး ဘော့စ် နေထိုင်ရာ တွင်းထဲတွင် ဖျက်ဆီးမှုများ ပြုလုပ်နေခဲ့လေသည်။

“အစ်မမေနျန်... ဘယ်ဘက်... ဘယ်ဘက်က နဂါးက အဆိပ်မှုတ်နေတယ်... ဒေတာမော်ဒယ်ကို ပေးပါဦး...”

သူမသည် အဖွဲ့လိုက် ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းမှတစ်ဆင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“လက်ခံရရှိပါပြီ...”

စုမေနျန်၏ တည်ငြိမ်သော အသံက ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“အဲဒီသတ္တဝါရဲ့ နဂါးဟိန်းသံက အခြေခံအားဖြင့် အရည်ပျော်စေနိုင်တဲ့ အက်ဆစ်အမှုန်တွေပဲ... အထိရောက်ဆုံး ကာကွယ်နည်းကတော့ အယ်လ်ကာလိုင်း ဒိုင်းကာပဲ... ငါ ဒိုင်းကာရဲ့ အလင်းစဉ် ကန့်သတ်ချက်တွေကို မင်းရဲ့ လက်နက်အကွက်ထဲ ပို့လိုက်ပြီ... သုံးစက္ကန့်ပဲ ခံလိမ့်မယ်... အချိန်ကို သေချာဂရုစိုက်...”

“ကောင်းပါပြီ...”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လှပစွာ ဘေးသို့ လျှောချလိုက်ကာ အစိမ်းပုပ် ရောင် နဂါးအဆိပ်ငွေ့တစ်ဝိုက်ကို သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ ဓားဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ နဂါး၏ ပြောင်းပြန်အကြေးခွံကို တိကျစွာ ထိုးဖောက်သွားခဲ့လေ၏။

ဖန်သားပြင်၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ စုမေနျန်သည် ဖန်သားပြင်များစွာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ရှုပ်ထွေးလှသည့် ထိန်းချုပ်ရေးခုံရှေ့တွင် ထိုင်နေကာ သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေ လျက်ရှိလေသည်။

သူမသည် ဂိမ်းကစားနေခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ဂိမ်းစက်ကို ထရိုဂျန်မြင်း အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းက ဂိမ်း၏ အဓိကဦးနှောက်မှ ကွန်ပျူတာစွမ်းရည်အားလုံးကို ဆွဲဆောင်နေချိန်တွင် သူမသည် တစ္ဆေ တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နတ်ဘုရားနယ်ပယ် ၏ အခြေခံဆာဗာများထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

“တွေ့ပြီ... အော်ရိုဘိုရော့စ်ရဲ့ အတွင်းပိုင်း ဆက်သွယ်ရေး ကွန်ရက်အမှတ်ပဲ...”

စုမေနျန်၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။

“လျှို့ဝှက်ကုဒ်က အရမ်းဟောင်းနေပြီ... ရာဘင်-မေလာ သုဒ္ဓကိန်းစမ်းသပ်မှုအပေါ် အခြေခံထားတဲ့ မျိုးကွဲ တစ်ခုပဲ... ဟွန်း... ငါ့ရှေ့မှာ ဒါမျိုးလာလုပ်တာက ငါးကို ရေကူးသင်ပေးနေသလိုပဲ...”

သူမသည် ၎င်းကို တိုက်ရိုက်ဖျက်ဆီးရန် မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။

ထိုသို့လုပ်ခြင်းက သူတို့အတွက် အလွန်လွယ်ကူလွန်းသွားပေလိမ့်မည်။

သူမသည် အလွန်အန္တရာယ်များသော ယုတ္တိဗေဒဗုံး ဟုခေါ်သည့် ကုဒ်တိုလေးတစ်ခုကို ရေးသားကာ သာမန် ဒေတာအစုအဝေးတစ်ခုအဖြစ် ဟန်ဆောင်စေပြီး ပြိုင်ဘက်၏ ကွန်ရက်ဗဟိုချက်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထည့် သွင်းလိုက်လေသည်။

ဤဗုံးသည် ချက်ချင်းပေါက်ကွဲမည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် ငြိမ်သက်စွာ နေထိုင်မည်ဖြစ်ပြီး နောက်လာမည့် (၇၂) နာရီအတွင်း ဗိုင်းရပ်စ်တစ်ခုကဲ့သို့ မိမိကိုယ် ကိုယ် ပွားများကာ အော်ရိုဘိုရော့စ် ကွန်ရက်အတွင်းရှိ စက်ပစ္စည်းတိုင်းကို ကူးစက်စေမည် ဖြစ်လေသည်။ ထို့နောက် မီလီစက္ကန့်အထိ တိကျသော အချိန်တစ်ခုတွင် ၎င်းသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်ဝင်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ကူးစက်ခံထားရသော စက်ပစ္စည်းအားလုံးသည် အဆင့်မြင့်ကွန်ပျူတာများမှအစ အောက် ခြေဝန်ထမ်းများ၏ မိုဘိုင်းဖုန်းများအဆုံး အထူးသေချာစွာ ဖန်တီးထားသော ဗီဒီယိုတစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖွင့်ပြမည် ဖြစ်လေသည်။

ထိုဗီဒီယို၏ အကြောင်းအရာမှာ ရိုးရှင်းလှပေသည်။

၎င်းမှာ အော်ရိုဘိုရော့စ် အဖွဲ့အစည်း၏ အတွင်းရေးများ၊ တရားမဝင် ငွေကြေးရှင်းတမ်းများ၊ လုပ်ကြံသတ် ဖြတ်မှု စာရင်းများ၊ လူသားစမ်းသပ်မှု မှတ်တမ်းများနှင့်... အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်များအားလုံး၏ အသေးစိတ် ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

စုမေနျန်သည် ထိုဗီဒီယိုအတွက် စိတ်အားထက်သန်ဖွယ် နောက်ခံဂီတနှင့် ဘာသာစကားမျိုးစုံဖြင့် စာတန်းထိုး များကိုပင် သေချာစွာ ထည့်သွင်းပေးထားပေသေးသည်။

သူမက ကွန်ရက်ပြတ်တောက်သွားခြင်းကို အလိုမရှိပေ။

သူမ လိုချင်သည်မှာ အတွင်းပိုင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာမည့် ပြည့်စုံပြီး အဖျက်စွမ်းအားကြီးမားသော ယုံကြည်မှု ပြိုလဲခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

“ရွှီကျန်း... ပြီးသွားပြီ...”

လုပ်ငန်းစဉ်အားလုံးကို ပြီးစီးပြီးနောက် စုမေနျန်က ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

“အဲဒီ နဂါးတုံးကြီးကို အဆုံးသတ်လိုက်တော့...”

“ကောင်းပါပြီ...”

အမိန့်ကို ရရှိပြီးနောက် ပိုင်ရွှီကျန်းသည် အော်ဟစ်လိုက်ကာ သူမ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ကျွမ်းကျင်မှုကို အသက် သွင်းလိုက်လေသည်။

“ငါ့ရဲ့ ဓားတစ်သောင်းမူလဆီသို့ ကို ကြည့်စမ်း...”

ထိုသို့ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဂိမ်းထဲရှိ အမျိုးသမီး ဓားသမားလေးမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား ပြီး နောက်ဆုံး ဘော့စ် ကို ဒေတာအပိုင်းအစများအဖြစ် ချက်ချင်းပင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေတော့သည်။

“ကစားသမား ကမ္ဘာ့အလှဆုံးမိန်းကလေး အား နတ်ဘုရားနယ်ပယ် ကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပထမဆုံး ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ ပြီး နောက်ဆုံးဆုလာဘ်ကို ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်ပါသည်...”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် သူမ၏ ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်ပေါက်လိုက်လေ၏။

“ရေး... ကျွန်မတို့ နိုင်သွားပြီ... ခင်ပွန်း... ကျွန်မ မမိုက်ဘူးလား...”

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို လက်မထောင်ပြလိုက်လေသည်။

အစစ်အမှန် အောင်ပွဲမှာ သုံးရက်ကြာပြီးနောက်မှသာ ပေါ်ပေါက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိရှိထားပေသည်။

ဤအချိန်တွင် အော်ရိုဘိုရော့စ်၏ တတိယအကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုသည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရောက်ရှိလာခဲ့ ချေပြီဖြစ်၏။

သက်စောင့်အမှတ် (၁) နှင့် ပတ်သက်သော မကောင်းသတင်းများသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ အဓိက သတင်း ဝဘ်ဆိုက်များနှင့် လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာများပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

[အံ့သြဖွယ်ရာ... အရှေ့တိုင်း နတ်ဆေးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လူမဆန်တဲ့ လူသားစမ်းသပ်မှုတွေ ရှိနေတယ်...]

[အတွင်းလူရဲ့ ဖွင့်ဟချက်အရ... သက်စောင့်အမှတ် (၁) က ကြီးမားတဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ရှိပြီး အသုံးပြုသူ တော်တော်များများက မျိုးဗီဇပြိုလဲမှုကို ခံစားနေရတယ်...]

[သက်စောင့် ကို ဖော်ထုတ်ခြင်း... ပရဟိတအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ ဆိုးယုတ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုက ကမ္ဘာ လုံးဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်...]

သတင်းတိုင်းကို သေချာစွာ ရေးသားထားပြီး အမျိုးမျိုးသော ဖန်တီးထားသည့် သက်သေအထောက်အထားများ နှင့် မျက်ရည်ကျနေသော သားကောင်များ ၏ အင်တာဗျူးများ ပါဝင်ကာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးကို ချက်ချင်းပင် ရုတ် ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့လေသည်။

ပြည်သူလူထု၏ သဘောထားမှာ သူတို့၏ နောက်ဆုံးနှင့် အကောက်ကျစ်ဆုံး လက်နက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့က ဖန်းဟန်ကို နတ်ဘုရား တစ်ပါးအဖြစ်မှ နတ်ဆိုး တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ချင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးနေသော ပြည်သူလူထု၏ သဘောထား ဆူနာမီကြီးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လျူရူမေသည် မိမိ ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် မရွေးချယ်ခဲ့သလို သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲလည်း မလုပ်ခဲ့ပေ။

သူမသည် သခင်လေးဝမ် ကဲ့သို့သော လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ကမ္ဘာကြီးထံသို့ တိုတောင်းသော ကြေညာ ချက်တစ်ခုကိုသာ ထုတ်ပြန်ခဲ့လေသည်။

“နောက်ထပ် သုံးရက်ကြာရင် ကျွန်မတို့က ကမ္ဘာကြီးနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး ဂျီနီဗာမှာ တည်းဖြတ်ထားခြင်းမရှိတဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု တစ်ခုကို ပြုလုပ်သွားမှာပါ... အဲဒီအချိန်ကျရင် သံသယအားလုံးကို အချက်အလက်တွေနဲ့ တုံ့ပြန်သွားပါမယ်...”

ဤကြေညာချက်မှာ ယုံကြည်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်။

ဤမျှ ပြင်းထန်နေသော မကောင်းသတင်းများအကြားတွင် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရှေ့တိုင်းအဖွဲ့ အစည်းက အချက်အလက်များ ကို အသုံးပြု၍ အခြေအနေကို မည်သို့ ပြောင်းလဲပစ်မည်ကို လူတိုင်း သိချင် နေကြလေသည်။

သုံးရက်အကြာ၊ ဂျီနီဗာ...။

ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ မီဒီယာရာပေါင်းများစွာသည် သူတို့၏ ကင်မရာများကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မည့် စင်မြင့်၏ ဗဟိုချက်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားကြလေသည်။

ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ လူသန်းပေါင်းများစွာ၏ အကြည့်များအောက်တွင် ဖြူစင်သော ခေတ်သစ် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင် ထားသည့် လျူရူမေသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့လေသည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သနားကြင်နာတတ်ပုံပေါ်ကာ အငြင်းပွားဖွယ်ရာ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲတစ်ခုသို့ လာရောက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာကြီး၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို သက်သာရာရစေရန် လာရောက်သည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

သူမ၏ အနောက်တွင်မူ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို ဖြည်းညင်းစွာ တွန်း၍ ခေါ်ဆောင်လာလေ၏။

ထိုအဘိုးအို၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်တွင် ရှိနေသမျှသော သတင်းထောက်များအားလုံး အံ့သြမှင် တက်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ထိုသူမှာ... ဟောင်းဝပ်စတန်း ပင်ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ခေတ်၏ အကြီးကျယ်ဆုံး ရူပဗေဒပညာရှင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အိုင်းစတိုင်း ပြီးနောက် အထက်မြက်ဆုံး ဦးနှောက် ဟု တင်စားခံရသူ ဖြစ်ပေသည်။ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက သူသည် နောက်ဆုံးအ ဆင့် ကြွက်သားကျုံ့အာရုံကြောရောဂါ ခံစားနေရကြောင်း ရောဂါအမည်တပ်ခံခဲ့ရပြီး ဆရာဝန်များက သူသည် သုံးလထက်ပို၍ အသက်ရှင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ခန့်မှန်းခဲ့ကြလေသည်။ သူ၏ ဖျားနာမှုက ကမ္ဘာကြီး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဖမ်းစားထားခဲ့ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် ပရော်ဖက်ဆာ ဟောင်းဝပ်မှာ အလွန်ပင်ပိန်ချုံးနေပြီး လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကိုပင် မလှုပ်ရှား နိုင်တော့ဘဲ ရှုပ်ထွေးသော မျက်လုံးခြေရာခံစနစ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် ဆက်သွယ်နေရလေသည်။

လျူရူမေသည် အပိုစကားများကို မဆိုခဲ့ပေ။ သူမသည် ပရော်ဖက်ဆာ ဟောင်းဝပ်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အပြာရောင်အလင်းတန်း ဖျော့ဖျော့လေး တောက်ပနေသည့် သက်စောင့်အမှတ် (၁) နတ်ဆေးကို ကောက်ယူလိုက်လေ၏။

ရေတွက်၍မရနိုင်လောက်အောင် များပြားလှသည့် အဆင့်မြင့် ကင်မရာများ၏ အနီးကပ်ရိုက်ချက်များအောက် တွင် သူမသည် နတ်ဆေးကို ပရော်ဖက်ဆာ ဟောင်းဝပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်လေ တော့သည်။

အချိန်များက တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေ၏။

တစ်မိနစ်...။

နှစ်မိနစ်...။

ငါးမိနစ်...။

သတင်းထောက်အချို့မှာ စိတ်မရှည်ဖြစ်လာကြပြီး ဤသည်မှာ လှည့်စားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်လာ ချိန်တွင် အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ယခင်က ခံစားမှုကင်းမဲ့နေပြီး ညှိုးနွမ်းနေသော သစ်ကိုင်းခြောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် ပရော်ဖက်ဆာ ဟောင်းဝပ် ၏ လက်ညှိုးလေးမှာ ရုတ်တရက် ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့လေတော့သည်။