အခန်း ၃၂၈

အခန်း (၃၂၈)

အံ့ဖွယ်တစ်ခု၏ တန်ဖိုး

ထိုစဉ်မှာပင် အချိန်ကာလသည် အဆုံးမရှိ ဆွဲဆန့်သွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ ကုဋေကုဋာမကသော မျက်ဝန်းများသည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဖန်သားပြင်များမှတစ်ဆင့် ဟောင်းဝပ်စတန်း၏ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော လက်ညှိုးလေးထံသို့ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေကြလေ၏။

ထိုလက်ချောင်းမှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာလောကက သေဆုံးတော့မည်ဟု ရေရှည်ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း ခံရပြီး ခြောက် သွေ့ကာ ညှိုးနွမ်းနေသည့် သစ်ကိုင်းခြောက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။ သို့သော် ဤသစ်ကိုင်းခြောက်သည်ပင် လက်ရှိအချိန်၌ သိပ္ပံနည်းကျ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အသိပညာအားလုံးကို ဆန့်ကျင်လျက် သက်စောင့်အားမာန် တို့ဖြင့် ပြန်လည်လှုပ်ရှားလာခဲ့လေပြီ။

ထိုတုန်ယင်မှုမှာ သတိမထားမိနိုင်လောက်သော အခြေအနေမှ သာမန်မျက်စိဖြင့် ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့ချေသည်။

ထို့နောက် ဒုတိယမြောက် လက်ချောင်း၊ တတိယမြောက် လက်ချောင်းတို့ပါ လှုပ်ရှားလာခဲ့ကာ ဘီးတပ်ကုလား ထိုင်ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေသော လက်မောင်းကြီးမှာ မြေကြီးကို ဖောက်ထွက်လာသည့် အညှောက်သစ် လေးတစ်ခုကဲ့သို့ လူအများ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာနှင့် ခက်ခက်ခဲခဲပင် ကွေးညွတ်ပြီးနောက် ပြန်လည်ဆန့်တန်းလာခဲ့လေတော့သည်။

“အို... ဘုရားသခင်...”

ဘီဘီစီသတင်းဌာနမှ ဝါရင့်သတင်းထောက်တစ်ဦးသည် ဗီဇအရပင် မိမိ၏နှုတ်ခမ်းကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိပြီး သူ၏လက်ထဲမှ ကင်မရာမှာလည်း လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရပေသည်။

ဤသည်မှာ အဆုံးသတ်မဟုတ်ဘဲ အစပျိုးခြင်းမျှသာ ရှိသေးချေသည်။

ဟောင်းဝပ်စတန်း၏ လည်ပင်းမှတစ်ဆင့် သိသာထင်ရှားသော သွေးရောင်များ ပျံ့နှံ့လာခဲ့ပြီး သေခြင်းတရားကို ဖော်ဆောင်နေသည့် ဖြူဖျော့ထုံိုင်းိုင်းအဆင်းကို လျင်မြန်စွာ မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်လေ၏။ မူလက အရေ ပြားနှင့် အရိုးမျှသာ ကျန်တော့သော သူ၏မျက်နှာမှာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင်ပင် ပြည့်ဖြိုးလာခဲ့ လေသည်။ ချိုင့်ဝင်နေသော မျက်တွင်းများမှာ အသားအရေများဖြင့် ပြန်လည်ပြည့်တင်းလာပြီး နက်ရှိုင်းသော မျက်နှာအရေးအကြောင်းများမှာလည်း မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည့်အလား ချောမွေ့ သွားခဲ့ရပေသည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ အားပြင်းစွာနှင့် နက်ရှိုင်းစွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အသက်ရှူလိုက်သည့် အကြိမ် တိုင်းက လေထုထဲမှ ကြီးမားလှသော သက်စောင့်အားမာန်ကို စုပ်ယူနေသည့်နှယ် ရှိနေတော့သည်။

“ဒါ... ဒါက အထူးပြုလုပ်ချက်တွေလား...”

“မဖြစ်နိုင်တာ... ဒါက ကမ္ဘာတစ်ဝန်းကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေတာလေ... အထူးပြုလုပ်ချက် ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင် မှာလဲ...”

“သူ့ရဲ့ အသက်ရှင်သန်မှု လက္ခဏာပြစက်ကို ကြည့်လိုက်ဦး... နှလုံးခုန်နှုန်းနဲ့ သွေးဖိအားတွေအကုန် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ် နေပြီ… ဘုရားရေ... သူ့ရဲ့ ကြွက်သားလျှပ်စစ် အချက်ပြလှိုင်းတွေ နိုးထလာနေပြီ...”

ပွဲခင်းအတွင်းရှိ အော်ဟစ်အံ့ဩသံများမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက် တစ်ခွင်လုံး ရှုပ်ထွေးဆူညံ သွားခဲ့ရလေ၏။

လျူရူမေသည် ကြင်နာတတ်သော အပြုံးလေးဖြင့် ဘေးတစ်ဖက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့ပေသည်။ ဤသည် မှာ သာမန်ကုသမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော သက်စောင့်စနစ်ကို မြင့်မားသော အတိုင်းအတာ တစ်ခု၏ သက်စောင့်စည်းမျဉ်းဖြင့် ပြန်လည်ပြင်ဆင် ရေးသားခြင်းဖြစ်သည်ကို သူမက အခြားသူများထက် ပိုမို နားလည်ထားပေသည်။

သက်စောင့်အမှတ် (၁) ဆိုသည်မှာ သော့ချက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး ထိုတံခါးကို အမှန်တကယ် ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက် သည်မှာ သက်စောင့်ခြင်း၏ မူလအစကို နားလည်သဘောပေါက်ထားသည့် သူမ၏ အသိဉာဏ်ပင် ဖြစ်ချေ တော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ လူအများ၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုမှုအောက်၌ လပေါင်းများစွာ ပိတ်ထားခဲ့သော ဟောင်းဝပ်စတန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လာခဲ့လေတော့သည်။

ထိုမျက်ဝန်းများမှာ မှုန်ဝါးပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခြင်း မရှိတော့ဘဲ ကြယ်တာရာများနှင့် စကြဝဠာကြီးတစ်ခုလုံးကို သိုအောင်းထားသည့်အလား ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသိဉာဏ်ပညာများ ပြန်လည်ပေါ်လွင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေ၏။

သူသည် လင်းလက်နေသော မီးရောင်စုံများကို ဝေခွဲမရသည့် အကြည့်များဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် အားအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာသော မိမိ၏လက်နှစ်ဖက်ထံသို့ အကြည့်ကို နှိမ့်ချလိုက်လေ၏။ ရှည်လျားလှ သော အိပ်မက်ဆိုးကြီးတစ်ခုမှ နိုးထလာသည့်အလား သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ ရပေသည်။

သူသည် နှုတ်ခမ်းကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ ခြောက်သွေ့အက်ကွဲနေသော နှုတ်ခမ်းလွှာများ လှုပ်ရှားသွားပြီး အက်ရှရှအသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

လက်ထောက်ဖြစ်သူက ကမန်းကတန်းဖြင့် ရေတစ်ခွက်ကို လှမ်းပေးလိုက်၏။

ရေသောက်ပြီး လည်ချောင်းကို စိုစွတ်စေပြီးနောက် ဟောင်းဝပ်စတန်း၏ အကြည့်မှာ လျူရူမေထံသို့ ရောက်ရှိ သွားခဲ့လေသည်။ သူသည် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ရာ ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံးက သေမင်းနုတ်ခမ်းဝမှ ပြန် လည်သက်ရှင်လာသော ဤသိပ္ပံလောက၏ အကျော်အမော်ကြီး မည်ကဲ့သို့သော တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် စကားလုံးများကို မြွက်ဟမည်နည်းဟူ၍ အသက်ရှူပင် အောင့်ထားကြမိလေတော့သည်။

“ငါ...”

သူသည် လည်ချောင်းကို တစ်ချက်ရှင်းလိုက်ပြီးနောက် ထင်ရှားလှသော အောက်စဖို့ဒ် လေယူလေသိမ်းဖြင့် အလေးအနက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

“အားနာပါတယ်... ငါ့ကို ဒိန်ခဲဘာဂါလေး တစ်ခုလောက် ပေးလို့ရမလား... နှစ်ထပ်နော်... အခု ငါ နွားတစ်ကောင် လုံးကိုတောင် စားပစ်နိုင်တယ်လို့ ခံစားနေရလို့ပါ...”

ပွဲခင်းတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရပေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ရယ်မောသံများ တဟားဟား ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။

ဤရိုးရှင်းပြီး အနည်းငယ်ပင် ဟာသဆန်လှသော စကားတစ်ခွန်းမှာ မည်သည့်သိပ္ပံနည်းကျ အချက်အလက် သို့မ ဟုတ် ပြောင်မြောက်သော မိန့်ခွန်းများထက်မဆို ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားလှပေသည်။ ဤသည်မှာ သာမန် ‘လူသား’ တစ်ဦး၊ စားချင်စိတ်၊ အလိုဆန္ဒနှင့် ဟာသဉာဏ်တို့ ရှိနေသော အသက်ရှင်လှုပ်ရှားနေသည့် လူသားတစ်ဦး ပြန် လည်ရောက်ရှိလာခြင်းကို ကြေညာလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော်လည်း မညီညွတ်သော ကန့်ကွက်သံများက အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်သာ ဖြစ်၏။

“တော်စမ်း... ဒါက လိမ်လည်မှုပဲ ဖြစ်ရမယ်...”

နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားလှသော မီဒီယာတစ်ခုမှ ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့် ပြာလွင်သော မျက်ဝန်းရှိသည့် သတင်း ထောက်တစ်ဦးသည် မိုက်ခရိုဖုန်းကို မြှောက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“ဒီလူက ဟောင်းဝပ်စတန်း လုံးဝမဟုတ်ဘူး... သူနဲ့ ရုပ်ချင်းတူတဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ပဲ... တကယ့် ပရော် ဖက်ဆာ စတန်းကတော့ သူတို့ သတ်လိုက်ပြီ ထင်တယ်... ဒါက ရာစုနှစ်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး လိမ်လည်မှုပဲ...”

ဤစွပ်စွဲချက်မှာ ဆီပူအိုးထဲသို့ ရေအေးတစ်မှုတ် လောင်းထည့်လိုက်သည့်အလား ရှိနေပြီး ပွဲခင်းအတွင်းရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်တင်းမာသွားစေခဲ့လေတော့သည်။

မှန်ပေသည်၊ ဤအရာမှာ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းလှပေသည်။

အရှင်းမပျောက်နိုင်သော ရောဂါဆိုးဖြစ်သည့် ကြွက်သားကျုံ့အာရုံကြောရောဂါ ဝေဒနာရှင်၊ အသက်ရှင်ရန် သုံးလသာ ကျန်တော့သည်ဟု အာမခံထားသော လူတစ်ဦးက မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ပြန်လည်လှုပ်ရှားနိုင်လာခြင်း လော။ ဤသည်မှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အံ့ဖွယ်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ နတ်ဘုရားတို့၏ ဖန်ဆင်းမှုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေ တော့သည်။ နတ်ဘုရားတို့၏ အံ့ဖွယ်နောက်ကွယ်တွင် လိမ်လည်မှုများ ကပ်ပါလာတတ်သည်မှာ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်ပေ၏။

“ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်တို့ ဒီအန်အေ စစ်ဆေးမှုကို တောင်းဆိုပါတယ်...”

“ပရော်ဖက်ဆာ စတန်းပဲ သိနိုင်မယ့် ရူပဗေဒ မေးခွန်းတစ်ခုကို သူ့ကို ဖြေခိုင်းလိုက်...”

သံသယလှိုင်းတံပိုးများက တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာခဲ့လေသည်။ အော်ရိုဘိုရော့စ်၏ ဝါဒဖြန့်ချိရေး တိုက်စစ်မှာ အမှန်တရား၏ ရှေ့မှောက်၌ အားနည်းလှသော်လည်း လူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် သံသယမျိုးစေ့များကို ချန်ထား ခဲ့နိုင်ပြီး ထိုမျိုးစေ့များက ယခုအချိန်၌ ပြင်းထန်စွာ အမြစ်တွယ်လာခဲ့ချေပြီဖြစ်လေ၏။

လျူရူမေသည် ပြန်လည်ချေပခြင်း မပြုသလို အော်ဟစ်နေသော သတင်းထောက်ကိုလည်း တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူမသည် ဟောင်းဝပ်စတန်းအား အသာအယာ ဦးညွတ်လိုက်ပြီးနောက် တီးတိုးပြောကြားလိုက်လေ၏။

“ပရော်ဖက်ဆာ... ရှင်က ရှင့်ကိုယ်ရှင် ဟောင်းဝပ်စတန်း ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြဖို့ လိုအပ်နေပြီ ထင် တယ်...”

ဟောင်းဝပ်စတန်း၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးပြီး ကူကယ်ရာမဲ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် တောင့်တင်းနေဆဲဖြစ်သော လည်ပင်းကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် လူအပေါင်း၏ အကြည့်များ အောက်တွင် ပွဲခင်းတစ်ခုလုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားစေမည့် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက် လေတော့သည်။

သူသည် မိမိ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို အသုံးပြုကာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်၏ လက်တင်ဒေါက်တိုင်ကို အားပြုလိုက်၏။

သူ၏ လက်မောင်းများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး အကြောပြိုင်ပြိုင်များ ထောင်ထလာခဲ့လေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ထရပ်လိုက်လေတော့သည်။

ကြွက်သားကျုံ့အာရုံကြောရောဂါ နောက်ဆုံးအဆင့်ခံစားနေရပြီး လုံးဝလေဖြတ်နေသည်ဟု တစ်ကမ္ဘာလုံးက သတ်မှတ်ထားသော လူနာတစ်ဦးမှာ ဤကဲ့သို့ပင် ထရပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

သူသည် အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့စွာ ရပ်နေရပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိန်ပါးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ကျောရိုးမှာမူ မတ်မတ်ကြီး ရှိနေခဲ့ပေသည်။

သူသည် သတင်းထောက်များကို ကြည့်မနေဘဲ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီကို တည်ငြိမ်စွာ လှမ်းလျက် အကျယ် လောင်ဆုံး အော်ဟစ်ခဲ့သည့် ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့် သတင်းထောက်၏ ရှေ့မှောက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ မီတာဝက်ပင် မပြည့်ချေ။

ဟောင်းဝပ်စတန်း၏ မျက်ဝန်းများက ထိုသတင်းထောက်အား ကြည့်ရှုလိုက်ရာတွင် သနားဂရုဏာစိတ်အချို့ ကိန်းအောင်းနေခဲ့ပေ၏။

“လူငယ်လေး...”

သူသည် စကားစတင်လိုက်ရာ အသံမှာ ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိသော်လည်း ခန်းမတစ်ခုလုံးတွင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားရပေသည်။

“မင်းမွေးတဲ့နှစ်တုန်းက ငါက နေချာဂျာနယ်ထဲမှာ အမ်-သီအိုရီရဲ့ ကြိုးမျှင်နှစ်ခု ထပ်တူကျခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စာတမ်းတစ်စောင် ထုတ်ဝေခဲ့ဖူးတယ်... အဲဒီစာတမ်းရဲ့ စာမျက်နှာ (၇၃)၊ တတိယမြောက် စာပိုဒ်၊ ပဉ္စမမြောက် စာကြောင်းမှာ ငါက ဝစ်တန်ရဲ့ ယူဆချက်တစ်ခုကို ကိုးကားပြီး ငါကိုယ်တိုင်လည်း အပြည့်အဝ မဖြေရှင်းနိုင် သေးတဲ့ သင်္ချာပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်ကို ချန်ထားခဲ့မိတယ်... အဲဒီပုစ္ဆာကတော့ ဆယ့်တစ်တိုင်းတာ ကာလာဘီ-ယောင်း ရုပ်အစုအဝေးထဲမှာ ဘီပီအက်စ်မဟုတ်တဲ့ ဒီ-ဘရိန်းနှစ်ခုကြား ပိတ်ထားတဲ့ ကြိုးမျှင်တွေ အပြန်အလှန် ဖလှယ် မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဒြပ်ဆွဲအားမှုန်တွေရဲ့ ပြန့်ကျဲမှုပမာကို ဘယ်လိုတွက်ချက်မလဲဆိုတာပဲ... မင်း အခု ငါ့ကို အဲဒီပုစ္ဆာရဲ့ အဖြေကို ပြောပြနိုင်မလား...”

ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့် သတင်းထောက်မှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားခဲ့ရပြီး ပါးစပ်ကြီး အဟောင်းသားဖြင့် စကား တစ်လုံးမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

သူ့ကို ထားလိုက်ဦးတော့... ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ ရူပဗေဒပညာရှင်များ၏ ကိုးဆယ့်ကိုးရာခိုင်နှုန်းကျော်သည်ပင် ဤ မေးခွန်း၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဟောင်းဝပ်စတန်းသည် ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ပြုံးစပျော်စ အပြုံးမျိုးဖြင့် ပြုံးလိုက်လေ၏။

“မဖြေနိုင်ဘူးလား... ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခုနက ငါ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ရွှံ့ဗွက်တုံးတစ်ခုလို လဲလျောင်းနေတုန်းက အဲဒါကို ရုတ်တရက် အဖြေရှာတွေ့သွားလို့ပဲ...”

သူသည် မှတ်တမ်းတင်နေသော ကင်မရာအားလုံးဘက်သို့ လှည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“အဖြေက ဆယ့်တစ်တိုင်းတာထဲမှာ ရှိတာမဟုတ်ဘဲ ဆယ့်နှစ်တိုင်းတာထဲမှာ ရှိနေတာပဲ... ငါတို့က ‘အချိန်ရုပ် အစုအဝေး’ ဆိုတဲ့ ကိန်းရှင်တစ်ခုကို ထည့်သွင်းဖို့ လိုအပ်တယ်... ဘုရားရေ... ငါ ဘာလို့ အခုမှ ဒါကို စဉ်းစားမိ ရတာလဲ... ငါ့အတွက် ကျောက်သင်ပုန်းတစ်ခု လိုတယ်... မဟုတ်ဘူး... ငါ့ကို ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခု ပေးပါ... အို... ဘုရားသခင်... ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေ ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်ပြီ...”

သူသည် ကစားစရာအသစ်တစ်ခု ရရှိသွားသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ လက်ဟန်ခြေဟန်များဖြင့် စိတ်လှုပ် ရှားစွာ ပြောဆိုနေခဲ့ပြီး ရောဂါမှ ပြန်လည်သက်သာလာကာစ လူနာတစ်ဦးနှင့် လုံးဝပင် တူညီခြင်းမရှိတော့ပေ။

ယခုအချိန်၌ သံသယအားလုံးမှာ လေထဲသို့ လွင့်ပျံပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရချေပြီ။

လိမ်လည်သူတစ်ဦးသည် ရုပ်အသွင်အပြင်ကို အတုခိုးနိုင်ပြီး ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ကို အလွတ်ကျက်မှတ်နိုင်သော် လည်း ရာစုနှစ်တစ်ခု၏ ပါရမီရှင်တစ်ဦး စိတ်ကူးဉာဏ်များ ပွင့်လန်းလာချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်တတ်သော ထူးခြား ဆန်းပြားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည့် အမူအရာကိုမူ မည်သို့မျှ အတုမခိုးနိုင်ပေ။

အံ့ဖွယ်အမှုမှာ အတည်ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ လူထုထင်မြင်ချက်များမှာ လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော လူအများက သက်စောင့်အမှတ် (၁) အတွက် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကာ လက်ခုပ်ဩဘာ ပေးနေကြသည့် အချိန်၌ပင် ဖြစ် ၏။

ဆွစ်ဇာလန်နိုင်ငံရှိ နှင်းဖုံးနေသော တောင်တန်းပေါ်မှ ဟိုတယ်ခန်းမတစ်ခုအတွင်း၌ ဖန်းဟန်၏ ဖုန်းထံသို့ စုမေနျန် ထံမှ စာတိုတစ်စောင် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ထိုစာတို၏ အကြောင်းအရာမှာ ရိုးရှင်းလှပြီး ပြုံးနေသော ရုပ်ပြောင်လေးတစ်ခုနှင့်အတူ နောက်ပြန်ရေတွက် မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေ၏။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ စပျစ်ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ နှင်းဖုံးတောင်တန်းကြီးအား အလေးပြုလိုက်လေ၏။

“ကစားပွဲကတော့ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ...”

တတိယအကြိမ်မြောက် တိုက်စစ်ဆင်မှုမှာ လျူရူမေ၏ အနူးညံ့ဆုံးနှင့် အတုန်လှုပ်ဆုံးသော နည်းလမ်းဖြင့် လုံးဝ ချေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရချေပြီ။

အော်ရိုဘိုရော့စ်သည် လုံးဝဥဿုံ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရလေပြီဖြစ်ချေတော့၏။

သို့သော်လည်း သူတို့အတွက် ပေးဆပ်ရမည့် နောက်ဆုံးသော တန်ဖိုးတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးချေဦးမည် ဖြစ်သည်။