အခန်း ၃၂၉

အခန်း (၃၂၉)

ကိုယ့်အမြီးကို မြိုသောမြွေ

ထိုအချိန်၌ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ ရေတွက်မရနိုင်သော လျှို့ဝှက်လှသောထောင့်များတွင်...။

ဝေါစထရိရှိ မိုးမျှော်တိုက်ကြီးတစ်ခု၏ အပေါ်ဆုံးထပ်တွင် အော်ရိုဘိုရော့စ် ကောင်စီ၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်ဖြစ် သော ဘဏ်လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးသည် တံတွေးများ လွင့်စင်မတတ် တယ်လီဖုန်းထဲသို့ အော်ဟစ်နေခဲ့လေ၏။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ... အလကားကောင်တွေချည်းပဲ... ငွေကြေးစစ်ပွဲမှာ အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်သွားပြီ... သတင်းအချက်အလက် စစ်ပွဲကလည်း ပိုပြီး ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အဖြစ်ကို ရောက်သွားခဲ့ပြီ... ငါတို့က မင်းတို့ကို နှစ်ရာချီပြီး ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်လာခဲ့တာ... ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ အဖွဲ့အစည်းကို ကျေးဇူးဆပ်တာလား...”

တယ်လီဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ အေးစက်သော အီလက်ထရွန်နစ် အသံတစ်ခုက ပြန်လည်ဖြေကြားလာခဲ့ လေသည်။

“သခင်ကြီး... မမျှော်လင့်ထားတဲ့ သွေဖည်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လို့ပါ... ရန်သူရဲ့ စွမ်းအားက...”

“ဘာဆင်ခြေမှ မကြားချင်ဘူး...”

ဘဏ်လုပ်ငန်းရှင်သည် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရှေးဟောင်းတယ်လီဖုန်းကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်လေ ၏။

“အခုချက်ချင်း နောက်ဆုံးအရေးပေါ်စီမံကိန်းကို စတင်လိုက်စမ်း... ယဉ်ကျေးတဲ့နည်းလမ်းတွေနဲ့ ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးဆိုရင် အရာအားလုံးကို လူရိုင်းခေတ်ကို ပြန်သွားခိုင်းလိုက်မယ်... အဲ့ဒီ ဖန်းဟန် နဲ့ သူရဲ့ မိန်းမ အားလုံး ဒီကမ္ဘာပေါ်ကနေ အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ငါ မြင်ချင်တယ်...”

သူ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ စတော့ရှယ်ယာဈေးကွက် အပြောင်းအလဲများကို ပြသနေသော သူ၏ ရုံးခန်းရှိ ဧရာမ အယ်လ်စီဒီ မျက်နှာပြင်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားခဲ့လေသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အနီရောင်နှင့် အစိမ်းရောင်မျဉ်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မှောင်မိုက်နေ သော လေဟာနယ်တစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရပေသည်။

ဘဏ်လုပ်ငန်းရှင်မှာ ကြောင်အသွားခဲ့လေ၏။

“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... မီးပျက်သွားတာလား...”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မျက်နှာပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ လင်းထိန်လာခဲ့လေသည်။

လောဘနှင့် ရမ္မက်များ ပြည့်နှက်နေသော ဧရာမ ရုပ်ဆိုးဆိုး မျက်နှာကြီးတစ်ခုက မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပြည့် နှက်သွားခဲ့လေ၏။

ထိုမျက်နှာမှာ သူ၏မျက်နှာပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

ဗီဒီယိုထဲတွင် သူသည် ဇိမ်ခံရွက်လှေတစ်စင်းပေါ်၌ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နာမည်ကြီး အမျိုးသမီးသရုပ်ဆောင် တစ်ဦးကို ဖက်တွယ်ထားကာ ရှန်ပိန်ပုလင်းများကို ပင်လယ်ထဲသို့ လောင်းချနေပြီး သူ၏ မောက်မာသော ရယ်မောသံများကို နောက်ခံတွင် ကြားနေရလေသည်။

“စည်းမျဉ်းတွေ ဟုတ်လား... ငါတို့က စည်းမျဉ်းပဲ... ကမ္ဘာ့ကြွယ်ဝမှုရဲ့ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းက ငါတို့လို အထက် တန်းစားတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေသင့်တာ... ဟို သာမန်လူတွေကရော... သူတို့က အသက်ရှင်နေပြီး ငါတို့အတွက် တန်ဖိုးတွေ ဖန်တီးပေးဖို့ပဲ လိုတယ်...”

ဘဏ်လုပ်ငန်းရှင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြာနှမ်းသွားခဲ့လေ၏။

သို့သော် ဤမျှနှင့် မပြီးသေးပေ။

ဗီဒီယိုမှာ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ နိုင်ငံရေးသမားတစ်ဦးနှင့် လျှို့ဝှက်တွေ့ဆုံခဲ့သည့် မှတ်တမ်းတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွား ခဲ့ပြီး ရွေးကောက်ပွဲကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ရန် အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဗီဒီယိုမှာ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်ကာ သူ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် အမိန့်ပေးနေသည့် အသံဖိုင်တစ်ခု ထွက်ပေါ် လာခဲ့လေ၏။

သူ၏ အမှောင်မိုက်ဆုံးနှင့် ထုတ်ဖော်ပြောဆို၍မရနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များအားလုံး တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက် ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

ထို့အပြင် မျက်နှာပြင်၏ အောက်ခြေတွင် ဘာသာစကားမျိုးစုံဖြင့် စာတန်းထိုးထားသော စာလုံးအနီကြီးများဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဏ်အကောင့်များ၊ လျှို့ဝှက်ပိုင်ဆိုင်မှုများနှင့် သူ၏ တရားမဝင်မိန်းမများ၏ လိပ်စာများပင် ပါဝင်နေခဲ့ပေသည်။

“မဖြစ်ရဘူး... မဖြစ်ရဘူး...”

သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ မျက်နှာပြင်ကို ပိတ်ရန် ရှေ့သို့ ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း မျက်နှာပြင်မှာ နတ်ဆိုးပူးကပ်နေသည့်အလား သူ မည်သို့ပင် လုပ်ဆောင်စေကာမူ လုံးဝ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။

သူ၏ တယ်လီဖုန်းမြည်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ သူ၏ ဇနီးပင်ဖြစ်လေ၏။

သူ၏ အခြားတယ်လီဖုန်းတစ်ခုလည်း မြည်လာခဲ့ပြန်သည်။ ထိုသူမှာ အက်ဖ်ဘီအိုင် ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်ပေ သည်။

သူ၏ အရေးပေါ်ဆက်သွယ်ရေးစက်လည်း မြည်လာခဲ့ရာ အဖွဲ့အစည်းအတွင်းရှိ အခြားကောင်စီဝင်များထံမှ ဖြစ်လေသည်။

အသံများအားလုံးမှာ မေးခွန်းထုတ်ခြင်းများ၊ ဟိန်းဟောက်ခြင်းများနှင့် ကျိန်ဆဲခြင်းများသာ ဖြစ်နေခဲ့ချေတော့ သည်။

သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ဤသို့ ဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဤအချိန်တွင် လန်ဒန်၏ ဘဏ္ဍာရေးနယ်မြေမှသည် တိုကျို၏ လျှို့ဝှက်အသင်းအဖွဲ့များအထိနှင့် အရှေ့အလယ် ပိုင်းရှိ သဲကန္တာရခံတပ်များအထိ... အော်ရိုဘိုရော့စ် အဖွဲ့အစည်း၏ အလယ်အလတ်မှ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်များ အားလုံး၏ ရှေ့တွင်ရှိသော မျက်နှာပြင်တိုင်း၊ ကွန်ပျူတာများ၊ မိုဘိုင်းဖုန်းများ၊ တက်ဘလက်များ၊ စမတ်နာရီများ နှင့် ဓာတ်လှေကား ကြော်ငြာမျက်နှာပြင်များပင်မကျန်သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အပြစ်များစုစည်းမှု ကို တစ်ပြိုင်နက် တည်း ဖွင့်ပြလာခဲ့လေသည်။

စုမေနျန်၏ ‘ယုတ္တိဗေဒဗုံး’ သည် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

၎င်းသည် မည်သည့် စက်ပစ္စည်းကိုမျှ မဖျက်ဆီးခဲ့ဘဲ အော်ရိုဘိုရော့စ် အဖွဲ့အစည်း အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် အားကိုးနေရသော အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်နှင့် ယုံကြည်မှုတို့ကိုသာ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။

လက်အောက်ငယ်သားများသည် သူတို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုအတွက် အထက်လူကြီးများ ပေးဆပ်ခဲ့ရသော တန်ဖိုး ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြရလေသည်။

မဟာမိတ်များသည် သူတို့၏ အပေါင်းအပါများက သူတို့ကို သစ္စာဖောက်နေသည့် သက်သေအထောက်အထား များကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြရခြင်းဖြစ်လေသည်။

ပြိုင်ဘက်များသည် သူတို့၏ ရန်သူများကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် ညစ်ပတ်သော အချက်အလက်များကို မြင်တွေ့ ခဲ့ကြရလေသည်။

လူတိုင်းသည် အန္တရာယ်ရှိနေပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သံသယဝင်နေကြလေ၏။ လိမ်လည်မှုများနှင့် အကျိုးစီးပွား များအပေါ် တည်ဆောက်ထားသော အမှောင်အင်ပါယာကြီးသည် မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ပျက်စီးလုမတတ် ပြိုကွဲစပြုလာခဲ့ပေတော့သည်။

ဤသည်မှာ ကိုယ့်အမြီးကို ပြန်မြိုနေသည့် အစစ်အမှန် မြွေပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

“ဝုန်း...”

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ဘဏ်လုပ်ငန်းရှင်၏ ရုံးခန်းရှိ ကျည်ကာမှန်တံခါးကြီးကို လက်နက်အပြည့် အစုံ တပ်ဆင်ထားသော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့တစ်ခုက ရိုက်ချိုး၍ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

“အက်ဖ်ဘီအိုင်... မလှုပ်နဲ့... ခင်ဗျားကို ဖမ်းလိုက်ပြီ...”

ဘဏ်လုပ်ငန်းရှင်မှာ လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပုံကျသွားခဲ့လေ၏။ အရာအားလုံး ပြီးဆုံး သွားပြီဆိုသည်ကို သူ သိရှိနေပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆွစ်ဇာလန် အယ်လ်ပ်တောင်တန်း၏ အောက်ခြေနက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် မည်သည့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာစခန်းထက်မဆို ပိုမိုလုံခြုံသော ခံတပ်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

အသက်အရွယ်ကို ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သော ပိန်ပါးသည့် မျက်နှာပိုင်ရှင်၊ ဘုန်းတော်ကြီးဝတ်စုံအဖြူကို ဝတ်ဆင်ထား သော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏ရှေ့ရှိ အဓိကထိန်းချုပ်ရေးမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အချက်အ လက် စီးဆင်းမှုများနှင့် ရုပ်သံအနှောင့်အယှက်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

သူသည် ထိုအီလက်ထရွန်နစ် အသံ၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး ပထမလက် ဟု အမည်ဝှက်ပေးထားသော အော်ရိုဘိုရော့စ် ၏ အမြင့်ဆုံးခေါင်းဆောင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ အထိတ်တလန့်ဖြစ်နေကြပြီး စနစ်၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ပြန်လည်ရယူရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေကြသော်လည်း အရာအားလုံးမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်လေ၏။ ပြိုင်ဘက်၏ နည်းပညာသည် သူတို့၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေခဲ့ချေပြီ။

“တိတ်တိတ်နေစမ်း...”

ပထမလက်က စကားပြောလိုက်လေသည်။ သူ၏အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ကွပ်ကဲရေးစခန်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားစေသည့် ထူးဆန်းသော မှော်စွမ်းအင်တစ်ခု ပါဝင် နေခဲ့လေ၏။

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘုန်းတော်ကြီးဝတ်စုံကို သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်လိုက်လေ သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် မည်သည့်ဒေါသ သို့မဟုတ် အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုမျှ မရှိဘဲ ရက်စက်လုနီးပါး တည်ငြိမ် မှုသာ ရှိနေပေသည်။

“ငါတို့ ရှုံးသွားပြီ...”

သူနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် အချက်အလက်တစ်ခုကို ပြောနေသည့်အလား သူက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ငွေကြေး၊ နည်းပညာနဲ့ သတင်းအချက်အလက် စစ်တလင်းတွေမှာ ငါတို့ အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်သွားပြီ...”

ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာများကို သူ အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒါက ကစားပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး...”

သူသည် ကွပ်ကဲရေးစခန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းသို့ လျှောက်သွားခဲ့လေ၏။ ထိုနေရာတွင် ကိုယ့်အမြီး ကို ပြန်မြိုနေသည့် ဧရာမမြွေတံဆိပ်တစ်ခု ထွင်းထုထားသော အမည်မသိသတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ဧရာမ စက်ဝိုင်းပုံ တံခါးကြီးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

သူသည် တံခါး၏ အလယ်ဗဟိုရှိ စစ်ဆေးရေးကိရိယာပေါ်သို့ သူ၏ လက်ဖဝါးကို ဖိချလိုက်လေသည်။

“ကိုယ်ရေးအချက်အလက် အတည်ပြုပြီးပါပြီ... ပထမလက်... လုပ်ပိုင်ခွင့် … အမြင့်ဆုံး...”။

“အမြင့်ဆုံး ထိန်းချုပ်သူအား ကြိုဆိုပါသည်...”

အေးစက်သော အီလက်ထရွန်နစ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

“ကမ္ဘာ့မြွေဟောက် လုပ်ငန်းစဉ် ကို စတင်ရန် သေချာပါသလား... သတိပေးချက်… ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် နောက် ပြန်ဆုတ်၍မရသော လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်… တစ်ကြိမ် စတင်လိုက်ပါက လက်ရှိ လက်တွေ့ ဖြစ်တည်မှု အတိုင်းအတာအပေါ် အမည်မသိနှင့် ထိန်းချုပ်မရနိုင်သော သက်ရောက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေမည် ဖြစ်သည်...”

“စစ်တုရင်ကစားပွဲမှာ ငါ ရှုံးသွားခဲ့ပြီ...”

ပထမလက်က သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေ ၏။

“ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ရွှေ့ကွက်မတိုင်ခင် စစ်တုရင်ခုံကို သူ့အလိုလို ပြန်လည်သတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ရင်ကော... ဒါမှမဟုတ်... ဒီစစ်တုရင်ခုံကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ မှောက်ချပစ်လိုက်ရင်ကော...”

“လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်လိုက်ပါ...”

သူသည် နောက်ဆုံးအမိန့်ကို ပေးလိုက်လေသည်။

သွားကျိန်းလောက်သော စူးရှသည့်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ဧရာမ သတ္တုတံခါးကြီးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်ဟ လာခဲ့လေ၏။

တံခါး၏နောက်ကွယ်တွင် တွေးထင်ထားသကဲ့သို့ စူပါလက်နက်များ သို့မဟုတ် ကမ္ဘာပျက်စေနိုင်သော ကိရိယာ များ မရှိနေခဲ့ပေ။

အလင်းရောင်အားလုံးကို မျိုချပစ်နိုင်သည့်အလား သန့်စင်ပြီး နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထုတစ်ခုသာ ရှိနေခဲ့ လေသည်။

အချိန်နှင့် နေရာကို ကျော်လွန်နေသော၊ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အငွေ့ အသက်တစ်ခုက ထိုအမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ဤအချိန်တွင် ဆွစ်ဇာလန်ဟိုတယ်၌ ရှိနေသော ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ဝှေ့ယမ်းနေခြင်းမှ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

သူ၏ဘေးတွင်ရှိသော ရှောင်ရူရွှီ၊ ပိုင်ကျီရို နှင့် အခြားသူများသည်လည်း သူတို့၏ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားလိုက်ကြရလေ၏။

“ခင်ပွန်း... ဒါက...”

ရှောင်ရူရွှီ ၏ ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများမှာ လေးနက်သွားခဲ့လေသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ ဥပဒေသများ သည် သိမ်မွေ့သော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံပျက်မှုတစ်ခုကို ခံစားနေရသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက် ရပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်အထိ ရှည်လျားသော ပြတင်းပေါက် ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အပြင်ဘက်ရှိ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသော ဆီးနှင်းဖုံးတောင်တန်းများကို ကြည့်ရှုနေခဲ့ လေ၏။

သူ၏ အမြင်အာရုံတွင် ဆီးနှင်းဖုံးတောင်တန်းများ၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ ရုပ်သံလိုင်း မကောင်းသော ရုပ်မြင်သံကြား တစ်ခုကဲ့သို့ မှေးမှိန်ပြီး မတည်ငြိမ်သော တုန်ခါမှုများ ကို စတင်ပြသလာခဲ့လေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် နေမင်း၏ အလင်းရောင်သည်လည်း မတည်ငြိမ်တော့သကဲ့သို့ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တောက်ပ နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် မှေးမှိန်သွားခဲ့လေ၏။

မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုသည် ဤကမ္ဘာလောက၏ အခြေခံယုတ္တိဗေဒကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ကြိုးစား နေခဲ့ပေတော့သည်။

ဖန်းဟန်၏ အကြည့်များမှာ လုံးဝ အေးစက်သွားခဲ့လေ၏။

၎င်းမှာ အားလပ်ရက် အနှောင့်အယှက်ခံရသော ဘုရင်တစ်ပါး၏ မကျေနပ်မှုဖြစ်ပြီး ပို၍ဆိုးသည်မှာ သူ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်း အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်ခံရသည့်အတွက် အကြွင်းမဲ့ ဒေါသထွက်မှုပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူသည် သူတို့နှင့်အတူ ကစားပွဲများကို ကစားနိုင်ပြီး သူတို့၏ စူးစမ်းမှုများနှင့် ရန်စမှုများကိုလည်း သည်းခံနိုင် လေသည်။

သို့သော် သူနှင့် သူ၏မိသားစု ခိုလှုံရန် အားထားရသော ဤ ကမ္ဘာ ကို မည်သူကမျှ ထိပါးရန် ကြိုးစားလာခြင်း ကိုမူ သူ ဘယ်သောအခါမှ သည်းခံမည် မဟုတ်ပေ။

“အစကတော့ ကလေးတွေလို မင်းတို့နဲ့အတူ ကစားပွဲလေးတစ်ခုပဲ ကစားချင်ခဲ့တာပါ...”

“မင်းတို့က ငါ့ကို စားပွဲကို မှောက်ချပစ်ဖို့... ဖိအားပေးခဲ့ကြတာပဲ...”

သူသည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး သူရပ်နေသော နေရာတွင် သူ၏ပုံရိပ်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ မှေးမှိန်သွားကာ နောက် ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

လေဟာနယ် စုတ်ပြဲသွားခြင်း မရှိသကဲ့သို့ ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော စွမ်းအင်အတက်အကျများလည်း မရှိခဲ့ပေ။

သူသည် ဤလက်တွေ့ဖြစ်တည်မှု အတိုင်းအတာမှ သိမ်မွေ့စွာ ဖျက်ပစ် ခံလိုက်ရသည့်အလား ရိုးရှင်းစွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာချိန်တွင်မူ အရာအားလုံးကို မျိုချနိုင်သော ထိုသန့်စင်သည့် အမှောင်ထု၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ပထမလက်သည် လေထုထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံး အိမ်များမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့လေ၏။ တစ်ဖက်လူသည် ထိုနေရာတွင် ရှင်းလင်းစွာ ရပ်နေသည်ကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်သော်လည်း သူ၏ ရှာဖွေရေးစက်ကိရိယာများအားလုံးနှင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အာရုံခံစားမှုပင်လျှင် သူ၏ တည်ရှိမှုကို အတိအကျ မသတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ပိုမိုမြင့်မားသော အတိုင်းအတာတစ်ခုတွင် တည်ရှိနေ သည့် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကဲ့သို့ မြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း ထိတွေ့၍မရနိုင်ပေ။

“မင်းက ဖန်းဟန်လား...”

ပထမလက်သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ အံ့အားသင့်မှုကို ဖိနှိပ်ထားကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကို လေးစားအား ကျနေသည့်အလား နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထုကို သိချင်စိတ်ဖြင့်သာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

“အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ကမ္ဘာလောကရဲ့ အခြေခံ ကြိုးတစ်ချောင်းကို ဆွဲခွာနိုင်ပြီး လက်တွေ့ ဖြစ်တည်မှု ပြိုကွဲခြင်း ရဲ့ ရှေ့ပြေးနိမိတ်ကို အစပျိုးနိုင်တယ်ပေါ့... မင်းတို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုက ငါ တွေးထားတာ ထက် နည်းနည်းပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်လို့ ပြောရမယ်...”

သူ၏ စကားများမှာ ရှေးဦးလူရိုင်းမျိုးနွယ်စုတစ်ခု၏ တံဆိပ်တိုင်ကို အကဲဖြတ်နေသည့်အလားပင် ဖြစ်ချေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပထမလက်၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။ နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ၏ရှေ့တွင် ဝတ်လစ်စလစ် ရပ်နေရသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

“မင်း... မင်းက တကယ်တော့ ဘာကြီးလဲ...”

သူက ခြောက်ကပ်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏အကြည့်ကို သူ့ထံသို့ လှည့်လိုက်လေ၏။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တောက်ပ သော အပြုံးက ပထမလက်၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို အေးစိမ့်သွားစေခဲ့လေသည်။

“မင်းက ကစားပွဲတစ်ခု ကစားချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား...”

“အခု ငါတို့ နောက်ဆုံးအကျော့ကို ကစားကြမယ်...”

“ကစားပွဲရဲ့ နာမည်က ‘နတ်ဘုရား’ ရဲ့ ကစားပွဲပဲ...”