အခန်း ၃၃၀

အခန်း (၃၃၀)

နတ်ဘုရားများရဲ့ ကစားပွဲ

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိသော်လည်း ၎င်းသည် ပထမလက်၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက် ခတ်သွားသော မျက်စိဖြင့်မမြင်ရသည့် တူကြီးတစ်လက်နှင့် တူနေခဲ့လေ၏။

"ကစားပွဲရဲ့ နာမည်က နတ်ဘုရားများရဲ့ ကစားပွဲ လို့ ခေါ်တယ်..."

ရှေးဟောင်းပန်းပုရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသော ပထမလက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ဆုံး၌ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ သူ၏ရှေ့တွင်ရှိနေသော ဖန်းဟန်ထံမှ မည်သည့် စွမ်းအင်လှုပ်ရှားမှု ကိုမျှ မခံစားရသော်လည်း တစ်ကမ္ဘာလုံး၏ ကျယ်ပြောလှပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ လက်တွေ့ကမ္ဘာကို ပျက်စီးစေနိုင်စွမ်းရှိသည့် သူ အားကိုးနေ သော အော်ရိုဘိုရော့စ် လုပ်ငန်းစဉ် မှာ ဤအရှိန်အဝါ၏ရှေ့တွင် ကလေးကစားစရာတစ်ခုကဲ့သို့ သေးငယ်လွန်း နေလှပေသည်။

"နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ဟန်ဆောင်နေတာပဲ..."

ပထမလက်သည် သူ၏နှလုံးသားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစိမ့်မှုကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားလိုက်လေ၏။ သူ၏ တစ်သက်တာ ယုံကြည်ချက်နှင့် မာနတရားတို့က ရန်သူ့ရှေ့တွင် အားနည်းချက်ကို ပြသရန် ခွင့်မပြုပေ။ သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏အနောက်ဘက်ရှိ စစ်မှန်သော အမှောင်ထုသည် ကြမ်းတမ်းစွာ လှုပ်ခတ် လိမ်ကောက်လာခဲ့လေတော့သည်။

"ငါ့ရဲ့ စစ်တုရင်ခုံပေါ်မှာ မင်းက ငါ့ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာရမယ်... အော်ရိုဘိုရော့စ် လုပ်ငန်းစဉ်... ပစ်မှတ် ကို လော့ခ်ချပြီး သဘောတရားကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်စမ်း..."

သူ၏ အေးစက်သော အမိန့်သံနှင့်အတူ မျက်မြင်မရသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားတစ်ခုက ဖန်းဟန်ကို လော့ခ်ချ လိုက်လေသည်။ ဤသည်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှု မဟုတ်သလို စွမ်းအင်တိုက်ခိုက်မှုလည်း မဟုတ်ဘဲ ဖြစ်တည်မှု ဟူသော သဘောတရားထဲမှနေ၍ ဖန်းဟန်ကို လုံးဝဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးစားသည့် ပို၍အခြေခံကျ သော ဥပဒေသအဆင့် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

ပထမလက်၏ စိတ်ကူးထဲတွင်မူ ဖန်းဟန်သည် မှားယွင်းနေသော ကုဒ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဧရာမ လက်တွေ့ကမ္ဘာ့ ပရိုဂရမ်ကြီး၏ တိတ်ဆိတ်စွာ ရှင်းလင်းမှုကို ခံလိုက်ရပြီး မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ ကျန်ရစ်မည်မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့လေသည်။

သို့သော် မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဖန်းဟန်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေဆဲပင် ဖြစ်ပြီး သူ၏ထံသို့ ရောက်ရှိလာသော 'ဖျက်ဆီးခြင်း' စွမ်းအားကိုပင် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ထိတွေ့ကြည့်လိုသည့်အလား လက်ကိုပင် ဆန့်တန်းလိုက်သေး၏။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်နှင့် တစ်လက်မအကွာရှိ ထိုစွမ်းအားမှာ မျက်မြင်မရသော နံရံတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မည်မျှပင် လှုပ်ခတ်နေပါစေ နောက်ထပ် တစ်မီလီမီတာမျှ ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော လှိုင်းဂယက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ ကစားပွဲလား..."

ဖန်းဟန်၏ လေသံထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုအနည်းငယ် ပါဝင်နေပြီး ကလေးတစ်ယောက်နှင့် ကစားနေသည့် လူကြီး တစ်ဦးက တစ်ဖက်လူမှာ အခြေခံအကျဆုံး စည်းကမ်းများကိုပင် နားမလည်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည့် အလား ဖြစ်နေလေသည်။

"မင်း ဂုဏ်ယူနေတဲ့ အော်ရိုဘိုရော့စ် လုပ်ငန်းစဉ် ဆိုတာက အခြေခံအားဖြင့် ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အုတ်မြစ်ထဲက အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး ထိုအက်ကွဲကြောင်းကို ပိုကျယ်လာအောင် လုပ်ဖို့ မင်းတို့ရဲ့ နည်းပညာနဲ့ သံတူရွင်းတစ်ခု ဖန်တီးထားတာပဲ... ဒီနေရာကနေတစ်ဆင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာအဆင့်မှာ ချို့ယွင်းချက် တချို့ ဖြစ် လာအောင် လုပ်တာပေါ့..."

ဖန်းဟန်သည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ လေထဲတွင် ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်လေ၏။

ပထမလက်၏ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ သူသည် အေးစက်သော မြေ အောက်ခံတပ်ထဲတွင် ရှိမနေတော့ဘဲ လုံးဝဗလာဖြစ်နေသော အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ လေ၏။ ထိုနေရာတွင် အထက်နှင့် အောက်၊ ဘယ်နှင့် ညာ ဟူ၍ မရှိသလို အချိန်ကုန်ဆုံးသွားသည့် ခံစားချက်မျိုး လည်း မရှိဘဲ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဟူသော သဘောတရားပင်လျှင် ဝေဝါးလာခဲ့ပေသည်။

"အရမ်းကို ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်..."

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ လောကကြီး စတင်ဖန်ဆင်းစဉ်က ပထမဆုံး ပဲ့တင်သံကဲ့သို့ ဤဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပဲ့တင် ထပ်သွားခဲ့လေသည်၊

"လက်တွေ့ကမ္ဘာကို ဆွပေးတယ်ဆိုတာ အကြမ်းဖက်ရုံနဲ့ မရဘူး... ဒီအရာကို နားလည်ရမယ်၊ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ ရမယ်၊ ပြီးတော့... ပြန်လည်ရေးသားရမယ်..."

သူ၏ အသံအဆုံးတွင် လှပသော အပြာရောင် ဂြိုဟ်တစ်လုံးက ပထမလက်၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ လေသည်။ ၎င်းမှာ ကမ္ဘာဂြိုဟ်ဖြစ်ကြောင်း သူ မှတ်မိလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် အချိန်သည် ပုံမှန်အမြန်နှုန်းထက် အဆဘီလီယံပေါင်းများစွာ ပို၍ မြန်ဆန်လာခဲ့လေ သည်။ တိုက်ကြီးများ ရွေ့လျားသွားပုံ၊ သမုဒ္ဒရာများ ပြောင်းလဲသွားပုံ၊ သမုဒ္ဒရာများထဲမှ သက်ရှိများ မွေးဖွား လာပြီး ကုန်းမြေပေါ်သို့ တွားသွားကာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲပြီး မျိုးပွားလာပုံများကို သူ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ လိုက်ရပေသည်။

ဒိုင်နိုဆောများ ပေါ်လာပြီးနောက် ပြင်းထန်သော မီးတောက်ကြီးများထဲတွင် မျိုးသုဉ်းသွားခဲ့ကြသည်။ မျောက် များမှ သေးငယ်သော လူသားများ ပေါ်ထွက်လာကာ ပထမဆုံး မီးကို ဖန်တီးခဲ့ကြပြီး ပထမဆုံး မျိုးနွယ်စုကို တည်ထောင်ကာ တောက်ပသော ယဉ်ကျေးမှုများကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေခဲ့ကြသည်။

ပိရမစ်များ တည်ဆောက်ခြင်း၊ ကြီးမားလှသော မဟာတံတိုင်းကြီး၊ စက်မှုတော်လှန်ရေး၏ မီးခိုးငွေ့ထူထူများ၊ ကမ္ဘာစစ်နှစ်ခု၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သွေးထွက်သံယိုမှုများနှင့် လပေါ်ရှိ လူသားတို့၏ ခြေရာများကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူ ကိုယ်တိုင်နှင့် အော်ရိုဘိုရော့စ် အဖွဲ့အစည်း မွေးဖွားကြီးပြင်းလာမှု၊ ထို့ပြင် သမိုင်းကြောင်း ၏ မြစ်ရေပြင်ရှည်ကြီးထဲတွင် သူတို့၏ အရေးပါလှသည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော အရာများမှာ အသေးအဖွဲ လှိုင်း ဂယက်လေးများသာ ဖြစ်ကြောင်းကိုပါ သူ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် အချိန်သည် ဆက်လက်၍ ရွေ့လျားနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

နျူကလီးယားစစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ယဉ်ကျေးမှုများမှာ ကျောက်ခေတ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ သည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော လူသားများသည် အသက်ရှင်ရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး ပြန်လည်ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့ကြသည်။ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ ကြာပြီးနောက် လူသားတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ကြယ်စုခေတ်သို့ ဝင်ရောက်လာကာ ဂလက် ဆီတစ်ခုလုံးတွင် ၎င်းတို့၏ ခြေရာများကို ဖြန့်ကြက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် အခြားသော အာကာသယဉ်ကျေးမှုများနှင့် စစ်ပွဲများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး နဂါးငွေ့တန်းဂလက်ဆီတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရပေသည်... နောက်ဆုံးတွင် နေသည် သူ၏ စွမ်းအင်များ ကုန်ဆုံးသွားကာ ဧရာမ ကြယ်နီကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အတွင်းပိုင်းရှိ ဂြိုဟ်များအားလုံးကို မျိုချပစ်လိုက်လေသည်။ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ပုံပြင်များစွာကို သယ်ဆောင်ထားသည့် ဤကမ္ဘာဂြိုဟ်သည် တိတ်ဆိတ်နေသော စကြဝဠာထဲတွင် မီးခိုးငွေ့တစ်စ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပထမလက်၏ ဦးနှောက်မှာ ဤကြီးမားလှသော သတင်းအချက်အလက် စီးဆင်းမှုကြောင့် လုံးဝ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရလေ၏။ သူ ဆုပ်ကိုင်ထားသမျှ အရာအားလုံးနှင့် သူ အလွန်ဂုဏ်ယူနေသော အသေးစိတ် အစီအစဉ် များမှာ ဤမျှ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော အချိန်ကာလကြီး၏ရှေ့တွင် ဖုန်မှုန့်တစ်စထက်ပင် သေးငယ်နေခဲ့ပေ တော့သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒါတွေ အားလုံးက အတုတွေပဲ... ဒါတွေက အတုတွေချည်းပဲ..."

သူသည် သူ၏ စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ဤဟင်းလင်းပြင်ကို ဆန့်ကျင်ရန် ကြိုးစားရင်း ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။ သူသည် 'အော်ရိုဘိုရော့စ် လုပ်ငန်းစဉ်' ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံအသက်သွင်းလိုက်ရာ လုပ်ငန်းစဉ်၏ စွမ်းအား ကို ကိုယ်စားပြုသော အမှောင်ထုသည် သူ၏အနောက်ဘက်တွင် ဒေါသတကြီး စုစည်းလာပြီး ဤစိတ်ပိုင်းဆိုင် ရာနယ်မြေကို ဆွဲဖြဲရန် ကြိုးစားလာခဲ့လေသည်။

"အတုဟုတ်လား..."

ဖန်းဟန်၏ အသံထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုအနည်းငယ် ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... မင်းက အတိတ်နဲ့ အနာဂတ်ကို မကြည့်ချင်ဘူးဆိုတော့... အခြားအရာတစ်ခုကို ကြည့်ကြ တာပေါ့..."

မြင်ကွင်းမှာ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်၏။

ပထမလက်သည် ထူးဆန်းပြီး ရောင်စုံတောက်ပနေသော မြို့ကြီးတစ်မြို့ထဲတွင် ရပ်နေမိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ လေသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် ဧရာမ စက်မှုဝေလငါးကြီးနှစ်ကောင်က ဖြည်းညင်းစွာ ကူးခတ်နေပြီး မြေပြင် ပေါ်ရှိ လူများမှာ တစ်ဝက်က အသားအရည်ဖြစ်ကာ ကျန်တစ်ဝက်မှာ နီယွန်မီးရောင်များ တောက်ပနေသော သတ္တုများ ဖြစ်ကြလေသည်။ ဤသည်မှာ ဆိုက်ဘာပန့်ခ်ကမ္ဘာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ခင် မြင်ကွင်းမှာ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် တောရိုင်းဆန်သော ရှေးဟောင်းသစ်တောကြီးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီး လေထုထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေကာ ဧရာမ သားရဲကြီးများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများက အဝေးမှ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး လူများမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ဓားများဖြင့် ပျံသန်းနေကြလေသည်။ ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

မှော်ကမ္ဘာ၊ သဲကန္တာရကမ္ဘာ၊ ရေနက်ကမ္ဘာ၊ သန့်စင်သော စွမ်းအင်သက်ရှိများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကမ္ဘာ... ကွဲပြားခြားနားသော ကမ္ဘာတစ်ခုပြီးတစ်ခုစီတိုင်းတွင် ပြီးပြည့်စုံသော ရူပဗေဒနိယာမများနှင့် ယဉ်ကျေးမှု စနစ်များ ရှိနေကြပြီး သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ပတ်ချာလည် မီးပုံးတစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေ သည်။ ကမ္ဘာတစ်ခုစီတိုင်းမှာ အလွန်ပင် စစ်မှန်လွန်းလှသဖြင့် သူ ငြင်းဆိုနိုင်ခြင်းပင် မရှိခဲ့ချေ။

"အခုကော မင်း ခြေချထားတဲ့ မြေကြီးက စကြဝဠာတစ်ခုလုံးလို့ ထင်နေတုန်းပဲလား..."

ဖန်းဟန်၏ ပုံရိပ်သည် မရေမတွက်နိုင်သော ကမ္ဘာများ၏ ပုံရိပ်ယောင်များကြားတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာ ခဲ့လေသည်။

"မင်း ဂုဏ်ယူနေတဲ့ အဖွဲ့အစည်း၊ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေတဲ့ အစီအစဉ်တွေက ရေကန်ထဲက ဖား တစ်ကောင်က သူ့ခေါင်းပေါ်က ကောင်းကင်ကြီးကို တစ်ကမ္ဘာလုံးလို့ ထင်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ... ရယ်စရာလည်း ကောင်းသလို သနားစရာလည်း ကောင်းတယ်..."

"မဟုတ်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါတွေ အားလုံးကို မင်း ဖန်တီးထားတာ..."

ပထမလက်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံစစ်မှာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် 'အော်ရိုဘိုရော့စ် လုပ်ငန်းစဉ်' ထံမှ စွမ်းအားများကို ရူးသွပ်စွာ စုစည်းပြီး ဖန်းဟန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

သို့သော် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးမှာ ပင်လယ်ထဲသို့ ရွှံ့နွားတစ်ကောင် ဝင်သွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွား ခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူ့အား တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သနားညှာတာမှု အရိပ်အယောင်တစ် ခုက ရှိနေခဲ့လေသည်။

"ကစားပွဲကတော့ အဆုံးသတ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ..."

သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ပထမလက်၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်လေသည်။ တစ်ချိန် တည်းမှာပင် ဆွစ်ဇာလန်တောင်ပေါ်ဟိုတယ်ရှိ အခန်းထဲတွင်။

အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့လေသည်။ နံရံပေါ်ရှိ တန်ဖိုးကြီး ဆီဆေး ပန်းချီကားများ၏ အရောင်များမှာ ရေကဲ့သို့ အောက်သို့ စီးကျလာခဲ့လေ၏။ စားပွဲပေါ်ရှိ ဖန်ခွက်များမှာ သစ် သားများအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဂျယ်လီကဲ့သို့သော အရာဝတ္ထုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ နှင်းဖုံးနေသော တောင်တန်းများ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ အချိန် မရွေး အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ပစ်ဇယ်တုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့မည့်အလား အဆက်မပြတ် တုန်ယင်ကာ လင်းလက်နေခဲ့လေသည်။

"ခင်ပွန်း..."

ပိုင်ကျီရို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး၏ အုတ်မြစ်သည် တုန် လှုပ်နေသည့်အလား မွေးရာပါ မသက်မသာဖြစ်မှုနှင့် ရင်တုန်မှုကို သူမ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"ဒီနေရာမှာ ဘယ်မိစ္ဆာက လာပြီး သောင်းကျန်းနေတာလဲ..."

ရှောင်ရူရွှီ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူမထံမှ မျက်မြင်မရသော ခမ်းနားကြီးကျယ်သည့် အရှိန်အဝါ တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ မဟာကျင်း၏ နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာမှ မြစ်ဖျားခံသော ဧကရာဇ်နဂါး ချီစွမ်းအင်သည် မျက်မြင်မရသော အကာအကွယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖန်းဟန်၏ အမျိုးသမီးများ အားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်လေ၏။ ဤအကာအကွယ်အောက်တွင် သူတို့၏ ပတ်လည် တစ်မီတာအတွင်းရှိ နေရာလွတ်မှာ အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်သွားပြီး ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲများ ဆက် လက်ဖြစ်ပေါ်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

"ဒါက စွမ်းအင်တိုက်ခိုက်မှုလည်း မဟုတ်သလို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုလည်း မဟုတ်ဘူး..."

စုမေနျန်က သူမ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ရာ မှန်ဘီလူးပေါ်တွင် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုံပျက်နေသော အလင်း နှင့် အရိပ်များက ထင်ဟပ်နေလေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ လေးနက်နေခဲ့လေ၏။

"ဒါက ပိုပြီးတူတာက... အခြေခံ ရူပဗေဒ ကိန်းသေတွေက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ နှောင့်ယှက်မှုတွေ ခံနေရတယ်... တစ် ယောက်ယောက်က ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ 'ရင်းမြစ်ကုဒ်' ကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ..."

ဇီယင်းနှင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်တို့မှာ လူတိုင်းကို ကာကွယ်ရန် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရပ်နေကြလေသည်။ သူတို့၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ လုံးဝ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ပြီး တစ်စက္ကန့်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်၌ လူတစ်ယောက်ရှိ နေကြောင်း ခံစားရကာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုအရှိန်အဝါက မျက်နှာကြက်ပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် သူတို့၏ ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားသော ပင်ကိုယ်အသိစိတ်အပေါ် အားကိုးလျက် သူတို့၏ နေရာများကို ခိုင်ခံ့စွာ ထိန်းသိမ်းထားကြဆဲပင် ဖြစ်၏။

"ခင်ပွန်း... သူ အဆင်ပြေပါ့မလား..."

ပိုင်ရွှီကျန်းက ပိုင်ကျီရို၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအဓမ္မ ကြိုးစားကာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်လေသည်။

"ခင်ပွန်းက ဒီအရာကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ ဒီရန်သူက ငါတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်နေတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ... ပြီးတော့ သူက ငါတို့ကို ရှောင်ခိုင်းတာမျိုး မလုပ် သေးဘူးဆိုတာကလည်း အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ သူ့မှာ လုံးဝယုံကြည်ချက်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ... အခု ငါတို့လုပ်ရမှာက ထိတ်လန့်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ သူ့ကို ယုံကြည်ဖို့ပဲ..."

သူမ၏ စကားများမှာ လူတိုင်းကို အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားစေသည့် စိတ်ငြိမ်ဆေးတစ်ခွက်နှင့် တူနေခဲ့ လေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ပုံပျက်ခြင်းများနှင့် တုန်ယင်မှုများ အားလုံးက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

အခန်းမှာ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်၊ ဆီဆေးပန်းချီကားမှာ ဆီဆေးပန်းချီကား အဖြစ်သာ ရှိနေသေးပြီး ဖန်ခွက်မှာလည်း ဖန်ခွက်အဖြစ်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ နှင်းဖုံး တောင်တန်းများမှာလည်း ခမ်းနားပြီး တည်ငြိမ်မှုရှိနေပြန်သည်။ ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သော ရင်သပ်ရှု မောဖွယ် အဖြစ်အပျက်များအားလုံးမှာ စုပေါင်းပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည့်အလားပင်။

ဖန်းဟန်၏ ပုံရိပ်မှာ အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ၏။ သူသည် သောက်လက်စ ဝိုင်နီခွက်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ယမ်းနေခဲ့လေသည်။

"ဆောရီး... အမှိုက်ရှင်းနေရတာ အချိန်နည်းနည်း ကြာသွားလို့... အားလုံးပဲ လန့်သွားကြပြီထင်တယ်..."

အမှိုက်ထွက်ပစ်ရုံသာ ပစ်ခဲ့ရသည့်အလား သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ့ပါးသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့လေသည်။

"ခင်ပွန်း... အဲ့ရန်သူက..."

ရှောင်ရူရွှီက မေးလိုက်၏။

"ရှင်းလိုက်ပြီ..."

ဖန်းဟန်က ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်လိုက်လေသည်။

"ရေတွင်းထဲက သနားစရာ ဖားတစ်ကောင်ပါပဲ... သူက ကောင်းကင်ကြီးကို မြင်ရပြီလို့ ထင်နေတာ... တကယ် တော့ သူ မြင်ရတာက ရေတွင်းဝရဲ့ အရိပ်ကလေးကိုပဲလေ..."

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ထိုတစ်ခဏအတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သော ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်မှု၏ အန္တရာယ်မှာ သူတို့ ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော မည်သည့် တိုက်ပွဲထက်မဆို များစွာ သာလွန်နေ ကြောင်း ခံစားသိရှိနိုင်ကြပေသည်... အယ်လ်ပ်တောင်တန်း၏ အောက်ခြေနက်ရှိုင်းသော နေရာရှိ ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်သော ခံတပ်ကြီးထဲတွင်။

ပထမလက်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက်ရှိနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေကာ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွားရည်များ ကျဆင်းနေပြီး ရူးသွပ်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေလေ၏။ သူ သေဆုံးသွားခြင်း မဟုတ် သလို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရရှိသွားခြင်းလည်း မရှိပေ။ သို့သော် သူ၏ ဝိညာဉ်၊ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒ၊ သူနှင့် ပတ်သက်သော အရာအားလုံးသည် ဖန်းဟန် ပြသခဲ့သည့် 'နတ်ဘုရားများ၏ ကစားပွဲ' ထဲတွင် လုံးဝ ကြေမွသွား ပြီး ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေတော့သည်။

သူ၏ ပါးစပ်မှ စကားလုံး အနည်းငယ်ကိုသာ အဆက်မပြတ် အသိစိတ်မဲ့စွာ ရေရွတ်နေခဲ့လေ၏။

"... ရေကန်... ဖား... ရေတွင်းဝ... ဟားဟား... ငါက ဖားတစ်ကောင်ပါ..."

လက်တွေ့ကမ္ဘာ၏ နိယာမများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော အစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ နောက်ဆုံးကံကြမ္မာမှာ သူ အမုန်းဆုံးဖြစ်သည့် အခြေခံအကျဆုံး ဖရိုဖရဲဖြစ်မှုနှင့် မိုက်မဲမှုဆီသို့ ပြန်လည်ရောက် ရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်၏ ပုံရိပ်သည် ကွပ်ကဲရေးစင်တာထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ၏။ အစောပိုင်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ ကြသော အော်ရိုဘိုရော့စ် အဖွဲ့ဝင်များသည် ယခုအခါ ငရဲမှထွက်ပေါ်လာသော နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားတစ်ပါးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား သူ့အား ကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့ထံတွင် ခုခံလိုစိတ် တစ်စက်မျှပင် မပေါ် လာတော့ဘဲ အားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ တုန်ယင်နေခဲ့ကြပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ဤလူဆိုးလေးများကို လျစ်လျူရှုလိုက်၏။ သူသည် အဆုံးမဲ့ အမှောင်ထုဆီသို့ ဦးတည်နေသော ပွင့်နေပြီးဖြစ်သည့် ဧရာမ တံခါးကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

ဤတံခါးမှာ 'လက်တွေ့ကမ္ဘာ ထိန်းညှိရေးကိရိယာ' ၏ အနောက်တံခါးဖြစ်ပြီး အော်ရိုဘိုရော့စ် အဖွဲ့အစည်းသည် ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ် အမျိုးမျိုးမှ ပုံဖော်ထားသော နည်းပညာများနှင့် ခေတ်မီနည်းပညာများကို ပေါင်းစပ်ကာ နှစ်ပေါင်းရာချီ အချိန်ယူ၍ တီထွင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းသည် လက်တွေ့ကမ္ဘာကို မဖန်တီးနိုင်သလို လက် တွေ့ကမ္ဘာကိုလည်း မဖျက်ဆီးနိုင်ပေ။ သို့သော် ၎င်းသည် ဗိုင်းရပ်စ်တစ်ခုကဲ့သို့ လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲသို့ အနှောင့် အယှက် တစ်ခုကို ထိုးသွင်းပေးနိုင်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို မတည်မငြိမ် ဖြစ်စေနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့၏ နောက်ဆုံး အတူတကွ ပျက်စီးစေမည့် လျှို့ဝှက်ဖဲချပ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် နက်ရှိုင်းလှသော အမှောင်ထုကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်၏။

"မီးနဲ့ ကစားရင် အမြဲတမ်း မီးလောင်ခံရတတ်တယ်..."

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လက်ချောင်းများကို ကားပြီး အမှောင်ထုဆီသို့ ဖိချလိုက်လေသည်။

ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေမည့် စွမ်းအင်ပေါက်ကွဲမှုမျိုး မရှိခဲ့သလို မျက်စိကျိန်းလောက်သော အထူးပြုလုပ်ချက် များလည်း မရှိခဲ့ပေ။ အရာအားလုံးကို မျိုချနိုင်စွမ်းရှိပုံရသော ထိုအမှောင်ထုသည် ဖန်းဟန်၏ လက်ဖဝါးနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ပူပြင်းသော သံပြားပေါ်သို့ ကျသွားသည့် ထောပတ်ခဲတစ်ခုကဲ့သို့ အရည်ပျော်ကာ ပြိုကွဲ သွားပြီး လျင်မြန်တိတ်ဆိတ်စွာ ချောမွေ့သွားခဲ့လေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် တံခါးအနောက်ဘက်ရှိ အမှောင်ထုမှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ၎င်း၏အနောက်ရှိ အေးစက်သော သတ္တုစပ်နံရံကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကမ္ဘာကြီး၏ ချို့ယွင်းချက် ကို ပြင်ဆင်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ဖန်းဟန်သည် လှည့်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်လဲနေသော အော်ရိုဘိုရော့စ် အဖွဲ့ဝင်များနှင့် လုံးဝ ရူးသွပ်နေပြီဖြစ်သော ပထမလက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေ၏။

သူက လက်ဖြောက်တစ်ချက် တီးလိုက်လေသည်။

မျက်စိဖြင့်မမြင်ရသော လှိုင်းလုံးတစ်ခုက စခန်းတစ်ခုလုံးကို တိုက်ခတ်သွားခဲ့လေ၏။ ဖန်းဟန်၊ မဟာကျင်း ကမ္ဘာနှင့် သဘာဝလွန်စွမ်းအားများအားလုံးနှင့် ပတ်သက်သည့် လူတိုင်း၏ ဦးနှောက်ထဲမှ မှတ်ဉာဏ်များ အားလုံးကို တိကျစွာ ဖျက်ပစ်ပြီး ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်အသစ်များတွင်မူ အော်ရိုဘိုရော့စ် အဖွဲ့အစည်းသည် ရုတ်တရက် မကြုံစဖူးသော အတွင်း ပိုင်း ပဋိပက္ခနှင့် ဟက်ကာများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပြိုကျသွားခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များအားလုံး ပေါက်ကြား သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ အစိုးရများက ပူးပေါင်း၍ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်ဟု ဖြစ်သွားခဲ့လေ သည်။

ပထမလက်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် သူ၏ လက်ကျန်သက်တမ်းကို လုံခြုံရေးတင်းကျပ်သော စိတ်ကျန်းမာ ရေးဆေးရုံတစ်ခုတွင် စိတ်ကျန်းမာရေးချို့တဲ့နေသော လျှို့ဝှက်ကြံစည်သူတစ်ဦးအဖြစ် ရူးသွပ်စွာ ကုန်ဆုံးရ တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူသည် မိမိကိုယ်တိုင်၏ အမြီးကို ပြန်မြိုနေသော မြွေပုံများကို နံရံများပေါ်တွင် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဆွဲနေလိမ့်မည် ဖြစ်တော့သည်။

ဖန်းဟန်က ဤသည်မှာ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံးရလဒ်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူသည် သူ့အား သတ်မည်မဟုတ်ပေ။ သူ့အား အသက်ရှင်စေချင်သည်၊ သူ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သော်လည်း သူ ကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်တော့သော ရူးသွပ်မှုထဲတွင် သူ့အား အသက်ရှင်နေစေချင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားများ ၏ သနားကြင်နာမှုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။