အခန်း ၃၃၂

အခန်း (၃၃၂)

အိမ်ပြန်ခြင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်သွားသော ဟန်းနီးမွန်းခရီးစဉ်

တစ်နှစ်တာ ကာလ ကုန်လွန်ပြီးနောက်...။

ပစိဖိတ်သမုဒ္ဒရာ တောင်ပိုင်းရှိ မည်သည့်မြေပုံပေါ်တွင်မျှ မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း မရှိသော ပုဂ္ဂလိကပိုင် ကျွန်းငယ်လေးတစ်ခု ရှိလေသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤကျွန်းကလေးမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ် ၏။ ကျွန်း၏အလယ်တွင် ဆောက်လုပ်ထားသော ဇိမ်ခံစံအိမ်ကြီးမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ ရှေးဟောင်း ရိုးရာ ဥယျာဉ်ခြံမြေနှင့် ခေတ်ရှေ့ပြေးနည်းပညာများ ပေါင်းစပ်ထားသည့် ဧရာမ အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခု ဖြစ် နေချေပြီ။

လှပသော မျှော်စင်များ၊ တံတားငယ်လေးများနှင့် စီးဆင်းနေသော ရေပန်းများကြားတွင် ဖျော့တော့စွာ လင်း လက်နေသည့် ဟိုလိုဂရမ် မျက်နှာပြင်များနှင့် ဒြပ်ဆွဲအားဆန့်ကျင် စွမ်းအင်သုံး ပျံဝဲနေသော စင်မြင့်များက နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေလျက် ရှိလေသည်။

ဤသည်မှာ စုမေနျန်၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော လက်ရာမွန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။ သူမသည် မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ ဗိသုကာပညာ အလှတရားနှင့် သူမ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီး ဖော်ထုတ်ထားသော ပြင်ပကမ္ဘာမှ နည်းပညာများကို စုံလင်စွာ ပေါင်းစပ်ပြီး ဤကဲ့သို့ ထူးခြားလှသည့် အိမ်ဂေဟာကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ညနေခင်း အချိန်၊ ကမ်းခြေတွင်မူ...။

သက်ဝင်လှုပ်ရှားပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော အသားကင်ပွဲကြီးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျင်းပနေလျက် ရှိလေ သည်။

“ခင်ပွန်း... ရှင့်ကြောင့် နောက်တစ်ခါ ထပ်တူးပြန်ပြီ…”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် သူမ၏ နှာခေါင်းကို ပိတ်ရင်း ဖန်းဟန် ကမ်းပေးလာသော မည်းတူးနေသည့် ကြက်တောင်ပံ ကင်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်လေ၏။

“ရှင် တမင်လုပ်တာ မဟုတ်လား... ကျွန်မဆီကဟာကို လုစားချင်လို့မလား...”

ဖန်းဟန်သည် သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပျက်စီးသွားသော အသားကင်ကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် ပိုင်ရွှီကျန်း၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ရွှေဝါရောင်သန်းပြီး ဆီဦးရွှန်းကာ မွှေးကြိုင်လှသည့် အသား ကင်တုတ်လေးကို လောဘတကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။

တစ်နှစ်တာ ကာလ ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း သူမသည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် တက်ကြွပြီး လန်းဆန်းနေဆဲ ဖြစ်ကာ မျက်ခုံးတန်းတန်းလေးများကြားတွင် ပို၍ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော အလှတရားများ တိုးပွားလာခဲ့ပေသည်။ ယခု အခါ သူမသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် လူကြိုက်အများဆုံး ဖြစ်သည့် VR ဂိမ်းဖြစ်သော “ချင်းကျိုး - တောင်နှင့် ပင်လယ် မှတ်တမ်းများ” ၏ အဓိက ထုတ်လုပ်သူနှင့် အမြင့်ဆုံး မိစ္ဆာဘုရင်မကြီး ဖြစ်နေပြီး ပရိသတ်ပေါင်း ဘီလီယံချီ၍ ပိုင်ဆိုင်ထားချေသည်။ အချို့သော လူများက သူမကို ကိုးကွယ်သည့် ဘာသာဂိုဏ်းတစ်ခုပင် ထူ ထောင်ထားကြသည်ဟု သတင်းများ ထွက်ပေါ်နေလျက် ရှိပေသည်။

“အိပ်မက်ပဲ မက်နေလိုက်...”

ပိုင်ရွှီကျန်းက သူ့ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်လိုက်သော်လည်း သူမ အကောင်းဆုံး ကင်ထားသည့် ပထမဆုံး အသားကင်တုတ်လေးကို သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

ထိုနေရာနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ကမ်းခြေထိုင်ခုံပေါ်တွင် နန်ကုန်းယွင်ရှုနှင့် ရှောင်ရူရွှီတို့သည် ထိုင်နေကြပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေကြလျက် ရှိလေသည်။

“...ဒါဆို မကြာသေးခင်က ယွင်ရှုညွှန်းကိန်း တွေ တက်ရိပ်ပြနေတာက ဥရောပဒေသရဲ့ စွမ်းအင်ဆိုင်ရာ မူဝါဒ အသစ်ကြောင့်ပေါ့ ဟုတ်လား...”

ရှောင်ရွှီရွှီသည် ရိုးရှင်းသော နေ့စဉ်သုံး အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ ဧကရီမ အရှိန် အဝါမှာမူ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိပေ။ သူမ၏ ယွင်ရှုညွှန်းကိန်း မှာ ယခုအခါ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ စီးပွားရေး၏ ပြဒါး တိုင် ဖြစ်နေပြီး မည်သည့်နိုင်ငံ၏ ဂျီဒီပီ အချက်အလက်ထက်မဆို ပိုမို သြဇာညောင်းလှပေသည်။

“အင်း... နိုင်ငံငယ်လေးအချို့ရဲ့ ကစားပွဲတစ်ခုပါပဲ... အန္တရာယ်မရှိပါဘူး...”

နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် သူမ၏ ဖျော်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ရင်း ပေါ့ပါးသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။ ယခု အခါ သူမ စီမံခန့်ခွဲနေသော ‘ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ တည်ငြိမ်ရေး ရန်ပုံငွေ’ ၏ ပမာဏမှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့် စီးပွားရေး အင်အားစုထက်မဆို ပိုမို များပြားလှပေသည်။

သူမ၏ စကားတစ်ခွန်းက လုပ်ငန်းတစ်ခုလုံး၏ အတက်အကျကို ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

“ငါ ဒေးဗစ်ကို လွှတ်ပြီး သူတို့နဲ့ စကားပြောခိုင်းထားတယ်... ဒါထက်... မင်းရဲ့ ​ကြီးကြပ်ရေးကော်မတီ အကြောင်းကို ငါ ပိုစိတ်ဝင်စားတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက အာဖရိက စစ်ဘုရင်ကြီးတစ်ယောက်ကို ရှင်းလိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်...”

“ကိုယ့်နေရာကိုယ်မသိဘဲ ခွဲထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ...”

ရှောင်ရွှီရွှီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ငါ ဇီယင်းကို လွှတ်ပြီး သွား ဖျောင်းဖျ ခိုင်းလိုက်တယ်... အခုလောက်ဆို သူ သဘောပေါက်ပြီး ရာထူးက နှုတ်ထွက်ကာ လယ်တောတစ်ခုမှာ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို အေးအေးဆေးဆေး ကုန်လွန်နေမှာပါ...”

ဇီယင်းနှင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်တို့သည် ယခုအခါ ကမ္ဘာ့အစီအစဉ် ကြီးကြပ်ရေးကော်မတီ၏ အထက်မြက်ဆုံး ဓားနှစ် လက် ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုများ ပြုလုပ်ရန်ပင် မလိုတော့ဘဲ သူတို့၏ ပုံရိပ်ကို မြင်ရုံမျှဖြင့် ပြဿနာအားလုံးကို ပြေလည်သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဤ ဓားနှစ်လက် နှင့် စုမေနျန်တို့သည် ဧရာမ ဟိုလိုဂရမ် ပုံရိပ်တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် စုဝေးနေကြပြီး အပြင်းအထန် ငြင်းခုံနေကြလျက် ရှိကြပေသည်။

“မဖြစ်ဘူး... ဒီစွမ်းအင် ကူးပြောင်းမှုနှုန်းက အရမ်းနည်းလွန်းတယ်... (၈၇) ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိတယ်... ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်း ချက်က (၉၉.၉) ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်ရမယ်...”

စုမေနျန်သည် ပုံရိပ်ထဲမှ ရှုပ်ထွေးလှသော ပုံစံငယ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြတ်သားသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ ၎င်းမှာ ကြယ်တာရာ အာကာသသင်္ဘောကြီးတစ်စင်း၏ ဒီဇိုင်းပုံကြမ်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဒါပေမဲ့ မေနျန်... ဒါက အမြင့်ဆုံး တည်ငြိမ်မှုနဲ့ ဘေးကင်းမှုကို ပေးနိုင်တာလေ...”

လင်းရွှမ်းရွှယ်က ယုတ္တိရှိရှိ ငြင်းခုံလိုက်၏။ သူမသည် ယခုအခါ စုမေနျန်၏ အဓိက ဘေးကင်းရေး အကြံပေးနှင့် စမ်းသပ်မောင်းနှင်သူ ဖြစ်နေချေပြီ။

“ဘယ်သူက ဘေးကင်းတာကို ဂရုစိုက်လို့လဲ... ငါတို့ လိုချင်တာက အရှိန်နှုန်းနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှု...”

ဇီယင်းက ဘေးမှနေ၍ မြှောက်ပင့်ပေးလိုက်၏။

“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ပျက်ကျသွားတဲ့ လေယာဉ်ထဲက ရလာတဲ့ ဒြပ်မဲ့စွမ်းအင် ဓာတ်ပေါင်းဖိုကိုပဲ သုံးလိုက်ရ အောင်...”

သူတို့သည် သူတို့၏ နောက်ထပ် မိသားစု ခရီးစဉ် အတွက် ပြင်ဆင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပြီး ဦးတည်ရာမှာ ပရိုဆီမာ စင်တောရီ ကြယ်စုတန်း ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ပိုင်ကျီရိုနှင့် လျူရူမေတို့သည် ဖျော့တော့သော အလင်းရောင်များ လင်းလက်နေသည့် ထူးဆန်း သော ဥယျာဉ်လေးတစ်ခုကို ပြုစုပျိုးထောင်နေကြသည်။ ထိုဥယျာဉ်ထဲတွင် ဒဏ္ဍာရီများနှင့် ပုံပြင်များထဲတွင်သာ ရှိနိုင်သည့် အပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ လင်းလက်နေသော အသီးများ သီးသည့် လမင်းအရိပ်ပင်များနှင့် ပုံဆောင်ခဲကဲ့သို့ ပွင့်ချပ်များ ရှိသည့် ဖန်သားပန်းမန်များ ရှိနေကြလေသည်။

“ဒီ ဝိညာဉ်နိုးထခြင်းမြက် က သိပ်ပြီး ကြီးမလာဘူး... မြေဆီလွှာထဲက သက်စောင့်စွမ်းအင် ပမာဏက အရမ်း နည်းနေတာလား မသိဘူး...”

ပိုင်ကျီရိုသည် အပင်ငယ်လေး၏ အရွက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်လေ၏။

“အင်း... မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ နတ်ဂူ ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လည်ပတ်မှု အစီအရင်ကို ပြန်ပြီး ပြင်လိုက်ပါ့မယ်...”

လျူရူမေက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ယခုအခါ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် သက်စောင့်မယ်တော် ဟု လေးစားစွာ ခေါ်ဝေါ်ခြင်း ခံနေရသူ ဖြစ်၏။ သူမ တည်ထောင်ခဲ့သော သက်စောင့်အဖွဲ့အစည်းမှာ ကင်ဆာရောဂါ အပါအဝင် မပျောက်ကင်းနိုင်သော ရောဂါများစွာကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လူထုဟောပြောပွဲ တိုင်း က ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ နောက်လိုက်များကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း သူမအတွက်မူ ဤဥယျာဉ်ငယ် လေးထဲတွင် သက်ရှိအသစ်များကို ပျိုးထောင်ရခြင်းက အနှစ်သာရ အရှိဆုံး ဖြစ်ပေတော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် ဤကဲ့သို့ သက်ဝင်လှုပ်ရှားပြီး သဟဇာတဖြစ်လှသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှလုံးသား ထဲတွင် နွေးထွေးမှုနှင့် ရောင့်ရဲမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့မိသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က သူတို့သည် အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် ရုန်းကန်နေခဲ့ကြရသော်လည်း တစ်နှစ် အကြာတွင်မူ သူ၏ အမျိုးသမီးများသည် မသိမသာပင် ဤကမ္ဘာကြီး၏ အစစ်အမှန် ‘ထိန်းချုပ်သူများ’ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ဦးက ငွေကြေးကို ထိန်းချုပ်ပြီး၊ တစ်ဦးက အာဏာကို ထိန်းချုပ်ကာ၊ တစ်ဦးက နည်းပညာကို ထိန်းချုပ်၍၊ နောက်တစ်ဦးကမူ သက်ရှိများကို ထိန်းချုပ်ထားချေသည်။

သူတို့သည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းများဖြင့် ဤရှုပ်ထွေးလှသော ကမ္ဘာကြီးကို ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး တည်ငြိမ် အောင် ဖန်တီးခဲ့ကြပြီ ဖြစ်လေ၏။

ထို့ပြင် အစွမ်းထက်ဆုံးသော စနစ် ပိုင်ရှင် ဖြစ်သည့် သူကမူ အားအရှိဆုံးလူ ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ သူ၏ နေ့စဉ် အလုပ်မှာ ဇနီးသည်များနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ခြင်း၊ စကားပြောခြင်းနှင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ယာဉ်မောင်း၊ စားဖိုမှူးနှင့် ဂိမ်းကစားဖော်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးကို အလွန်ပင် သဘောကျလှပေသည်။

“ခင်ပွန်း... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ...”

ပိုင်ကျီရိုသည် မည်သည့်အချိန်က ရောက်လာသည်မသိဘဲ သူ၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာကာ လတ်ဆတ်စွာ ဖျော်စပ်ထားသော လက်ဖက်ရည်ကြမ်းတစ်ခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

“ငါ စဉ်းစားနေတာက... ငါတို့ရဲ့ ဟန်းနီးမွန်းခရီးစဉ်က နိဂုံးချုပ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ ထင်တယ်...”

ဖန်းဟန်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှမ်းယူရင်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

ပိုင်ကျီရိုမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားခဲ့ရလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကာ သူ့ဘေးတွင် ထိုင်စေပြီး ကမ်းခြေတွင် ရှိနေသော သူ၏ မိသားစုဝင်များ ၏ ပြုံးရွှင်နေသည့် လှပသော မျက်နှာများကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

“ငါတို့ ပဲရစ်ကနေ စတင်ခဲ့ပြီး ဥရောပတစ်ခွင်ကို ခရီးလှည့်ခဲ့ကြတယ်...၊ အော်ရိုဘိုရော့စ်ရဲ့ ပျက်သုဉ်းမှုကို မျက် မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီး ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် ထူထောင်ခဲ့ကြတယ်...”

သူက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ဒီခရီးစဉ်က အရမ်းကို အံ့သြဖို့ကောင်းပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းခဲ့ပါတယ်...”

“ဒါပေမဲ့... ငါ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာက...”

သူသည် စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ပင်လယ်ပြင်ကို ရွှေဝါရောင် ဆိုးမြန်းနေသည့် ဝေးကွာလှသော နေဝင်ချိန် အလှတရားကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

“အလှပဆုံးသော မြင်ကွင်းက အိုင်ဖယ်မျှော်စင်ရဲ့ မီးရောင်စုံတွေ မဟုတ်သလို၊ နှင်းဖုံးနေတဲ့ အယ်လ်ပ် တောင် တန်းတွေလည်း မဟုတ်ဘူး...၊ ကြယ်တာရာတွေနဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကြီးလည်း မဟုတ်ပြန်ဘူး...”

သူ၏ အကြည့်များက သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသော ဇနီးသည်များထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ရာ သူ၏ မျက်ဝန်း များမှာ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီသော နှင်းပွင့်များကိုပင် အရည်ပျော်ကျသွားစေနိုင်လောက်အောင် ညင်သာ ပျော့ပျောင်းလှပေသည်။

“အလှပဆုံးသော မြင်ကွင်းက မင်းတို့အားလုံးပဲ ဖြစ်နေတယ်...”

“ဟန်းနီးမွန်းရဲ့ နိဂုံးဆိုတာ တစ်စုံတစ်ခုသော နေရာ မဟုတ်ပါဘူး... အိမ်ပဲလေ...”

“မင်းတို့ ရှိတဲ့နေရာတိုင်းက ငါ့ရဲ့ အိမ်ပဲ...”

သူ၏အသံမှာ ကျယ်လောင်လှခြင်း မရှိသော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ရယ်မောပျော်ရွှင်နေသော ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ ငြိမ်ကျသွားခဲ့ရပြီး နန်ကုန်းယွင်ရှုနှင့် ငြင်းခုံနေသော ရှောင်ရွှီရွှီသည် လည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။ အာကာသသင်္ဘော ဒီဇိုင်းကို အာရုံစိုက်နေကြသည့် စုမေနျန်တို့ သုံးဦး မှာလည်း ခေါင်းမော့ကြည့်လာခဲ့ကြလေသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ဖန်းဟန်ထံသို့ စုစည်းရောက်ရှိသွားခဲ့ကြလေသည်။

နေဝင်ချိန်၏ နောက်ဆုံးအလင်းတန်းများက သူ၏ ပုံရိပ်ကို ရှည်လျားစွာ ဆွဲဆန့်ထားလျက် ရှိနေပြီး သူ၏ အပြုံး မှာ သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် နွေးထွေးလျက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

တစ်စုံတစ်ဦးက ပထမဆုံး စတင်ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ လူတိုင်းက လိုက်လံရယ်မောကြတော့သည်။

မှန်ပေသည်... သူတို့သည် အချိန်နှင့် အာကာသကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြပြီး၊ စစ်ပွဲများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ကာ၊ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ကြသည်...။ သူတို့ ရှာဖွေနေခဲ့ကြသည်မှာ ယခုအချိန်တွင် ကြုံတွေ့နေရသည့် ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ပြန် လည်ဆုံတွေ့ခြင်း မဟုတ်ပါလော။

ရှောင်ရွှီရွှီသည် ဖန်းဟန်၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာပြီး သူ၏ အခြားလက်မောင်းတစ်ဖက်ကို သဘာဝကျစွာ တွဲချိတ်လိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကဆိုလျှင် သူမ မည်သည့်အခါမျှ ပြုလုပ်လိမ့်မည် မဟုတ် သည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်၏။ သူမသည် ဝေးကွာလှသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက် လေသည်။

“ခင်ပွန်း ပြောတာ မှန်တယ်... ဒါပေမဲ့ အိမ်က ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း... တစ်ခါတလေ အပြင်ထွက်ပြီး မြင်ကွင်းအသစ်တွေကို ကြည့်ရတာလည်း မဆိုးပါဘူး...”

စုမေနျန်သည်လည်း လျှောက်လာခဲ့ပြီး တက်ဘလက်တစ်ခုကို ဖန်းဟန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းအပေါ် တွင်မူ ဆောက်လုပ်ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော အာကာသသင်္ဘောကြီး၏ နောက်ဆုံးဒီဇိုင်း ပုံကြမ်း ရှိနေပြီး အမည်ပေးထားသည်မှာ အိမ်ဂေဟာ ဟူ၍ ဖြစ်ပေသည်။

“ခင်ပွန်း... နောက်ထပ် ဘယ်နေရာကို သွားချင်လဲ...”

ဖန်းဟန်သည် ထိုခေတ်ရှေ့ပြေး အာကာသသင်္ဘောကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသော လှပပြီး မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်နှာလေးများကို ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

သူသည် ပြုံးလိုက်မိ၏။

သူ၏ ခရီးစဉ်မှာ ကုန်ဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ လုံးဝ အသစ်စက်စက် လမ်းစဉ်တစ်ခုဖြင့် စတင်နေခြင်းသာ ဖြစ် သည်ကို သူ သိရှိလိုက်ပေသည်။

တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ရန်အတွက် မဟုတ်တော့ဘဲ အတူတကွ ရှိနေပေးရန်အတွက် ဖြစ်ပေသည်။ တိုက်ပွဲများ အတွက် မဟုတ်တော့ဘဲ ခရီးသွားရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် တစ်ဖက်မှ ရှောင်ရွှီရွှီကို ဖက်ထားပြီး အခြားတစ်ဖက်မှ ပိုင်ကျီရိုကို ဆွဲပွေ့ရင်း လူတိုင်းကို ကျယ်လောင် စွာ ရယ်မော၍ ပြောလိုက်လေတော့သည်။

“ဘယ်နေရာပဲဖြစ်ဖြစ်...”

“ငါတို့ မိသားစု အတူတူရှိနေသရွေ့ပေါ့...”

နေမင်းမှာ ပင်လယ်ပြင်အတွင်းသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြီး ကြယ်တာရာများက ကောင်းကင်ယံတွင် လင်းလက်လာ ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုကျွန်းကလေးပေါ်မှ ရယ်မောသံများမှာ ညနေခင်း လေညင်းလေးများနှင့်အတူ ဝေးကွာလှသော အဆုံးမဲ့ ကြယ် တာရာ ပင်လယ်ပြင်ကြီးဆီသို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့လေတော့သတည်း……..။

ပြီးပါပြီ….။

(ကျွန်တော်တို့ စာအုပ်လေးကို ဖတ်ရှုအားပေးခဲ့ကြတဲ့ လေးစားရတဲ့ စာဖတ်သူ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းကို အထူးပင် ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ထပ်ထွက်ရှိလာမယ့် ၂၀၂၆ မှ ၁၉၇၀ ဆီသို့ နေရာလွတ်ဖြင့်တဖန် (ကျိုးချန်ယဲ့) စာအုပ်လေးကို ဇူလိုင် (၆) ရက်နေ့မှာ စတင်ပေးသွားမှာဖြစ်ပါတယ်။

အားပေးဖတ်ရှုပေးကြပါအုန်းခင်ဗျာ)

စာဖတ်သူအားလုံးကို အစဉ်လေးစားလျက်

Lucky Star Translation Team