အခန်း ၁၆၃

အပိုင်း(၁၆၃) ထူးဆန်းသော မြူခိုး

ယာဉ်မောင်းခန်း၏ နောက်ခန်းမှ ကိုကာကိုလာ တစ်ဗူး၊ ဝက်အူချောင်း တစ်ချောင်းနှင့် စနိကာ ချောကလက်တောင့် တစ်ခုတို့ကို ရှာဖွေယူငင်သည်။

မူလက ပူပူနွေးနွေး ထမင်းတစ်နပ် စားမည်ဟု တွေးထားခဲ့သော်လည်း ယခင်က ခိုင်းစားရန်ခေါ်ထားသူမှာ ဆိတ်ကြီး၏ စားသောက်ခြင်းကို ခံရပြီ ဖြစ်၏။

ယခု အပြင်ထွက်၍ စားစရာရှာရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင်။

ထို့ကြောင့် ရှိသည်လေးနှင့်သာ ဖြစ်သလို ဖြေရှင်းရတော့မည်။

ကိုကာကိုလာ၏ သက်တမ်းမှာ ကိုးလဖြစ်ပြီး ထုတ်လုပ်သည့်ရက်စွဲကို ကြည့်ရာ သက်တမ်းကုန်ရန် ရက်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။

ဝက်အူချောင်းနှင့် ချောကလက်ဘားတို့မှာမူ သက်တမ်း ကုန်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ယခင်ကဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော အစားအစာများကို သေချာပေါက် စားမည်မဟုတ်ပေ။ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ငွေကြေးကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ချန်းရီက အမှိုက်ပုံးထဲသို့သာ တိုက်ရိုက် လွှင့်ပစ်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူကား။

ဤအရာများသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော အရာများ ဖြစ်နေချေပြီ။

သက်တမ်းကုန်နေသော ဝက်အူချောင်း တစ်ချောင်းဖြစ်နေလျှင်ပင် လူအများအပြား အသေအကြေ လုယက်ကြမည့် အရာဖြစ်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် စားသောက်ခြင်း ကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးစီးသွား၏။

ချန်းရီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသည်။ နံနက်ခင်း မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ထလာပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီမှ အနီရောင် နေမင်းကြီးပင်လျှင် မှုန်ဝါးဝါး ဖြစ်နေကာ မြင်ကွင်းမှာ မှုန်မှိုင်းနေ၏။

အလွန် ရှုမငြီးဖွယ် ကောင်းလှသည်။

နေထွက်လာချေပြီ။

ဤသည်က ချန်းရီကို အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေသည်။

ထိုနှင်းမုန်တိုင်းကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးကတည်းက နေမင်းကြီးကို တစ်ကြိမ်မျှပင် မမြင်တွေ့ခဲ့ရတော့ချေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်မှာလည်း အတော်လေး မြင့်တက်လာသကဲ့သို့ ရှိသည်။

သို့သော် ဘေးပတ်လည်တွင် မြူခိုးများ အလွန် ထူထပ်နေသဖြင့် မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်ကာ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရပေ။

ထင်းခုတ်ဓားမ၏ အဆင့်မြှင့်တင်ရန် အချိန်ရေတွက်မှုကို ကြည့်ရာ နာရီခုနစ်ဆယ်ကျော် လိုနေသေးသည်။

"ဝှား"

ချန်းရီ သန်းဝေကာ ကားတံခါးများ သေချာစွာ ပိတ်ထားခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးပြီးနောက် ကားနောက်ခန်းတွင် လှဲလျောင်း၍ ခဏတဖြုတ် အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်သည်။

ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ပြင်းထန်သည့် တိုက်ပွဲများနှင့် လမ်းတစ်လျှောက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ထူးဆန်းသည့် အရာများကြောင့် ချန်းရီ၏ အာရုံကြောများသည် အစဉ်အမြဲ ပြင်းထန်စွာ တင်းမာနေခဲ့ရ၏။

အစွမ်းပိုင်ရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီး သာမန်ထက် ပိုမိုသော ခွန်အားများ ရှိနေသော်လည်း ဤအချိန်တွင်မူ အနည်းငယ် တောင့်မခံနိုင် ဖြစ်လာသည်။

ထင်းခုတ်ဓားမကို လက်လှမ်းမီရာတွင် ထားရှိပြီး နောက်ခန်း၌ သက်တောင့်သက်သာရှိသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ မျက်လုံးမှိတ်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချန်းရီသည် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သို့သော် ချန်းရီ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက်။

ချန်းရီ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော နံနက်ခင်း မြူခိုးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိဘဲ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ပို၍ ထူထပ်လာခဲ့သည်။

စောစောကမှ လင်းလက်လာသော မှုန်ဝါးဝါး အနီရောင် နေမင်းကြီးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ဖုံးကွယ်သွားခဲ့၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြင်နိုင်စွမ်းမှာလည်း သိသိသာသာ လျော့ကျလာသည်။

"ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း..."

"ချန်းရီ... ချန်းရီ... မင်း အထဲမှာ ရှိလား"

အိပ်မောကျနေချိန်တွင် ရုတ်တရက် ကားတံခါးလာခေါက်သံကို ကြားရသဖြင့် ချန်းရီ တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ခနဲဖြစ်ကာ အိပ်မက်ထဲမှ လန့်နိုးလာသည်။

ချက်ချင်းပင် လက်ထဲမှ ထင်းခုတ်ဓားမကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ သတိကြီးစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်သည်။

အလွန် ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာတစ်ခုက ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ထိုမျက်လုံးများတွင် မည်သည့် အာရုံစူးစိုက်မှုမျှ ရှိမနေပေ။

အိပ်ရာမှ နိုးနိုးချင်း ကားအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်တွေ့ရသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ခံစားချက်ကို ကိုယ်တိုင် ကြုံဖူးသူများသာ နားလည်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် သရဲကားများထဲမှ ပြကွက်တစ်ခုနှင့် အလွန် တူနေ၏။

ထိုမျက်နှာကို ရင်းနှီးနေသော်လည်း အလွန် ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းနေဆဲပင်။

ချန်းရီ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ဓားကို မြှောက်ကာ ခုတ်ချရန် ပြင်သည်။

"ချန်းရီ... မင်းက တကယ့်ကို အကြောက်အလန့် မရှိတာပဲ... ဒီလို အခြေအနေကြီးမှာတောင် အိပ်ပျော်နေနိုင်သေးတယ်"

ခေါင်းဆောင်ချူ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအခါမှသာ ချန်းရီ သတိဝင်လာပြီး မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ သေချာ ကြည့်ရှုသည်။ ထိုမျက်လုံးများ၊ ထိုမျက်ခုံးများနှင့် တည်ကြည်မှုကြားတွင် အနည်းငယ် ကောက်ကျစ်သည့်ပုံစံ ပေါက်နေသော မျက်နှာအမူအရာများ။

တကယ်ကို ခေါင်းဆောင်ချူ ဖြစ်နေချေ၏။

ချန်းရီက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူခိုးများကို ဖယ်ရှားရန် လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းသည်။

"တောက်... ခေါင်းဆောင်ချူ... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့... မင်းသာ ရောက်မလာရင် ငါ သေတော့မှာပဲ"

ထိုအချိန်မှသာ ခေါင်းဆောင်ချူ၏ ခါးတွင် ကြိုးတစ်ချောင်း ချည်နှောင်ထားသည်ကို ချန်းရီ သတိထားမိသွားသည်။

ခေါင်းဆောင်ချူသည် ဤမြူခိုးများထဲသို့ ဝင်ရောက်လာစဉ် အာရုံခံစားမှု အားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး မျက်ကန်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသောကြောင့် ဘေးကင်းစေရန် ခါးတွင် ကြိုးချည်ထားခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ချန်းရီက မြူခိုးများကို ဖယ်ရှားပေးပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်ချူသည် သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ တကယ်ပင် ချန်းရီ၏ ကားဖြစ်ပြီး ကားထဲတွင်လည်း ရင်းနှီးနေသော လူတစ်ယောက် ရှိနေကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့သွားရ၏။

ယခင်က ခေါင်းဆောင်ချူသည် အမှတ်အသားများအတိုင်း ဤနေရာသို့ ရှာဖွေလာခဲ့ပြီး ဤမြူခိုးများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူခိုးများနှင့် မတူညီကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော မြူခိုးများကို ခေါင်းဆောင်ချူက ကောင်းကောင်း သိရှိထားသောကြောင့် အထဲသို့ ဝင်ရောက်ရှာဖွေရန် ကြံရွယ်ခဲ့သည်။

သို့သော် အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြူဖွေးနေသော မြူခိုးများမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရတော့ချေ။ နားထဲမှ ဆူညံသံများပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

ဤသည်မှာ ချန်းရီ၏ အစွမ်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခေါင်းဆောင်ချူ ခန့်မှန်းမိသည်။ အော်ဟစ်ပါက အခြားသော ထူးဆန်းသည့် အရာများကို ဆွဲဆောင်မိမည် စိုးသောကြောင့် မြူခိုးများထဲသို့ ဝင်ရောက်ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ခါးတွင် ကြိုးချည်နှောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို စမ်းသပ်ရှာဖွေပြီးနောက် ရင်းနှီးနေသော သံတုံးကြီး တစ်ခုကို စမ်းမိခဲ့သည်။

သို့သော် မျက်စိရှေ့ရှိ မြူခိုးများက အလွန် ထူထပ်လွန်းနေသဖြင့် ကား၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကိုသာ ခပ်ရေးရေး မြင်ရပြီး ကားအတွင်းမှ အခြေအနေကိုမူ လုံးဝ မမြင်ရပေ။

ထို့ကြောင့် ခေါင်းဆောင်ချူက ကားတံခါးကို ထုကာ ချန်းရီ၏ နာမည်ကို အော်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာလည်း ချန်းရီ မျက်လုံးဖွင့်သည်နှင့် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ခေါင်းဆောင်ချူ၏ မျက်နှာတွင် အာရုံစူးစိုက်မှု မရှိသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်၏။

ကားအတွင်း၌လည်း မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ခေါင်းဆောင်ချူမှာ အထဲသို့ လုံးဝ မမြင်ရပေ။

အမှန်တကယ်တွင် ခေါင်းဆောင်ချူ အော်ခေါ်ပြီးနောက် သူ၏ အသံကိုပင် သူ ပြန်မကြားရသလောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ အော်ခေါ်ပြီးနောက် မျက်စိရှေ့တွင် ရှင်းလင်းသွားကာ နားများလည်း ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ချန်းရီက မြူခိုးများကို ဖယ်ရှားပေးသောအခါမှသာ ခေါင်းဆောင်ချူသည် သူ့ရှေ့ရှိ လူကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့သွားရသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ချန်းရီ ဖြစ်နေ၏။

ရင်းနှီးနေသော အသံကို ကြားရသဖြင့် ခေါင်းဆောင်ချူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန် ဝမ်းသာသွားသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

"တောက်... တကယ်ပဲ မင်းဖြစ်နေတာကိုး... မင်းရဲ့ ဒီမြူခိုးတွေက... တကယ့်ကို..."

ခေါင်းဆောင်ချူက ချန်းရီ၏ ဤအစွမ်းကို မည်သို့ ဖော်ပြရမည်ကို မသိသော်လည်း ဤအချိန်တွင်မူ စိတ်ထဲ၌ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ချန်းရီကလည်း အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ကားတံခါးကိုဖွင့်ကာ အောက်သို့ ဆင်းလာပြီး ခေါင်းဆောင်ချူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။

"ငါ သိသားပဲ... ခေါင်းဆောင်ချူ မင်းလို အကြံအစည်ကြီးပြီး ကောက်ကျစ်တဲ့သူက ငါကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မယ်လို့..."

"ဟိတ်ကောင်... မင်းနဲ့ငါက အတူတူပဲ... မင်း သေချာပေါက် မသေနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပြီးသား"

ဤတစ်ကြိမ် လူစုခွဲ၍ ထွက်ပြေးကြရာတွင် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး အများဆုံးသူမှာ မိမိနှင့် တစ်ဖက်လူသာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တွေးမိခဲ့ကြသည်။

တစ်ယောက်မှာ အကြံအစည်ကြီးပြီး ယခုအချိန်အထိ လျှို့ဝှက်ချက် မည်မျှ ရှိနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မသိရပေ။

အခြားတစ်ယောက်မှာမူ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် မည်သည့်အရာကိုမဆို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

"မင်း တစ်ယောက်တည်းလား"

"ငါရယ်... ဦးလေးအားပေါင်နဲ့ ရှောင်ဝမ်ရယ်ပဲ ရှိတယ်... ကျန်တဲ့သူတွေကိုတော့ ရှာမတွေ့သေးဘူး"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ခေါင်းဆောင်ချူ၏ မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ထယ်ရှီးက အဲ့လောက် သန်မာနေတာကို... သာမန် ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေက သူ့ကို ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... စွန်းချန်းချန်း ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးကလည်း ဉာဏ်ရည်ပြည့်ဝတယ်လေ... တင်းတုံကတော့ သူက စွန်းချန်းချန်းနဲ့ အတူတူ ရှိနေတာဆိုတော့ ပြဿနာ မရှိလောက်ပါဘူး"

ခေါင်းဆောင်ချူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောသည်။

"ငါက စွန်းချန်းချန်းနဲ့ တင်းတုံအတွက် စိတ်ပူနေတာ မဟုတ်ဘူး... ထယ်ရှီးအတွက် စိတ်ပူနေတာ... အဲ့ကောင်က နည်းနည်း တုံးတယ်"

ချန်းရီက စကားမဆိုနိုင်ဘဲ ဆွံ့အသွား၏။

ချန်းရီက ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူပြီး ခေါင်းဆောင်ချူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို အလွန် ထောက်ခံမိသည်။

ထယ်ရှီးသည် ယာဉ်တန်းထဲတွင် အဖြူစင်ဆုံးသော အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ကျောင်းကားပေါ်သို့ လူအများအပြားကို တက်ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းမှာ လူပိုမို အသက်ရှင်စေရန် ကယ်တင်လိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းကားပေါ်ရှိ ရိက္ခာပစ္စည်းများကို စုပေါင်းစီမံခန့်ခွဲရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း ဤအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင်။

ဤတစ်ကြိမ် လူစုခွဲ၍ ထွက်ပြေးရာတွင် ထယ်ရှီးတို့အဖွဲ့၌ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများဆုံး ဖြစ်နိုင်သလို သို့မဟုတ် တစ်ယောက်မျှပင် အသက်မရှင်နိုင်သည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ယခင်က အမှတ်(၂) မူလတန်းကျောင်းမှ ထွက်ပြေးလာစဉ် ချန်းရီ လှမ်းကြည့်မိရာ ထယ်ရှီးဘက်သို့ သွားရောက်သော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အရေအတွက်မှာ အများဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား အပြန်အလှန် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုကြသည်။

ချန်းရီက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးခိုးငွေ့များကိုလည်း ဖယ်ရှားပေးသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခေါင်းဆောင်ချူ ဤနေရာ၌ ရှိနေခြင်းက အနည်းဆုံးတော့ လောလောဆယ် ဘေးကင်းလုံခြုံကြောင်း အာမခံချက် ပေးထားနိုင်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း ပြောမည့် ပထမဆုံးစကားမှာ "မြန်မြန်ပြေး" ဆိုသည်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရင်းနှီးနေသော အဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် လမ်းကြမ်းမောင်းကားကြီးက ချန်းရီ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာ၏။

ကားခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရိက္ခာပစ္စည်းများ အများအပြား ချည်နှောင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ကား၏ အပြင်ဘက်တွင် တိုက်ပွဲဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ရှိနေသည်မှလွဲ၍ အခြား ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုမျိုး မရှိပေ။

သူ့ကိုယ်ပိုင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပစ်ကပ်ကားကြီးထက်စာလျှင် များစွာ ပိုမို ကြည့်ကောင်းနေသည်။

ဤအဆင့်မြှင့်တင်ထားသော လမ်းကြမ်းမောင်းကားမှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်လွန်းလှကြောင်း ဝန်ခံရမည်။ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း ဤကားကြီး ကြီးကြီးမားမား ချို့ယွင်းသွားသည်ကို တစ်ကြိမ်မျှ မတွေ့ခဲ့ရဖူးချေ။

ရှောင်ဝမ်က ကားဘေးတွင် စိုးရိမ်တကြီး ရပ်စောင့်နေပြီး ချန်းရီ ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် လျှောက်လာ၍ နှုတ်ဆက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများမှာလည်း များစွာ သက်သာရာရသွား၏။

ဦးလေးအားပေါင် ဘယ်မှာလဲဟု ချန်းရီ မမေးရသေးမီမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သတိထားမိသွားသည်။

ယခင်က အိပ်ပျော်သွားစဉ်က ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြူခိုးများ ရှိနေသေးသော်လည်း ယခုလောက် ထူထပ်နေခြင်း မရှိပေ။

တစ်ရေးအိပ်ရာမှ နိုးလာသည်နှင့် မြူခိုးများ၏ ထူထပ်မှုမှာ ဤအဆင့်အထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီမြူခိုးတွေက... နည်းနည်း အရမ်း ထူမနေဘူးလား"

"ငါတို့ ရုံမြို့နယ်ကနေ ထွက်လာတော့ နှင်းတွေ အများကြီး နည်းသွားတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီမြူခိုးတွေက... အရင်က ဒီလောက် မထူပါဘူး"

"အရင်တုန်းက သဲကန္တာရ... နောက်တော့ နှင်းမုန်တိုင်း... အခုတော့ ဒီလို ထူထပ်တဲ့ မြူခိုးတွေ... ဒီကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးမှာ ပုံမှန် ရာသီဥတုဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား"

"ပုံမှန် ရာသီဥတုဆိုရင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်လို့ ခေါ်လို့ရမလား... ချန်းရီ... မင်းရဲ့ အစွမ်းက မီးခိုးငွေ့တွေကို ထိန်းချုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလား... ဒီမြူခိုးတွေကိုရော ထိန်းချုပ်လို့ ရမရ မင်း စမ်းကြည့်ပါလား"

ခေါင်းဆောင်ချူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

အကယ်၍ ချန်းရီက ဤမြူခိုးများကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဆိုပါက နောက်ပိုင်း ဖြတ်သန်းရမည့် နေ့ရက်များတွင် သေချာပေါက် များစွာ ပိုမို အဆင်ပြေချောမွေ့သွားပေလိမ့်မည်။

ဆက်ရန်...