အခန်း ၁၆၅

အပိုင်း(၁၆၅) ခရီးဆက်ခြင်း

ချန်းရီ၏ လောဘတက်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းဆောင်ချူက တစ်ချက်သာ စွေကြည့်လိုက်သည်။

"သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတွေကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေလို့ မှတ်နေတာလား... လမ်းဘေးမှာ အလွယ်တကူ ရနိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ချန်းရီက ရှက်ရွံ့ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ တဟီးဟီးရယ်မောကာ စာအုပ်ကိုကိုင်၍ ဘေးတစ်ဖက်သို့ ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် ယာဉ်မောင်းခန်း နောက်ခုံမှ စားစရာအချို့ကို ရှာဖွေကာ ဗိုက်ဖြည့်လိုက်၏။

စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်မှသာ ဤစာအုပ်ထဲတွင် မည်သည့်အရာများ ရေးသားထားကြောင်းကို ချန်းရီ သိရှိသွားတော့သည်။

ခရီးတစ်လျှောက်တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ ထူးဆန်းသည့် အရာများအားလုံးကို ခေါင်းဆောင်ချူက မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှင်းဟွာမြို့တွင် တွေ့ခဲ့ရသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကတ်ကြေးမိန်းမ၊ ချန်ရှုရွာရှိ မရဏမိုးမခပင်နှင့် ရုံမြို့ မူလတန်းကျောင်းရှိ နတ်ကိုးကွယ်သူတို့ အကြောင်းများ ပါဝင်သည်။

ဤနေရာအရောက်တွင် ဤစာအုပ်သည် မည်မျှ တန်ဖိုးကြီးမားကြောင်းကို ချန်းရီ နားလည်သွားခဲ့သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်သည် ရုတ်တရက် အလွန်လျင်မြန်စွာ စတင်ခဲ့သောကြောင့် လူသားများအနေဖြင့် ထူးဆန်းသည့် အရာများနှင့် ပတ်သက်သော သုတေသန ပြုလုပ်မှုများမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးနေခဲ့သည်။

လူအများစုသည် ထူးဆန်းသည့် အရာများနှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ထွက်ပြေးခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ မပြေးနိုင်ပါက သေဖို့သာ စောင့်ရတော့သည်။

ဤသည်မှာ ထူးဆန်းသည့် အရာများကို အထူးပြု လေ့လာထားသော သုတေသနမျိုးကို ချန်းရီ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းပင်။

ခေါင်းဆောင်ချူက ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို တိတ်တဆိတ် လုပ်ဆောင်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ချူချယ်သည် စာအုပ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသည့် အရာများနှင့် ပတ်သက်သော စည်းမျဉ်းအချို့ကိုပင် အနှစ်ချုပ် ရေးသားထားသေးသည်။

ချန်းရီက ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

ပထမအချက် - ထူးဆန်းသည့် အရာများကို ဖော်ပြရန် မဖြစ်နိုင်၊ တွေးတော မှန်းဆ၍ မရနိုင်၊ အမျိုးအစား ခွဲခြားရန် မဖြစ်နိုင်သလို အတိအကျ သတ်မှတ်ထားသော သဘာဝလည်း မရှိပေ။

အကယ်၍ သင်သည် ထူးဆန်းသည့် အရာများကို ရင်ဆိုင်ရန် လုံလောက်သော အတွေ့အကြုံများ ရရှိနေပြီဟု ထင်မှတ်နေပါက ယုံလိုက်ပါ၊ သင် သေဆုံးရန် မဝေးတော့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းသည့် အရာများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အတွေ့အကြုံကိုချည်း အားကိုးနေ၍ လုံးဝ မရနိုင်ပါ။

ဒုတိယအချက် - ထူးဆန်းသည့် အရာများနှင့် လူသားများသည် အတူတကွ ယှဉ်တွဲနေထိုင်၍ မရနိုင်ပေ။ လူသားများက ထူးဆန်းသည့် အရာအားလုံးကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ထူးဆန်းသည့် အရာများက လူသားအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဟူသော ရလဒ်သာ ရှိသည်။

တတိယအချက် - သဘာဝလွန် လမ်းစဉ် အစွမ်းပိုင်ရှင်များသာလျှင် ထူးဆန်းသည့် အရာများကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

စတုတ္ထအချက် - လူဦးရေ များလေလေ ထူးဆန်းသည့် အရာများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ပိုမို ဆွဲဆောင်နိုင်လေလေ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းကို ပို၍ လွယ်ကူစေသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် လူဦးရေ နည်းပါးလေလေ ပို၍ ဘေးကင်းလေလေ ဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းသည့် အရာများအတွက် လူသားများသည် မီးပွားလေးများနှင့် တူသည်။ မီးပွားတစ်စက်၏ လင်းလက်နိုင်စွမ်းက အကန့်အသတ် ရှိသော်လည်း လူတစ်စု အတူတကွ ရှိနေခြင်းက မီးပုံကြီး တစ်ပုံအလား ဖြစ်သွားကာ အလွန် ဝေးကွာသော နေရာမှ ထူးဆန်းသည့် အရာများကိုပင် သင့်ထံသို့ လာရောက်ရှာဖွေရန် ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မည်။

ပဉ္စမအချက် - တစ်နေရာတည်းတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရပ်နားနေလေလေ ထူးဆန်းသည့် အရာများကို ပိုမို ဆွဲဆောင်နိုင်လေလေ ဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသည့် အရာများ၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကိုလည်း ပိုမို လွယ်ကူစေသည်။ (ဤအချက်မှာ လူသားများ ယခုအချိန်တွင် အမြဲတမ်း ရွှေ့ပြောင်းသွားလာ နေထိုင်ရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်)

......

ချန်းရီက တဖြည်းဖြည်း လှန်လှောဖတ်ရှုနေပြီး စာအုပ်ထဲရှိ နေရာအများအပြားတွင် ခေါင်းဆောင်ချူက ရေးလိုက် ဖျက်လိုက် လုပ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ခေါင်းဆောင်ချူက ထူးဆန်းသည့် အရာများကို အမျိုးအစား ခွဲခြားထားသည်ကိုပင် ချန်းရီ မြင်တွေ့ခဲ့ရသေး၏။

ခေါင်းဆောင်ချူသည် ထူးဆန်းသည့် အရာများကို ယာယီအားဖြင့် အုပ်စု နှစ်စု ခွဲခြားထားသည်။

ပထမတစ်မျိုးမှာ သာမန် ထူးဆန်းသည့် အရာများ ဖြစ်ပြီး ဤအမျိုးအစားက အများဆုံး ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်မျိုးမှာ စည်းမျဉ်းသတ်မှတ်ချက်ရှိသော ထူးဆန်းသည့် အရာများ ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် မနေ့က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အမည်မသိ ထူးဆန်းသည့် အရာနှင့် ယခင် ရှင်းဟွာမြို့တွင် တွေ့ခဲ့ရသော စက္ကူငိုကြွေးကလေးတို့ ကဲ့သို့သော အရာများပင် ဖြစ်သည်။

ချန်းရီ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော စည်းမျဉ်းသတ်မှတ်ချက်ရှိသည့် ထူးဆန်းသည့် အရာအချို့ကိုပင် ခေါင်းဆောင်ချူက မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့သေးသည်။

ခေါင်းဆောင်ချူ၏ မှတ်တမ်းများအရ။

စည်းမျဉ်းသတ်မှတ်ချက်ရှိသော ထူးဆန်းသည့် အရာများသည် သာမန် ထူးဆန်းသည့် အရာများထက် ပို၍ ရှားပါးသလို ပို၍လည်း စွမ်းအားကြီးမားကာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စေသည်။ အစွမ်းပိုင်ရှင်များပင်လျှင် ထိုကဲ့သို့သော စည်းမျဉ်းသတ်မှတ်ချက်ရှိသည့် ထူးဆန်းသည့် အရာများကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်ဟု မကြားဖူးပေ။

ဖတ်ရင်း ဖတ်ရင်းဖြင့် ချန်းရီတစ်ယောက် အာရုံနစ်မျောသွားခဲ့သည်။

ဤစာအုပ်၏ တန်ဖိုးမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားလှကြောင်းကို ချန်းရီ သဘောပေါက်သွား၏။

အကယ်၍ အခြား ယာဉ်တန်းများနှင့် တွေ့ဆုံပါက ဤစာအုပ်ဖြင့် ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းအများအပြားကို သေချာပေါက် လဲလှယ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဤစာအုပ်ကို ရရှိသွားသော ယာဉ်တန်း သို့မဟုတ် လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဦးအနေဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် ထိုထူးဆန်းသည့် အရာများနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ ရှင်သန်နိုင်ခြေ အများအပြား တိုးတက်လာမည် ဖြစ်သည်။

"ဟေ့ကောင်... ဆက်မဖတ်နေနဲ့တော့... သွားရတော့မယ်"

အာရုံနစ်မျောနေစဉ်မှာပင် ချူချယ်၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်... ဘာ သွားရတော့မယ်လဲ... ခရီးဆက်မယ်... ခရီးဆက်မယ်လို့ ပြောစမ်းပါ"

"ခေါင်းဆောင်ချူရာ... မင်းပါးစပ်က နည်းနည်းပါးပါး နိမိတ်ကောင်းတဲ့စကားလေး ဘာလေး မပြောတတ်ဘူးလား"

ယခုအချိန်တွင် ချန်းရီသည် ထိုကဲ့သို့သော စကားလုံးမျိုးကို အလွန် အတိတ်နိမိတ် မကောင်းဟု ယူဆနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူချယ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောကာ လက်လှမ်း၍ မှတ်စုစာအုပ်ကို ပြန်လုယူလိုက်သည်။

"ဟာ...နေဦးလေ... ငါ ဖတ်လို့ မပြီးသေးဘူး"

"ဒီလောက်ဆို ရပါပြီ... နောက်ပိုင်း အဖြစ်အပျက်တွေက မင်းကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာတွေချည်းပဲ... ဖတ်ဖတ် မဖတ်ဖတ် ကိစ္စမရှိပါဘူး"

"သွားကြစို့... အခု မသွားရင် အချိန်မီမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ကားပေါ်မတက်မီ ချန်းရီက အဆင့်မြှင့်တင်နေဆဲဖြစ်သော ထင်းခုတ်ဓားမကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

နာရီအနည်းငယ်သာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သေးသည်။

အကယ်၍သာ ရွေးချယ်ခွင့် ရှိပါက ထင်းခုတ်ဓားမ အဆင့်မြှင့်တင်မှု ပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှသာ တဝူမြို့ကို ဖြတ်သန်းသွားချင်မိသည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ထယ်ရှီး ဆိုသောကောင်က ဤမျှကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဦးလေးအားပေါင်သာ မရှိပါက ချူချယ်သည် စောစောစီးစီးကပင် ခရီးထွက်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်းရီ ကားပေါ်တက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော ချောင်းဆိုးသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်..."

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယာဉ်တန်း လက်ထောက်ဖြစ်သူ ရှောင်ဝမ်တစ်ယောက် အဆုတ်များပင် ထွက်ကျလာမတတ် ချောင်းဆိုးနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်ကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှောင်ဝမ်... မင်း... အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ကျွန်တော်... အဟွတ်... အဟွတ်... အဆင်ပြေပါတယ်... ခေါင်းဆောင်ချူ..."

ခဏကြာမှသာ ရှောင်ဝမ်က မြေပြင်မှ ထလာနိုင်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေကာ တစ်ကိုယ်လုံး ညှိုးနွမ်းနွမ်းလျနေပုံ ပေါ်သည်။

ချန်းရီသည် ရှောင်ဝမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူထပ်သော မြူခိုးများကိုပါ ထပ်မံ ကြည့်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ချူ... အခု မြူခိုးတွေက အရင်ကထက် ပိုထူလာတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"

ချူချယ်ကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူထပ်သော မြူခိုးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယခင်က မြူခိုးများထဲတွင် ပေ ၄၀ မှ ၅၀ ခန့်အထိ မြင်နိုင်စွမ်း ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပေ ၃၀ ခန့်သာ မြင်နိုင်စွမ်း ရှိတော့သည်။

"ခေါင်းဆောင်ချူ... မင်းဆီမှာ နှာခေါင်းစည်း အပို ပါသေးလား"

အသက်ကို ဉာဏ်စောင့်သည်ဆိုသည့်အတိုင်း ချန်းရီ၏ ပထမဆုံး တွေးမိသည့်အရာမှာ နှာခေါင်းစည်း တစ်ခု တပ်ထားရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤမြူခိုးများက အနည်းငယ် ပြဿနာရှိနေပုံရသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နှာခေါင်းစည်း တစ်ခုကို အရင် ရှာတပ်ထားလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။

မရှိတာထက်စာရင် ရှိတာက ပိုကောင်းသည် မဟုတ်ပါလော။

"ပါတယ်... အရင်တုန်းက ဘုရားကျောင်းဘက်ကနေ အများကြီး ယူလာခဲ့တယ်"

ယာဉ်တန်း လက်ထောက် ရှောင်ဝမ်က ကားထဲမှ နှာခေါင်းစည်း တစ်ထုပ်ကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေထုတ်ယူကာ ချန်းရီကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ချူချယ်သည်လည်း အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် နှာခေါင်းစည်း တစ်ခုကို ယူတပ်လိုက်သည်။ ဤထူထပ်သော မြူခိုးများက လူကို အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ရှောင်ဝမ်သည်လည်း နှာခေါင်းစည်း တပ်ထားလိုက်၏။

သို့သော် ယခုအချိန်မှ နှာခေါင်းစည်းတပ်ရန် သတိရသွားသော ရှောင်ဝမ်အတွက် အနည်းငယ် နောက်ကျသွားပုံရသည်။ နှာခေါင်းစည်း တပ်နေစဉ်မှာပင် သူက အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေကြောင့် ချန်းရီက ထိုကောင်လေးနှင့် အနည်းငယ် ဝေးဝေးသို့ တိတ်တဆိတ် ခွာနေလိုက်သည်။

အစွမ်းပိုင်ရှင်များ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုသည် သာမန်လူများထက် များစွာ ပိုမို အားကောင်းသည် မှန်သော်လည်း...

သို့သော်လည်း... တစ်ခုခုများ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဆိုသော အသိက ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

ယာဉ်တန်း စတင် ထွက်ခွာလာပြီး ချန်းရီ၏ ကားက ရှေ့မှ သွားကာ ခေါင်းဆောင်ချူ၏ ကားက နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။

မတတ်နိုင်ပေ။ ခေါင်းဆောင်ချူတွင် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် လုံးဝ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယာဉ်တန်းထဲတွင် တစ်ဦးတည်းသော တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားမှာ ချန်းရီ ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နေသည်။

ဤအချက်က ချန်းရီကို အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သို့သော် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေ၍လည်း အပိုပင်။

သူသည် ခေါင်းဆောင်ချူ၏ လမ်းပြမှုကို အားကိုးနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဟယ်လို... ဟယ်လို... ချန်းရီ... ကြားရင် ပြန်ဖြေပါ"

စကားပြောစက်ထဲမှ ချူချယ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခေါင်းဆောင်ချူ... ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာကို... ဒီလောက် တရားဝင် အသံကြီး ဖမ်းနေဖို့ လိုလို့လား"

"အချိန်မရွေး အဆက်အသွယ် ရအောင် ဂရုစိုက်ပါ... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ကားကို အရမ်း မြန်မြန် မမောင်းနဲ့... နှင်းခွဲမီးကို ဖွင့်ထားမှ ငါ မင်းကို မြင်နိုင်မယ်... ဒီမြူခိုးတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီး ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘူး... အဟွတ်... အဟွတ်..."

နောက်ဆုံး ကြားလိုက်ရသော ချောင်းဆိုးသံမှာ ခေါင်းဆောင်ချူ၏ အသံ မဟုတ်ဘဲ ဘေးတွင်ရှိနေသော ယာဉ်တန်း လက်ထောက် ရှောင်ဝမ်၏ အသံ ဖြစ်သည်။

နားထောင်ကြည့်ရသည်မှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာပုံ ပေါ်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ချူ... ငါ့ကားမှာ နှင်းခွဲမီး မရှိဘူးဟ... ရှေ့မီးကြီး နှစ်လုံးပဲ ပါတာ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းသာ နောက်ကနေ ကပ်လိုက်ခဲ့ပါ"

"အရေးပေါ် အချက်ပြမီး နှစ်လုံးပြိုင်တော့ ပါတယ်မလား"

"ငါ့ကားက အရေးပေါ် အချက်ပြမီး ဖွင့်မောင်းတာကို မင်း မြင်ဖူးလို့လား"

အကယ်၍ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီကသာဆိုလျှင် ချန်းရီ၏ ဤကားကို လမ်းပေါ်ပေးမောင်းမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

စကားပြောစက်ထဲတွင် အသံ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ချန်းရီက နောက်ကြည့်မှန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခေါင်းဆောင်ချူ၏ ကားကိုတော့ မြင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ကားခေါင်းပိုင်းရှိ နှင်းခွဲမီး နှစ်လုံးသည် ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်း အလွန် အားကောင်းလှသည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် နှင်းခွဲမီး၏ အသုံးဝင်မှုက အလွန် သိသာထင်ရှားလာသည်။

ချန်းရီသည်လည်း သူ၏ ကားခေါင်းမှ မီးနှစ်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အစက ပြောခဲ့သည့် စကားအတိုင်းပင်... မရှိတာထက်စာရင် ရှိတာက ပိုကောင်းသည် မဟုတ်ပါလော။

ကောင်းကင်ယံမှ လမင်းကြီးကို လုံးဝ မမြင်ရတော့ပေ။

ထူထပ်သော မြူခိုးများက လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီဖြစ်ကာ နေရောင်ခြည်အလင်းရောင် တစ်စက်လေးမျှပင် ကျရောက်လာခြင်း မရှိတော့ချေ။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းထုများကိုလည်း ကောင်းကောင်း မမြင်ရတော့ပေ။ အပူချိန်မှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာသဖြင့် ချန်းရီသည် ထူထဲသော ဆောင်းတွင်းဝတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ နောက်ခုံသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်တွင် အမြဲစီးထားသော နှင်းစီးဖိနပ်များကိုပင် ချွတ်လိုက်သည်။

လေထုထဲရှိ စိုထိုင်းဆမှာလည်း ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသည်။

တစ်ကိုယ်လုံး စိုစွတ်စေးကပ်နေသည်ဟုပင် ချန်းရီ ခံစားနေရ၏။

ဤကဲ့သို့သော ရာသီဥတုမျိုးကို တောင်ပိုင်းသားများ အနေဖြင့် အနည်းငယ် ကျင့်သားရနိုင်သော်လည်း မြောက်ပိုင်းသားများ အတွက်မူ အလွန် နေရခက်သော အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

ဤမျှ စိုထိုင်းသော ရာသီဥတုမျိုးတွင် အပြင်ဘက်၌ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို တစ်လကြာအောင် လှန်းထားလျှင်တောင် ခြောက်သွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မြူခိုးများ၏ မြင်နိုင်စွမ်းမှာလည်း ဆက်လက် ကျဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မနက်ဖြန် မနက်လောက်ဆိုလျှင် မြင်ကွင်းအကွာအဝေးမှာ ထက်ဝက်ခန့် ထပ်မံ လျော့ကျသွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။

ချန်းရီက ပိုမို ဝေးကွာသော နေရာများအထိ မြင်နိုင်ရန် သူ၏ သွေးမျက်လုံး အစွမ်းကို အသုံးပြုကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် အနည်းငယ်မျှသာ ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရသည်။

သွေးမျက်လုံး၏ အဓိက စွမ်းရည်မှာ အမြင်အာရုံ ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်း မဟုတ်သောကြောင့် ဤကဲ့သို့ မြူခိုးထူထပ်သော ရာသီဥတုမျိုးတွင် သာမန်လောက်သာ စွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြင်နိုင်စွမ်း အလွန် နိမ့်ကျနေသဖြင့် ချန်းရီ၏ ကားမှာ အလွန် နှေးကွေးစွာ မောင်းနှင်နေရသည်။

စကားပြောစက်ထဲမှ ချူချယ်၏ လမ်းပြပေးနေသော အသံများ မကြာခဏ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှေ့သို့ ဆက်သွားရန်၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရပ်တန့်ထားရန်နှင့်၊ ထို့နောက် ရုတ်တရက် ဘယ်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ချိုးကွေ့မောင်းနှင်ရန် စသဖြင့် ညွှန်ကြားနေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ယခင် ရွှေ့ပြောင်းသွားလာခဲ့စဉ်က အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သဖြင့် အားလုံးက ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချက်အပေါ် ချန်းရီက မည်သည့် ညည်းညူမှုမျှ မရှိပေ။

ချူချယ်သည် ထူးဆန်းသည့် အရာများ၏ တည်နေရာကို အာရုံခံကာ ရှောင်ရှားနိုင်ရန် လမ်းညွှန်ပေးနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ မောင်းနှင်နေရင်း မြင်ကွင်း ရှင်းလင်းသွားချိန်တွင် မိမိတို့ရှေ့၌ သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင် သို့မဟုတ် နံရံကြီး တစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်လာတတ်သည်။

မတတ်နိုင်ပေ။ ခေါင်းဆောင်ချူ အနေဖြင့် ရှေ့တွင် အတားအဆီးများ ရှိ၊ မရှိကိုမူ အာရုံ မခံနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ မောင်းနှင်ရခြင်းမှာ အလွန် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကားလမ်းမကြီးပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသောအခါ ဤအခြေအနေမှာ တဖြည်းဖြည်း ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ကားလမ်းမကြီးပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်းက တဝူမြို့ကြီးသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်ကြောင်းကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရလျှင် တဝူမြို့ကြီးသည် ရုံမြို့ထက် ပိုမို ကြီးမားကာ ပိုမို စည်ကားသော မြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်သဖြင့် အန္တရာယ်ရှိနိုင်စွမ်းမှာလည်း ရုံမြို့ထက် သေချာပေါက် ပိုမို များပြားပေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ယခု ယာဉ်တန်းထဲတွင် အပြည့်အဝ တွက်ကြည့်လျှင်ပင် လူ သုံးယောက်ခွဲသာ ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

ဦးလေးအားပေါင်မှာ အသက်တဝက်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် လူတစ်ဝက်ဟု တွက်ထားခြင်းမှာလည်း အလွန်အကျွံ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

ဆက်ရန်...