အခန်း ၁၆၆

အပိုင်း(၁၆၆) မြို့ထဲမှ အသက်ရှင်နေသူများ

တဝူမြို့ကြီးက ခရီးသွားမြို့တော် တစ်ခုမဟုတ်ပေ။ သို့သော် ၎င်း၏ မြို့အကျယ်အဝန်းက ရုံမြို့ထက် လုံးဝမသေးငယ်ဘဲ အမြဲတမ်းနေထိုင်သူ လူဦးရေမှာလည်း ရုံမြို့ထက် များစွာပိုများပြားလှ၏။

ဤမြို့ကြီးသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး မီးခိုးရောင် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေတတ်သောကြောင့် အင်တာနက်ပေါ်တွင် "တဝူ (မြူခိုး) မြို့ကြီး" ဟူသော အမည်ဖြင့် ပို၍ နာမည်ကြီးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် တကယ်တမ်းတွင် ဤအမည်က အနည်းငယ် သရော်ထားသည့် အဓိပ္ပာယ်မျိုး သက်ရောက်နေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က တဝူမြို့ကြီးသည် ၎င်း၏ ဆိုးရွားလှသော ပတ်ဝန်းကျင် ထိန်းသိမ်းမှု စီမံခန့်ခွဲမှုများကြောင့် တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ အင်တာနက်အသုံးပြုသူများ၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူး၏။

သို့သော် ဤနှစ်များအတွင်း စီမံခန့်ခွဲမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အောင်မြင်မှု ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

သို့တိုင်အောင် တဝူမြို့ကြီး ဟူသော အမည်က ဤမြို့၏ ခေါင်းစဉ်တစ်ခုအဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲပင်။

ဤမြို့၏ မူလအမည်ကို ပြောပြမည်ဆိုလျှင် မည်သူကမျှ သိကြမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် တဝူမြို့ကြီးဟု ပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းက စနောက်လှောင်ပြောင်ရန် စကားနှစ်ခွန်းလောက်တော့ အသင့်ရှိနေတတ်ကြသည်။

မြို့ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသော မြူမြစ်တစ်စင်း ရှိပြီး ထိုမြူမြစ်က တဝူမြို့ကြီးကို မြို့သစ်နှင့် မြို့ဟောင်းဟူ၍ နှစ်ပိုင်း ပိုင်းခြားပေးထားသည်။

ချန်းရီနှင့် ချူချယ်တို့က မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဤမြို့ကြီး၏ ထူးခြားကွဲပြားမှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ကြရ၏။

ထူထပ်သော မြူခိုးများထဲတွင် သံချေးနံ့နှင့် ချဉ်စော်နံသော အနံ့တို့ ရောနှောနေသည့် ထူးဆန်းသော အနံ့ဆိုးတစ်ခု ရှိနေပြီး နှာခေါင်းစည်း တပ်ဆင်ထားလျှင်ပင် လုံးဝ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်... "

ရှောင်ဝမ်ကမူ အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် နှာခေါင်းစည်း သုံးထပ်တောင် တပ်ဆင်ထားသော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် သက်သာလာခြင်း မရှိချေ။

ဤမြူခိုးများထဲတွင် အန္တရာယ်ရှိသော ဓာတ်ငွေ့အချို့ ပါဝင်နေသည်မှာ အလွန် သိသာထင်ရှားလှသည်။

ဓာတ်ငွေ့ကာ မျက်နှာဖုံးကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုး ရှာတွေ့နိုင်လျှင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း...

ယခုအချိန်က ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဖြစ်နေပြီမို့ နှာခေါင်းစည်း ရှာတွေ့ခြင်းကပင် အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချူချယ်က ရှောင်ဝမ်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ဦးလေးအားပေါင်အတွက် အချိန်သိပ်မကျန်တော့သည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီး ဦးလေးအားပေါင် မရှိတော့ပါက ရှောင်ဝမ်လည်း အသက်ရှင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့၏ အဖွဲ့ငယ်လေးထဲတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေမျိုးတွင် ရှောင်ဝမ်ကဲ့သို့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပင် တောင့်မခံနိုင်ဖြစ်နေရသော်လည်း ဦးလေးအားပေါင်ကမူ အသက်မထွက်ဘဲ အတင်းတောင့်ခံထားနိုင်ခြင်းက တကယ့်ကို အံ့ဖွယ်တစ်ခုဟု ဆိုရပေမည်။

ပြည်ထောင်စု အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်တွင် လမ်းကြမ်းမောင်းကား နှစ်စီး ရပ်တန့်နေပြီး ရှေ့နောက် တစ်ခွင်လုံးတွင် မီးခိုးရောင် မြူများသာ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် အခြေအနေကို လုံးဝ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

အဝေးပြေး လမ်းမကြီး တစ်ခုလုံးက ကြောက်ခမန်းလိလိ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး လေတိုက်သံမျှပင် မကြားရပေ။

ကြော်ငြာဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ဝိုးတဝါး မြင်နေရပြီး ထိုဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် အနီရောင် စာလုံးကြီးများဖြင့် ရေးသားထားသည်ကို ဝေဝေဝါးဝါး တွေ့မြင်ရသည်။ 'တဝူမြို့ကြီးမှ ကြိုဆိုပါသည်'

ရှေ့တွင်ရှိသော မြို့ကြီးကို မမြင်ရသော်ငြားလည်း ရှေ့ဘက်တွင် ကြီးမားလှသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အန္တရာယ်တစ်ခု ရှိနေကြောင်းကို ချန်းရီက ခံစားနေမိသည်။

"ရှဲ... ရှဲ... ခေါင်းဆောင်ချူ... ရှေ့အခြေအနေ... ဘယ်လိုရှိလဲ"

ချန်းရီက တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး စကားပြောစက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ မေးလိုက်၏။

ချူချယ်က သူ၏ လမ်းကြမ်းမောင်းကားထဲတွင် မြေပုံတစ်ချပ်ကို ဖြန့်ကာ အာရုံစိုက် လေ့လာနေသည်။

လမ်းပြသူ လမ်းစဉ်သည် အခြေခံ အရပ်မျက်နှာများနှင့် ပတ်သက်၍ ထူးခြားသော အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

တောင်ပိုင်းသားတစ်ယောက်က မြောက်ပိုင်းသားတစ်ယောက်ကို လမ်းမေးလိုက်သည့်အခါ မြောက်ပိုင်းသားက ပြန်ဖြေသည့်ပုံစံမျိုးပင်။ "မင်း အရှေ့ဘက်ကို သွား... ပြီးရင် တောင်ဘက်ကို ဆက်သွား... ရောက်သွားလိမ့်မယ်"

ထိုအခါ တောင်ပိုင်းသားမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး အရှေ့အနောက်တောင်မြောက်ဆိုတာ ဘာတွေမှန်း ငါမခွဲခြားတတ်ဘူးဟု တွေးမိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် မြောက်ပိုင်းသားကမူ အရှေ့အနောက်တောင်မြောက်ကိုတောင် မခွဲခြားတတ်ဘူးလားဟု အလွန် အံ့အားသင့်သွားမည် ဖြစ်သည်။

လမ်းပြသူများတွင် ထိုကဲ့သို့သော မွေးရာပါ အလိုအလျောက် သိမြင်နိုင်စွမ်းမျိုး ရှိကြပြီး ၎င်းမှာ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော စွမ်းရည်မျိုး ဖြစ်သည်။

၎င်းကို အစွမ်းတစ်ခုဟု သတ်မှတ်၍မရဘဲ သဘာဝအသိစိတ်တစ်ခုဟုသာ ဆိုရမည်။

သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို အသုံးမပြုလျှင်ပင် ချူချယ်က အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် အရပ်မျက်နှာများကို အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ သိရှိနိုင်၏။

မြူခိုးများ ထူထပ်နေသော်လည်း ချူချယ်က သူ၏ လက်ထဲရှိ မြေပုံနှင့် အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို အသုံးပြုကာ လမ်းပြပေးနိုင်သေးသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေမျိုးတွင် လမ်းပြသူတစ်ယောက်ပင်လျှင် ကိုယ်သွားချင်သည့် နေရာသို့ စိတ်တိုင်းကျ သွားလာနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ အများစုမှာ ထူးဆန်းသည့် အရာများ၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပို၍ လုံခြုံသော နေရာများဆီသို့သာ ထွက်ပြေးနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှဲ... ရှဲ... ရှေ့မှာက တဝူမြို့ကြီးပဲ... ချန်းရီ... မင်း နည်းနည်း သတိထားဦး"

"အန္တရာယ်ရှိလာရင် ငါ ကြိုပြီး အကြောင်းကြားပေးမယ်"

"အားလုံးပဲ အသင့်ပြင်ထားကြ... အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်... "

စကားပြောစက်ထဲမှ ရှောင်ဝမ်၏ ချောင်းဆိုးသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ချန်းရီက တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီးနောက် လီဗာကို ဖြည်းညင်းစွာ နင်းလိုက်ရာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပစ်ကပ်ကားကြီးက မြူခိုးများကို ဖောက်ထွင်းကာ ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းနှင်သွားတော့သည်။

ချူချယ်၏ ကားက အနောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး အလျင်စလို ချောင်းဆိုးသံများကို အဝေးမှနေ၍ ရံဖန်ရံခါ ကြားနေရဆဲပင်။

ချန်းရီက သူသည် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော နေရာတစ်ခုတွင် ကားမောင်းနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သည့် အသံမျှ မကြားရပေ။

အမြင်အာရုံ အလွန်နည်းပါးနေသည့် အကြောင်းရင်းကြောင့် ကားက မသိရသော အရာဝတ္ထုအချို့ကို ရံဖန်ရံခါ ဝင်တိုက်မိတတ်ပြီး ၎င်းက ယာဉ်တန်း၏ သွားလာမှု အမြန်နှုန်းကို ပိုမို နှေးကွေးသွားစေသည်။

ထိုသို့ ဝင်တိုက်မိချိန်တိုင်းတွင် ဆူညံသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာတတ်ပြီး မသိနိုင်သော မြူခိုးလောကကြီး တစ်ခုလုံးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ့ရှိသည်။

ထိုသို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အချိန်တိုင်း ချန်းရီက သူ၏ ထင်းခုတ်ဓားမ လက်ကိုင်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားတတ်၏။

အသံများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မပေါ်ပေါက်လာတော့သည့် အချိန်ရောက်မှသာ ချန်းရီက ကားကို ပြန်လည် စတင် မောင်းနှင်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင် ထူးဆန်းသည့် အရာများ မရှိဘူးဟု ချန်းရီ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားပေ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဤကမ္ဘာကြီးပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသည့် အရာများက နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရှိနေတတ်ကြသည်။

ထူးဆန်းသည့် အရာများ မရှိသော နေရာဟူသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... ချန်းရီ... ခဏလေး"

စကားပြောစက်ထဲမှ ချူချယ်၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ချန်းရီက ချက်ချင်း ဘရိတ်အုပ်လိုက်ရာ အနောက်မှ လမ်းကြမ်းမောင်းကားက ချန်းရီ၏ကားကို ဝင်တိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"ခေါင်းဆောင်ချူ... ထူးဆန်းတဲ့ အရာ ရှိနေလို့လား"

"ရှိတယ်... "

ထိုအချိန်တွင် ချူချယ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

တဝူမြို့ကြီးအနီးသို့ မရောက်လာမီက ဤမြို့ကြီးထဲတွင် အလွန်တရာ အားကောင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထူးဆန်းသည့် အရာများ ရှိနေကြောင်းကို ချူချယ် အာရုံခံမိခဲ့သည်။

သို့သော် ပိုမို နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဤမြို့ကြီးက တိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ယခင်က အာရုံခံမိခဲ့သော အငွေ့အသက်များက...

လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားသော်လည်း ဝိုးတဝါးသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ထိုအချက်ကပင် ချူချယ်ကို အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်သွားစေ၏။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်းပင်။

ထူးဆန်းသည့် အရာများ၏ ပထမ သီအိုရီအရ ၎င်းတို့ကို ဖော်ပြ၍ မရနိုင်၊ မှန်းဆ၍ မရနိုင်၊ အမျိုးအစား ခွဲခြား၍ မရနိုင်သလို သတ်မှတ်ချက်လည်း မရှိပေ။

လမ်းပြသူများပင် အာရုံမခံနိုင်သော ထူးဆန်းသည့် အရာမျိုးကို တစ်နေ့နေ့တွင် ကြုံတွေ့လာရနိုင်ကြောင်း ချူချယ် အလွန် ကောင်းမွန်စွာ သိရှိထားသည်။

ဒါပေမဲ့...

အခု အဲဒီအချိန် ရောက်လာပြီများလား။

ချူချယ်က သုံးမိနစ်တိတိ အချိန်ယူကာ သေချာစွာ အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်မှ သူ၏ တုံ့ဆိုင်းနေသော အသံကို စကားပြောစက်ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်၏။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဆက်သွားကြတာပေါ့"

ချူချယ်က ဘာမှမဖြစ်ဘူးဟု ပြောလိုက်သော်လည်း ချန်းရီကမူ လက်မခံပေ။ "ခေါင်းဆောင်ချူ... ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတောင် မင်းက ဖုံးကွယ်ထားချင်သေးတာလား"

ချူချယ်က ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက်မှ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ငါက အငွေ့အသက်တချို့ကို ဝိုးတဝါး ခံစားနေရတယ်... တစ်ခါတလေ ပေါ်လာလိုက်၊ တစ်ခါတလေ ပျောက်သွားလိုက်နဲ့... ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး"

ချန်းရီမှာ ချွေးစေးများပင် ထွက်လာတော့၏။ "ခေါင်းဆောင်ချူ... ငါတို့ လမ်းလွှဲသွားကြရင် မကောင်းဘူးလား... ထယ်ရှီးက နည်းနည်း ပိုပြီး တောင့်ခံနိုင်လောက်ပါတယ်... ဘာပဲပြောပြော သူက တိုက်တန် လမ်းစဉ် အဆင့် (၂) ပဲလေ"

သို့သော် စကားပြောစက်ထဲမှ အသံက ဤသို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး... ငါတို့ အနောက်မှာ အနည်းဆုံး အင်အားကြီးတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အရာ သုံးကောင် ရှိနေတာကို ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အာရုံခံမိနေတယ်... အကောင်တိုင်းရဲ့ အငွေ့အသက်က ခြေလက်ရှစ်ဖက်နဲ့ လူမျက်နှာကောင် လောက်ကို ရှိတယ်"

"တကယ်ကြီးလား"

ချန်းရီက ဉာဏ်ပညာရှိစွာဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် နောက်ပြန်လှည့်ရန် လမ်းစပင် မရှိတော့သဖြင့် နောက်ပြန်ဆုတ်ခြင်းက သေတွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကားများက ရှေ့သို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

ချန်းရီ၏ ကားအမြန်နှုန်းမှာ ပိုမို နှေးကွေးသွားသည်။

ချူချယ်ပင်လျှင် ကြည့်မနေနိုင်တော့သဖြင့် စကားပြောစက်ထဲမှ သူ၏ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ချန်းရီ... မင်းက ကားမောင်းနေတာလား လမ်းလျှောက်နေတာလားကွ"

ချန်းရီက ချက်ချင်း ပြန်ပက်လိုက်၏။ "မင်း စွမ်းရင် မင်းလာမောင်းလေ"

"မင်း... "

ချူချယ်လည်း ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

ချန်းရီဆိုသည့် ကောင်က တစ်ယာဉ်တန်းလုံးတွင် အကြောက်ဆုံးသူဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါတိုင်း အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးတတ်သူ ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ခိုင်းနိုင်ခြင်းကပင် နေမင်းကြီး အနောက်ဘက်မှ ထွက်လာသည်နှင့် တူနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီထက်ပိုပြီး တောင်းဆိုရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ဤကောင်က အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားမည်နည်း။ ထို့အပြင် လမ်းစဉ် အဆင့် (၂) ပင် ဖြစ်နေသေး၏။

တကယ့်ကို တရားမျှတမှု မရှိခြင်းပင်။

မည်မျှပင် နှေးကွေးနေစေကာမူ ကားများက တဝူမြို့ကြီးအတွင်းသို့ အဆုံးတွင် ဝင်ရောက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်ရှိ လမ်းမမြင်ကွင်းများကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း လမ်းပေါ်ရှိ လူကူးမျဉ်းကြားများနှင့် လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ဝိုးတဝါး ပုံရိပ်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤနေရာသည် တဝူမြို့ကြီး ဖြစ်ကြောင်း အလွန် သိသာနေသည်။

အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းသွယ်များအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့် အချိန်မျိုးတွင် လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်၌ "တဝူ အမဲသားခေါက်ဆွဲ" ဟု ရေးသားထားသော ဆိုင်းဘုတ်များကိုပင် ချန်းရီ မြင်တွေ့ရသေး၏။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော ဆိုင်များ၏ အများစုမှာ လူသူကင်းမဲ့ကာ အလွတ်ကြီးများ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

တံခါးပွင့်နေသော ဆိုင်အချို့၏ အတွင်းပိုင်းတွင်လည်း အမှောင်အတိ ကျနေပြီး မြူခိုးများမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရပေ။

"ကယ်... ကယ်ကြပါဦး... "

အလွန်တိုးညင်းလှသော အသံတစ်သံက နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်။

ချန်းရီက ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားသော်လည်း ကားအမြန်နှုန်းကိုတော့ အနည်းငယ်မျှ လျှော့ချခြင်း မပြုဘဲ ပုံမှန်အရှိန်ဖြင့်သာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် မောင်းနှင်နေခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ကြုံတွေ့ရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်တော့ပေ။

အရူးမှသာ ကားရပ်ပေးလိမ့်မည်။

"ရှဲ... ရှဲ... ချန်းရီ... ခဏလေး"

စကားပြောစက်ထဲမှ ချူချယ်၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ခေါင်းဆောင်ချူ... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"အသံကြားလိုက်လား... အကူအညီတောင်းနေတဲ့အသံပဲ"

"ခေါင်းဆောင်ချူ... ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အကူအညီတောင်းသံ ထွက်လာတာက ယုတ္တိရှိတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"

"မဟုတ်ဘူး... ဒါ ထူးဆန်းတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး... ထူးဆန်းတဲ့ အရာရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ငါ လုံးဝ အာရုံမခံမိဘူး... ဒါ လူပဲ... ဒီမြို့ထဲမှာ အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေ ရှိနေသေးတယ်... မယုံနိုင်စရာပဲ"

စကားပြောစက်ထဲမှ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေသော ချူချယ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

ဆက်ရန်...