အခန်း ၁၆၇

အပိုင်း(၁၆၇) အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အဖွဲ့လေး

"ခေါင်းဆောင်ချူ... ထယ်ရှီးက သိပ်ကြာကြာ စောင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချန်းရီက ပြဿနာမရှာချင်ပေ။ ဤမြို့က သိသိသာသာကို တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်။ ဤနေရာ၌ အသက်ရှင်နေသူများ ရှိသေးသည်ဆိုလျှင် ပြဿနာမရှိဘူးဟု သတ်သေသွားလျှင်တောင် သူ ယုံမည်မဟုတ်ပေ။

"ဓားသွေးနေလို့ ထင်းခုတ်တာ မနှောင့်နှေးပါဘူး... တကယ်လို့ ဒီမှာ အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေ ရှိရင် သူတို့ကို မေးကြည့်လို့ ရတယ်လေ... မြို့ထဲကနေ မြန်မြန်ထွက်သွားနိုင်မယ့် လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့ကောင်း ရှာတွေ့နိုင်တယ်"

"ကောင်းပြီလေ... မင်းက ခေါင်းဆောင်ဆိုတော့ မင်း သဘောပါပဲ"

ချန်းရီက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ချူချယ်နှင့် ငြင်းခုံရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

ချူချယ်ပြောသည်ကလည်း အကြောင်းပြချက် ရှိနိုင်ပါသည်။ အမြီးအနည်းငယ် ပိုပါလာခြင်းက အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် အသုံးဝင်နိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလော。

အသံလာရာလမ်းကြောင်းကို သူ အကဲခတ်လိုက်သည်။

သိပ်မဝေးလှပုံပေါ်၏။

ကားက ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ချန်းရီက ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး လက်ထဲတွင် ထင်းခုတ်ဓားမ၏ လက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ပါးစပ်တွင် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ခဲထားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် မီးခိုးငွေ့မြူများက ရစ်ဝဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချူချယ်သည်လည်း ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ရှောင်ဝမ်ကမူ ယခုအချိန်တွင် ကားမောင်းရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့သဖြင့် ချူချယ်က သူ့ကို ယာဉ်မောင်းဘေးခုံ၌သာ အနားယူစေခဲ့သည်။

"အသံက ဒီနေရာက ဖြစ်ရမယ်... ဒီ ဆံသဆိုင်ကနေ ထွက်လာတဲ့ပုံပဲ"

အနီးသို့ ကပ်သွားကာ ဆိုင်၏ ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် "အာမင် ဆံသဆိုင်" ဟု ရေးသားထားသည်။

ဆိုင်၏ မှန်တံခါးမှာ ပြင်ပအားတစ်ခုခုကြောင့် ကွဲကြေနေသည်မှာ သိသာထင်ရှားနေသော်လည်း တံခါးပေါ်ရှိ သော့ခလောက်ကမူ ချိတ်ဆွဲလျက်သား ရှိနေဆဲပင်။

"ကယ်ကြပါဦး... လူလာတာလား... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဒုတိယထပ်မှာပါ... ကယ်ပါဦး"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်"

အပေါ်ထပ်ရှိ လူက ကားအသံကို ကြားလိုက်ရသည်မှာ သိသာနေပြီး သူ၏ အသံတွင် အံ့သြဝမ်းသာမှုနှင့် အလောတကြီးဖြစ်မှုများ ပိုမို ပါဝင်နေသည်။

ချန်းရီက ချူချယ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်က "ခေါင်းဆောင်... ဒါက ထူးဆန်းသောအရာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား" ဟု မေးနေသကဲ့သို့ပင်။

ချန်းရီ ဘာကိုဆိုလိုသလဲ ဆိုသည်ကို ချူချယ်က သဘာဝကျကျပင် နားလည်လိုက်သည်။

သေချာကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

လမ်းပြသူ လမ်းစဉ်သည် ထူးဆန်းသောအရာများ၏ အငွေ့အသက်အပေါ် အလွန်တရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ ထူးဆန်းသောအရာ၏ အငွေ့အသက်ကို လုံးဝ မခံစားရလျှင် မခံစားရ၊ အကယ်၍ သူသာ အာရုံခံမိသွားပါက လူနှင့် ထူးဆန်းသောအရာ၏ အငွေ့အသက်ကို ခွဲခြားရန်မှာ အလွန် လွယ်ကူလှသည်။

ထိုအခါမှသာ ချန်းရီ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရသည်။ သူက လက်တစ်ချက် မြှောက်လိုက်ရာ မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး မှန်တံခါးတစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ ထိုဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးတွင် မည်သည့် အသံမျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိပေ။

ဤသည်မှာ အကြွင်းမဲ့ အငွေ့အသက် ဖုံးကွယ်ခြင်း အစွမ်း၏ အသုံးပြုနည်း အသစ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ချူ... မင်း အောက်ထပ်မှာ စောင့်နေ... ငါ အရင်တက်ကြည့်လိုက်မယ်"

ချူချယ်က ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့် ကန့်ကွက်မှုမျှ မရှိပေ။ သူက လက်ထဲတွင် မီးခြစ်ကို ကိုင်ထားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားကာ အကဲခတ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက မြန်မြန်သွားပြီး မြန်မြန်ပြန်လာရန် ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

ချန်းရီက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ခြေလှမ်းလှမ်းကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားလေသည်။

ဤဆံသဆိုင်မှာ သိပ်မကြီးလှပေ။ မြေညီထပ်သည် စတုရန်းပေ သုံးရာကျော်ခန့်သာ ကျယ်ဝန်းပြီး လှေကားမှာ ဆံသဆိုင်၏ အနောက်ဘက်တွင် ရှိသည်။

ချန်းရီက လှေကားမှတစ်ဆင့် ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် မီးခိုးငွေ့များ အများအပြား ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ထောင့်တစ်နေရာ၌ နှာခေါင်းစည်း တပ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်ကို ချန်းရီက တစ်ချက်တည်းဖြင့် မြင်လိုက်ရသည်။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက လူလား... သရဲလား"

အမျိုးသား၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေ၏။

"မင်းပဲ ငါကို ခေါ်ပြီးတော့... အခုမှ ဒါလာမေးနေတာ နည်းနည်း နောက်ကျမနေဘူးလား"

ချန်းရီက အနီးသို့ ကပ်သွားမှသာ ထိုအမျိုးသား၏ ရုပ်သွင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရတော့သည်။ သူသည် အသက် လေးဆယ် ဝန်းကျင်ခန့်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ပိန်ချုံးနေပြီး မျက်နှာတွင်လည်း နှာခေါင်းစည်းတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများက အလွန်တရာ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ထားသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် ချန်းရီသည် ဝဖြိုးသူများကို မမြင်ရသည်မှာ အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ အများစု၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားမှာ အလွန် ပိန်ပါးနေကြသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲတွင် ဝလာရန်ဆိုသည်မှာ ခက်ခဲသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

အမျိုးသား၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ လိမ်ကောက်နေရာ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး အရိုးကျိုးနေသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။ မျက်နှာကလည်း အလွန် ဖြူဖျော့နေ၏။ အကယ်၍ ချန်းရီတို့သာ ဤနေရာသို့ ရောက်မလာခဲ့ပါက ဤအမျိုးသားသည် သိပ်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ခန့်မှန်းရနိုင်သည်။

"မင်း တစ်ယောက်တည်းလား"

"ဒီမှာက ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပါ... ကျွန်တော်တို့ လူတွေ ရှိပါသေးတယ်... အရှေ့ဘက် ပြည်သူ့လမ်းက ကုန်စုံဆိုင်လေးထဲမှာပါ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အဲဒီကို ပို့ပေးနိုင်မလား... ကျွန်တော် ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်"

အမျိုးသားက ပြောပြီးနောက် မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ချန်းရီကို မော့ကြည့်လာသည်။

"ငါက မင်းကို ကယ်ချင်လို့ ကယ်တာ မဟုတ်ဘူး... မင်းကို ဘယ်ပို့ပေးရမလဲ ဆိုတာကတော့ ငါ ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး"

ချန်းရီက လက်ဖျစ်တစ်ချက် ဖွဖွလေး တီးလိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော မီးခိုးငွေ့များက အမျိုးသားထံသို့ အုံခဲသွားပြီး အမျိုးသားကို တိုက်ရိုက် ရစ်ပတ်ကာ မတင်လိုက်လေသည်။

အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများက အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက အစွမ်းပိုင်ရှင်လား"

"အစွမ်းပိုင်ရှင်... မင်းက အစွမ်းပိုင်ရှင် ဆိုတာကိုလည်း သိတယ်ပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာလည်း အရင်တုန်းက အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်"

အမျိုးသားက ပြောပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ဖန် မှိုင်းညှို့သွားပြန်သည်။

ချန်းရီက အမျိုးသားကို အဖက်မလုပ်တော့ဘဲ မီးခိုးငွေ့များကို အသုံးပြုကာ အမျိုးသားကို မတင်လျက် အောက်ထပ်သို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းလာခဲ့သည်။

အမျိုးသားကို အောက်ထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီးနောက် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သူ ချူချယ်ထံသို့ အပ်နှံလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းရာတွင် အမှန်တကယ်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။

ချူချယ်က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ လျှို့ဝှက်အကာအကွယ် တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ဖန်တီးလိုက်သည်။

ချူချယ်၏ မေးမြန်းမှုများမှတစ်ဆင့် ဖြစ်ရပ်၏ အကြောင်းရင်းကို ချန်းရီလည်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဤအမျိုးသားသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အဖွဲ့လေး တစ်ခုမှ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အဖွဲ့လေးသည် အရှေ့ဘက် ပြည်သူ့လမ်းရှိ ကုန်စုံဆိုင်လေး တစ်ခုထဲတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုန်စုံဆိုင်ထဲတွင် လူအများအပြား ရှိနေသေးသည်။ အမျိုးသား၏ ပြောပြချက်အရ ဆိုရလျှင် ကုန်စုံဆိုင်ထဲတွင် လူ (၁၇) ယောက် ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း သိရသည်။

လူ (၁၇) ယောက် ဟုတ်လား။

ဤလူဦးရေက ချန်းရီကိုပင် အနည်းငယ် လန့်သွားစေခဲ့သည်။

ယခင်က ဖြတ်သန်းခဲ့သော မြို့များတွင် ရုံမြို့နယ်မှလွဲ၍ ကျန်မြို့များအားလုံးနီးပါး လူသူကင်းမဲ့သော နယ်မြေများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

အသက်ရှင်သူ ရှိနေရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

သို့သော် မြူခိုးမြို့တော်တွင်မူ လူ (၁၇) ယောက်တောင် ရှိနေသေးသည်တဲ့လား။

ဤအမျိုးသားသည် ရိက္ခာပစ္စည်းများ ထွက်ရှာစဉ် အမြင့်မှ မတော်တဆ ပြုတ်ကျကာ ဒဏ်ရာရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဆံသဆိုင်တွင် ပုန်းအောင်းနေရခြင်းမှာလည်း ဤဆံသဆိုင်သည် သူ ယခင်က မကြာခဏ လာနေကျဖြစ်ပြီး အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့... ကျွန်တော့်ကို အရှေ့ဘက် ပြည်သူ့လမ်းက ကုန်စုံဆိုင်လေးကို ပို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်... အဲဒီကိုရောက်အောင် ပို့ပေးရုံနဲ့တင် ရပါပြီ... လူကြီးမင်းတို့ကို ဧည့်ခံမယ့်သူ ရှိပါတယ်"

ချန်းရီက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို ပို့ပေးလို့တော့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ဒီနေရာကနေ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထွက်သွားနိုင်ဖို့ မြူခိုးမြို့တော်က လမ်းပြတစ်ယောက် လိုအပ်တယ်... မင်း အဲဒါကို လုပ်ပေးနိုင်မလား"

အမျိုးသားက ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်ပြသည်။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး... လူကြီးမင်းတို့အတွက် လမ်းပြပေးမယ့်သူကို ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်... တကယ်လို့သာ ကျွန်တော့်ခြေထောက် ဒဏ်ရာရမထားဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် လမ်းပြပေးလို့လည်း ရပါတယ်... ကျွန်တော်တို့အားလုံးက မြူခိုးမြို့တော်က ဒေသခံတွေဆိုတော့ မြူခိုးမြို့တော်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတော်လေးကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပါတယ်"

သဘောတူညီမှု ရရှိသွားလေပြီ။

ချူချယ်က လျှို့ဝှက်အကာအကွယ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ အမျိုးသားက ချူချယ်ကို အံ့သြနေသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လာသည်။

"ခင်ဗျား... လူကြီးမင်းလည်း အစွမ်းပိုင်ရှင်ပဲကိုး"

မသိမသာပင် ဤအမျိုးသားသည် ချန်းရီနှင့် ချူချယ်တို့အပေါ်တွင် အလွန်တရာ ရိုသေလေးစားမှုကို ပြသလာခဲ့သည်။

ချန်းရီက အမျိုးသားကို သူ၏ ယာဉ်မောင်းဘေးခုံတွင် ထိုင်စေလိုက်သည်။

မတတ်နိုင်ပေ။ ချူချယ်၏ ကားဘက်တွင် လူပြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဦးလေးအားပေါင် တစ်ကိုယ်လုံးက နောက်ခန်းထိုင်ခုံတွင် လဲလျောင်းနေပြီး ယာဉ်မောင်းဘေးခုံတွင်လည်း အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေသော ရှောင်ဝမ် ရှိနေသေးသည်။

ရှောင်ဝမ် အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမျိုးသား၏ မျက်နှာအမူအရာကလည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

အမျိုးသား၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း ချန်းရီနှင့် ချူချယ်တို့ နှစ်ဦးသည် ဆယ်မိနစ်ကျော်ခန့်သာ ကားမောင်းလာခဲ့ရပြီး ပြည်သူ့လမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

တကယ်တမ်းတွင် ချန်းရီနှင့် ချူချယ်တို့၌ မေးစရာ မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသေးသော်လည်း လက်ရှိတွင် အမျိုးသား၏ အခြေအနေမှာ သိပ်မကောင်းလှသဖြင့် သူ့ကို သူတို့၏ စခန်းငယ်လေးသို့ အရင်ပို့ပေးပြီးမှသာ ဆက်ပြောရတော့မည်။

လမ်းအခြေအနေကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူ ပါလာသဖြင့် ကားအမြန်နှုန်းက အတော်လေး မြန်ဆန်သွားသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ချူချယ်ပြောသကဲ့သို့ တကယ်ပဲ လမ်းကျွမ်းကျင်သော လမ်းပြတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပါက အချိန်အများကြီးကို လျှော့ချနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုကုန်စုံဆိုင်လေးမှာ သိပ်မကြီးလှသော အလတ်စား စူပါမားကတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် စူပါမားကတ်၏ သံပန်းတံခါးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသဖြင့် စူပါမားကတ်၏ အပြင်ဘက်မှနေ၍ ကြည့်မည်ဆိုပါက စူပါမားကတ်အတွင်း၌ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အဖွဲ့လေးတစ်ခု၏ စခန်းချရာနေရာ ရှိနေမည်ကို လုံးဝ မြင်တွေ့ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီနေရာလား"

အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ အသံက နှာခေါင်းစည်းအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီနေရာပါပဲ... တံခါးခေါက်လိုက်ရင် ဖွင့်ပေးမယ့်သူ ရှိပါတယ်"

ချန်းရီက တိုက်ရိုက်ပင် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ သံပန်းတံခါးကို လက်လှမ်း၍ ခေါက်လိုက်သည်။

"ဂျလပ်... ဂျလပ်"

သံပန်းတံခါးထံမှ ထိုသို့သောအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူလဲ"

အထဲမှနေ၍ နားထောင်ကောင်းသော မိန်းကလေးအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော်ပါ... ရှောင်ဟွာပါ... ကျွန်တော်... ပြန်ရောက်လာပြီ"

ဆက်ရန်...