အခန်း ၁၇၆

အပိုင်း(၁၇၆) လူအကြီး

ရုံမြို့ မူလတန်းကျောင်းမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာချိန်တွင် ထယ်ရှီး၏ ကားပေါ်၌ လူအများဆုံး ပါလာခဲ့သည်။

ယာဉ်တန်းထဲရှိ လူတိုင်းက ဤလူအကြီးသည် စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝပြီး သာမန်လူများအပေါ် အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံတတ်ကြောင်း သိထားကြ၏။

သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါခြင်းက အသက်ရှင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး အများဆုံး ဖြစ်သည်။

ချန်းရီနောက်သို့ လိုက်ပါလျှင်မူ အသက်ရှင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာ လုံးဝမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

အရူးမဟုတ်သူတိုင်း မည်သို့ ရွေးချယ်ရမည်ကို သိကြပေသည်။

ထယ်ရှီးကလည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြား၏ မျှော်လင့်ချက်ကို အချည်းနှီး မဖြစ်စေခဲ့ဘဲ မူလတန်းကျောင်းမှ ထွက်ပြေးလာပြီးကတည်းက ဤလူအကြီးသည် ကားပေါ်သို့ လုံးဝ မတက်ခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကားပေါ်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ အလွန် များပြားလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူကဲ့သို့ လူကောင်ကြီးအတွက် ကားပေါ်တက်ရန် နေရာ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

သို့ဖြင့် ထယ်ရှီးသည် ကားပေါ်မတက်တော့ဘဲ သူ၏ ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကားနောက်မှ ဆယ်ရက်ဆယ်ညတိုင်တိုင် ပြေးလိုက်ရမည် ဆိုလျှင်ပင် ဘာပြဿနာမျှ မရှိနိုင်ချေ။

မူလတန်းကျောင်းမှ ထွက်ထွက်ချင်းမှာပင် ဤကားကို မရေမတွက်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် အရာများက ပစ်မှတ်ထားလာကြသည်။

ထယ်ရှီးသည် တစ်ယောက်တည်း လက်သီးတစ်လုံးဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော တွားသွားကောင်များ၏ ဝိုင်းရံမှုကြားမှ သွေးထွက်သံယို လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို အတင်း ဖောက်ထွက်ခဲ့ရာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦးသာ တွားသွားကောင်များ၏ ကားအပြင်သို့ ဆွဲချခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ဤကဲ့သို့သော သေဆုံးမှုနှုန်း အနည်းငယ်မျှသာ ရှိခြင်းက ချန်းရီကိုပင် ရှက်ရွံ့သွားစေနိုင်သည်။

ထယ်ရှီး၏ ခေါင်းနှစ်လုံးမှာလည်း အလှတပ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်လိုသော မည်သည့် တွားသွားကောင်မဆို နောက်ဆုံးတွင် သံမဏိလက်သီးဖြင့် အမှုန့်ကြိတ်ခံလိုက်ရသည်။

သူက ခေါင်းနှစ်လုံး၊ မျက်လုံးနှစ်စုံဖြင့် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးကို အချိန်ပြည့် စောင့်ကြည့် ထိန်းချုပ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

သေချာသည်မှာ ထယ်ရှီးလည်း လုံးဝ ဒဏ်ရာမရဘဲတော့ မနေခဲ့ပေ။

လက်မောင်း၊ ခြေထောက်၊ ကျောပြင်နှင့် ခေါင်းပေါ်တွင်ပင် မတူညီသော ဒဏ်ရာအနာတရများ ရရှိထားသည်။

ဒဏ်ရာမှ သွေးများ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေခဲချွန်များအဖြစ် အေးခဲသွားတော့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ အသက်အန္တရာယ် ရှိလောက်သည့် ဒဏ်ရာမျိုး မဟုတ်ခြင်းပင်။

ဤမျှလောက် ဒဏ်ရာမျိုးသာ သာမန်လူတစ်ယောက်တွင် ရရှိခဲ့ပါက အသက်တစ်ဝက်ခန့် ဆုံးရှုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထယ်ရှီးအတွက်မူ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။

တိုက်တန် လမ်းစဉ် အဆင့် (၂) ခေါင်းနှစ်လုံး လူ့ဘီလူးကြီးသည် ခွန်အားဖြင့် အရာအားလုံးကို အနိုင်ယူသည့် လမ်းကြောင်းကို အပြည့်အဝ လိုက်နာထားသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကို မြှင့်တင်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြား အစွမ်းများမှာ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် နည်းပါးလှသည်။

သွေးသား လက်နက်တပ်ဆင်ခြင်း ဟူသော အစွမ်းတစ်ခုတည်းကိုသာ မဖြစ်မနေ အသုံးပြု၍ ရနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် လမ်းစဉ် အဆင့် (၂) ဖြစ်သော ထယ်ရှီးသည် ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားနှင့် အလျင်နှုန်းများ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာသည်ကို ဆိုဖွယ်ရာ မရှိပေ။

သူ၏ အရေပြား ကာကွယ်နိုင်စွမ်းမှာလည်း အံ့မခန်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

သာမန် တိုက်ခိုက်မှုများသည် သူ့အတွက် အခြေခံအားဖြင့် ဘာအကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိပေ။

တွားသွားကောင်များက ထယ်ရှီး၏ လက်မောင်းကို ခုန်အုပ် ကိုက်ခဲလိုက်သောအခါ သံမဏိတုံးကို ကိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သွားရာရေးရေးလေးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ယခင်က တွားသွားကောင်များ၏ ဖုံးလွှမ်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း သူ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ အပြည့်ပါသော ကျောင်းကားကို တွားသွားကောင်များကြားမှ အတင်း ဖောက်ထွက် ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှာမူ တွားသွားကောင်များကြားတွင် ရောနှောနေသော အခြား ထူးဆန်းသည့် အရာများက ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော ကံကောင်းမှုမှာ မူလတန်းကျောင်း နယ်မြေထဲမှ ဖောက်ထွက်လာပြီးနောက် ထူးဆန်းသည့် အရာများ၏ အရေအတွက် သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုံမြို့နယ်အတွင်းရှိ အစွမ်းထက်ဆုံး ထူးဆန်းသည့် အရာအချို့သည် ထိုအချိန်က မရဏနတ်သမီးကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်နေကြသဖြင့် ထယ်ရှီးတို့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ပိုများသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆက်လက် ကြုံတွေ့ရမည့် အခြေအနေများကမူ သိပ်ပြီး အဆင်ပြေလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

လမ်းပြသူလမ်းစဉ် မရှိဘဲ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲတွင် အသက်ရှင်သန်ရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အလွန် ခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ အပြည့်ပါသော ကျောင်းကားကြီးသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲတွင် ယိမ်းထိုးလျက် ပြေးလွှားနေသည်။

ထယ်ရှီး၏ လက်နှစ်ဖက်က အလွန်ကြီးမားသော နှင်းကော်ပြားကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျောင်းကားရှေ့မှနေ၍ လမ်းရှင်းပေးနေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးသား လက်နက်တပ်ဆင်ခြင်း အစွမ်းကို ထယ်ရှီးက နှင်းကော်ရန် အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

၂၄ လက်မကျော် အမြင့်ရှိသော နှင်းထုကြီးကို ကားသွားနိုင်သော နှင်းလမ်းတစ်လမ်းအဖြစ် အတင်းအကျပ် ကော်ထုတ်ပေးခဲ့သည်။

ထယ်ရှီးသည် အနားယူရမှန်း မသိသော စက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား လက်ထဲရှိ ကော်ပြားကြီးကို မရပ်မနား လွှဲယမ်းနေပြီး ကားရှေ့ရှိ နှင်းထုများသည် နတ်သမီး ပန်းကြဲသကဲ့သို့ လေထဲတွင် အဖြူရောင် မြူခိုးများအဖြစ် လွင့်ပျံပြန့်ကျဲသွားသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အချို့က ကားပေါ်မှဆင်း၍ ထယ်ရှီးကို ကူညီပေးလိုကြသော်လည်း သူတို့အားလုံး၏ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကို ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် ဤလူ့ဘီလူးကြီး၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကိုမျှ မမီနိုင်သဖြင့် ဘာမှ မတတ်နိုင်ကြပေ။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကားသည် ရုံမြို့နယ်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာနိုင်ခဲ့ပြီး နှင်းကျမှုမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းထုများကလည်း လျင်မြန်စွာ ပါးလွှာလာသည်။

အပူချိန်မှာလည်း မြင့်တက်လာသဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာရွှင်မြူးသွားကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အလွန်အမင်း အေးခဲနေသော ရာသီဥတုမျိုးတွင် မည်သူကမျှ အချိန်ကြာမြင့်စွာ မနေထိုင်လိုကြပေ။

ထယ်ရှီး၏ အကာအကွယ်ပေးမှုကြောင့်။

ဤအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်စုသည် နေ့တစ်ဝက်ခန့် သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်ခွင့် ရခဲ့ကြသည်။

နှင်းကျသော နယ်မြေမှ လွတ်ကင်းသွားပြီးနောက် ထယ်ရှီးသည် စွန့်ပစ်ထားသော လယ်သမား အပန်းဖြေစခန်း တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို နေ့တစ်ဝက်ခန့် ကောင်းစွာ အနားယူစေခဲ့သည်။

ထယ်ရှီးကမူ ယခင်က ထွက်ခွာလာစဉ် ချူချယ် ပေးခဲ့သော ကျောက်ခဲများထဲမှ တစ်လုံးကို အမှတ်အသားအဖြစ် ချထားခဲ့သည်။

ကြီးမားလှသော အလင်းရောင်ထွက်နေသည့် စာလုံးများက ထယ်ရှီးကို အနည်းငယ် မျက်စိနောက်သွားစေသည်။

ဤလူအကြီးသည် ချန်းရီ၊ ချူချယ်၊ စွန်းချန်းချန်း နှင့် တင်းတုံတို့ကို အနည်းငယ် သတိရလာသည်။

ချန်းရီနှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရပါက ထယ်ရှီး အလုပ်ချင်ဆုံး ကိစ္စတစ်ခုမှာ ချန်းရီကို တောင်းပန်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ဝူကျန့်ရှန်းသည် ချန်းရီကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့စဉ် သူက ဝူကျန့်ရှန်းကို သူ၏ ဘထွေးဟု ထင်ခဲ့မိသဖြင့် ဦးနှောက် အနည်းငယ် ထိုင်းမှိုင်းသွားပြီး ချန်းရီ၏ ဘေးတွင် ချက်ချင်း ရပ်တည်မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

ထယ်ရှီးက ချန်းရီကို တောင်းပန်ချင်နေသည်။

ချန်းရီသာ စိတ်မဆိုးတော့လျှင် ထယ်ရှီးအနေဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ပေးရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။

ထယ်ရှီးသည် ချန်းရီနှင့် ချူချယ်တို့ သူ့ကို လာရောက် ရှာဖွေမည်ဆိုသည်ကို တစ်ခါမျှ သံသယ မဝင်ခဲ့ဖူးပေ။

အချိန်စောခြင်း၊ နောက်ကျခြင်း ပြဿနာမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူက သူတို့၏ အသင်းဖော်ပဲလေ။

သူကိုယ်တိုင်ကလည်း သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ လက်လျှော့စွန့်လွှတ်မည် မဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။

ထယ်ရှီး၏ ဤအတွေးကိုသာ ချန်းရီ သိသွားခဲ့လျှင် သူ ပိုပိုပြီး တုံးအလာသည်ဟု သေချာပေါက် လှောင်ပြောင်ပေလိမ့်မည်။

ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ကိစ္စရပ်များသာ မရှိခဲ့လျှင် ထယ်ရှီးသည် ဤလယ်သမား အပန်းဖြေစခန်းတွင် ချန်းရီနှင့် ချူချယ်တို့ လာရောက်ရှာဖွေမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေမိမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကိစ္စရပ်များကမူ လူကို ကျောချမ်းသွားစေခဲ့သည်။

လောင်လီက လူဦးရေ စာရင်းစစ်ဆေးချိန်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦး ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤကိစ္စက ထယ်ရှီးကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွားစေသည်။

အနည်းငယ် စုံစမ်းမေးမြန်းကြည့်လိုက်သောအခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးက ဤအပန်းဖြေစခန်းတွင် ရေပူစမ်းကန်လေး တစ်ကန် ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ပြီး ရေပူစိမ်ရန် ရည်ရွယ်ကာ သွားရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ်က လောင်လီသည် အခြားထူးခြားချက် တစ်ခုခု ရှိပါက သူ့ထံ မဖြစ်မနေ သတင်းပို့ရန် လူတိုင်းကို အကြိမ်ကြိမ် အထပ်ထပ် တင်းကျပ်စွာ သတိပေးထားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက သူမ၏ သူငယ်ချင်းကိုသာ တစ်ခွန်း ပြောပြပြီး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သွားရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နာရီဝက်ကျော်ကြာသည်အထိ ပြန်မလာသဖြင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းမှာ ပြာယာခတ်သွားတော့သည်။

ထယ်ရှီးက အခြားသူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုရေပူစမ်းကန်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ထိုအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူမှာ ကန်ထဲတွင် ထိုင်လျက် တခစ်ခစ် ရယ်မောနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အသက် ငါးဆယ်ကျော်ခန့် ပို၍ အိုမင်းရင့်ရော်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သိထားရမည်မှာ ဤအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူသည် မူလက အသက် နှစ်ဆယ်အရွယ် မိန်းကလေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ အသက် ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်အရွယ် အဘွားအိုကြီး တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဘွားအိုက ထယ်ရှီးကို လက်ယပ်ခေါ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းကျောချမ်းဖွယ် အပြုံးကြီးများဖြင့် "လာလေ... အတူတူ ရေစိမ်ကြရအောင်... အရမ်း ဇိမ်ကျတာပဲ"

"လောင်လီ... လူတိုင်းကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားတော့... မြန်မြန်လုပ်"

လောင်လီသည် တုံဆိုင်းနေခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျောင်းကားကြီးသည် အလောတကြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ထယ်ရှီးနှင့် ထိုအဘွားအိုတို့ တိုက်ခိုက်ရန်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထိုအဘွားအိုက မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသည်ကိုဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ထိုနှစ်ဆယ်အရွယ် မိန်းကလေးက မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားရသည်ကိုဖြစ်စေ မည်သူမျှ မသိကြပေ။

ဤတိုက်ပွဲတွင် ထယ်ရှီးသည် သူ၏ ပုံစံပြောင်းလဲခြင်း အစွမ်းကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်ပြီး ရေပူစမ်းကန် ရှိသော ထိုအပန်းဖြေစခန်းကို အစအနမကျန်အောင် ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

ထယ်ရှီးက ကျောင်းကားကို ပြန်လည် ရှာတွေ့ချိန်တွင် သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံးမှာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ပျော့ခွေတွဲကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ တိုက်တန် လမ်းစဉ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ပြန်လည်သက်သာလာစွမ်းမှာ အံ့မခန်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမျိုးကိုပင် နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ထယ်ရှီး၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံးမှာ အတော်အသင့် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ထယ်ရှီးသည် လောင်လီထံမှ သတင်းကို ရရှိခဲ့သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများထဲတွင် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ရှိနေသည်တဲ့။

ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထယ်ရှီး တစ်ကိုယ်လုံး ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။

ဒါက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးလေ။

အရာအားလုံးက အဆိုးမြင်စရာများ၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများနှင့် ညှိုးနွမ်းပျက်စီးနေသော ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ဤမျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် မွေးဖွားလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ ထယ်ရှီးမှာ အရူးအမူး ဝမ်းသာသွားခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ၊ သူ၏ ကလေးမှ မဟုတ်ဘဲကိုး။

သို့သော် စိတ်ထဲတွင်မူ အတော်လေး နှစ်သိမ့်မှု ရရှိသွားသည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနည်းငယ် အဆိုးမြင်စိတ်လည်း ဝင်လာမိသည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤအချိန်၌ ဤကလေးငယ်သည် အချိန်အခါ မဟုတ်ဘဲ ရောက်ရှိလာကြောင်းနှင့် ဤကလေးငယ်အနေဖြင့် ဤကမ္ဘာကြီးပေါ်သို့ ရောက်လာနိုင်ရန် နည်းလမ်းပင် ရှိမည်မဟုတ်ကြောင်းကို နားလည်နေသည်။

ဆက်လက်ထွက်ခွာလာသော ယာဉ်တန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော ထူးဆန်းသည့် အရာတစ်ခုနှင့် ထပ်မံ ကြုံတွေ့ရပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထယ်ရှီးသည် ဘယ်ဘက်လက်မောင်း တစ်ဖက်ကို ပေးဆပ်လိုက်ရသည်။

ယာဉ်တန်းမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ သုံးဦး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။

ထိုကိစ္စအတွက် ထယ်ရှီးမှာ သူ့ကိုယ်သူ အလွန် အပြစ်တင်နေမိသည်။

ဒုတိယအကြိမ်တွင် ကျေးရွာလမ်းသွယ်လေး တစ်ခု၏ လမ်းမီးတိုင်အောက်၌ ရပ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ သုံးဦးကို သွေးဆောင်ခေါ်ယူသွားခဲ့သည်။

ခွန်ရှီးက သူ၏ ခေါင်းတစ်ခြမ်းကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရမှသာ ဤထူးဆန်းသည့် အရာ၏ အန္တရာယ်မှ လွတ်ကင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ခေါင်းတစ်ခြမ်း ဆုံးရှုံးသွားသော ခွန်ရှီး၏ ပုံစံမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ကြမ်းကြုတ်နေသဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြားကို ကြောက်လန့်ငိုကြွေးသွားစေခဲ့သည်။

တတိယအကြိမ်တွင်တော့...

ကျောင်းကားပေါ်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများလွန်းသဖြင့် ဆွဲဆောင်ခံရသော ထူးဆန်းသည့် အရာများမှာလည်း အလွန် များပြားလာခဲ့သည်။

အကြိမ်တိုင်းတွင် ထယ်ရှီးသည် လူအားလုံးကို ကာကွယ်ပေးလိုခဲ့သော်လည်း သူ လုံးဝ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဆယ်ဂဏန်းကျော် ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက် ယာဉ်တန်းသည် မြူခိုးများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ပထမဆုံးလူ စတင် ချောင်းဆိုးချိန်တွင် ဒေါက်တာလော်က သတိထားသည့်အနေဖြင့် လူတိုင်း နှာခေါင်းစည်းများ တပ်ဆင်ထားရန် အကြံပြုခဲ့သည်။

ဒေါက်တာလော် ဆိုသည်မှာ ချန်းရီကို သွေးမျက်လုံး အစားထိုးပေးခဲ့သူပင် ဖြစ်သည်။

ချူချယ်က လူတိုင်း၏ ကားပေါ်တွင် ရိက္ခာပစ္စည်းအချို့ကို ပြင်ဆင်ပေးထားခဲ့ပြီး နှာခေါင်းစည်းကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများလည်း ပါဝင်သည်။

ယခင်တစ်ခေါက် အဆက်အသွယ်အရ ဤဒေါက်တာလော်က ထယ်ရှီးသည် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။ ယခင်က ချန်းရီက ထယ်ရှီးကို သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူအား ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးထားရန် ခိုင်းစေခဲ့သော်လည်း လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးတွင် ထယ်ရှီးသည် မည်သည့် လွန်ကျူးသော လုပ်ရပ်မျိုးကိုမျှ မလုပ်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဒေါက်တာလော်က ထယ်ရှီးကို အလွန်ကောင်းမွန်သော လူတစ်ယောက်ဟု မှတ်ယူထားသည်။

ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာချိန်တွင် ဒေါက်တာလော်သည် သူ၏ ဇနီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထယ်ရှီး၏ ကားပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦးမှာ ရှောင်ဝမ်နှင့် ရောဂါလက္ခဏာ ဆင်တူနေပြီး လမ်းတစ်ဝက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်မှလွဲ၍။

အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအားလုံး အသက်ရှင် လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသည်။

ထူထပ်သော မြူခိုးများထဲရှိ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် နည်းပါးလှသော အမြင်အာရုံက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအားလုံးကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ ထယ်ရှီးသည် သမိုင်းတစ်လျှောက် အဆိုးရွားဆုံးသော အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ထူးဆန်းသည့် အရာများသည် သူ တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ဖူးသော အရာများ ဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းသည့် အရာတိုင်းတွင် နားလည်ရခက်သော ကြီးမားလှသည့် စွမ်းအားများ ကိုယ်စီ ရှိနေကြသည်။

သူကိုယ်တိုင် ထိုအရာများထဲမှ တစ်ကောင် သို့မဟုတ် တစ်ခုခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် ဆိုလျှင်ပင် အနိုင်ရရန် သိပ်ယုံကြည်မှု မရှိလှပေ။

သို့သော် ယခု သူ့ရှေ့တွင် အုပ်စုလိုက်ကြီး ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေဝါးနေပြီး လှုပ်ရှားယိမ်းယိုင်နေသော လူပုံသဏ္ဍာန် ကောက်ကြောင်းများရှိသည့် ဤအရာများသည် မပြယ်လွင့်နိုင်သော မီးခိုးရောင်နှင့် အဖြူရောင် မြူခိုးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပုံရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်၏ နယ်နိမိတ်မျဉ်းများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူခိုးများနှင့် အဆက်မပြတ် ရောနှောပေါင်းစပ်လိုက်၊ ပြန်လည် ကွဲကွာသွားလိုက် ဖြစ်နေပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အစွန်းအနားများ မရှိပေ။

၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းတွင် ရှင်းလင်းသော မျက်နှာသွင်ပြင်များ မရှိဘဲ ပိုမိုနက်ရှိုင်းကာ ပိုမိုထူထပ်ပြီး အဆက်မပြတ် လိပ်တက်နေသော မြူခိုးတစ်အုပ်သာ ရှိပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အသံတိတ် အော်ဟစ်နေသော "ပါးစပ်" အဟဟလေး တစ်ခု ပွင့်ဟလာတတ်သည်။

သို့တည်းမဟုတ် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်ကာ မှိုင်းညို့နေသော အစိမ်းရောင် သို့မဟုတ် အနီရင့်ရောင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေသော "မျက်လုံး" အချို့ ပေါ်လာတတ်သည်။

ဤသူများ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တောင့်တင်းနေပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာကြား နယ်နိမိတ်မျဉ်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင်ကမူ လက်တစ်ဖက် ပြတ်တောက်နေပြီး ခေါင်းတစ်ခြမ်းသာ ကျန်တော့သည်။

ခွန်ရှီးပင်လျှင် အိပ်မောကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထယ်ရှီးက လောင်လီကို အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။

ကားလေး စတင်ထွက်ခွာကာ မြူခိုးများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်မှာပင် ထိုကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး ကားပေါ် မပါသွားကြောင်း ထယ်ရှီး တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ထယ်ရှီးသည် ထိုကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးရှေ့တွင် ကာကွယ်ရပ်တည်ပေးထားပြီး သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ခါးသက်သက် အရသာကို ခံစားနေရသည်။

သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထိုဝေဝါးနေသော လူပုံသဏ္ဍာန် ထူးဆန်းသည့် အရာများက တဖြည်းဖြည်း ဝိုင်းရံလာကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်သံက ထယ်ရှီး၏ နားထဲသို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ကျစ်... မင်းလို ငတုံးကောင်က... တကယ် ရူးနေတာများလား"

ဆက်ရန်...