အခန်း ၃၄၁

အခန်း (၃၄၁) နောက်ထပ်အမြတ်ထွက်ခြင်း၊ သစ်ခေါက်မှို

စုစုပေါင်း သစ်ခက်သုံးဖြာအရွက်ကိုးရွက်ဆေးပင် ကိုးပင်ရှိလေသည်။

လီလန်သည် ဂုန်နီအိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ထိုဆေးပင်များကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

တောင်ပေါ်သို့တက်သည့် ဤခရီးစဉ်တွင် ပျောက်ဆုံးနေသော တောကြောင်ရိုင်းအထီးကို ရှာဖွေရန်သာမကဘဲ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ တောင်ပေါ်ထွက်ပစ္စည်းများကို ကောက်ယူရန်နှင့် တောယုန်များ၊ မိုးပျံနဂါးများကို အမဲလိုက်ရန်လည်း ပါဝင်သောကြောင့် လီလန်သည် ဂုန်နီအိတ်နှစ်လုံးသာ ယူဆောင်လာခဲ့မိသည်။

သူ၏လက်ထဲရှိ ဂုန်နီအိတ်မှာ ထိုနှစ်လုံးအနက်မှ တစ်လုံးဖြစ်၏။

လီလန်က ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ဂုန်နီအိတ်ထဲသို့ ထည့်နေစဉ် သူတို့၏နောက်တွင် လူရိပ်နှစ်ခုက တိတ်တဆိတ် ပုန်းကွယ်နေကြသည်။

ထိုလူနှစ်ယောက်မှာ လွန်ခဲ့သော တစ်နာရီကျော်ခန့်က တောင်အောက်သို့ မောင်းထုတ်ခံခဲ့ရသော ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

"အဘိုးတို့နဲ့ အစ်ကိုလီလန်ကို နောက်ဆုံးတော့ မှီသွားပြီ..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် လီလန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ဘေးမှ ကျောက်လျူကမူ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလေသည်။

"ဝေ့ကော်... ငါတို့လုပ်တာ နည်းနည်း လွန်မနေဘူးလား... ငါ့အဘိုးသာ သိသွားရင်တော့ ဒုက္ခပဲ..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါတို့က တိတ်တဆိတ် နောက်ကနေ လိုက်လာရုံပဲလေ... သူတို့ မသိသရွေ့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

ကျန်းဝေ့ကော်က ကျောက်လျူ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီလန် ဘာလုပ်နေတာလဲ... သူ ဘာတွေတူးမိလို့ အဲ့လောက်တောင် ပျော်နေရတာလဲ..."

"အရွက်ကိုးရွက်ပါလား... ဪ... ငါသိပြီ... အဲဒါ သစ်ခက်သုံးဖြာအရွက်ကိုးရွက်ဆေးပင်ပဲ..."

"အစ်ကိုလီလန်က တကယ်ကံကောင်းတာပဲ... သစ်ခက်သုံးဖြာအရွက်ကိုးရွက်ဆေးပင်တွေ အများကြီး တူးမိတာပဲ..."

လီလန်၏လက်ထဲရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ကျန်းဝေ့ကော်မှာ မနာလိုစွာဖြင့် ကြည့်နေမိတော့သည်။

သစ်ခက်သုံးဖြာအရွက်ကိုးရွက်ဆေးပင်သည် တန်ဖိုးကြီးမားသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်ဖြစ်ပြီး ဈေးကွက်ထဲတွင် ဝယ်လိုအားများကာ ငွေအများကြီး ရနိုင်လေသည်။

"ကျောက်လျူ... ငါတို့လည်း အနီးအနားမှာ ကျန်သေးလားဆိုတာ လိုက်ရှာကြည့်ရအောင်... ဒါပေမဲ့ ခြေသံဖွဖွလျှောက်ပြီး အဘိုးတို့ မသိအောင် သတိထားရမယ်..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည်လည်း အကြံရသွားပြီး သူတို့အနီးအနားရှိ ဆေးပင်များကို စတင်ရှာဖွေတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လီလန်သည် သစ်ခက်သုံးဖြာအရွက်ကိုးရွက်ဆေးပင် ကိုးပင်စလုံးကို ထုပ်ပိုး၍ ပြီးသွားလေပြီ။ သူသည် ရေဘူးကို ထုတ်ယူကာ ရေအနည်းငယ် သောက်လိုက်ပြီး ဆယ်မိနစ်ခန့် အနားယူလိုက်သည်။

သူသည် နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကျန်း... အဘိုးကျောက်... ကျွန်တော်တို့ နားတာ လုံလောက်ပြီဆိုတော့ တောင်ပေါ်ကို ဆက်တက်ကြရအောင်..."

ထိုအခါ ကျန်းတာပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ အမဲလိုက်သေနတ်များကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ နောက်မှလိုက်ကာ တောင်စောင်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားကြလေသည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် လျှောက်လာပြီးနောက် သူတို့သည် သစ်ခေါက်ပင်တောအုပ်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။

"ဒီအပင်တွေ တော်တော်ကြီးလာတာပဲ..."

ဤတောအုပ်ထဲတွင် ပေါက်ရောက်နေသော သစ်ခေါက်ပင်များကို ကြည့်ရင်း ကျန်းတာပေါင်သည် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရေပုံးတစ်လုံးစာခန့် တုတ်ခိုင်သော သစ်ခေါက်ပင်ကြီးများသည် ဖြောင့်မတ်စွာ ရပ်တည်နေကြပြီး သစ်ကိုင်းနှင့် အရွက်များမှာ နယ်စပ်ကို စောင့်ကြပ်နေသည့် စစ်သားများပမာ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေလေသည်။

"နှစ်လေးဆယ်ကျော်တောင်

ရှိသွားပြီမဟုတ်လား..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက ဒီတောအုပ်ကို ငါ့အဖေရယ် နောက်ပြီး ငါတို့လူတစ်စုရယ် စိုက်ခဲ့ကြတာ... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ နှစ်လေးဆယ်ကျော်သွားပြီ..."

ကျန်းတာပေါင်သည် မျက်လုံးများကို မှေးကာ အတိတ်ကို တွေးတောနေလေသည်။

ဤသစ်ခေါက်ပင်တောအုပ်မှာ သဘာဝအတိုင်း ပေါက်ရောက်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်လေးဆယ်ကျော်က ဝက်ဝံနက်တောင်တွင် တောမီးကြီးလောင်ကျွမ်းခဲ့ရာ အနီးအနားရှိ သစ်ပင်များနှင့် မြက်ခင်းများအားလုံး မီးလောင်ပြာကျခဲ့ပြီး အရာအားလုံး မည်းနက်သွားခဲ့သည်။

မီးငြိမ်းသွားပြီးနောက် ကျန်းတာပေါင်၏ အဖေသည် ရွာမှ လူဆယ်ဂဏန်းခန့်နှင့်အတူ သစ်ခေါက်ပင်ပျိုးပင်များကို သယ်ဆောင်လာကာ ဤတောင်စောင်းတွင် စိုက်ပျိုးခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်လေးဆယ်ကျော် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ပျိုးပင်ငယ်လေးများမှာ ရေပုံးတစ်လုံးစာခန့် တုတ်ခိုင်သော သစ်ပင်ကြီးများအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

"မျိုးဆက်တစ်ခုက သစ်ပင်စိုက်ပြီး နောက်မျိုးဆက်က အရိပ်ခိုရတာပဲ..."

သိပ်သည်းသော ဤတောအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းတာပေါင်မှာ ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်လာတော့သည်။

လီလန်သည် ဘေးမှနေ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး ဝင်မပြောခဲ့ပေ။

သက်ကြီးရွယ်အိုများသည်လည်း တစ်ချိန်က လူငယ်များဖြစ်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လူငယ်ဘဝများ ရှိခဲ့ကြသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော ဤသမိုင်းကြောင်းကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေလိုက်ရုံသာ ဖြစ်၏။

အဘိုးအိုနှစ်ဦး၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်ရင်း လီလန်သည်လည်း သစ်ခေါက်ပင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ကောင်းမွန်သော အမြင်အာရုံကြောင့် သစ်ခေါက်ပင်အချို့တွင် တစ်ခုခု ပေါက်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်ကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

"ဟင်... အဲဒါတွေက..."

ထိုအရာများသည် အဝါရောင်သန်းသော အညိုရောင်ရှိပြီး မျက်နှာပြင် မညီမညာဖြစ်ကာ အရှည် ၂၀ စင်တီမီတာခန့် ရှိလေသည်။

"သစ်ခေါက်မှို... သစ်ခေါက်မှိုပဲ..."

လီလန်၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပသွားတော့သည်။

"သစ်ခေါက်မှို..."

ကျန်းတာပေါင်သည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားပြီး လီလန်၏ အကြည့်အတိုင်း အမြန်လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သစ်ခေါက်ပင်တစ်ပင်ပေါ်တွင် အလွန်ကြီးမားသော သစ်ခေါက်မှိုတစ်ခုကို တကယ်ပင် မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါက တကယ့်ကို သစ်ခေါက်မှိုပဲ... မင်းကတော့ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲကွာ... နောက်ထပ် ဆေးပင်တစ်မျိုးကို ထပ်တွေ့ပြန်ပြီ..."

ကျန်းတာပေါင်က အံ့သြတကြီးဖြင့် ပြောလေသည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းပင်လျှင် လီလန်၏ ကံကောင်းမှုကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဝက်ဝံနက်တောင်သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း လီလန်သည် ဦးစွာ သစ်ခက်သုံးဖြာအရွက်ကိုးရွက်ဆေးပင် ကိုးပင်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ယခုလည်း ဤမျှကြီးမားသော သစ်ခေါက်မှိုကြီးကို ထပ်မံရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လေပြီ။

"အိုး... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ သစ်ခေါက်မှိုဆိုတော့ အနည်းဆုံး ခုနစ်ကျင်း ရှစ်ကျင်းလောက်တော့ လေးမှာပဲ..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းကလည်း အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သစ်ခေါက်မှိုဆိုသည်မှာ သစ်ခေါက်ပင်များပေါ်တွင် ပေါက်ရောက်တတ်သော ဆေးထက်ဝင် မှိုတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သွေးပေါင်ချိန်နှင့် သွေးတွင်းအဆီဓာတ်ကို ကျဆင်းစေနိုင်ပြီး လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ ကိုယ်ခံစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးရန်အတွက် အလွန်အကျိုးကျေးဇူးများလေသည်။

သစ်ခေါက်မှိုကို သူတို့၏ အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခုတွင် အများဆုံးတွေ့ရလေ့ရှိပြီး ဆေးဝါးအဖြစ် မကြာခဏ အသုံးပြုကြသောကြောင့် ဈေးကွက်ထဲတွင် အလွန်ရေပန်းစားသည်။

"ဒီဆေးပင်က ကျန်းချင်းလုံရဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင် စာရင်းထဲမှာလည်း ပါတယ်လို့ မှတ်မိနေတယ်..."

လီလန်သည် ကျန်းချင်းလုံ ပေးထားခဲ့သော ဆေးဖက်ဝင်အပင် စာရင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားပြီး သစ်ခေါက်မှိုသည်လည်း ၎င်းစာရင်းထဲတွင် အမှန်တကယ် ပါဝင်လေသည်။

ထို့နောက် လီလန်သည် သစ်ခေါက်မှိုရှိရာ အရပ်မြင့်သော သစ်ခေါက်ပင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ အဘိုးအိုနှစ်ဦးဖြစ်သော ကျန်းတာပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့လည်း အနောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားကြသည်။

သူတို့သုံးယောက် သစ်ခေါက်ပင်၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သစ်ခေါက်မှိုမှာ မြေပြင်မှ အနည်းဆုံး လေးငါးမီတာခန့်ကွာဝေးသော သစ်ခေါက်ပင်၏ အလယ်ပိုင်းတွင် ပေါက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤမျှမြင့်သော နေရာမှ သူတို့ မည်သို့ယူနိုင်မည်နည်း။

လီလန်တွင် ဓားမကြီးတစ်လက် ပါလာသဖြင့် သူသည် တုတ်တစ်ချောင်းလုပ်ကာ နွယ်ပင်များဖြင့် ချည်နှောင်ပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်ယူနိုင်သော်လည်း ထိုသို့လုပ်ရန်မှာ အချိန်များစွာ ယူရမည်ဖြစ်ပြီး အသွားအပြန် အချိန်များစွာ ကြန့်ကြာသွားမည်ဖြစ်သည်။

"လီလန်... ငါတို့ ဒီအတိုင်းဆို မှီမှာမဟုတ်ဘူး... ဒီအတိုင်းပဲ ထားခဲ့လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

ကျန်းတာပေါင်က အကြံပြုလေသည်။

"ဟုတ်တယ်... အခု ငါတို့ရဲ့ အဓိကဦးစားပေးက တောင်ပေါ်မှာ တောကြောင်ရိုင်းအထီးကို ရှာဖို့ပဲ... ဒီမှာပဲ အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မဖြစ်ဘူး... ဒီသစ်ခေါက်မှိုကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်ရအောင်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပျောက်သွားမှာမှ မဟုတ်တာ... နောက်မှ တောင်အောက်ဆင်းတဲ့အခါ ပြန်လာယူလို့ရတယ်..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းကလည်း သူ၏အကြံဉာဏ်ကို ပြောလေသည်။

လီလန်ကလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယခုအချိန်တွင် မည်သူမျှ ဝက်ဝံနက်တောင်သို့ မဝင်ရဲကြသဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်ရှိ သစ်ခေါက်မှိုမှာ ခြေထောက်ပေါက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားမည်မဟုတ်ပေ။ နောက်မှ သူတို့ တောင်အောက်သို့ ပြန်ဆင်းလာချိန်ကျမှ ဓားဖြင့် ခုတ်ယူလိုက်လျှင် ရနိုင်ပေသည်။

"အဘိုးကျောက် ပြောတာ မှန်တယ်... ကျွန်တော်တို့ နောက်မှပြန်လာယူကြမယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်၍ တောင်စောင်းအတိုင်း ဆက်တက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူ၏အမြင်အာရုံမှာ ရုတ်တရက် မှုန်ဝါးသွားပြီး လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားလေသည်။

သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ပင် မလှမ်းရသေးခင် "ဒုန်း" ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ထိုသစ်ခေါက်မှိုကြီးမှာ အရပ်မြင့်သော သစ်ခေါက်ပင်ပေါ်မှ အမှန်တကယ် ပြုတ်ကျလာတော့သည်။

လီလန် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သစ်ခေါက်ပင်ပေါ်တွင် တွယ်တက်နေသော တောကြောင်ရိုင်းအမကို မြင်လိုက်ရသည်။

စောစောက ထိုသစ်ခေါက်မှိုကြီးမှာ တောကြောင်ရိုင်းအမက ကူညီ၍ ဖြုတ်ချပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

"အိုး.. လီလန်... မင်းမွေးထားတဲ့ ဒီတောကြောင်ရိုင်းက တကယ့်ကို လူ့စကား နားလည်လွန်းတယ်..."

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းတာပေါင်က အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အတွေ့အကြုံများသော ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းပင်လျှင် ဤအချိန်တွင် မျက်လုံးပြူးမသွားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

*လူတွေကို သစ်ခေါက်မှို ခူးပေးဖို့အတွက် တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်က သစ်ပင်ပေါ် တက်ပေးတယ်ဆိုတာလား…*

“ဒါ... ဒါက…”

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်း အသက်ခြောက်ဆယ်အထိ နေလာခဲ့သော်လည်း ဤမျှ မယုံနိုင်စရာကောင်းသောအရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒီတောကြောင်ရိုင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် လည်ရတာလဲ..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းနှင့် ကျန်းတာပေါင်တို့မှာ အချင်းချင်း အကြည့်ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေကြသည်။

လီလန်သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော တောကြောင်ရိုင်းအမကို မော့ကြည့်ရင်း သူကိုယ်တိုင်လည်း အလွန်အံ့သြနေမိသည်။

တောကြောင်ရိုင်းများ သစ်ပင်တက်နိုင်သည်ကို သူ သိထားလေသည်။

သို့သော် လူများကို မှိုခူးရာတွင် တက်ကြွစွာ ကူညီပေးသော တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင် ရှိနေခြင်းမှာမူ အလွန်အံ့သြစရာကောင်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းအမက တောင်အောက်ဆင်းကာ ရွာထဲအထိ လာရောက်၍ သူ့ကို သားကောင်များ လာပေးခဲ့ခြင်းကို ချက်ချင်း သတိရသွားပြီး တောကြောင်ရိုင်းအမ သစ်ခေါက်မှို ခူးပေးခြင်းမှာ ကျေးဇူးဆပ်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။

ထိုသို့တွေးလိုက်မိပြီးနောက် လီလန်မှာ ယဉ်ပါးသွားတော့သည်။

"အဘိုးကျန်း... အဘိုးကျောက်... ကျွန်တော့်ကို လက်ဆောင်တွေလာပေးဖို့ တောကြောင်ရိုင်း တောင်အောက်ကနေ ရွာထဲဆင်းလာတဲ့အကြောင်း ပြောပြဖူးတာကို မှတ်မိကြသေးလား..."

လီလန်က အံ့အားသင့်နေသော အဘိုးအိုနှစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။

"မှတ်မိတာပေါ့... ငါတောင် မင်းရဲ့ ကံကောင်းမှုကြောင့် အကျိုးခံစားရပြီး သမင်ခြေထောက် နှစ်ချောင်းရခဲ့သေးတယ်လေ..."

ကျန်းတာပေါင်သည် သူ၏မွေးနေ့တွင် လီလန်ပေးခဲ့သော သမင်ခြေထောက် နှစ်ချောင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားပြီး ၎င်းတို့မှာလည်း တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်က တောင်ပေါ်မှ ယူဆောင်လာပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။

"ဒါ့ကြောင့် သစ်ခေါက်မှို ခူးပေးတာကို သိပ်အံ့သြမနေပါနဲ့... အဲဒါက..."

"ကျေးဇူးဆပ်တာပါ..."