အခန်း ၃၄၂

အခန်း (၃၄၂) ရွှေရောင်မှိုနှင့် အဝါရောင်မှို

လီလန်သည် ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်၍ သစ်ခေါက်မှိုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

ထိုသစ်ခေါက်မှိုမှာ အတော်လေး လေးလံလှပြီး အလေးချိန်အားဖြင့် ရှစ်ကျင်း၊ ကိုးကျင်းခန့် ရှိလေသည်။

"အဘိုးကျောက် ခန့်မှန်းတာ တကယ်မှန်တာပဲ... ဒီမှိုက အနည်းဆုံး အလေးချိန် ရှစ်ကျင်းလောက် ရှိတယ်..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက်...

"မင်းက ကံကောင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ... ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ သစ်ခေါက်မှိုကြီးဆိုတော့ ငွေအများကြီး ရနိုင်တယ်..."

ရှစ်ကျင်းတိတိ အလေးချိန်ရှိသော သစ်ခေါက်မှိုဆိုသည်မှာ ဧရာမအကောင်ကြီးတစ်ကောင်သဖွယ် ဖြစ်ပေသည်။

လီလန်သည် ခေါင်းငုံ့၍ သစ်ခေါက်မှိုကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလိုက်ရာ ၎င်း၏ အသွင်အပြင်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အသားများလည်း ပြည့်ဖြိုးနေသဖြင့် ရှားပါးလှသော အမျိုးအစားကောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဘိုးကျန်း... ဒါဆိုရင် ဒီမှိုက..."

ကျန်းတာပေါင်က မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ ကံကောင်းမှုနဲ့ တွေ့တာပဲ... မင်းဘာသာမင်းသာ ယူထားလိုက်..."

"ကံကောင်းလွန်းတဲ့ ကောင်စုတ်လေး... အရင်တစ်ခေါက်က ဆိတ်ချိုနွယ်... အခုသစ်ခေါက်မှို... တခြားလူတွေကတော့ မင်းကို တောင်ပေါ် မှိုလာခူးတယ်လို့ ထင်ကြတော့မှာပဲ..."

"ငါတို့တွေ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ တောကြောင်ရိုင်းအထီးကို လိုက်ရှာကြမယ်လို့ သဘောတူထားကြတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဘာဖြစ်လို့ လမ်းတစ်ဝက်မှာတင် လက်တွေ ထုံကျင်လာတဲ့အထိ မှိုတွေ အများကြီး ခူးနေရတာလဲ..."

"ဒါက ဘယ်လိုကံတရားမျိုးလဲကွာ..."

ထိုသို့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသော်လည်း အလေးချိန် ခုနစ်ကျင်း၊ ရှစ်ကျင်းခန့်ရှိသော သစ်ခေါက်မှိုကြီးကို လီလန် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအိုမှာ အတော်လေး မနာလို ဖြစ်သွားရသည်။

မုဆိုးများဆိုသည်မှာလည်း တောင်တက်သမားများပင် ဖြစ်ကြပေရာ အမဲလိုက်ခြင်းအပြင် မိသားစု ဝင်ငွေကို ဖြည့်တင်းရန်အတွက် တောင်ပေါ်ထွက်ကုန်များကိုလည်း လိုက်လံရှာဖွေစုဆောင်းလေ့ ရှိကြသည်။

ဤမျှကြီးမားသော သစ်ခေါက်မှိုကြီးဆိုလျှင် ငွေအများကြီး ရနိုင်သောကြောင့် အဘိုးအိုမှာ သဘာဝကျကျပင် အလွန်မနာလို ဖြစ်နေရတော့သည်။

ထိုသို့မနာလိုဖြစ်နေသော်လည်း ဤမှိုသည် ကျေးဇူးဆပ်သည့်အနေဖြင့် တောကြောင်ရိုင်းက လီလန်အတွက် ခူးပေးထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူသိထားသဖြင့် မက်မောခြင်းငှာ မဝံ့ရဲပေ။

အကယ်၍ တောကြောင်ရိုင်းသာ စိတ်မကြည်မသာဖြစ်ကာ သူ့ကို ရန်မူလာလျှင်ကား ကပ်ဆိုးကြီး ဆိုက်ရောက်ပေလိမ့်မည်။

ဤမျှ နီးကပ်နေသော အကွာအဝေးတွင် အဘိုးအိုသည် တောကြောင်ရိုင်းနှင့် တစ်ဦးချင်း ရင်ဆိုင်ရန် မရဲဝံ့ချေ။

လီလန်သည် တက်ကြွမှုအပြည့်ဖြင့် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့... သွားကြစို့...

ဆက်သွားကြမယ်..."

တောင်ပေါ်ထွက်ကုန်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသဖြင့် ယခုအခါ သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေသည်။

သစ်ခက်သုံးဖြာအရွက်ကိုးရွက်ဆေးပင်နှင့် သစ်ခေါက်မှိုများဆိုသည်မှာ ငွေကြေးများပင် ဖြစ်သည်။ လီလန်အနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို စုဆောင်း၍ တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်သွားရန်သာ လိုအပ်ပြီး အထူးတလည် ပြုပြင်မွမ်းမံနေရန်ပင် မလိုအပ်ဘဲ ချင်းလုံဂိုဏ်းက လူလွှတ်၍ လာရောက်ဝယ်ယူမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဂိုဏ်း၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော်လည်း စီးပွားရေးသည် စီးပွားရေးသာဖြစ်သည်။ ချင်းလုံဂိုဏ်းသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ဝယ်ယူရန်အတွက် သူ့ကို ငွေပေးချေမည်သာ ဖြစ်၏။

လီလန်သည် အဘိုးအိုနှစ်ဦးကို ဦးဆောင်၍ ရှေ့သို့ ဆက်သွားရာ ကံကောင်းမှုများ ထပ်မံကြုံတွေ့ရပြန်သည်။ လီလန်သည် သစ်ခေါက်ပင် အချို့ပေါ်တွင် နောက်ထပ် သစ်ခေါက်မှိုများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

လီလန်မှာ စကားပြောရန်ပင် မလိုအပ်တော့ဘဲ ဂုန်နီအိတ်ကို ခါယမ်းပြကာ သစ်ပင်ပေါ်ရှိ သစ်ခေါက်မှိုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရုံဖြင့် တောကြောင်ရိုင်းအမက ခုန်တက်သွားပြီး သူမ၏ ကြီးမားသော ခြေသည်းကြီးများကို အသုံးပြု၍ သစ်ခေါက်မှိုကို ရိုက်ချပေးလေသည်။

လီလန်က ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်၍ ကောက်ယူရုံသာ ရှိသည်။ မကြာမီမှာပင် သူ၏ အိတ်ထဲ၌ နောက်ထပ် သစ်ခေါက်မှို လေးငါးခုခန့် ထပ်မံရရှိသွားတော့သည်။

အကြီးဆုံးမှာ အလေးချိန် ရှစ်ကျင်းခန့်ရှိပြီး အသေးဆုံးမှာလည်း သုံးကျင်းခန့် ရှိလေသည်။

အားလုံးကို ပေါင်းလိုက်မည်ဆိုလျှင် ကျင်းသုံးဆယ်မှ လေးဆယ်ခန့်အထိ ရှိမည်ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် သစ်ခေါက်မှိုများကို ခူးယူနေစဉ် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းနှင့် ကျန်းတာပေါင်တို့ အာရုံလွှဲသွားချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ အိတ်ထဲရှိ ကျင်းသုံးဆယ်မှ လေးဆယ်ခန့်ရှိသော သစ်ခေါက်မှိုများကို ပေါင်းပင်ပေါင်းမြက် တစ်ပုံဖြင့် အစားထိုးလိုက်လေသည်။

ယခုအခါ အိတ်ထဲတွင် ပေါင်းမြက်များသာ ပါရှိတော့ပြီး သစ်ခေါက်မှိုများကိုမူ လီလန်က သူ၏ အာကာသလက်စွပ်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ထည့်သွင်းထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျင်းသုံးဆယ်မှ လေးဆယ်ခန့်ရှိသော တောင်ပေါ်ထွက်ကုန်များကို သယ်ဆောင်၍ တောင်တက်ရခြင်းမှာ ပင်ပန်းလှပြီး လက်မောင်းနှင့် ပခုံးများကို နာကျင်စေသည်။ ၎င်းတို့ကို ပေါင်းမြက်များဖြင့် အစားထိုးလိုက်ခြင်းက အနည်းငယ် ပို၍ သက်သာစေလေသည်။

ပေါင်းမြက်များဖြင့် အစားထိုးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာလည်း ကျန်းတာပေါင်တို့ အဘိုးအိုနှစ်ဦး ရိပ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုအဘိုးအိုနှစ်ဦးသည် လီလန်က သစ်ခေါက်မှိုများကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့က ထိုအိတ်ကို မ,ကြည့်လိုက်ပြီး အလွန်ပေါ့ပါးနေမည် ဆိုပါက။

ထို့နောက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အထဲတွင် ဘာမျှမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရမည် ဆိုပါက။

သရဲတစ္ဆေ မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။

လီလန်သည် အိတ်ကြီးကို ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်း၍ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ ဦးဆောင်တက်သွားလေသည်။

လီလန်သည် ဤမျှ လေးလံသော အိတ်ကြီးကို ထမ်း၍ အမောတကော ဖြစ်ဟန်ပင်မပြဘဲ လျင်မြန်စွာ တောင်တက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းတာပေါင်မှာ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်ခြင်းမှ မနေနိုင်တော့ချေ။

"လီလန်... တောင်ပေါ်ထွက်ကုန်တွေ ဒီလောက်များများ ထမ်းလာတာတောင် တစ်ချက်လေးမှ အမောမဖောက်ဘူးဆိုတော့ မင်း မပင်ပန်းဘူးလား..."

"အဘိုးကျန်းက မင်းကို ခဏလောက် ကူထမ်းပေးရမလား..."

ကျန်းတာပေါင်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လီလန်သည် ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ရွယ်တူဖြစ်ပြီး ကျန်းတာပေါင်နှင့် လီလန်၏ အဘိုးတို့မှာ ညီအစ်ကိုကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် လီလန်က သူ့ကို အဘိုးကျန်းဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။

အဘိုးတစ်ဦးအနေဖြင့် မြေးဖြစ်သူအပေါ် ဂရုစိုက်ခြင်းမှာ သဘာဝပင်ဖြစ်ပေသည်။

လီလန်မှာ သူ၏ မျိုးဆက်သစ်ဖြစ်ပြီး ကျန်းတာပေါင်ကလည်း ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်ကာ ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသေးသဖြင့် လီလန်၏ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကို ကူညီမျှဝေပေးကာ သူ့ကို အနားယူစေချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူငယ်များတွင် ခံနိုင်ရည်ကောင်းမွန်သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူတို့လည်း အနားယူရန် လိုအပ်ပေသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ အလုပ်ဒဏ်များလွန်း၍ နာတာရှည်ရောဂါ တစ်ခုခုဖြစ်သွားမည်ဆိုပါက အလွန်ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားတော့သည်။ သူသည် အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကျန်း... မလိုပါဘူး... ကျွန်တော်ဘာသာကျွန်တော် သယ်နိုင်ပါတယ်..."

အကယ်၍ အဘိုးကျန်းသာ ဤပေါင်းမြက်အိတ်ကြီးကို ထမ်းလိုက်မည်ဆိုပါက အလေးချိန် ကွာခြားမှုမှာ သိသာထင်ရှားနေမည်ဖြစ်သည်။ သူ မ,ချီလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိမိ၏ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါ်ထွက်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့ကြောင့် လီလန်က သဘာဝကျကျပင် ခွင့်မပြုရဲပေ။

သို့ရာတွင် အဘိုးကျန်းမှာ မြေးဖြစ်သူအပေါ် ဂရုစိုက်သဖြင့် သူ၏ သဘောထားကို ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်လျက် ပြောလာသည်။

"မင်းလိုကောင်လေးက ဘာဖြစ်လို့ စကားတွေ ဒီလောက်များနေရတာလဲ... အဘိုးက လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင် လုပ်ပေးမယ်ပဲလေ... မင်း ဒီတောင်ပေါ်ထွက်ကုန်အိတ်ကြီးကို လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ထမ်းလာရတာ... ခဏလောက် နားလိုက်ပါဦး..."

ကျန်းတာပေါင်သည် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ သစ်ခေါက်မှိုအိတ်ကိုယူရန် ရွယ်လိုက်သည်။

"အဘိုးကျန်း... တကယ်မလိုပါဘူး..."

လီလန်မှာ အလွန်ပင် အကူအညီမဲ့နေတော့သည်။

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းကလည်း သူ၏ ညီအစ်ကိုအိုကြီးအား ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"လီလန်... မင်းရဲ့ အဘိုးကျန်းကလည်း မင်းအတွက် ကောင်းစေချင်လို့ လုပ်ပေးတာပါ... ဒီတောင်ပေါ်ကို တောကြောင်ရိုင်းအထီး လိုက်ရှာတဲ့ ခရီးစဉ်မှာ မင်းရဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်က ကောင်းမွန်ပြီး အမဲလိုက်စွမ်းရည်ကလည်း အားကောင်းတဲ့အတွက် မင်းရဲ့ ခွန်အားကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ လိုအပ်တယ်... ဒါမှမဟုတ်ရင် နောက်ပိုင်း သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ခွန်အားမရှိရင် သူတို့ကို ဘယ်လို တိုက်ခိုက်မလဲ... ခွန်အားကုန်ခမ်းသွားရင် သေနတ်တောင် ကိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီလန်မှာ ခေါင်းကိုက်သွားရလေသည်။ ဤအဘိုးအိုနှစ်ဦးက ဘာဖြစ်လို့ သူ၏ အိတ်ကို ထမ်းပေးရန် ဤမျှလောက် အတင်းအကျပ် ပြောနေရသနည်း။

၎င်းတို့ ရိပ်မိသွားတာများလားဟု လီလန်မှာ တွေးတောခြင်းမှ မနေနိုင်တော့ချေ။

သို့သော်လည်း သေချာစွာ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သစ်ခေါက်မှိုများကို အာကာသလက်စွပ်အတွင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းမှာ အသံတိတ် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လီလန်သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။ အဘိုးအိုနှစ်ဦး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ငြင်းဆန်ရန် ခက်ခဲလှသဖြင့် သူသည် သစ်ခေါက်မှိုများကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ထိုစဉ် လီလန်၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများက သစ်ပင်အုပ်စုတစ်စု၏ အောက်တွင် ပေါက်ရောက်နေသော ဧရာမတောရိုင်းမှိုအစုအဝေးကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကျန်း... အဘိုးကျောက်... ကြည့်ကြပါဦး... ဟိုမှာဘာတွေလဲ..."

ကျန်းတာပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့သည် သစ်ပင်အုပ်စုဘက်သို့ အမြန်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဝါရောင် တောရိုင်းမှိုများက သူတို့၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ကျန်းတာပေါင်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားကာ…

"ဘုရားရေ... ဘာလို့ အဝါရောင်မှိုတွေ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ... ကျွင်းဇီရေ... ငါတို့တော့ ဒီတစ်ခေါက် ချမ်းသာပြီ..."

ထိုမှိုများမှာ ရွှေရောင်အဆင်းရှိပြီး တက်ကြွကာ လှပနေသဖြင့် ချစ်စရာကောင်းသော ပန်းပွင့်လေးများနှင့်ပင် တူနေလေသည်။

၎င်းတို့မှာ တောင်ပေါ်ထွက် အစားအစာကောင်းတစ်ခုဖြစ်သော အဝါရောင်မှိုများပင် ဖြစ်သည်။

အဝါရောင်မှိုများကို စွပ်ပြုတ်လုပ်၍ သောက်ပါက အလွန်ပင် အရသာရှိလှပေသည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းတာပေါင်အတွက် ဤမျှကြီးမားသော အဝါရောင်မှိုအစုအဝေးကြီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်ရာ သူသည် ရွှေရောင်ပန်းပွင့်များနှင့် တူသော တောရိုင်းမှိုများဆီသို့ ချက်ချင်းပင် ပြေးသွားလေတော့သည်။

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းမှာလည်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ကျန်းတာပေါင်၏ နောက်မှလိုက်ကာ အဝါရောင်မှို အစုအဝေးဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။

အဘိုးအိုနှစ်ဦးမှာ စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

လီလန်မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်တော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို လွှဲပြောင်းပေးမည့် ဤအဝါရောင်မှို အစုအဝေးကြီး ရှိနေပေသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ အကယ်၍ အဘိုးကျန်းသာ အိတ်ကို ကူထမ်းပေးရန် အတင်းအကျပ် ဆက်ပြောနေမည်ဆိုပါက သစ်ခေါက်မှိုများကို ပြန်လည်ထည့်သွင်းရသည့် အလုပ်ရှုပ်မှုကို ခံစားရမည်သာ ဖြစ်သည်။

"အိုး... အဝါရောင်မှိုတွေ အများကြီးပါလား..."

လီလန်သည် သူ၏ စိတ်ကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး မိမိရှေ့ရှိ ရွှေရောင်မှိုအစုအဝေးကြီးကို ကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်လေသည်။

"အဘိုးကျန်း... အဘိုးကျောက်... ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြပါဦး... ကျွန်တော်လည်း လာပြီ..."

အဘိုးအိုနှစ်ဦးမှာ ရွှေရောင်မှိုများ ခူးယူရာတွင် အလွန်ပင် နစ်မျောနေကြသဖြင့် လီလန်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်ကြတော့ချေ။